Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Παρασκευή, 31 Ιανουαρίου 2014

Λαϊκή αναθεμελίωση..




 Η σημασία των λέξεων και των πράξεων έχει παραβιαστεί στις θεμελιακές τους ουσίες, και η στρέβλωση που έχει καταλάβει τα πάντα που έχουν σχέση με τον Λόγο δεν είναι πιά ένα φαινόμενο του σπουδαστηρίου, μιά ασθένεια που αφορά κάποιους εγγράμματους, ό,τι και να σημαίνει αυτή η λέξη. Έτσι η λέξη και η πράξη που σημαίνεται ως "λαϊκός αγώνας" μπορεί να αναφέρεται σε μικρούς δυνάστες του λαού που θέλουν να υπερασπιστούν τον κακομοίρικο μικρόσκοσμό τους και τα μικροσυμφέροντά τους σε βάρος της κοινωνικής ύπαρξης, και κόκκινες παντιέρες να είναι τα σύμβολα της διατήρησης ενός άθλιου παρελθόντος διαφθοράς και βολέματος. Βέβαια η κάθε νέα κατάσταση που φέρνει το άθλιο κοινωνικό σύστημα της μισθωτής εργασίας, με την ιδιωτική ή κρατική μορφή του, δεν έχει σε τίποτα να ζηλέψει σε αθλιότητα σε σχέση με την "παλαιά" μορφή του, αν μιλάμε για την ουσία της κάθε μορφής και όχι για τις ιδιαίτερες μορφές της ίδιας και απαράλλαχτης μορφής. Έτσι οι υπερασπιστές του κάθε φορά "παλαιού" δείχνουν το  κάθε φορά "νέο" και οι υπερασπιστές του κάθε φορά "νέου" δείχνουν το κάθε φορά "παλαιό", αλλά όλοι, μα όλοι, δεν λένε κουβέντα για την μισθωτή δουλεία, είτε αυτή ενδύεται την ιδιαίτερη μορφή του κράτους αφέντη ή της "ελεύθερης αγοράς" (του πλήρως απελευθερωμένου μπουρδέλου ανταλλαγής εμπορευμάτων και εμπορευματοποίησης των πάντων). Αν κάποτε αυτός ο "διάλογος" έδινε κάποια πνοή στις οικονομικές και πολιτικές θεωρίες της υποδούλωσης και της κατά παραχώρηση ύπαρξης, σήμερα είναι η βασιλική οδός για την αλλοίωση κάθε Λόγου.
Αν δεν αναλάβουν οι άμεσοι παραγωγοί, εργάτες φτωχοί αγρότες και μικροαστοί, την άμεση διάθεση της ζωής τους, αν δεν προβούν στην δημιουργία της συλλογικής αυτοδιάθεσης και αυτοδιεύθυνσης των εθνικών και κοινωνικών υποθέσεων , αν δεν υπάρξει άμεση αυτοδιοίκηση και αυτοδιαχείριση της παραγωγής και κοινωνικής αναπαραγωγής από τους άμεσους παραγωγούς, αν δεν σπάσουν ταυτόχρονα τα δεσμά του κράτους και της "ελεύθερης" ανταλλαγής των προϊόντων της εργασίας (και όχι μόνον του κράτους ή μόνον του αστικού κράτους, αλλά κάθε κράτους, ή μόνον της ελεύθερης ανταλλαγής των προϊόντων της εργασίας), αν δεν κυριαρχήσει η κοινωνία, το έθνος, επί του κάθε "αυτόνομου κράτους" και κάθε αυτονόμησης της "οικονομίας" , ούτε η ζωή θα αποκτήσει ποτέ Λόγο και Λογική ούτε η Λογική θα αποκτήσει ποτέ ζωή.

















Ι.Τζανάκος

Μήνυμα στους συριζογιατρούς..



Διαβάστε την προηγούμενη ανάρτηση, για να καταλάβετε αυτό που θα πω προς τους συνδικαλιστές του συριζα στον τομέα υγείας:
Συριζογιατροί, "πρωτοπορία" του ιατρικού "αγώνα"..

 

Είστε αλήτες..




Ι.Τζανάκος


Αδιέξοδο στις συντάξεις αναπηρίας...




Η ΕΣΑμεΑ ζητά από τους γιατρούς να δείξουν κοινωνική αλληλεγγύη στο θέμα των ΚΕΠΑ.
Κοιν:  Πρόεδρο του Πανελλήνιου Ιατρικού Συλλόγου κ. Βλασταράκο



" Κύριε Πρόεδρε,
Η Εθνική Συνομοσπονδία Ατόμων με Αναπηρία αναγνωρίζοντας την συμβολή των ιατρών του ΕΟΠΠΥ στην προσπάθεια μας να αρθεί το αδιέξοδο  που έχουν οδηγηθεί τα άτομα με αναπηρία  από την σύσταση του ΚΕΠΑ και παράλληλα σεβόμενοι τους αγώνες σας για διατήρηση των θέσεων εργασίας των συναδέλφων σας και την αξιοπρεπή παρουσία του ιατρικού σώματος του ΕΟΠΠΥ στην τόσο αναγκαία αυτή την περίοδο  πρωτοβάθμια φροντίδα υγείας κάνουμε  έκκληση στο διοικητικό συμβούλιο και τους συναδέλφους  σας που έχουν οριστεί μέλη επιτροπών των ΚΕΠΑ  να στηρίξουν την προσπάθεια μας  διότι  καθημερνά ακυρώνονται 850 ραντεβού ατόμων με αναπηρία από τα ΚΕΠΑ  της χώρας που βρίσκονται σε αναμονή από έξι μήνες έως ενάμιση χρόνο.
Αντιλαμβάνεστε ότι ευρισκόμενοι σε απόγνωση χωρίς αναπηρική σύνταξη ή επιδόματα  αναπηρίας όλοι αυτοί οι συμπολίτες μας θα πρέπει  να παρατείνουν αυτήν  την δραματική περίοδο της ζωής τους που αισθάνονται ως προφυλακισθέντες για τουλάχιστον πέντε μήνες έως ότου ομαλοποιηθεί η κατάσταση.
Eμείς ως η πλέον ευπαθής ομάδα του ελληνικού λαού ευρισκόμεθα στην ζωή με αξιοπρέπεια γιατί έχουμε την διαρκή στήριξη σας.
Ελπίζοντας στην θετική σας ανταπόκριση..."




Η καταστροφική κατάσταση στις συντάξεις αναπηρίας, με την ίδρυση του θεσμού των ΚΕ.Π.Α, έχει επιταθεί με την πλήρη σχεδόν απενεργοποίησή του λόγω της απεργίας των γιατρών του Ε.Ο.Π.Υ.Υ, οι οποίοι είναι αυτοί που αποτελούν τα "μέλη" αυτών των επιτροπών.
Εδώ και 3 μήνες δεν διενεργούνται οι συνεδριάσεις των υγειονομικών επιτροπών!
Δόθηκε βέβαια εξάμηνη παράταση σε όσους έχουν αναπηρία από 67% και άνω, αλλά αυτό δεν λύνει το πρόβλημα σε όσους έχουν αναπηρία κάτω του 67% που είναι περίπου οι μισοί (και μιλάμε για καρκινοπαθείς, καρδιοπαθείς κ.λ.π) αλλά ούτε και γιά όλους αυτούς που παρουσίασαν τώρα αναπηρία και δεν έχει κριθεί η περίπτωσή τους. Μιλάμε κυρίως για εργάτες, αγρότες, ιδιωτικούς υπαλλήλους και μικροεπαγγελματίες. Η αγωνία των αναπήρων εργατών, αγροτών και μικροεπαγγελματιών δεν αφήνει περιθώρια για αλληλεγγύη με τους γιατρούς του Ε.Ο.Π.Υ.Υ, όποιο δίκιο και να έχουν. Και πρέπει εδώ να σημειώσουμε πως όλοι αυτοί οι γιατροί έχουν ιατρεία, άρα δεν έχουν άμεσο βιοτικό πρόβλημα. Η απεργία τους είναι κάπως εκ του ασφαλούς. 
Δεν θα επεκταθώ άλλο πάνω στο ζήτημα του λεγόμενου "κοινωνικού αυτοματισμού", αλλά θα πω το εξής: είναι δυνατόν να μην σκέφτεται κανείς, μα κανείς, αριστερός ή κομμουνιστής ό,τι είναι αδικαιολόγητο να μην κάνουν την εξαίρεση όσον αφορά τις υγ/κες επιτροπές; Είναι δυνατόν αυτό το πράγμα να είναι "αγώνας"; Δηλαδή αν γίνει σεισμός οι γιατροί και οι πυροσβέστες δεν θα κάνουν εξαιρέσεις αν απεργούν; ΑΥΤΑ ΕΙΝΑΙ ΤΡΕΛΛΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ. Μιλάμε για αναπήρους: 
καρκινοπαθείς, παραπληγικούς, ψυχοπαθείς, κατάκοιτους ασθενείς, ΧΩΡΙΣ ΦΡΑΓΚΟ. 
Η αναλγησία του "αγώνα" έχει και όρια, ειδικά από ανθρώπους που δεν διακινδυνεύουν το ψωμί τους λόγω της απεργίας. Αν κάνω λάθος πείτε μου, και επιτέλους κάντε και μια μαρξιστική ανάλυση της προκοπής για ένα τέτοιο θέμα.. 












Ι.Τζανάκος

Πέμπτη, 30 Ιανουαρίου 2014

Η ληστεία..




