Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Τετάρτη, 30 Απριλίου 2014

Ζητήματα..



Μπορεί κανείς να αναρωτιέται συνέχεια για το Είναι και το Μηδέν, για τις δυνατότητες του υποκειμένου, για τον ρόλο της νοητικής δομής στην σύσταση του ανθρώπινου φαινομένου, για την παραγωγική διεργασία, και παρ'όλα αυτά να μην προσπαθήσει ποτέ να θέσει τα ερωτήματα που σχετίζονται με την βαθύτερη υλική σύσταση του κόσμου ή κι αν τα θέσει να μην επιχειρήσει ποτέ να βυθιστεί στην έρευνα για την δομή-σύσταση της ύλης. 
Υπό μία έννοια αυτό δεν είναι πάντα λάθος αφού μια σχετικά καλή εκλαϊκευμένη "γνώση" επί των θεμάτων της δομής και εξέλιξης της ύλης και η αποφυγή βαθύτερων καταβυθίσεων γλυτώνει πολύ κόσμο από την μάστιγα της δοκησισοφίας και την κατάρα της ημιμάθειας. Η δοκησισοφία και η ημιμάθεια δεν σημαίνουν ελλειπή γνώση, κατά την διάρκεια μιας σταθεροποιημένης αντίληψης ή στην φάση μιας μεταβαίνουσας σε ανώτερο επίπεδο μερικής μάθησης, αλλά το αντίθετο σημαίνουν την υπερφίαλη μετάβαση από ένα στοιχειώδες στο σύνθετο και περίπλοκο χωρίς τα βάσανα της προσπάθειας και -ας το πω- την όμορφη ταπείνωση της υποταγής στο παραδεδομένο πλέον αντικειμενικό πλαίσιο της θετικής επιστήμης. Δεν ζούμε σε μια εποχή που όλα μπορούν να ειπωθούν και όλα να γίνουν αντικείμενο φιλοσοφικής ή θεωρητικής διαπραγμάτευσης, αλλά ζούμε σε μια εποχή από όπου έχει ήδη ξεκινήσει  μια γνώση που δεν καταργεί αλλά συμπληρώνει ακλόνητα θεμέλια νοητικής αντανάκλασης του υλικού φυσικού και ανθρώπινου κόσμου και της εξέλιξής του. 
Δεν υπάρχει μεγαλύτερο ψέμμα λ.χ από αυτό που λέγεται για την κατάργηση της νευτώνειας φυσικής. Δεν υπήρξε ούτε θα υπάρξει ποτέ "κατάργηση" της νευτώνειας φυσικής αλλά μόνον μερική της αναίρεση σε ένα επίπεδο αφαίρεσης που αντιστοιχεί σε άλλες μορφές έντασης και κατάστασης της ύλης. Η "νέα φυσική" που γίνεται όλο και πιό νέα δεν καταργεί γενικά την νευτώνεια αλλά την περιέχει μερικά ανηρημένη σε σχέση με βαθύτερα υποστρώματα της ύλης και γενικότερες μορφές της κίνησης και της υπόστασής της. 
Αυτή δε η "μερική αναίρεση" δεν είναι σε καμμία περίπτωση μια "διαλεκτική" αναίρεση όπως αυτές που συνηθίζουν να λέγονται όταν αναφερόμαστε σε κοινωνικο-οικονομικά συστήματα και πολιτισμικές "μορφές" κ.λ.π . 
