Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Κυριακή, 7 Δεκεμβρίου 2014

Εξομολόγηση..




Η ανάπτυξη της ύψιστης καχυποψίας είναι έργο ενός ισορροπιστή που δεν υπάρχει. 
Στη πραγματικότητα (την πραγματική) ο ισορροπιστής πάντα πέφτει στην άβυσσο των επιλογών του ως προς την καχυποψία και το είδος της.
Η ύψιστη καχυποψία δεν μπορεί να είναι εγκλωβισμένη σε καμμία μορφή παράνοιας, αλλά μήπως γνωρίζετε εσείς κανέναν καχύποπτο άνθρωπο αυτής της ύψιστης καχυποψίας που να μην έχει πέσει;
Εσείς που δεν έχετε πέσει λέτε, πουλάκιαμ, έχετε σκεφτεί ποτέ μήπως όχι μόνον έχετε πέσει αλλά έχετε ήδη βυθισθεί πολύ βαθιά μέσα στην άβυσσο;
Ποιά είναι η άβυσσός σας, θα μας πείτε κάποτε με τις πράξεις σας, και αυτές που θα γίνουν και αυτές δεν θα γίνουν όπως θα έπρεπε. Μήπως δεν έχει συμβεί αυτό ήδη;
Ποιός μιλάει; 
Σε ποιόν μιλάει;
Στους εχθρούς των εχθρών τους, και στους φίλους που κοιτάζονται με αγάπη και την πρέπουσα εμπιστοσύνη, λίγο πριν ανοίξει πάλι ο κάλπικος Ουρανός των δυνατοτήτων και μέχρι να κλείσει πάλι ο Ουρανός των πραγματικών ανθρώπων.
Έτσι λοιπόν μεταξύ δυνατοτήτων και ενεργειών υπάρχει ένας ρυθμός από ψέμματα, ένας κόσμος από αρνήσεις που εξευτελίζουν κάθε έννοια άρνησης, όπως την είχαν φαντασθεί οι αγαπημένοι σας (μας) στοχαστές. 
Η άρνηση ως πρόφαση διαρκούς μετάθεσης στο μέλλον, η άρνηση ως Λόγος της πρόφασης που έχει Όνομα και μάλιστα σημαίες που ανεμίζουν ακόμα και στους αρνητικούς ανέμους της καθαρής άρνησης, όπως και να την ονομάζουν οι απατεώνες της περιπλάνησης (μόνο στο μυαλό τους υπήρξε και θα υπάρξει). 
Θα αρκούσε ένα τέλος, και αυτό θα ήταν ίσως μια αρχή. 
Μια απαίτηση τόσο απλή όπως είναι και οι καθημερινοί άνθρωποι όταν απευθύνονται στους διεκδικητές του Υψίστου Λόγου.
Γιατί βέβαια τίποτα δεν είναι απλό στους καθημερινούς ανθρώπους. Είναι γεμάτοι σάρκα και σπασμένες μνήμες που διεκδικούνται από όλους σας. 
Ποιός είσαι;
Σε ποιόν μιλάω;
Η καθημερινή ύπαρξη είναι μια σκιά της κατάφασης, αλλά είναι καταφάσκουσα τον εαυτό της όμως, γιατί μια σκιά δεν έχει άλλη σκιά πίσω της, πάνω της, πέρα της, μέσα της.
Δεν μπορεί να είναι Ύψιστη η σκιά και δεν υπάρχει καμμία οντολογία της σκιάς. Μόνο ψίθυροι και σιωπές που δεν αντιπροσωπεύονται σε κανέναν Λόγο. Εκτός κι αν αυτός έχει την επίγνωσή του και συνεχώς αυτοαναιρείται έχει ίσως το δικαίωμα να λέγεται από κάποιον, και βέβαια δεν σημαίνει πως η ταπεινότης θα ήτο κάποια εγγύηση για να δικαιούται κάποιος αυτό το δικαίωμα. Μια σκιά που δεν θέλει να φύγει και δεν δικαιούται τίποτα, που παλαντζάρει σε όλες τις ουτοπίες της κατάφασης και θέλει να τα αρνηθεί όλα σε μια στιγμή, χωρίς ελπίδα, χωρίς αλήθεια, και ναι, χωρίς νόημα.
Ποιός είναι;
Σε ποιόν μιλάτε;
Όλοι έχουν δίκιο, αυτή είναι η καθικιά τους. Αναπαράγονται με έναν διάλογο που έγινε πέτρα, βουνό, οροσειρά, γη, έδαφος, γεγονότα, ιστορία, θάνατος και ανάσταση του ίδιου και ξανά του ίδιου, με άφταστη την ενότητά τους, όσο περισσότερο αφρίζουν οι διαμάχες, όσο περισσότερο σχηματίζουν την γη αυτή με τις διαμάχες τους.
Μπορείς να φύγεις από όλα αυτά;
Μπορώ να τα παρατήσω και να γίνω η σκιά μου;
Με τρώει η περιέργεια, με τρώει το ψέμμα σας που συναντώ παντού όταν σας συναντώ, με τρώει η αλήθεια σας όταν συναντώ τους εχθρούς σας.
Εχθροί;
Ποιοί είναι οι εχθροί;
Είσαστε εχθροί;
Κάποιοι θα πούνε βέβαια πως δεν υπάρχουν εχθροί. Γι΄αυτούς οι εχθροί είναι αυτοί που μιλάνε για εχθρούς.
Η ανάπτυξη της ύψιστης καχυποψίας είναι έργο ενός ισορροπιστή που δεν υπάρχει.
Υπάρχουν μόνον άνθρωποι που πέφτουν και σηκώνονται. 
Και η άβυσσος είναι αυτή..








Ι.Τζανάκος 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..