Δε ξέρω πόσο σπουδαίος φιλελεύθερος ή μαρξιστής οικονομολόγος πρέπει να είσαι για να καταλάβεις πως το μεγαλύτερο μέρος του πλούτου που παράχθηκε στην Ελλάδα τα τελευταία 50 χρόνια, από έλληνες και ξένους μισθωτούς εργαζόμενους και μικροαστούς, έχει κεφαλαιοποιηθεί, χρηματοποιηθεί, και μεταφερθεί σε ξένες τράπεζες. Ή μάλλον, δεν ξέρω πόσο εσωστρεφής και θεωρητικίζων πρέπει να είσαι για να μην καταλάβεις την εξωστρεφή (προς το εξωτερικό της χώρας και από το εξωτερικό της χώρας) ληστεία και προδοσία που έχει διαπραχθεί από την άρχουσα μεγαλοαστική τάξη, αλλά και από ένα μεγάλο μέρος της μεσαίας τάξης. 
Αν τώρα αυτό το πράμα είναι "ιμπεριαλιστική" χώρα, μόνο και μόνο γιατί κάτι σχετικά ανάλογο συμβαίνει και με τους κεφαλαιοκράτες των "καθαρά" ιμπεριαλιστικών χωρών, τότε πραγματικά δεν ξέρουμε που πατάμε. 
Η φαινομενικά αφανής εκροή τεράστιων χρηματικών κεφαλαίων προς τράπεζες-κρύπτες του εξωτερικού δεν αποκαλύπτεται φυσικά με στατιστικές, πίνακες, εξισώσεις και θεωρίες για την συσσώρευση και άλλα, αλλά με μάτια αυτιά πληροφορίες, γενικά κάποια σχέση με τη "πιάτσα''. Ο τόπος έχει βουίξει, και όλοι (πλήν των θεωρητικών και των ιδεολόγων της θεωρίας) έχουν μάθει για αυτές τις τράπεζες-κρύπτες και τις οφ-σορ εταιρείες. Μιλάμε ίσως (στο χρονικό διάστημα των 50 ετών) γιά δύο ή τρία τρίσ/ρια, άρα μιλάμε όχι μόνο για εκμετάλλευση της εργασίας αλλά και υπερ-εθνική αλλοτρίωση του προϊόντος που παρήγαγε όλο αυτό το διάστημα. Πράγματα πρωτοφανή για ανθρώπους που τρέφονται με "θεωρητικά" σχήματα, πράγματα δύσκολα για όσους θέλουν να μιλήσουν για κρατικοποίηση, απαλλοτρίωση-κοινωνικοποίηση, εργατικό έλεγχο των μέσων παραγωγής και των φυσικών πόρων, χωρίς να μιλάνε για επανεθνικοποίηση της οικονομίας και της κοινωνίας, μέσω δασμολογικών και άλλων οικονομικών απαγορεύσεων ως προς την κίνηση του χρήματος και των οικονομικών συναλλαγών, χωρίς δηλαδή να μιλάνε γιά πλήρη ρήξη με τους διεθνείς οικονομικούς οργανισμούς. Όπως είναι σοφιστεία να μιλάει κανείς εναντίον της επιβολής ξανά εθνικού νομίσματος, με την πρόφαση της δήθεν μη σοσιαλιστικής επάρκειας του μέτρου αυτού, έτσι είναι επίσης σοφιστεία να μιλάει κανείς για την μη σοσιαλιστική επάρκεια αυτών των μέτρων, λές και ο σοσιαλισμός σε χώρες υπόδουλες και αλλοτριωμένες από το διεθνές κύκλωμα του χρήματος μπορεί να είναι κάτι που δεν θα είναι αναγκαία και αυτά τα μέτρα. Είναι σαν να λές πως ο σοσιαλισμός δεν μπορεί να υπάρχει αν δεν έχει σκελετό και το να μιλάει κανείς για χέρια, πόδια, αποπροσανατολίζει τη συζήτηση για τον σκελέτο!
Ωραία επάρκεια Λογικής..



 





Ι.Τζανάκος

Τρίτη, 28 Ιανουαρίου 2014

Δημοκρατισμός: ουτοπία ή πραγματική ουσία;




Οι χαώδεις μετατοπίσεις στο οικονομικό και "γεω-πολιτικό" (γεω-πολικό λέω εγώ) επίπεδο, οι μαζικές οικονομικές και οικολογικές καταστροφές, οι ιμπεριαλιστικοί πόλεμοι, οι εθνοτικοί πόλεμοι, η εξαθλίωση των λαών, η αποξένωση και εξαχρείωση των ατόμων, η πολιτισμική παρακμή, η λήθη της ύπαρξης, το κενό, η απογοήτευση από τις ανθρωπιστικές αξίες μέσα στον όλεθρο της χυδαίας πραγμάτωσής τους, ο θάνατος των δημοκρατικών αξιών...Όλα αυτά που φέρνει ο καπιταλισμός και ο οικονομισμός τής ανάπτυξης με κάθε τίμημα, δεν αντιμετωπίζονται ούτε με φοβέρες και αναδιπλώσεις σε κάποιον μαρξιστικό ιδεολογικό πυρήνα, ούτε με ευχολόγια και δημοκρατικές-εθνικές ή δημοκρατικές-οικουμενικές ιδεολογίες (αριστερές αστικές ιδεολογίες). Όλα αυτά απλά δεν αντιμετωπίζονται παρά μόνον με την ενεργοποίηση των λαών και των ατόμων, με την συγκρότηση ενός λαϊκού αντικαπιταλιστικού μετώπου. Αλλά και αυτό το λαϊκό μέτωπο δεν υφίσταται όπως το φαντάζονται οι κάθε λογής δημοκράτες, ούτε έχει καμμία σχέση με τα "λαϊκά μέτωπα" που συγκροτήθηκαν με ατυχή τρόπο για την αντιμετώπιση του φασισμού. Το πραγματικό λαϊκό μέτωπο, το αντικαπιταλιστικό λαϊκό δημοκρατικό μέτωπο θα σήμαινε μιά ενεργοποίηση των λαϊκών τάξεων, και των ξεχωριστών ατόμων που ζητάνε ένα άλλο μη-αστικό νόημα στη ζωή τους, που είναι σχεδόν αδιανόητη στις σημερινές συνθήκες. Αυτό που είναι αδιανόητο είναι αυτό που σήμερα χρειαζόμαστε. Η ενεργοποίηση ενός νέου δημοκρατισμού, η αναζωογόνηση ενός νέου ηθικού, πολιτικού και οικονομικού Λόγου, η ανανεωμένη ιδεολογία του εργαζόμενου λαού, είναι αυτό που ορθώνεται σήμερα ως το αδιανόητο, το ουτοπικό, αλλά στην πραγματικότητα είναι η ουσία του πραγματικού, η μόνη πραγματικότητα που θα έδινε ορμή στην σαπισμένη κοινωνία που φυλακίζεται από τα δεσμά του καπιταλισμού και του οικονομισμού..




Ι.Τζανάκος

Δευτέρα, 27 Ιανουαρίου 2014

Μπαντιουικός απολογισμός..




Αυτό που αποτελεί τον βασικό λόγο για την σχετική ταλάντευση του Μπαντιού απέναντι στο αίτημα για εγκατάλειψη της Ευρ.Ένωσης απο μέρους μας είναι το ενδεχόμενο αυτή (η εγκατάλειψη) να συνοδευτεί από ένα είδος πρόσδεσης στο "έθνος-κράτος", αλλά ακόμα και από ανάπτυξη "αντιδραστικών" πολιτικών και ιδεολογικών θέσεων που θα αφορούν την αποχώρησή μας. Νομίζω εκεί βρίσκονται τα όρια της "ευρωπαϊκής" (και "φιλο-ευρωπαϊκής") διανόησης και αποκαλύπτονται οι βαθείς άξονες της εσωτερίκευσης της δυτικής κυριαρχίας από μέρους της. Όλο το κακό είναι μέσα στο "έθνος-κράτος" λοιπόν των περιφερειακών χωρών. Πολύ παράδοξα, αλλά όχι φαινομενικά, σε πλήρη αντιστοιχία μεταξύ τους, τα "αντι-εθνικιστικά" ιδεολογήματα όμως εντός και εκτός των τειχών. Φυσικά και υφίσταται ενδεχόμενο "εθνικιστικής'' απόκλισης κάθε ρήξης με την ευρωπαϊκή ένωση. Ας το δούνε αυτό και οι αμιγώς μη-ευρωπαϊστές που ανοίγουν και αυτοί διπλό μέτωπο προς τον "αριστερό σωβινισμό" και τον ιμπεριαλισμό, και δεν εννοώ την κριτική ή πολεμική τους σε εκείνους τους "αριστερούς εθνικιστές" που συνωθούνται στους διάφορους ετερόκλητους μεταξύ τους αστικούς μηχανισμούς. Μιλάω για την γενική απάρνηση του ''έθνους-κράτους'' που τους οδηγεί θέλουν δε θέλουν, στην καλύτερη περίπτωση, σε μπαντιουικά συμπεράσματα. Τα όρια αυτά θα σπάσουν σίγουρα, είτε ο λαός κάποτε πάρει αντιδραστική ή προοδευτική στροφή, πράγμα για το οποίο θα είναι υπεύθυνη (για το πρόσημο) και η εθνική αστική τάξη (μικροαστική ή μεγαλομεσαία αστική). Τα όρια θα σπάσουν κάποτε, αν όχι τώρα, και ο λαός θα συσπειρωθεί σε κάποια μορφή "έθνους-κράτους", για να πετάξει στη θάλασσα τους δυτικούς ιμπεριαλιστές και τους Φράγκους-Γερμανούς εν γένει. Μέχρι να το κάνει αυτό, και ως πρόθεση, θα ψηφίζει ή θα ανέχεται συριζα..









Ι.Τζανάκος

Κυριακή, 26 Ιανουαρίου 2014

Οι κίνδυνοι της λατρείας της Δύσης (Ευρώπης)..