Στην διαλεκτική αναίρεση μιλάμε για κάποιο είδος καταστροφής αυτού του "στοιχείου" ή δομής που περιέχθηκε στο νέο, ενώ εδώ μιλάμε για ένα συστηματικό ευρύτερο πραγματικό-υλικό και το αντίστοιχο θεωρητικό (θετικό) περιεχόμενο που υπάγει το συστηματικό στενότερο πραγματικό-υλικό και αντίστοιχο θεωρητικό (θετικό) περιεχόμενο στην συστημική του μεγα-δομή. Δεν υπάρχει κανένα είδος αντίθεσης μεταξύ των επιπέδων οργάνωσης των υλικών καταστάσεων, ούτε είναι δυνατόν να ανιχνεύσει κανείς κανένα είδος αντίθεσης μεταξύ των νομοτελειών που απεικονίζονται στην νευτώνεια φυσική με τις νομοτέλειες που απεικονίζονται στην "σχετικιστική"  και την κβαντική φυσική. Όταν μιλάμε για αντιθέσεις και διαλεκτικές στην κοινωνική ιστορία που απεικονίζονται σε διαφορετικές κοσμοθεωρίες και ιδεολογίες υποθέτουμε, ορθώς ίσως, πως οι "ανώτερες" κοσμο-ιστορικές κοινωνικο-οικονομικές και αντίστοιχες θεωρητικές πραγματικότητες αφομοιώνουν τις "κατώτερες" (και παλαιότερες) καταστρέφοντας ένα σημαντικό μέρος της ουσίας τους ή ακόμη καλύτερα λεχθέν, την ίδια την "οργανική" ενότητά τους. Αντίθετα, οι θεωρίες για την υλική-φυσική δομή, από την εμφάνιση του κοπερνίκειου-γαλιλαϊκού και μετέπειτα νευτώνειου κατόπτρου (για να μιλήσω εντελώς σχηματικά) δεν διαλύονται "οργανικά" ή "διαλεκτικά". Απλή απόδειξη προς αυτό είναι πως αν θέλει κανείς να κατανοήσει την νέα φυσική χωρίς να μελετήσει πρώτα ή έστω ταυτόχρονα ως μαθητούδι ταπεινό και υπάκουο την νευτώνεια φυσική θα καταλήξει ή να τρελαθεί ή να λέει στην καλύτερη περίπτωση βλακείες.
Το ίδιο συμβαίνει και με τα μαθηματικά, λ.χ με την γεωμετρία. Αν κανείς θέλει να πάει στην μη-ευκλείδια γεωμετρία χωρίς να ξεστραβωθεί (έστω ταυτόχρονα με την μη-ευκλείδια) στην ευκλείδια θα είναι ένας ανόητος. Καλύτερα να μην κάνει τίποτα.
Ας επιστρέψουμε όμως στο θέμα της διαλεκτικής.
Δεν υπάρχει διαλεκτική της φύσης και της δομής της ύλης; Ελικρινά δεν μπορώ να σας απαντήσω. Γνωρίζω πως υπάρχει στην κοινωνία, στην ιστορία κ.ο.κ . Επίσης υπάρχει ένα θέμα με την έμβια ύλη. Η αντίθεση εμφανίζεται όταν μιλάμε για έμβιους μηχανισμούς αλλά και πριν. 
