Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Πέμπτη, 6 Νοεμβρίου 2014

Μετωπικές γραμμές..




Είναι πραγματικά δύσκολο να διακρίνει κανείς μέσα στη φωτιά ενός πολέμου, είτε είναι άμεσα συμμέτοχος ή παρατηρητής, τις πλοκές των αντιτιθέμενων και συμμάχων δυνάμεων που εμπλέκονται και συναντώνται μέσα στην φωτιά, με την έννοια ότι όχι μόνον είναι δύσκολο να διακρίνεις την βαρύτητα του κάθε συντελεστή αλλά και τον "ρόλο" των δομικών επιπέδων που συγκροτούν κάθε συντελεστή ως αυτόνομο σε σχέση με τους άλλους αλλά και ως σχετιζόμενο ουσιακά (σε σχέση πάλι με όλους τους άλλους συντελεστές). Δεν νομίζω πως θα είχε καμμία σημασία μόνον να απλώσουμε σε έναν "θεωρητικό χάρτη" τις δικές μας θεωρήσεις με σκοπό την επιβεβαίωσή τους, αν και είναι προφανές σε όποιον δεν ψεύδεται ή αυταπατάται ότι αυτή η θεωρητική ορμή θα διαπεράσει και τον ίδιο. Το σημαντικό είναι κάποιος να διδαχθεί από αυτό που δεν μπόρεσε να συλλέξει από πριν στα δίχτυα της θεωρητικής του συγκρότησης, και είναι αλήθεια πως γι'αυτό θα είχαν να μιλήσουν καλύτερα όσοι εμπλέκονται άμεσα και αναλώνονται μέσα στη φωτιά του πολέμου. Είναι κάτι παραπάνω από  λανθασμένη η βιαστική κρίση για τις ανατροπές που επιφυλάσσει η πολεμική πραγματικότητα στα μέτωπα των δομών "πολεμικής θέσης", στα ίδια αυτά τα μέτωπα αλλά φυσικά και  σε αυτούς που τα έχουν συγκροτήσει. 
Έχω την άποψη πως αυτές οι ανατροπές μπορούν να γίνουν αντιληπτές έστω ως δυνητικότητες μόνον από αυτούς που μοιράζονται έστω από απόσταση σταθερές θέσεις στο πολιτικό και διανοητικό επίπεδο, αρκεί να είναι έτοιμοι να δεχτούν το βάρος της θέσης τους και στο διανοητικό επίπεδο, και όχι μόνον στο στενά εννοούμενο πολιτικό επίπεδο. Γιατί μπορεί ας πούμε να είσαι ο βασικός συντελεστής, "εσύ'' ο ίδιος, ενός στενά περιορισμένου (από τις συνθήκες θα έλεγα) εθνικο-δημοκρατικού κινήματος και να νομίζεις πως είσαι συντελεστής της παγκόσμιας κοινωνικής επανάστασης (όπως και να την εννοείς). Αυτό το τελευταίο θα έχει τις συνέπειές του ακόμα κι αν περάσουν δεκαετίες, και τότε η ήσυχη απόσυρσή σου από την ιστορική πραγματικότητα θα συνοδεύεται από την παρακρουσιακή (διανοητική) επιστροφή της πρώτης αφήγησης που σε ώθησε στο ιστορικό σκηνικό που σε ώθησε στην δεύτερη και ουσιαστικότερη αφήγηση για την οποία σε κάλεσε η ιστορία. Αν γρήγορα θέσεις την πρώτη αφήγηση στο περιθώριο, που την έθεσε η ιστορία και η δεύτερη αφήγηση (της προσαρμογής), και αντιμετωπίσεις αυτό που λέμε πραγματικότητα, μπορεί να διατηρήσεις ένα ουτοπικό οπλοστάσιο και κάποια στιγμή να το επαναφέρεις, ζωντανό όμως, για να διεκδικήσει την πρωτοκαθεδρία της πραγματικότητας. Και μόνο τότε θα είναι δυνατή η επανεμφάνιση της ιδέας στην κορυφή