Οι αυταπάτες που μοιράζονται για το ευρωπαϊκό μέλλον δεν έχουν ιδιαίτερη επιτυχία τώρα τελευταία, αλλά δεν είναι και εντελώς αποτυχημένη η διανομή αυτή. Και οι αυταπάτες αυτές είχαν και έχουν ακόμα έναν μισο-ορθολογικό χαρακτήρα, βγαλμένες θαρρείς από τα εγχειρίδια της αστικής οικονομικής. Κάποιες επενδύσεις θα έρθουνε, κάποιες διανομές θα γίνουνε, κάποιες ολοκληρώσεις θα ολοκληρώσουν περαιτέρω την ήδη ολοκληρωμένη ολοκλήρωση της ευρωπαϊκής ζώνης. Βλέπω μάλιστα "δίπλα" μας την ουκρανική δεξιά (φιλελεύθερη, φιλελευθερο-φασιστική και φασιστική) να έχει κινήσει μάζες για να ενταχθεί η χώρα της Ουκρανίας στην δυτικο-ευρωπαϊκή ολοκλήρωση, που ολοκληρώνεται και θα ολοκληρώνεται μέχρι να μη μείνει τίποτα όρθιο από πραγματική εθνική αυτονομία. Βέβαια θα πει κανείς πως αυτό δεν το πίστεψε κανείς από όλους αυτούς που ριγούν με τις σημαίες και τα λάβαρα του έθνους τους. Και οι Ουκρανοί (ακρο-)δεξιοί έχουν να μιλήσουν για τα κατορθώματα των "προγόνων" τους στον Β' παγκόσμιο πόλεμο, στον αντι-σοβιετικό, αντισημιτικό, "αντι-ρωσικό" αγώνα. Ποιά εθνική αυτονομία; Αυτό που τους μέλλει είναι να υπαχθούν σε κάποιο Ράϊχ επιτέλους. Να γίνουν οι καλοί γείτονες και αδερφοί της Πολωνίας, να ξανασηκώσουν τα φασιστικά λάβαρα, και να συμμετέχουν στην περικύκλωση της νέας Ρωσίας, στον νέο ψυχρό πόλεμο που ετοιμάζεται από τα πράγματα και τους Κυρίους τους. Οι Ρώσοι νεο-ιμπεριαλιστές καλά να πάθουνε κι αυτοί. Η Κυριαρχία τους είναι πολύ ασταθής και άρχισαν να φουσκώνουν ανοήτως πολύ νωρίς, ενώ η μάχη η φωτιά και ο πόλεμος θα είναι μέσα στο "χωράφι" τους. Αναρωτιέμαι, και οι σοβιετικοί τέτοια μπουμπούκια τα είχανε μέσα τους; Θα πει κανείς όλα έγιναν μετά την "αντεπανάσταση". Πολύ αμφιβάλλω. Κάτι θα υπήρχε και θάβονταν κάτω από στρώματα ωραιοποίησης και λογοκρισίας. Αλλά ας μη χαθούμε. Ας επανέλθουμε στο γεγονός της μισο-ορθολογικής ελπίδας: Σε τι ελπίζουν όλοι, μα όλοι οι "πολίτες" και υποψήφιοι "πολίτες" της Ευρ.Ένωσης, που είναι κατά πλειοψηφίαν ανήκοντες στις λαϊκές τάξεις, ακόμα και οι δικοί μας που καταστρέφονται συνέχεια, αλλά μυαλό "δεν βάζουν"; Ελπίζουν σε ένα αδιευκρίνιστο ρεύμα κεφαλαιακής συσσώρευσης και παραγωγής διανεμόμενων καταναλωτικών αγαθών, και προσεύχονται σε αυτό (που θα έρθει). Υπάρχει περίπτωση οι φρούδες ελπίδες τους, που είναι εξόχως προσωποποιημένες, να γίνουν μισο-πράξη;
Υπάρχει δηλαδή περίπτωση ο μισο-ορθολογισμός της αόριστης αναμονής ενσωμάτωσης σε μια νέα αστική διεργασία παραγωγής να δικαιωθεί και να γίνει μισο-πράξη; Γιατί για ολική επιβεβαίωση δεν τίθεται θέμα. Το κάρο έχει κολλήσει για τα καλά. Δεν μπορώ να απαντήσω τόσο γρήγορα, αλλά νομίζω πως όχι. Νομίζω. Ποιά είναι μετά από όλα αυτά η στάση των (αυτο- και έτερο-) εξαπατημένων χαχόλων; Μα φυσικά να ψάξουν ενόχους για την μη-υλοποίηση της ανόητης μισο-ορθολογικής προσδοκίας τους. Και ποιοί είναι αυτοί οι "ένοχοι"; Μα φυσικά κάποιοι ξένοι, ή έξω από το ιερό ευρωπαϊκό ''έδαφος". Οπότε, ακόμα κι αν είναι δεδομένη η ανοησία της επιλογής ή μη-επιλογής της "δυτικότητας'' ή "δυτικο-ευρωπαϊκότητας'' σε σχέση με το ερώτημα της αστικής ή μη-αστικής οργάνωσης της κοινωνίας (άντε να το πεις αυτό στους Ουκρανούς "διαδηλωτές") δεν είναι καθόλου δεδομένη η επιλογή ενός τρόπου σκέψης και βίωσης που δεν θα υποτάσσεται στην μεταφυσικοποιημένη "ευρωπαϊκότητα-δυτικότητα". Είναι φυσικά και πολιτικά και φιλοσοφικά επικίνδυνο να κάνει κανείς έναν "μεταφυσικό αντι-οριενταλισμό" ήτοι έναν "αντι-οριενταλιστικό οριενταλισμό", αλλά είναι αναπόφευκτο επίσης. Με κάθε επιφύλαξη και με σοβαρό τρόπο και χωρίς να δομεί συμμαχίες με τις μη-δυτικές αστικές-ιμπεριαλιστικές τάξεις. Αλλά έτσι που έρχονται τα πράγματα δεν γίνεται να μην κάνεις και αυτό τον πολιτιστικό πόλεμο..
Εγώ είμαι και εμπαθής άνθρωπος..











Ι.Τζανάκος

Μη θρήνος..



Η ζωή ανθοφορεί όπως λένε
και φεύγει σπέρνοντας
Τον θάνατο αντικρυστά κοιτώντας
με τραγούδια και πνιχτές φωνές
με περιφρόνηση και θλίψη..
Μα σαν σταθεί
η ζωή
στον Ένα
στον μοναδικό Άνθρωπο
που έπεσε για πάντα
με απορίες ανθρώπινες τον στεφανώνει..
Τον κρίνει 
σα να ήταν 
Αυτός που κράτησε
Αυτός που ανέβηκε όλες τις κορφές
ή κύλησε στους βούρκους του λάθους..
Η ευθύνη και η δόξα της
Το χρέος και η ντροπή του
στεφανώνουν για πάντα το σημείο που χάραξε
λες και δε θα χαθεί για πάντα και τούτο
λες και κι έχει κάποια σημασία πιά..
Πολλές φορές ήθελα να σπάσω αυτή τη τελετή
και να πω με οργή αληθινή θαρρώ
Άφησέ τον ζωή
να χαθεί στη λήθη 
και στα κρύα νερά
Άφησέ τον
να περπατήσει 
χωρίς να μπορεί να μιλήσει..
Σε βουβά μονοπάτια
σιωπή να συναντά σιωπή
και η πλάση όλη να ανοίγει τον δρόμο του
σε μιάν ολάκερη παράκληση σιωπής..
Ένοχοι και αθώοι να μην είναι πουθενά
ελπίδες και πάθη συντριμμένες πέτρες
χαλίκια που τραγουδάνε τα πόδια του..
Άφησέ τον
να πάει εκεί που ήταν παιδί
και ξεδιψούσε
και πέταγε με φτερά γερά στο μέλλον
και οι φίλοι του όλοι να γελάνε
φωτιές να συναντούν φωτιές
και η πλάση όλη να αγκαλιάζει τον πόθο του
σε μιάν ολάκερη λιτανεία χαράς..
Ένοχοι και αθώοι να μην είναι πουθενά
ελπίδες και πάθη συντριμμένες καρδιές
χώμα που το πατάνε τα πόδια του..






Ι.Τζανάκος 

Μοιρολόι - Στο κλαρίνο ο Πετρολούκας Χαλκιάς

Μοιρολόι. - Στο κλαρίνο ο Βαγγέλης Χαλιγιάννης

Μπαντιουικών νέων συνέχεια..



Τελικά ο φιλόσοφος (Α.Μπαντιού) δεν μίλησε για το "μεγάλο ριζοσπαστικό κίνημα αλλαγής της Ευρώπης" και αφού πιέστηκε, λες και είναι ο γενικός γραμματέας του κινήματος εν γένει, "κάλεσε" τους ανυπόμονους ερωτώντες ("τι να κάνουμε τώρα;") να οργανώσουν μιά μεγάλη διαδήλωση για την ακύρωση του χρέους. Το αυτονόητο δηλαδή είπε ο άνθρωπος, και κουβέντα για τη πρεμούρα ολωνώνε. Πληροφορήθηκα μάλιστα πως υπάρχει και ένα είδος κοψίματός του από τα δαιμόνια (λέμε τώρα) συριζαίικα μπλόγκς, μιας και αυτά που είπε θα μπορούσαν βέβαια να φιλοξενηθούν με μια ευρύτερη αριστερή ματιά (μεταναστευτικό) αλλά είναι απαράδεκτα από την ευρωενωσιακή ματιά της ευρωενωσιακής αριστεράς. Άντε να φτάσουμε σε ηλικία τέτοια, και νά'μαστε και φράγκοι, και να μην γλύφουμε κανέναν, όπως δεν έγλυψε κανέναν ο γερομαοϊκός! Θα είναι κατόρθωμα όντως.




Ι.Τζανάκος

Σάββατο, 25 Ιανουαρίου 2014

Μικρό όνειρο..