Αν θεωρούμε πως οι δυναμικές αντιφάσεις λ.χ δυναμικής και κινητικής ενέργειας είναι "διαλεκτικές'' ή πως η διαφορά κυματικής και σωματιδιακής μορφής της ύλης, όπως και τόσα άλλα, είναι αποδείξεις της "διαλεκτικής" θα κάνουμε την γνωστή υπεκφυγή. Γιατί η αντίθεση μέσα στην ύλη, η εγγενής της αντιφατικότητα, δεν οδηγεί στην διαλεκτική που έχει ως κορωνίδα της θεωρητικής της υπόστασης κάτι παραπάνω από την διαλεκτική της "αντίθεσης" ή "αντίφασης" και το οποίο είναι η υπόθεση μιας στοιβαδοποίησης του υλικού, φυσικού, αλλά και ανθρώπινου κόσμου σε "ανώτερα" και "κατώτερα" επίπεδα, όπου τα "ανώτερα" αναδύονται από τα "κατώτερα" αναιρώντας τα και αφομοιώνοντάς τα στην δική τους "κατάσταση" . Όλα αυτά είναι πολύ αμφίβολα, ιδεολογικά και αρκετά ελεγχόμενα ακόμη και στο επίπεδο της κοινωνιολογίας, ιστορίας κ.λ.π. 
Η υλική πραγματικότητα, ήτοι όλα, δεν μπορεί κατά την γνώμη μου να διακριθεί σε "ανώτερο" και "κατώτερο", αν και είμαστε υποχρεωμένοι κατά καιρούς να αναφερόμαστε σε ζητήματα που αφορούν την διανοητική και κοινωνική μορφοποίηση του ανθρώπου από "ορθότερες" ή "ανώτερες" αρχές και καταστάσεις. Εγώ ας πούμε θεωρώ πως ο "δημιουργισμός" στην βιολογία είναι ένα κατώτερο επίπεδο πρόσληψης του έμβιου κόσμου ή για να το πω απλά μια ιδεολογική σκοταδιστική ανοησία. 
Αντιστοιχεί αυτή η ανόητη αντίληψη σε ένα "κατώτερο" επίπεδο κοινωνικής οργάνωσης της ύλης; Θα ήταν πολύ εύκολο να το πούμε. 
Η αντιδραστική ιδεολογία του "δημιουργισμού" εμφανίζεται σε μιά καπιταλιστική εποχή όπου έχουν αναδυθεί οι πιο ανεπτυγμένες τεχνολογίες και δεν σχετίζεται λ.χ με την παραδοσιακή οντολογία ή τον ανιμισμό που αν και περιείχαν τέτοιες ανοησίες ταυτόχρονα περιείχαν στοιχεία λεπτοφυούς και πολύπλοκου κατοπτρισμού της ύλης. Σας έχω δείξει πιο κάτω γεωμετρικές μορφές που αναδείχτηκαν στον ισλαμικό πολιτισμό του Μεσαίωνα και σήμερα με έκπληξη ανακαλύπτουμε ότι αντανακλούν (μέσα από μια πολύπλοκη ιστορία μεταφοράς νεοπλατωνικών και πυθαγόρειων μοτίβων της σκέψης) βαθύτερες δομές της ύλης (ημι-κρύσταλλοι Ε-8), αλλά θα μπορούσα να αναφερθώ και στον χριστιανικό, βουδιστικό, αρχαίο μυστικισμό κ.λ.π. Είναι όλα αυτά συλλήβδην "κατώτερα"; 
Πολύ απλουστευτικές σκέψεις από ανθρώπους που αγάπησαν τις παραγωγικές-νοητικές μορφές της πρώτης βιομηχανικής επανάστασης (που δεν τις αποποιούμεθα βέβαια, πάλι συλλήβδην!).
Ας είμαστε προσεκτικοί. Ας διδαχθούμε την ύλη σε τελική ανάλυση. Ας γίνουμε μαθητές της, κάτοπτρά της. Αυτό θα ήταν αρκετό για να αξιώσουμε κάποια μελλοντική ταπεινή "ανωτεροποίηση"..
 