των πραγμάτων από τη σκοπιά αυτών που την έφεραν στον κόσμο. Αλλιώς αυτό που θα συμβεί θα είναι η συμμετοχή σου σε έναν κόσμο αναμνήσεων που καμώνονται τον κόσμο, που αν μη τι άλλο έναν λόγο θα είχαν να υπάρχουν, έστω ως αναμνήσεις, να πυροδοτήσουν την πραγματικότητα στην πορεία της και όχι στην επιστροφή της σε μια πορεία που δεν υπήρξε ποτέ, παρά μόνον ως το αφηρημένο σχήμα μιας εφηβικής άγνοιας. Δεν υπάρχει επιστροφή, δεν υπάρχει καμμία επιστροφή σε ένα προ-μετωπικό παρελθόν καθαρότητας. 
Οι μοναδικοί αγώνες που υπάρχουν στο πολεμικό περιβάλλον που διαμορφώνεται είναι μετωπικοί, και αυτό συμβαίνει σε ένα ιδιαίτερα κυνικό πλαίσιο που έχει ανατινάξει κάθε εξομαλυντική έννοια "μετωπικών" σχημάτων, η οποία εξάλλου δεν υπήρξε στην πράξη ποτέ ως πραγματικότητα. Ο πολεμικός κόσμος είναι μια πολύπλοκη εμπλοκή, και όχι ένας κόσμος όπου ξεκαθαρίζονται πράγματα και ανακαλύπτονται οι καθαρές γραμμές του "αληθινού" μετώπου. Εκτός κι αν η γραμμή Μαζινώ έχει ακόμα υποστηρικτές. Δικό τους το πρόβλημα. Όταν θα έχουν περάσει όλα τα "στρατεύματα" (φιλικά και εχθρικά) δίπλα τους, από πίσω, αυτοί ας περιμένουν στο υπερχαράκωμα μέχρι κάποια στιγμή να περάσουν όλοι από πάνω τους, γιατί στ'αλήθεια είναι σίγουρο πως το σπάσιμο αυτού του είδους των γραμμών περιέχει και μια τέτοια στιγμή. Πιθανόν τότε οι υποστηρικτές αυτού του είδους πολέμου να επιβεβαιώσουν το εξής γεγονός: ότι ο σκοπός αυτών των μαχών που εξελίσσονταν δίπλα τους, πίσω τους, μπροστά τους, όσο αυτοί περίμεναν επιτέλους τον  οντολογικό υπερ-αντίπαλο, ήταν να περάσουν όλοι από πάνω τους, αυτή την τελευταία "ένδοξη" στιγμή της ήττας τους, πράγμα εξάλλου ιδιαίτερα σημαντικό για όποιον θέλει να επιβεβαιώσει ότι όλος ο κόσμος υπάρχει για έναν και μοναδικό λόγο, να τον εξολοθρεύσει.
Δεν έχω προς το παρόν να πω άλλα. Το Σαββατοκύριακο θα μιλήσω για τους Τούρκους "αδελφούς" και την νέα πραγματικότητα που έχουν φτιάξει δίπλα στην δική μας γραμμή Μαζινώ, ή μάλλον δίπλα στις διάφορες γραμμές Μαζινώ που έχουν φτιάξει διάφορα σοφά πολιτικά επιτελεία με την συναίνεση φυσικά του φιλήσυχου πληθυσμού που ζει σε αυτή τη χώρα...








Ι.Τζανάκος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

  • φράσεις [8] - Υπάρχει πρόοδος; υπάρχει, από το μη ον στο ον, ώσπου να εξεγερθεί το γίγνεσθαι και να τα απορροφήσει όλα στο εν. Παίζω ζάρια με τα λεγόμενά μου και θ...
    Πριν από 20 ώρες
  • Why Women Had Better Sex Under Socialism - The New York Times - Why Women Had Better Sex Under Socialism - The New York Times Photo A woman working at a collective farm near Moscow in 1955. Credit Mark Redkin/FotoSo...
    Πριν από 21 ώρες

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..