Χθές έπεσε νωρίς. Ο ήχος της βροχής βοήθησε τον ύπνο που απλώθηκε παντού. Στη σκέψη, στις αισθήσεις, στα πράγματα που τον περικλείανε όλη τη μέρα. Αγκάλιασε όλα τα πράγματα και αυτά άρχισαν να λένε την ιστορία τους χωρίς να ακούνε πιά τον κόσμο. Μόνα τους σε παραμιλητό, όλα μαζί σχημάτιζαν έναν ψίθυρο που μεγάλωνε το χάσμα με τον κόσμο που έφευγε, με τα φλογισμένα μάτια του να χάνονται στο δρόμο και τα τραγούδια του να ακούγονται όλο και λιγότερο καθώς απομακρύνονταν. Δε θυμάται πιά τίποτα από αυτό τον κόσμο και αυτός δεν θέλει να θυμάται τον αποστάτη του μέσα στο κουκούλι της αποστασίας που του ετοίμασε μ'επιμέλεια. 
Ο κόσμος τα ετοιμάζει όλα, κι αυτά ακόμα τα κουκούλια που κρύβει κάτω απ'όλα τα πολυσύχναστα μέρη της ζωής. Πεθαίνουν πολλοί μέσα στη σιωπή. Όλοι. Και έπειτα ανθοφορία άσκοπη, αιώνες τώρα. Αιώνες; σχεδόν πάντα. Αλλά ο ύπνος είναι νόμιμος θάνατος. Δε κρύβεται.
Δίπλα σου κάποιος ξαπλώνει. Χαμένος τη μέρα βυθίζεται στην νόμιμη αποστασία του ύπνου και η επιτήρηση χαμηλώνει τα φώτα της. Αυτόματα από εικόνες σχηματίζουν αψίδες κάτω από τις οποίες περνάει ο αποστάτης της μέρας και βλέπει ό,τι θέλει ή ότι του ζητάνε να θέλει. Κάποτε περνάει αυτές τις αψίδες, και λίγες φορές στη ζωή του δε βλέπει μόνον. Τον βλέπουν μάτια. Μάτια που δουλεύουν καρβουνιασμένα. Διαπεραστικές σκέψεις που είναι αλλωνώνε. Ποιοι είναι αυτοί που ήρθαν τόσο γρήγορα; Πρώτη φορά πέρασε τόσο γρήγορα τις αψίδες και βρέθηκε μέσα σε όλους αυτούς. Ποιοί είναι; Από που έρχονται; Δε θυμάται να μπορεί να στήσει άλλο ερώτημα μέσα του, κι αυτό ακόμα ήταν ένα θολό κάτι που έβγαινε από τους πόρους του ονείρου. Τίποτα σαφές. Δε θυμάται τίποτα άλλο από αυτά τα πρόσωπα. Μόνο πως υπήρχαν. Ούτε χαρακτηριστικά, ούτε τίποτα να έχει ειπωθεί. Θυμάται όμως πως ήθελε να σπάσει τα τοιχώματα του ονείρου. Να βρεθεί έξω. Όσο περνάει ο καιρός θυμάται όλα τα όνειρα στα οποία ήθελε να βγεί έξω. Εφιάλτες ή γλυκά όνειρα που τον υπέβαλλαν στην αλήθεια τους. Ήταν εκεί κι΄όταν ξύπναγε ιδρωμένος πάντα κράταγε χρονικό σ'ένα σημειωματάριο. Το πέταξε ένα απόγευμα όταν σκέφτηκε πως τα όνειρα δεν έχουν καμμία σημασία. Αν είναι να θυμάται θα θυμάται. Όπως, αν είναι να ζει θα ζει. Τίποτα άλλο δεν είχε σημασία πιά. Ο χρόνος να περνάει και να ετοιμάζεται κι αυτός όπως ο κόσμος. Θα έφτιαχνε με τα χέρια του την αξιοπρέπειά του. Με την πέννα του τη σπασμένη. Και κάποτε θα έκλαιγε κι αυτός. Δε μπόρεσε να βγει έξω απο κει. Τα μάτια δούλευαν μέσα στο κρανίο συνέχεια. Έσκαβαν σπηλιές, άνοιγαν πηγάδια, έσπαγαν πόρτες για πάντα σφαλισμένες. Δεν θυμόταν τίποτα άλλο απ' αυτές τις ενέργειες, απ'αυτές τις παραβιάσεις. Θ'ανοίξω τα μάτια μου, είπε, και θα αφήσω τα περιστέρια να φύγουν. Αυτά θα τελειώσουν και γω θα συνεχίσω να ετοιμάζομαι. Θα έρθει η στιγμή και θα είμαι έτοιμος. Πρέπει ν'ανοίξω τα μάτια. Και τα άνοιξε. 
 
 
 
 
 
 
Ι.Τζανάκος 

Παρασκευή, 24 Ιανουαρίου 2014

Η επίσκεψη του Α.Μπαντιού και διάφορες παρενέργειες..



Μόλις ενημερώθηκα για την επίσκεψη του Α.Μπαντιού στην Αθήνα άρχισα να σκέφτομαι σοβαρά να βγω από τη τρύπα μου και να πάω να δω τον σπουδαίο Φιλόσοφο και πολιτικό στοχαστή, χωρίς βέβαια να φαντάζομαι πως μέσα στο "πατείς με σε πατώ σε" που θα επικρατήσει θα μπορούσα να υφαρπάξω κάποια απάντηση σε κάποια ερώτηση που πιθανόν θα του έκανα.
Από τη πρώτη στιγμή υποψιάστηκα πως οι προσκαλώντες θα είναι συριζαίοι. Ποιοί άλλοι έχουν επαφές με σημαντικούς διανοούμενους στο διεθνές περιβάλλον εκτός από συριζαίους; Δεν μιλάω για τον "παραδοσιακό" αστικό χώρο αλλά για τον "αριστερό" χώρο. Έπεσα μέσα, αν και υπάρχει το προηγούμενο με τον Βεργέτη που είναι ο μεταφραστής του Μπαντιού και γνωστός για την συριζαϊκή του κατάσταση (γρίπππης; επαφής; πως αλλιώς να το πω το συριζαίικο που είναι και δεν είναι συριζαίικο; Το λέω κατάσταση και καθαρίζω). Δεν θα πιάσω αμέσως τον Μπαντιού, που δεν είναι και υποχρεωμένος να κάνει άμεση πολιτική στην Ελλάδα αν και θα έπρεπε να ξέρει τα πάθη και τα μίση μέσα στο κίνημα εδώ. Μιλάμε εδώ για μεγάλα πάθη. Μίση και πάθη και αγάπες πρωτοφανείς για τα ''ευρωπαϊκά" δεδομένα, πράγμα καλό για μάς και όχι για τους ευρωπαίους κινηματίες, κινηματίες φιλοσόφους κ.λ.π που κοιμούνται μάλλον σε γλυκό ύπνο ευγένειας και σεβασμού στις μεταξύ τους δηλητηριασμένες σχέσεις. Ας περιμένουμε βέβαια τι θα πεί. Μπορεί να φτύσει πολλούς (και από τους προσκαλώντες) και αυτοί να μείνουν μόνο σε όσα αφορούν τους αλλούς, μπορεί να κάνει άνοιγμα στον συριζα, μπορεί να μιλήσει επι του θεωρητικού. Θα δούμε. Αυτό που είναι σίγουρο  πως θα επακολουθήσει είναι σελίδα στην Αυγή και ίσως κάποιο δηλητηριώδες αρθρίδιο στον Ριζοσπάστη. Η Ανταρσύα θα πάρει μάλλον ουδέτερη, σημειολογικά, θέση σε σχέση με την "κατάκτηση" του στοχαστή από τους συριζαίους παγαπόντες κατακτητές.
Όλο αυτό το πράγμα με χαλάει πολύ. Πρώτα από όλα με χαλάνε οι συριζαίοι και επιβεβαιώνεται η υποψία μου (τι υποψία; σίγουρο είναι) πως εκτός από κακομέτριοι ευρωδιανοούμενοι και συλλέκτες πολυτίμων λίθων απο την Εσπερία είναι και βίσματα ευρωπαϊκά, βίσματα ολκής. Σίχαμα πιά. Τους ζητώ συγγνώμη, μιας και είχα και έχω κάποιες καλές προσωπικές σχέσεις με συριζαίους εργαζόμενους συνδικαλιστές στο ικα, που μου φέρθηκαν ντόμπρα σε μια δύσκολη φάση (όταν με κυνήγαγαν οι δεξιοί το 2007), αλλά θα το πω: Είναι ποντικομαμμές μεγάλες και δικτυωμένοι και κοινωνιστές του αισχίστου είδους. Μπγάβο τα παιντιά, μπγάβο. Αυτό δεν είναι πασόκ, είναι μεγαλύτερα μουτράκια τελικά, αν όχι στα προσωπικά-οικονομικά (θα δούμε) σίγουρα στην καρριέρα. Έχουν πήξει τα πανεπιστήμια με δαύτους. Δεν είχα ποτέ ακαδημαϊκές φιλοδοξίες, αλλά τόσο προσβλητικούς απέναντί μου, σε συζητήσεις "θεωρητικού" επιπέδου, δεν έχω ματαξαναδεί. Μα το θεό! Με τους κνίτες λίγα τα λόγια, αλλά ντόμπρες εξηγήσεις. Είμασταν αντίπαλοι, και δαύτοι είχαν τόσο πρωτόγονη σχέση με την θεωρία (τότε) που απλά δεν το συνεχίζαμε. Άσε που είχα διαπιστώσει πως σε μερικά θέματα ο απλός (όχι απλοϊκός) υλισμός τους άφηνε ποιητικά περιθώρια στις μεταξύ μας σχέσεις (κλασική σχέση μεταξύ "ρομαντικών" που είναι σε αντίθετα στρατόπεδα).
Οι συριζαίοι πάνοπλοι: μεταπτυχιακά, διδακτορικά, επαφές, επαφές, και όλα γλυκούτσικα, "ερωτικά". Τότε ήταν και η εποχή του "αντιεθνικισμού", και οι διάφορες εθνιστικές μου "εμμονές" ήταν το διαβατήριο για πλήρη αποκλεισμό. Άς τα να πάνε στο διάλο. Τώρα, και με τους κνίτες δεν τα συζητάω αυτά, έχουν και να ξεσαβουρώσουν "εθνο-φράξιες" κακοσπορίτικες, που ώρα για τέτοια. Αλλά ας γυρίσω στον Μπαντιού. Τι έχουμε να ακούσουμε από την Αυγή και τα μπλόγκς, συριζαίικα και κκε-δικα! χαμός.
Εγώ θα πω το εξής, άσχετο αν και σχετικό για τους ευαίσθητους: Είμαι ανατολικομεσόγειος, Έλλην, νεοπλατωνίζων, και κάποτε και κομμουνιστής. Δε μας παρατάτε λέω γω ούλοι; φράγκοι και φραγκολεβαντίνοι;

(Μπαντιού θα διαβάζω. Είναι απ'τους καλούς Φράγκους)











Ι.Τζανάκος

Πέμπτη, 23 Ιανουαρίου 2014

Μικρό διήγημα..

Αφιερωμένο στον Θείο μου Παναγιώτη Τζανάκο και τις αναμνήσεις του απ'το χωριό μας..