 
 
 
 
Ι.Τζανάκος    

Ύλη. Τα απολύτως αναγκαία βασικά, από: http://el.science.wikia.com/wiki




Είναι μία Κοσμική Οντότητα (δηλ. ένα από τα θεμελιώδη συστατικά του Σύμπαντος)

Η ονομασία "ύλη" σχετίζεται ετυμολογικά με την λέξη "ξύλο".

Particles-01-goog
Καθιερωμένο Σωματιδιακό Πρότυπο.
IonnKorrAdded by IonnKorr
Σύμφωνα με τις θεωρίες της Φυσικής. η Ύλη αποτελείται από σωματίδια που είναι φερμιόνια και επομένως υπακούουν στην Απαγορευτική Αρχή του Pauli, που αναφέρει ότι δύο φερμιόνια δεν είναι δυνατόν να βρίσκονται στην ίδια κβαντική κατάσταση. Εξαιτίας αυτής της αρχής, τα στοιχειώδη σωματίδια που αποτελούν την ύλη δεν καταλήγουν όλα στην κατάσταση με τη χαμηλότερη ενέργεια και επομένως είναι δυνατόν να υπάρξουν σταθερές δομές από φερμιόνια.

Σύνθεση της Ύλης

Η Ύλη (Matter) είναι η κοσμική οντότητα που θεμελιακά (δηλ. σε μικροσκοπικό επίπεδο) απαρτίζεται από δύο κατηγορίες σωματιδίων:
τα αδρόνια (hardrons) και τα λεπτόνια (leptons).
Τα αδρόνια επιπλέον χωρίζονται σε βαρυόνια (baryons) και μεσόνια (mesons).
Αντίθετα, η Ακτινοβολία (Radiation) είναι η κοσμική οντότητα που θεμελιακά (δηλ. σε μικροσκοπικό επίπεδο) απαρτίζεται από τα φωτόνια (καθώς επίσης τα γλοιόνια (gluons) και τα ασθενόνια (weak bosons)).
Θεωρούμε ότι οι δύο αυτές οντότητες απαρτίζουν το Σύμπαν.
Ωστόσο τελευταία παρατηρήθηκε η ύπαρξη άλλων δύο κοσμικών οντοτήτων: της Σκοτεινής Ύλης (Dark Matter) και της Σκοτεινής Ακτινοβολίας (Dark energy). Έχουν γίνει διάφορες υποθέσεις για τα σωματίδια που απαρτίζουν αυτές τις νέες οντότητες αλλά ακόμη (2005) δεν υπάρχει οριστικό αποτέλεσμα.
Από στατιστικής άποψης τώρα, τα αδρόνια συμπεριφέρονται ως φερμιόνια (fermions) ενώ τα τα φωτόνια ως βοσόνια (bosons).


Σύσταση της Ύλης

Η ύλη αποτελείται από άτομα. Αυτή είναι η πρόταση που είχε επιλέξει ο Richard Feynman ως την πιο σημαντική εικόνα της επιστημονικής έρευνας.
Η Ατομική Θεωρία, επιβεβαιώνοντας τις εικασίες του Δημόκριτου, εξηγεί πολλά και διάφορα ζητήματα.
Για παράδειγμα:
  • Επεξηγεί το γεγονός ότι διαφορετικά υλικά έχουν διαφορετικές ιδιότητες.
  • Εξηγεί το γεγονός ότι η ύλη αποθηκεύει θερμότητα στις μικροσκοπικές κινήσεις των ατόμων και άλλων συστατικών (όλα τα θερμικά φαινόμενα μπορεί να ερμηνευθούν ως στατιστικές ιδιότητες μεγάλων συνόλων από άτομα).
  • Ερμηνεύει γιατί τα μικροσκοπικά σωματίδια παρουσιάζουν την κίνηση Brown.
  • Δείχνει ότι οι χημικές αντιδράσεις προχωρούν στο μικροσκοπικό επίπεδο.
  • Υποδεικνύει τον τρόπο που τα έμβια όντα αποθηκεύουν και αναπαράγουν τις γενετικές πληροφορίες τους, και πολλά άλλα.
Τα άτομα όμως δεν είναι αδιαίρετα. Αποτελούνται από μικροσκοπικούς πυρήνες και ηλεκτρόνια που βρίσκονται σε τροχιές γύρω τους. Οι πυρήνες αποτελούνται από πρωτόνια και νετρόνια, ενώ και αυτά αποτελούνται από κυρκόνια (quarks)

Ιδιότητες Υλικών

Οι ιδιότητες των υλικών εξαρτώνται από τη χημική σύσταση όπως και από το είδος των δεσμών μεταξύ των ατόμων. Ο αδάμας και ο γραφίτης (που και τα δύο αποτελούνται από καθαρό άνθρακα) είναι το πιο απλό παράδειγμα, ότι ο χαρακτήρας των δεσμών μεταξύ των ατόμων επηρεάζει σε μεγάλο βαθμό τις ιδιότητες των υλικών.
  • Τα αέρια αποτελούνται από ελεύθερα, καλά διαχωρισμένα μεμονωμένα άτομα.
  • Τα υγρά αποτελούνται από μεμονωμένα άτομα των οποίων η πυκνότητα είναι όμως τόσο μεγάλη ώστε να είναι σε συνεχή επαφή.
  • Τέλος τα στερεά είναι είτε:
    • άμορφα υλικά, παρόμοια με "πολύ αργά υγρά” (όπως η ύαλος), ή
    • κρυσταλλικά (όπως ο αδάμας και ο πάγος), όπου τα άτομα είναι διατεταγμένα σε διατεταγμένα πλέγματα.
  • Το πλάσμα αποτελείται από αέρια στα οποία τα ελεύθερα σωματίδια είναι ηλεκτρικά φορτισμένα (συμπεριλαμβανομένων των ηλεκτρονίων και των ιόντων, δηλαδή άτομα στα οποία έχουν αφαιρεθεί ή προστεθεί ηλεκτρόνια) είναι, επίσης, δυνατόν να υπάρχουν σε υψηλές θερμοκρασίες.