Είχε καταλάβει την ατιμία της πνευμονίας. Δεν έπρεπε να ξαναρρωστήσει. Όταν έπαιρνε το δρόμο ξανά, για να κατέβει από το χωριό και να πάει στη πόλη του τόπου του, τυλίγονταν με ένα βαρύ παλτό, έβαζε τις χοντρές μάλλινες κάλτσες, και άκουγε τα προσεκτικά λόγια των μεγαλύτερων για τους κινδύνους που έχει το κάθε μικρό παγωμένο αεράκι αν σε βρεί ακάλυπτο και ιδρωμένο από τη κούραση του δρόμου. Σταμάταγε συχνά και μάσαγε τα παξιμάδια του, έπινε νερό σε κάθε πηγή ακόμα κι αν δεν δίψαγε, μιλούσε σε κάθε πλάσμα που του άνοιγε τη κουβέντα, χωρίς να ξεχάσει να το χαιρετήσει. Έπρεπε να πηγαινοέρχεται συνέχεια, αν και όχι τόσο συχνά, στη πόλη. Είχαν πάψει να φοβούνται οι διαβάτες των μονοπατιών τους ληστές. Πέρσι, πριν ακόμα αρρωστήσει, τους είχαν πιάσει όλους, τους είχαν κρεμάσει σκοτωμένους πάνω σε μικρές σιδερένιες πόρτες περιφέροντας τα νεκρά σώματά τους σε όλα τα χωρία, με μιά μικρή ταμπελίτσα πάνω τους πού'λεγε "αυτά παθαίνουν οι εχθροί της πατρίδας" και άλλα τέτοια. Αυτός δεν φοβότανε τους ληστές. Είχε συναντήσει πολλές φορές μερικούς από δαύτους και είχε συνφάγει , ειδικά αν ήταν νύχτα και δεν τους έβλεπε κανείς. Ποτέ δεν άνοιξε κουβέντα μαζί τους. Με κανέναν δεν άνοιγε κουβέντα εδώ και χρόνια, από τότε που πέθανε το μοναδικό του παιδί. Είχε κάθε λόγο να μη μιλάει με κανέναν στο χωριό και κανείς δεν τον παρεξηγούσε από τότε που χάθηκε στη μαυρίλα του πένθους. Και πριν δεν μίλαγε πολύ. Σχεδόν καθόλου. Αλλά κι οι κατσαπλιάδες σα να ξέρανε και δε του μίλαγαν, άνθρωποι κι αυτοί ξένοι, ίσως να ένιωθαν πως έχουν κάτι κοινό μαζί του. Όταν κάτι γίνονταν κακό, όλοι ένιωθαν κάτι να τους δένει μαζί του. Τυλίγοντας το παλτό του πιο σφιχτά σκέφτηκε πως δε τον νοιάζει τίποτα από όλα αυτά, μα μήτε και λυπήθκε με τους θανάτους αυτούς που τον έφερναν κοντά με τους άλλους σχωριανούς και τού'διναν λίγη ψίχα χρόνου ακόμα να μη νοιάζεται για κανέναν. Τη μέρα που φέρανε το νεκρό σώμα ενός από τους κατσαπλιάδες δε βγήκε καθόλου απ'το παγωμένο σπίτι. Είχε την δικαιολογία της αρρώστειας του παιδιού. Κανείς δε νοιάστηκε πάλι. Τέλος πάντων. Τη μέρα που ξεκίνησε ξανά οι ακτίνες του πρωϊνού ήλιου πέφτανε όπως πάντα, σα βέλη στη καρδιά του. Κακό ξύπνημα έχει όποιος συναντά τον Ήλιο αν έχει τη καρδιά του στο πρόσωπο απλωμένη. Τα βέλη του φωτός διαπερνούν τα πιό προστατευμένα πρόσωπα,  τα ανοιχτά πρόσωπα, τα πρόσωπα του πένθους, τα σπάνε κομμάτια. Πόσο θα ήθελε να μη ξημερώνει ποτέ, να μένει μέσα στο σπίτι του αναδεύοντας τα ξύλα της φωτιάς, αν γίνονταν να έμενε κάπου μόνος του, μακριά απ'το χωριό. Αλλά έπρεπε να βγαίνει κάθε τόσο, να φεύγει και να ξαναγυρνά, να κάνει κάτι. Και ο ήλιος τον περίμενε όπως δε περίμενε κανέναν. Θά'πρεπε να τον καλοδεχτεί, να ανοίξει το παλτό, ν'αφήσει τις ακτίνες να χαιδέψουν το στήθος του, αλλά αυτό δε γίνεται. Έπεφτε πάνω του και τον έσπαγε, τον έκαιγε όπως ο εχθρός τα σπαρτά. Θα περπατήσει χωρίς ούτε μια σκέψη παραπάνω. Να μην αρρωστήσει ξανά. Να πεθάνει γέρος σαν την ελιά. Δυνατός σα πέτρα. Κάθε ώρα που κατέβαινε δε θυμόταν και ξέραινε τις σκέψεις μέχρι που έμοιαζαν μικρά κουκούτσια για φύτεμα. Είχε φυτέψει πολλά σε μέρη που δε ξαναπέρασε ποτέ. Δεν ήθελε να ξαναπερνά όπου σκέψεις. Έτσι κι'αλλιώς έρχονται ξανά και ξανά. Σα τις ακτίνες του Ήλιου, από ψηλά. Δεν έρχονται, ξεπροβάλανε πάλι όταν υψώνει το κεφάλι. Το ύψωσε για να δει που είναι. Μέσα στο πυκνότερο σημείο του δάσους έπρεπε να κοιτά κάποτε ψηλά, αν και δε βλέπει κανείς τίποτα εκεί ψηλά ακόμα κι αν είναι χαμένος. Γιατί κοιτάω ψηλά; σκέφτηκε..γιατί το κάνω; αφού δε βοηθά σε τίποτα και καίγομαι πάλι. Το άλλο που φοβάται όταν τριγυρνά στα μονοπάτια είναι τις μυρωδιές. Κάποιοι του είπαν πως σαπίζουν ακόμα πολλά πτώματα στις άκρες των μονοπατιών, και καλά θα κάνει να περνάει από τα γνωστότερα που έχουν καθαριστεί. Γιά όλα φρόντισε η χωροφυλακή. Και να μη φρόντισε υπάρχουνε ύαινες. Έχουν πληθύνει τώρα τελευταία, παρ'όλο που τα πτώματα σχεδόν τελείωσαν. Κάποιοι λένε πως τα πτώματα δε τελειώνουν, και δεν είναι μόνο οι κατσαπλιάδες που αφανίζονται. Αυτοί αφανίστηκαν για τα καλά. Είναι κι άλλοι. Πάντα είναι κι άλλοι. Με σκέψεις πάλι να μη σκέφτεται άλλο, έφτασε στο ένα αγαπημένο του σημείο. Εκεί που δε φαίνεται το χωριό ούτε στην άκρη του ορίζοντα. Παράξενο. Δε θέλει να φύγει όταν φεύγει μα όταν φεύγει θέλει να μην υπάρχει πίσω τίποτα από αυτό που άφησε. Μα θα ξαναγυρίσει. Κι όταν ξαναγυρνά δε θέλει να ζει το δρόμο μέχρι να δεί ξανά το χωριό του στον ορίζοντα. Αυτό είναι το δεύτερο αγαπημένο σημείο. Λίγο παρακείθε το ένα από το άλλο. Πολύ κοντά. Αλλά δεν είναι το ίδιο. Κι όταν από το ένα φτάνει στο άλλο άλλα είναι τα αισθήματα. Σα φεύγει και περνά από το σημείο που λιγοδείχνει το ορμητήριό του νιώθει το βαρύ πλάκωμα του αποχαιρετισμού και τρέχει, τρέχει μπρός, προς το πρώτο σημείο της αγάπης. Σα γυρνά και περνά από το σημείο αυτό, που' ναι το πιό κοντά στον ορίζοντα, το ξεπερνά με πυρετώδικη αδιαφορία και τρέχει, τρέχει μπρος, προς το σημείο που λιγοδείχνει, και βουρκώνει. Μα τώρα προχωρά, προχωρά στη σιωπή του ταξιδιού, με όλες αυτές τις ενοχλήσεις να του ζαλίζουν το μυαλό. Πως θα βρεί ένα νέο δρόμο, πως θα απόφύγει τις συναντήσεις. Γιατί αν συναντήσει θα μιλήσει. Θα σταθεί. Θα φτιάξει μια πατρίδα από ψωμοτύρι και κρασί, θα γελάσει και θα κλάψει. Και δε θέλει. Θέλει μόνο μια φορά να γίνεται αυτό, ή το πολύ δυό. Οι πολλές συναντήσεις του θυμίζουν τα βιβλία του πατέρα του. Χαμένος όπως ήταν στο ένα και τ'άλλο βιβλίο σκόρπαγε τη ζωή του σε ξένες έγνοιες, ώσπου μια μέρα τα χάρισε στη βιβλιοθήκη της κοινότητας. Ήταν δάσκαλος ο πατέρας και καλός δάσκαλος. Τον αγαπούσαν όλα τα χωριά, ο παππάς τον λάτρευε. Μόνο η μάνα γκρίνιαζε που και που για τα λίγα λεφτά και τις πνευμονίες που άρπαζε δω και κει με τις τόσες περιοδίες για "θέματα του τόπου". Ίσως από κει να άρπαξε η οικογένεια αυτή την ευαισθησία με τα πνεμόνια. Η μάνα γκρίνιαζε αν και έφτιαχνε πάντα τα πράγματα τρυφερά. Διάβαζε μόνο τη γραφή. Τη ήξερε απ΄έξω αν και με λάθη πολλά. Ο πατέρας τη διόρθωνε τρυφερά. Δε γίνονταν τέτοια πράγματα στα χωριά, μόνο σε αυτούς γίνονταν. Κακό το ριζικό τους να έχουνε τέτοια κουσούρια. Μια φορά που διάβαινε συνάντησε έναν μαύρο καλόγερο και του το έχωσε καλά στο μυαλό αυτό. "Τον φάγανε τα άθεα τα βιβλία τον πατέρα σου, καταραμένος έγινε". Δεν είχε τέτοια πράγματα ο πατέρας μου, σκέφτηκε, μόνον βιβλία για το θεό. Αλλά μάλλον ο μαυροκαλόγερος όλα το ίδιο τα βλέπει. Προχωρώντας είχε τόσα να αποφύγει. Ύαινες, μαυροκαλόγερους, και ψυχρούς αγέρηδες. Δε πρέπει να αρρωστήσω ξανά, είπε. Κουράστηκε να σκέφτεται. Κάθε φορά σκέφτονταν και κάτι παραπάνω. Ένα νέο εμπόδιο. Ίσως θά' πρεπε να πάρει το συντομότερο δρόμο για τη δημοσιά. Τόσο καιρό έγινε αυτός ο καινούργιος δρόμος αλλά ήταν τόσο άσχημος που τον απέφευγε. Ή σκόνη ή λάσπη. Ακόμα δεν είχε ανοίξει γραμμή για κτελ. Έμαθε πως θα ανοίξει του χρόνου. 
Ο δρόμος θα συντομέψει πολύ. Μισή μέρα με τα πόδια, λίγες ώρες με το λεωφορείο. Μέχρι τότε ποιός ζεί, ποιός πεθαίνει. Θα κοιμηθεί λίγο νωρίς σήμερα, αν τρέξει λίγο και φτάσει στη πόλη λίγο πριν βραδιάσει. Όταν ο Ήλιος πέφτει θα ήθελε να πιεί το καφεδάκι του στον θειό που τον περιμένει, πριν ξαπλώσει κι αλλάξει. Να δει τη πτώση αυτού του γίγαντα νικητής, και τις φουσκάλες του καφέ να ιριδίζουν στο μωβ της πτώσης. Να ήταν όλα καλά. Πόσο καλά θα ήταν τα πράγματα αν ήταν καλά. Να ζούσαν όλοι και αυτός να κοίταγε μόνον δουλεύοντας. Να πέθαινε κάποτε χωρίς κουβέντα περιτριγυρισμένος από σκληρά πρόσωπα έγνοιας. Αυτά τα πρόσωπα που δεν τα διαπερνάει καμμία ακτίνα. Αυτά που απλώνουν χέρια, σε σηκώνουν, σε σκεπάζουν και σε κρύβουν βαθιά στον εαυτό σου. Θυμάται μια μέρα με τι έκπληξη κοίταγαν κάτι πρωτευουσιάνοι αυτά τα πρόσωπα όταν τους έμπασαν σε ένα σπίτι που αρρώσταινε. Νόμισαν στην αρχή πως κανείς δε νοιάζονταν. Έτοιμοι θαρρείς να επιπλήξουν τους αγροίκους για τη σκληρότητά τους. Αλλά τους πρόλαβε το βήξιμο του γέρου. Όλοι σώπαιναν και δούλευαν εντατικά γιά κάθε πνοή του. Ο δικός τους γέρος ήταν σε ένα λευκό σπίτι, με καθαρά σεντόνια και γλυκύτατους νοσηλευτές. Αναρωτιέται πότε θα συναντήσει κανέναν από δαύτους. Δεν είδε ποτέ κανένα να περνά. Τούς έβλεπε μόνο τα καλοκαίρια στη πόλη να κάνουν φασαρία και να χαρίζουν ευτυχισμένα χαμόγελα. Μόνο αυτό θυμάται και το απέφευγε σα το διάολο. Αλλά τώρα που δεν είναι και καλά τα πράγματα δε θυμόταν ούτε αυτό. Ήταν εύκολο να είσαι δυστυχισμένος τελικά. Περπατάς και περπατάς ώσπου να σπάσεις για τα καλά. Γι'αυτό είπε να περπατά κάπου κάπου. Μπορεί και να έπαιρνε μαζί του και αυτές τις ακτίνες που τον ταλαιπωρούν. Να τις βύθιζε ξανά στη γη μαζί του, εκεί κάτου. Πως να είναι η γη ακόμα πιό κάτου απ'το πόδι του; όχι δε σκέφτονταν το θάνατο τότε, αλλά την ανάσταση μέσα στη γη. Μιά ρίζα που θα φύτρωνε μέσα στη γη με μιά χούφτα αρπαγμένες ακτίνες, για πάντα. Όλα αυτά για πάντα χωμένα στη ζέστη της και στα ρέματα που την ποτίζουν από μέσα της. Δε θα χώνονταν τίποτα εκεί μέσα. Ούτε θα τρύπωνε ο θάνατος ξανά. Και θα έβλεπε αυτά που ήθελαν να ιδωθούν. Πολλές φορές σκάλιζε το χώμα. Κάποτε με μανία αν στέκονταν κάτω από κανά πλατάνι, κουρασμένος από το δρόμο. Μιά φορά ένας περαστικός νόμισε πως ψάχνει κάτι. Δε τον διάψευσε, να μη τον κάνει πιο υποψιάρη. Ναι του'πε. Ψάχνω ένα δακτυλίδι που έχασα κάποτε κάπου δω. Μήπως τό'δες πουθενά; Και τότε ο άλλος ησύχασε. Τι να πεις σ'ανθρώπους που ψάχουν και ψάχουν θησαυρούς; τι να τους πεις; πως ψάχεις ρίζα και νερό; χυμούς και φωτιά φυλαγμένη μέσα στη ζωή; θα σε περάσουν για λωλό. Ψάχτε λοιπόν χρυσάφι και θα βρείτε ό,τι βρείτε. Εγώ φεύγω, τού'πε. Αν βρείς κάτι κράτα το. Στο χαρίζω. Και τότε έφυγε. Κι αυτό το θυμάται. Σα πολλά μαζεύτκαν, είπε. Σα πολλά..
Και συνέχισε..