Ασυμπιεστότητα Ύλης

Η ύλη είναι ασυμπίεστη λόγω του συνδυασμού:
  • της αρχής του Pauli,
  • της αρχής της αβεβαιότητας του Heisenberg, και
  • της ηλεκτροστατικής δύναμης Coulomb.
Η ύλη αποτελείται από άτομα, που αποτελούνται από ηλεκτρόνια και πυρήνες, που έλκονται ηλεκτρικά μεταξύ τους. Ωστόσο, τα ηλεκτρόνια δεν μπορούν να βρίσκονται σε τροχιά σε οποιαδήποτε μικρή απόσταση από τους πυρήνες, διότι αυτό θα παραβίαζε την αρχή της αβεβαιότητας (αν το ηλεκτρόνιο έχει μια καλά καθορισμένη ορμή τότε η απαγορευτική αρχή απαγορεύει μια ακριβώς καθορισμένη θέση).
Ο συμβιβασμός μεταξύ της κινητικής και της δυναμικής ενέργειας, που αντιμάχονται μεταξύ τους σύμφωνα με την αρχή της αβεβαιότητας, καθορίζει το μέγεθος των ατόμων.
Ακολούθως, τα άτομα δεν μπορούν να συμπιεστούν πολύ πιο πυκνά από ότι δείχνει το φυσικό τους μέγεθος, επειδή η Απαγορευτική Αρχή του Pauli εγγυάται ότι δεν μπορούν να βρεθούν δύο ή περισσότερα ηλεκτρόνια στην ίδια κατάσταση.
Οι λευκοί νάνοι μεγιστοποιούν την πυκνότητα της "ηλεκτρονικής εκφυλισμένης ύλης”: το όριο Chandrasekhar καθορίζει τη μέγιστη δυνατή μάζα των άστρων που οργανώνονται με αυτό τον τρόπο. Οι Αστέρες Νετρονίων υπακούουν σε παρόμοιες αρχές, αλλά είναι τα νετρόνια, όχι τα ηλεκτρόνια, που μεγιστοποιούν την πυκνότητά τους σε αυτή την περίπτωση.

Αδιαπερατότητα της Ύλης

Τα στοιχειώδη σωματίδια που αποτελούν την ύλη είναι είτε
  • βοσόνια (bosons) είτε
  • φερμιόνια (fermions).
  • Τα φερμιόνια έχουν σπιν ημιακέραιο πολλαπλάσιο της ποσότητας ℏ.
  • Στα βοσόνια (bosons) το σπιν είναι ακέραιο πολλαπλάσιο της ποσότητας ℏ. .
Τα φερμιόνια (όπως τα ηλεκτρόνια) υπακούουν στην αρχή του Pauli, μην επιτρέποντας στα φερμιόνια να βρίσκονται στην ίδια κατάσταση, κάνοντας έτσι την ύλη ‘αδιαπέραστη’’, δηλαδή να μην μπορεί να συμπυκνωθεί απεριόριστα.
Από την άλλη πλευρά, τα βοσόνια (bosons) δεν υπακούουν στην απαγορευτική αρχή του Pauli, ως εκ τούτου, μπορούν να βρίσκονται στην ίδια κατάσταση μεταξύ τους, ενώ συχνά λέγονται «φορείς των δυνάμεων» (π.χ. το φωτόνιο είναι το σωματίδιο της ηλεκτρομαγνητικής δύναμης). Για αυτό τα LASERS παράγουν δέσμες συμφώνου φωτός, και για αυτό έχουμε συμπυκνώματα Bose-Einstein (άτομα που συμπεριφέρονται ως βοσόνια).