Ι.Τζανάκος

Τετάρτη, 22 Ιανουαρίου 2014

επιστολή στο πουθενά


Καθώς κάθονταν πάνω στη πέτρα του, σκέφτηκε να γράψει ένα γράμμα, σε όλους αυτούς που δεν θα τον άκουγαν σίγουρα, μα σίγουρα!.."και αυτά τα γράμματα είναι τα καλύτερα" σκέφτηκε. Ξεκίνησε λοιπόν, με τον παλιό του τρόπο..





"..Η πορεία των συλλογισμών ενός ανθρώπου διακόπτεται από βουλήσεις που είναι σαν να έρχονται από ένα σκοτεινό πηγάδι. Κομμάτια λάβας, πίδακες από κρύο νερό, ατμοί με δηλητήρια, δεν μπορούν να πάρουν άλλο όνομα από το όνομα της βούλησης, ή να ειπωθούν σαν να είναι μνήμη. Αλλά τίποτα από όλα αυτά δεν είναι ακριβή, το μόνο που καταφέρνουμε να πούμε είναι πως δεν γίνεται να σκεφτόμαστε μόνο. Κάτι άλλο συμβαίνει. Και αυτό είναι μέσα μας. Το ξέρω, δεν είναι κάτι όμορφο να μιλάει κανείς για ένα "εσωτερικό", αλλά αυτή είναι η υπέρτατη ελευθερία του ανθρώπου, να διεκδικεί αυτό το έστω ψέμμα τού μέσα του κόσμου.
Και αυτός ο κόσμος είναι βαφτισμένος με όλα τα ονόματα που δεν αρμόζουν, θά'λεγε κανείς πως η κάθε ερμηνεία, πρώτα πρώτα η ερμηνεία που περιέχει το όνομα από μόνο του, είναι ένα ψεύτισμα.
Θέλεις να μιλήσεις για αυτό το ηφαίστειο και το μόνο που κάνεις είναι να λες λίγα, άσχετα, ακαθόριστα πράγματα. 
Και αν επιστρέφεις στη σιωπή, όπως ίσως αρμόζει, πάλι πιέζεσαι να πείς κάτι, όχι αναγκαία σε ανθρώπους. Ίσως σε πουλιά, σε δέντρα, στο τίποτα με το μεγάλο όνομα του Κυρίου. Αλλά δεν είναι μόνο αυτό που σε τρώει. Σε τρώει η αδικία, το ψέμμα, τα μεγάλα λόγια, οι μεγάλες υποσχέσεις, οι μεγάλες ιδέες, που κλείνουν αυτό το βαθύ πηγάδι, για τί άραγε; μα για να σε αφήσουν ελεύθερο να πιστέψεις σε κάτι λογικό, σε αυτή τη ζωή.
Κάτι πιό ελεύθερο ίσως, κάτι πιό αρμονικό ίσως, από αυτή εδωνά τη ζωή, αλλά τελικά κάτι που είναι σε αυτή τη ζωή. Και αυτή η ζωή δεν έχει πηγάδια, δεν έχει πηγές, δεν έχει δέντρα, δεν έχει τρέλλα. Έχει καπιταλισμό, έχει μαρξισμό, έχει φασισμό, έχει κι άλλα επίσης εδωνά διεκδικητικά. Πάρε λοιπόν το φορτίο σου, και προχώρα, σου λένε. Αν μείνει κάτι από την όμορφη κακή σου βούληση, αυτή που σε σέρνει στο κάτω, στο μέσα, στο πουθενά...αν μείνει κάτι στις μνήμες, και το πάθος να αφήνεις το πάθος να κάψει τα πάντα, δεν μπορείς να δεχτείς κανένα από αυτά τα ονόματα, πόσο μάλλον που είναι τόσο φανερά, τόσο φωτεινά, μα τόσο φωτεινά, για το τι είναι. Δεν υπάρχει τίποτα το αδιευκρίνιστο ακόμα και στο πιό ασυνάρτητο παραλήρημα του ιδεολόγου. Και οι βουλήσεις είναι καθαρές σκέψεις, ας είναι χαλασμένες και σκουληκιασμένες. Αλλά εδώ δεν άντεξες να αφήσεις τα δικά σου ονόματα να κυριέψουν τη κακή τη ψυχή σου, πως άφησες τόσο ξεκάθαρες ιδέες να την κάνουν τόσο προβατίσια; Ξέχασες να θυμάσαι, ξέχασες να σπαράσσεσαι. Ήρθε η ώρα να θυμηθείς, ήρθε η ώρα να γίνεις άρνηση, ήρθε η ώρα να ακολουθήσεις πάλι τις παλιές σου μνησικακίες. Μη πιστέψεις κανέναν αν τον δείς να κρατά το σκήπτρο των μεγάλων ονομάτων. Μη τον αποδιώξεις, αλλά μη τον πιστέψεις ποτέ. Αιώνιος αγρότης, τώρα πιά που δεν έχει μείνει από τη φάρα μας τίποτα, ειδικά τώρα..Εμπιστέψου μόνο την φωτιά και την όμορφη κακή σου βούληση.."