Σωματιδιοκυματικός Δυισμός

Τα στοιχειώδη σωματίδια συμπεριφέρονται άλλοτε ως κβάντα και άλλοτε ως κύματα. Αυτό εγγυάται η Αρχή Συμπληρωματικότητας του Niels Bohr. Όσο περισσότερο συμπεριφέρονται ως κύματα, τόσο λιγότερο συμπεριφέρονται ως σωματίδια, και το αντίστροφο.
Μια τέτοια ενιαία εικόνα συμφιλιώνει τις ιδιότητες των σωματιδίων και τις ιδιότητες των κυμάτων (όπως η συμβολή σε πειράματα διπλής σχισμής).
  • Τα ηλεκτρόνια (που είναι φερμιόνια) μπορεί να θεωρηθούν ως κβάντα ενός πεδίου Dirac.
  • Τα φωτόνια είναι κβάντα (θεμελιώδη πακέτα ενέργειας) του ηλεκτρομαγνητικού πεδίου. Εναλλακτικά, το ηλεκτρομαγνητικό πεδίο δεν μπορεί να μεταφέρει μια συνεχώς μεταβαλλόμενη ενέργεια. Η ενέργεια των ηλεκτρομαγνητικών κυμάτων με συχνότητα f (πάνω από την ενέργεια του κενού) είναι ίση με το E = N*ℏ*f, όπου N πρέπει να είναι ακέραιος και δεν μπορεί να ερμηνευθεί ως ο αριθμός των φωτονίων.

Ηχητικά Κύματα

Ο ήχος οφείλεται σε κύματα στον αέρα ή σε ένα άλλο υλικό μέσο, όμως δεν χρειάζεται κανένας "αιθέρας" για να διαδοθεί το φως.
Οι ήχοι (και η μουσική) οφείλονται στις δονήσεις του αέρα: Οι ήχοι μπορεί να διαδίδονται, επίσης, με τη μορφή δονήσεων και σε άλλα υλικά.
Από την άλλη πλευρά, τα ηλεκτρομαγνητικά κύματα (δηλ. η Ηλεκτρομαγνητική Ακτινοβολία]]) δεν απαιτούν υλικό μέσο για να διαδοθούν: το Ηλεκτρομαγνητικό Πεδίο είναι μια ιδιότητα του ίδιου του κενού. Ακόμη και στο κενό, υπάρχει ένα ηλεκτρικό και ένα μαγνητικό Πεδίο σε κάθε σημείο του χώρου και σε κάθε στιγμή του χρόνου.
Ως εκ τούτου, δεν υπάρχει ο λεγόμενος αιθερικός άνεμος (παρατηρήσεις που θα μας επέτρεπαν να «αισθανόμαστε» ότι κινούμαστε ως προς τον αιθέρα). Όπως υποθέτει – δείχνει η Ειδική Σχετικότητα, η ταχύτητα του φωτός είναι πάντα 299.792.458 m/s, ανεξάρτητα από την ταχύτητα της πηγής του ή την ταχύτητα του παρατηρητή.

Αδράνεια και Βαρύτητα

Η αδρανειακή μάζα είναι ίση προς την βαρυτική μάζα. Αυτή η Αρχή της Ισοδυναμίας όπως λέγεται, εξασφαλίζει ότι όλα τα αντικείμενα επιταχύνονται με τον ίδιο ρυθμό στα βαρυτικά πεδία (π.χ. στην επιφάνεια της Γης, υποθέτοντας ότι είναι στο κενό, δηλαδή σε περίπτωση απουσίας δυνάμεων τριβής), όπως μπορούμε να παρατηρήσουμε.
Στο θεωρητικό μέτωπο τώρα, η ιδιότητα αυτή της βαρυτικής δύναμης είναι η βασική αντίληψη πίσω από τη γενική θεωρία της σχετικότητας του Αϊνστάιν, η οποία εξηγεί τη βαρύτητα ως συνέπεια της καμπυλότητας του χωροχρόνου.

Αρχή Διατήρηση Υλοενέργειας

8. Η συνολική μάζα διατηρείται, αλλά η συνολική μάζα είναι το ίδιο πράγμα με την συνολική ενέργεια. Είτε θέλετε να ορίσετε τη συνολική μάζα ενός αντικειμένου, ως την αδρανειακή μάζα (δύναμη που χρειάζεστε να ασκήσετε για να επιταχύνεται το σώμα με την μονάδα της επιτάχυνσης) ή με την βαρυτική μάζα (η δύναμη του βαρυτικού πεδίου γύρω από το αντικείμενο διαιρεμένη με την επιτάχυνση της βαρύτητας), η συνολική μάζα διατηρείται.
Ωστόσο, θα πρέπει να συμπεριλάβετε και τη μάζα της «καθαρής ενέργειας» όπως καθορίζει η εξίσωση Ε = mc2, αλλιώς ο νόμος της διατήρησης θα παραβιαζόταν: για παράδειγμα η πυρηνική σχάση ή η σύντηξη μπορεί να μετατρέψει περίπου το 0,1% ή το 1% της μάζας σε καθαρή ενέργεια, αντίστοιχα.
Αυτός ο νέος ενοποιημένος νόμος διατήρησης της υλο-ενέργειας υπάρχει επειδή οι νόμοι της φυσικής είναι αμετάβλητοι στην μετατροπή του χρόνου (ο γνωστός νόμος της Emmy Noether) και γίνεται άκυρος στο πλαίσιο της Κοσμολογίας (όπου ενδεχομένως οι πραγματικοί νόμοι της φυσικής ή του υποβάθρου εξελίσσονται γρήγορα με τον χρόνο) .

Μη-διατήρηση Αριθμού Σωματιδίων

Ο αριθμός των στοιχειωδών σωματιδίων δεν διατηρείται. Πράγματι, μπορεί κανείς να δημιουργήσει πολλά νέα σωματίδια, που συνήθως έρχονται σε ζεύγη σωματιδίου-αντισωματιδίου, μετά από συγκρούσεις σωματιδίων. Τα ζεύγη αυτά μπορούν να εξαϋλώνονται, επίσης. Η δυνατότητα να δημιουργήσουμε ύλη από καθαρή ενέργεια είναι η πιο χαρακτηριστική πρόβλεψη της Κβαντικής θεωρίας πεδίου.
Η Κβαντική Πεδιακή Θεωρία υπονοεί, επίσης, ότι υπάρχει αντιύλη: για κάθε σωματίδιο, υπάρχει ένα αντισωματίδιο με την ίδια μάζα και αντίθετο πρόσημο. Η αντιύλη συμπεριφέρεται ανάλογα με την ύλη, ειδικά εάν αυτή είναι κατοπτρική και παρατηρείται προς τα πίσω στο χρόνο (στην τελευταία περίπτωση, η ίδια η συμπεριφορά της ύλης και της αντιύλης καθορίζεται από το θεώρημα CPT (συμμετρία Φορτίου, Ομοτιμίας, και Χρονικής Αντιστροφής).

Ασταθείς μορφές της Ύλης

Υπάρχουν βαρύτερα είδη σωματιδίων που σχετίζονται με μικρότερες κλίμακες. Η περισσότερη από την ύλη γύρω μας αποτελείται από ηλεκτρόνια, πρωτόνια και νετρόνια, ή – με την πιο στοιχειώδη περιγραφή - ηλεκτρόνια, πάνω κουάρκ, και κάτω κουάρκ (που έλκονται από τις ηλεκτρομαγνητικές δυνάμεις και τις ισχυρές αντίστοιχα). Ωστόσο, υπάρχουν πολλά άλλα είδη σωματιδίων παρόμοια με τα ηλεκτρόνια (τα λεγόμενα λεπτόνια) και άλλα είδη κυρκονίων (quarks).
Πολλά από αυτά τα σωματίδια είναι ασταθή, και ως εκ τούτου ασήμαντα στη σύνθεση σταθερών υλικών. Όμως, ακόμα και αν τα βαρύτερα σωματίδια είναι σταθερά, είναι λιγότερο σημαντικά από τα ελφρότερα, διότι είναι δύσκολο να δημιουργηθούν στο αεργαστήριο και επειδή η πιθανή ύπαρξή τους επηρεάζει μόνο τα φαινόμενα σε όλο και μικρότερες αποστάσεις.
Τα στοιχειώδη σωματίδια είναι βαρύτερα από την μάζα Planck (περίπου 2×10−8 kg) – και μάλιστα υπάρχουν πολλά από αυτά. Ωστόσο, μπορούν να ερμηνευθούν ως μικροκαταστάσεις μιας Μελανής Οπής και η περιγραφή τους με όρους της γενικής σχετικότητας γίνεται πιο φυσιολογική από την περιγραφή τους με όρους της κβαντικής θεωρίας πεδίου.
Η θεωρία χορδών / Μ-θεωρία μας δίνει πολλούς λεπτομερείς υπολογισμούς μεταξύ των συνηθισμένων ελαφρών σωματιδίων και των Μελανών Οπών
π.χ. καταστάσεις Kaluza-Klein, εικονικά σωματίδια που κινούνται σε Πρόσθετες Διαστάσεις, διεγερμένες καταστάσεις χορδών και βράνες κλπ.