Γύρισε τη πλάτη του ξανά στους ήλιους, και τώρα ήξερε πως θα είναι αληθινά μόνος...













Ι.Τζανάκος

Ασθένεια..




Παρακολούθησα σήμερα ένα πρόγραμμα για την αναδρομική αύξηση ή μείωση των μισθών, για θέσεις και οργανογράμματα, κλίμακες, κατηγορίες, και ξέρασα ένα δηλητήριο που έφτυσα στο πεζοδρόμιο έξω από το σπίτι μου. Θεραπεύτηκα. Περπατώντας και ιδρώνοντας μέσα στο σπίτι με μια ίωση μιάς βδομάδας, πυρετούς και ξάπλες αναγκαστικές, είδα αρκετή τηλεόραση και ήπια κιλά από χυμούς και τσάγια, χωρίς να διαβάζω και πολύ. Μόνο έγραψα και γω στον πυρετό ό,τι μου κατέβαινε. Πιθανόν η αλήθεια του καθενός να είναι ένας πυρετός και μια αρρώστεια που σε κάνει σώμα θές δε θές. Γειά σου αρρώστεια, έχε γειά!
 
 
 
 
 
Ι.Τζανάκος


Η ύπαρξη της συνείδησης-καρυδότσουφλου συνεχίζεται αδιάλειπτα, και κανένα μεγάλο κύμα δεν την έχει ακόμα βυθίσει. 




 

Τρίτη, 21 Ιανουαρίου 2014

Ναρόντναγια βόλια..




Αναμένοντας τους κύκλους της νομοτέλειας
ενόσω γω αναμένω τους κύκλους του χρόνου
Το χειμώνα και το καλοκαίρι..
Και συ παγαπόντη
αναμένοντας ν'ανέβεις ψηλά να θωρείς
και να διατάζεις τους σωσμένους
να σωθούν
και να μην ξεχάσουν αυτούς τους κύκλους
της νομοτέλειας
ενόσω θα ξεχνούν τους κύκλους του χρόνου..
Το χειμώνα και το καλοκαίρι
Τη μικρόπλαστη ζωή τους
Που σου δίνει ζωή ωστόσο..
Συνειδητέ κύκλε της κόλασης
Σχεδιασμένε παράδεισε..
Μαρξιστή..
Δεν θα πάρουμε..
Αλλά ούτε κι από τους άλλους θα πάρουμε..
Δε θα πάρουμε ξανά από κανέναν..
Τι θα γίνει δε ξέρω..
Όταν λοιπόν οι εχθροί σας 
ασχεδίαστα;
σχεδιασμένα;
ποιός ξέρει..
Όταν λοιπόν οι εχθροί σας ερημώσαν τη γη
και μας στρίμωξαν στις πόλεις τους
πετάχτηκες και συ
διαφωτιστή του λαού
να δείξεις τον δρόμο για τη λευτεριά
μέσα στο πορνείο του μισθού
για έναν κόσμο χωρίς μισθό
με καλές βιομηχανίες
και σπίτι λαϊκό
σχεδιασμό και προκοπή
όλα καλά..
Τίποτα άξιο λόγου μπροστά στο χωριό μας
φτηνιάρικα πράγματα
κι ας πεθαίναμε σα σκύλοι απο πνευμονίες
από τον ήλιο αλυσοδεμένοι
και το κυνηγητό του φορατζή
και του αφέντη
καλύτερα ήταν από όλο τον κόσμο σας
Εκεί ανασαίνουμε ακόμα όσοι ανασαίνουμε
κι όχι στις μαζώξεις σας
κι αμα λάχει ξεσπάμε
ως "μικροαστοί" όπως λές..
Σχεδιασμένε παράδεισε..
Και ήμαστε αιώνιοι
Και κεί θα γυρνάμε πάντα
Κι ας τα έχουν ρημάξει όλα οι πραματευτές..
Οι νεωτερικοί άνθρωποι κι όλα τα κουραφέξαλα
Τα αντιβιοτικά και οι καρκίνοι σας..
δεξιοί
σοσιαλιστές
κομμουνιστές..
Οι πόλεμοί σας
Ο κόσμος σας.. 




Ι.Τζανάκος (ξανα-γαϊδουροποιημένος)

ΠΟΤΕ ΘΑ ΠΑΩ ΣΤΟ ΧΩΡΙΟ-ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΚΟΥΛΑΣ

Σκόρπιες σκέψεις για τον Άνθρωπο και την εξάλειψη των μικρονοικοκυραίων..


Εμπνευσμένο από:
http://www.badarts.gr/2014/01/%ce%ba%ce%b1%ce%bb%cf%8d%cf%84%ce%b5%cf%81%ce%b1-%cf%83%ce%b1%cf%81%ce%ac%ce%bd%cf%84%ce%b1-%cf%87%cf%81%cf%8c%ce%bd%ce%b9%ce%b1-%ce%b5%ce%bb%ce%b5%cf%8d%ce%b8%ce%b5%cf%81%ce%b7-%ce%b6%cf%89%ce%ae/




Καθώς περνάνε τα χρόνια όλοι θυμούνται το παρελθόν τους και γενικά το παρελθόν. Είναι γιατί ξέρουν πως γίνονται σιγά σιγά μέρος του; είναι γιατί θέλουν να ξαναζήσουν κάποιες αληθινές στιγμές; Δεν νομίζω πώς αρκεί να πεί ο καθείς την δική του άποψη ή απλά να αναπτύξει μια θεωρία, αλλά να κοιτάξει όλο το παρελθόν με την τόλμη της αληθινής ματιάς, αυτής της ματιάς που δεν κυριεύεται από την πρεμούρα της άμεσης απάντησης στην σχεδόν αιώνια ήττα-κατανίκηση του ανθρώπου από τον άνθρωπο τον ίδιο, τον άλλο άνθρωπο. Γιατί αν πιάσουμε τα πράγματα στη ρίζα τους αυτό θα δούμε. Ένα διχασμένο Ον που είναι κυριευμένο από ελπίδες και φόβους που προέρχονται από δύο πηγές, τον Κύριο και τον Θάνατο, πηγές που αλληλοπροσδιορίζονται με έναν συγχυτικό τρόπο. Η αιώνια ματιά είναι μια φυγή από αυτές τις πηγές του διχασμού και ταυτόχρονα μια διαρκής καταβύθιση μέσα τους.
Αν είναι αληθινά αιώνια η ματιά, σήμερα, δεν επιχαίρει με την επανάληψη της ήττας και την τραγικότητα της εποχής μας ως διάψευσης κάθε προσπάθειας κατανίκησης της ήττας.



Κανείς άνθρωπος του πόνου της ήττας δεν επιχαίρει με την καταστροφή της ουτοπίας να νικηθεί ο Κύριος με την ίδια του την υπόσταση, ουτοπία λεγόμενη επιστημονικά και δημιουργούσα νίκες επί του Κυρίου αλλά και την μεγάλη κατάρρευση εντός του. Και όλοι ξέρουν για ποιό κίνημα μιλάω. Για το μεγάλο κίνημα πίστης και γνώσης του 20ου αιώνα, το ευγενέστερο και ταυτόχρονα αθλιότερο μέρος του κινήματος των μαζών που ανέλαβε το ρίσκο να αφήσει τα πιό τρελλά όνειρα για το αύριο και να παλέψει κατ'ουσίαν στρατιωτικά επί ίσοις όροις με το τέρας. Και δεν εννοώ πως υπήρξε "στρατιωτικοποίηση" του αγώνα, αλλά πως ο αγώνας απέκτησε δομή, αρχηγούς, σκοπούς, και οικονομικό πρόγραμμα. 
Αλλά τώρα το δικό μας τέρας ηττήθηκε. 
Ο Δράκος-Ιωσήφ της επανάστασης ξεψύχησε ήδη πριν ολοκληρώσει τις νίκες του όταν έμεινε σχεδόν μόνος χωρίς κανέναν μεγάλο σύντροφο απ'τα παλιά. Είχε ήδη πεθάνει τότε και τότε όλα τελείωσαν για την ουτοπία. Αυτή η "αφηρημένη" καθολικότητα που εξόντωσε για να πολεμήσει μέχρι τέλους, "συγκεκριμένα", επέστρεψε στα παλιά της , στις δύο πηγές των ελπίδων και των φόβων, την αιώνια ήττα του ανθρώπου.
Και δεν έχει σημασία η δομή, η νομοτέλεια του καπιταλισμού, το αναπόφευκτο του ιμπεριαλιστικού πολέμου, η προλεταριοποίηση των μαζών, η κοινωνικοποίηση της παραγωγής. Δεν έχει τίποτα από όλα αυτά σημασία αν δεν δοθεί ένα τέλος στην ήττα του ανθρώπου.



Η αποδοχή της ήττας, η ματαιότητα να αποδέχεσαι την ήττα και να την μετακινείς συνέχεια σε ένα παρόν, σε ένα μέλλον, σε ένα παρελθόν. Γιατί δεν υπάρχει τίποτα από όλα αυτά, παρά μόνον η ζωή μου. Και αυτή είναι αληθινή αν είναι η ματιά μου άφοβη και χωρίς ελπίδα. Θα πείτε, η ζωή μόνη της είναι αδιέξοδη. Σώπα καλέ..
Σιγά το νέο. Η ζωή είναι μόνη της και στην θυσία που προετοιμάζεται και στην ηδονή της, άντε κανά δύο σύντροφοι και φίλοι. Μήπως στο χαράκωμα ή στην ομάδα μάχης που φαντασιώνεσαι πως θα θυσιαστείς θα είναι παρόντες όλοι οι σύντροφοι της μάχης, όλοι οι νεκροί και ζωντανοί του αγώνα; Κανείς δεν θα είναι εκεί παρεξόν ο εαυτός σου. Όσο πιο μικρή είναι η κλίμακα της αποβλεψής σου τόσο μεγαλύτερη εμπιστοσύνη θα σου δώσω συναγωνιστή της ήττας. Γιατί υπάρχει ήττα. 
Και αυτή θα διαρκέσει και πολύ μετά από τις δοκιμασίες των μικροαστών που τόσο μισείτε. Γιατί μισείτε; Ποιόν μισείτε; Ξέρετε τον κάθε έναν από αυτούς που μισείτε; Νομίζετε πως έρχεται η αποκάλυψη μετά από την εξαφάνιση-εμφάνιση των νέων ηττημένων που προστίθενται στην στρατιά των ζωντανών και νεκρών που ήδη ηττήθηκαν;
Τι έγινε δηλαδή που εξαφανίστηκε η "μικροαστική" αγροτιά; έγινε κάτι και δεν το μάθαμε; μάλλον ναι, έγινε. Χάθηκαν τέχνες, βιώματα, λαοί, τρόποι ζωής, χαράς, κατοίκησης, και δεν έγινε τίποτα άλλο από συγκέντρωση στις πόλεις. Πύκνωσε το πλήθος των πόλεων με εξόριστους της γης, και κάποτε αυτοί εργάτεψαν κάποτε γινήκανε μικρονοικοκυραίοι της πόλης, σκέτοι χωριάτες στην Κυψέλη και τα Πατήσια, συντηρητικοί και "προοδευτικοί", όλα τα "είδη". Τώρα που καταστρέφονται και αυτοί τι θέλετε; να πάρετε ρεβάνς; Η στρατιά της ήττας κακοδέχεται τους μικρονοικοκυραίους στους κόλπους της με αλυχτίσματα υποχρεωτικής προλεταριοποίησης, σαν να μιλάει ο ίδιος ο μεγάλος αφέντης κάτι. Κακό ξεκίνημα σχέσης και οι μικρονοικοκυραίοι έχουν μουσούδα δυνατή. Όλα τα έδωσαν για το μικρό τους κάστρο, αιώνες ταλαντευόμενοι μεταξύ ήττας και επιβίωσης, σκλαβιάς και ελευθερίας και δεν θα παραδώσουν εύκολα τα κλειδιά της ύπαρξής τους. Και μιλάμε για την Ελλάδα. Τη χώρα που επιβίωσε με την κουτοπονηριά του μικρονοικοκύρη της. Που είναι η αιώνια ματιά σας; η ματιά της ήττας σας; Δεν θα αντισταθμίσει στο ζύγι την ήττα σας ή ήττα μιάς από τις ρίζες του έθνους αυτού των μικροαστών. Ούτε η απόσυρση των μαζών του εαμ όταν έπρεπε να παλέψουν και για τους άλλους, η ατιμία της υπόγειας προδοσίας τους απέναντι στους κατσαπλιάδες που τους προστάτεψαν λύνεται με αναδρομική αλλαγή γραμμής. Μήπως άξιζε κανείς την απόλυτη εμπιστοσύνη για να απαιτεί τώρα την πλήρη γονυπεσία; Ας σκεφτούμε την ήττα του ανθρώπου.
Του μικρού ανθρώπου. Του μικροαστού. Αυτού που ακόμα κι αν είναι εργάτης βαρβάτος σε εργοστάσιο φύλαγε τη ζωούλα του, φρόντιζε τον μικρό του κήπο, και κρύβονταν επιμελώς από την σύγκρουση. Είναι αυτός ο άνθρωπος για πέταμα όπως έγινε και όπως ήταν; Γιατί ξέρω, θα πει κανείς πως κανείς δεν θέλει να πετάξει έναν άνθρωπο. Μόνο να τον αναμορφώσει θέλει, και εδωνά να τον κάνει "μη-μικροαστό". Και τον ρόλο αυτό τον ανέλαβε η μεγαλοαστική τάξη. Και αυτή επίσης περιφρονεί όλα αυτά τα μικρά "ανθρωπάκια" που εξαπάτησε με συμβόλαια "αιώνιας" μικρο-ιδιοκτησίας, και ''μεις" κρυφογελάμε, σίγουροι πως οι μικροβιότοποι των "μικροαστών", πότε λασπωμένοι πότε ασβεστωμένοι, δεν έχουν τίποτα άξιο να κρατηθεί στη ζωή, τουναντίον είναι λες και έχουν αστική ραδιενέργεια εκ φύσεως. Όμως που είναι η αιώνια ματιά σας; Τι μας λές τώρα φίλε, "αιώνια" ματιά! αυτά είναι παλαβά πράγματα. Είναι μεταφυσική. Είναι μεταφυσική, ναι. Όσο μεταφυσική είναι η αιώνια ήττα μας απέναντι στον Κύριο, όσο αιώνια είναι διαίρεση των κυριαρχούμενων, για την οποία υπεύθυνη είναι πάνω από όλα η μικροαστική τάξη-γίγνεσθαι, όλος ο μικρονοικοκυρισμός. Μόνον; Είστε σίγουροι; Η προσκόλληση των ανθρώπων στην αξία της μικρο-ιδιοκτησίας είναι άραγε τόσο ανάξια και ποταπή; αντιδραστική, παρωχημένη; Εμένα με βολεύει να είναι όλα κοινωνικά, ιδιοσυγκρασιακά. Ο κομμουνισμός είναι σαν να γίνηκε για τα μέτρα του κορμιού μου και των προδιαθέσεών μου. Αλλά όλοι οι άλλοι; 
Ο κάθε άνθρωπος που τον σέρνουνε πέρα δώθε, που τον ξυπνάνε χαράματα και του λένε πως είναι ότι του επιτάσσει η πατρίς, η τάξη, το κόμμα, ο αγώνας, το έθνος, οι άλλοι, και πάει ο έρμος σα το βλάκα με την ελπίδα να γυρίσει στο κονάκι του, είναι ηλίθιος το ξέρω. Είναι; Κι αν δεν υπάρχει καν κονάκι; Θα νιώσει καλύτερα; Ποιές είναι οι εγγυήσεις σας; τα συμβόλαιά σας; "Εγγυήσεις", "συμβόλαια"...να, να..είσαι μικροαστός. Καλά τώρα, δέσαμε.
Έτσι θα νικήσουμε; έτσι θα πάψει να φοβάται ο άνθρωπος; Έτσι θα διαλύσεις μια χώρα, ένα έθνος; γιατί έθνος φυσικά θα υπάρχει, αλλά αυτό το έθνος των μικρονοικοκυραίων που ξέραμε και μισήσαμε-αγαπήσαμε-διαολοστείλαμε κινδυνεύει με εξόντωμα. Και αν είναι κανείς άνθρωπος με μάτια και ματιά ας προσέχει τι λέει και σε τι ελπίζει..















Ι.Τζανάκος   

Δευτέρα, 20 Ιανουαρίου 2014

Γαϊδαρος..(γαϊδουρινή τοποθέτηση επί των πολιτειακών θεμάτων)




Η ανάπτυξη, εντός του κυρίαρχου δυτικού καπιταλισμού, της κοινωνικής μορφής της άμεσης εργασίας-παραγωγής δημιούργησε ένα ολοκληρωμένο σύστημα καταμερισμού και συνδυασμού της που διέσπασε την αρχική απόλυτη ενότητα του αυτοπροσδιορισμού της (τής άμεσης εργασίας-παραγωγής) και περιπλοκοποίησε την διαίρεσή της σε σχέση με τους φορείς των αντικειμενικών όρων της. 
Φυσικά όλα αυτά συνέβησαν με την "βοήθεια" από την τεράστια σε ποσότητα μεταφορά πλούτου και αποτελεσμάτων της άμεσης εργασίας-παραγωγής μισθωτών εργαζομένων-εργατών και φτωχών μικρο-ιδιοκτητών αγροτών από τις εξαρτημένες χώρες, όλο σχεδόν τον "τρίτο" κόσμο, στα μητροπολιτικά κέντρα του δυτικού ιμπεριαλισμού. Ο γέγονε, γέγονε. Ωστόσο η πολυπλοκοποίηση του ταξικού-κοινωνικού ζητήματος, πολυπλοκοποίηση στηριγμένη όπως είπαμε στον κόπο των αφανών δούλων του παγκόσμιου (καπιταλιστικού) καταμερισμού, δεν έφερε μαζί της μόνον την "μικροαστικοποίηση" της εργατικής τάξης, αλλά και την εικόνα του κοινωνικού πολέμου στο μέλλον. Ο εργάτης εργαζόμενος, είτε είναι βιομηχανικός εργάτης είτε υπάλληλος, είτε μισθοσυντήρητος επιστήμονας ή μικρο-ιδιοκτήτης "πόστου" και μισο-ειδίκευσης, στο θραυσματοποιημένο τοπίο της κοινωνικής εργασίας είναι το υποκείμενο της πάλης, και θα είναι το υποκείμενο της πάλης, με όλα τα καλά και τα κουσούρια του, όσο τουλάχιστον δεν ορθώνεται ξανά ένα νέο κίνημα στον αφανή κόσμο αυτού του κόσμου . Δεν είναι δε η αγαπημένη μας χώρα, και οι φίλτατοι εργαζόμενοι-συνάδελφοι, ακόμα τουλάχιστον, αφανής κόσμος. 
Μια χαρά ενταγμένη είναι σε αυτόν, και οι εργαζόμενοι-συνάδελφοι επίσης, και η πολιτική έκφραση αυτής της μικροαστικοποιημένης ή "διαφοροποιημένης" άμεσης εργασίας-παραγωγής είναι προφανής, στη χώρα μας, από το 1974, και έχει σαφή ρεφορμιστικό προσανατολισμό και αστικές, αστικότατες καθοδηγήσεις και καταβολές. Καμμία απορία δεν έχω, αφού αν δεν πέσει στο τραπέζι θέμα "γεωπολιτικής" αλλαγής, ή πολέμου, δεν βλέπω να πείθεται κανείς από την μάζα για κάτι άλλο ("που να τρέχουμε τώρα"). Αλλά ακόμα κι αν τεθούν τα ζητήματα και μπεί θέμα πολιτικής αλλαγής "επαναστατικού" τύπου όλοι εκεί θα είναι. Όλοι.
Μας αρέσει δε μας αρέσει. Γιατί δεν είναι μόνον οι μπολσεβίκοι κορακοζώητοι, και οι μενσεβίκοι είναι, και οι αναρχικοί, και όλα τα καλά παιδιά.
Προσωπικά χέστηκα για όλους..(αν και ελπίζω να είμαι και γω εκεί, από περιέργεια περισσότερο και από μια κάποια τρελλή ελπίδα)
Έχω άλλα προβλήματα..













Γαϊδαρος
(ή αλλιώς: Ι.Τζανάκος)

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..