Τετάρτη, 23 Απριλίου 2014

Πολυ-Σύμπαν - Νανόπουλος 5.wmv

Πολυ-Σύμπαν - Νανόπουλος 4.wmv

Πολυ-Σύμπαν - Νανόπουλος 3.wmv

Πολυ-Σύμπαν - Νανόπουλος 2.wmv

Πολυ-Σύμπαν - Νανόπουλος 1

Το κβαντικό spin / Αθανάσιος Χρ. Τζέμος,

Δευτέρα, 21 Απριλίου 2014

Το κομψό σύμπαν (μέρος 2ο)

Το κομψό σύμπαν (μέρος 1ο)

Φερμιόνια - Μποζόνια (+playlist)

Στοιχειώδη σωμάτια

The CERN Experiment - Relativity vs Inflation 3/3

The CERN Experiment - Relativity vs Inflation 2/3

The CERN Experiment - Relativity vs Inflation 1/3

6 - Το Σύμπαν Που Αγάπησα - Το Μυστήριο Των Συμπαντικών Δυνάμεων (3/3)

6 - Το Σύμπαν Που Αγάπησα - Το Μυστήριο Των Συμπαντικών Δυνάμεων (2/3)

6 - Το Σύμπαν Που Αγάπησα - Το Μυστήριο Των Συμπαντικών Δυνάμεων (1/3)

Κυριακή, 20 Απριλίου 2014

Zozan - Digerim 2008

Zozan u Memedo - Beje

Çetin ORANER - Apocular Geliyor 2013 Gerilla Şarkısı

Rojda Delalê

Ferhad Merde - Zilan

Ferhad Merde - Gulfiros

Μια έννοια και θλιβερές αναμνήσεις από τη Πάντειο..




Ως ανοίκειο ορίζουμε όχι μόνον αυτό που υπερβαίνει τον ορίζοντα των συνεχώς επιβεβαιωνόμενων καθημερινών μας παραστάσεων της πραγματικότητας αλλά κυρίως αυτό που τις προσβάλλει, τις πλήττει παρουσιάζοντας μπροστά μας έναν δυνητικό κόσμο που δεν είχαμε προβλέψει ή προκαθορίσει σε κανέναν -μέχρι την στιγμή του πλήγματος- στοχασμό μας. Είναι γνωστό στους παροικούντες την αστική πραγματικότητα της σκέψης ότι σε αυτήν έχει αποκλειστεί φιλοσοφικά η οντολογική δυνητικότητα του κόσμου, και ίσως μόνον ο νέος Τιτάνας της φιλοσοφίας Α.Μπαντιού έχει ιχνογραφήσει έναν άλλον οντολογικό δρόμο που πιθανόν σπάει αυτή την απαγόρευση. 
Ο παραφιλοσοφικός προβοκάτορας, για να μην πω πράκτορας της αστικής κουλτούρας Ζίζεκ έσπευσε να "αποκαλύψει" αυτή την φιλοσοφική ρήξη, που διαδόθηκε κυρίως με την έννοια του "Συμβάντος", ως "θαύμα". Δεν έχω τον χρόνο να ελέγξω την σχέση της έννοιας της ανοικειότητας όπως την όρισα εδώ με την μπαντιουϊκή οντολογία, ούτε μπορώ να ελέγξω την ζιζεκική συκοφαντία, δεν είμαι ειδήμων επί των μπαντιουϊκών θεμάτων, και μάλλον θα προσέφερα κακές υπηρεσίες στους μαρξιστές-λενινιστές συνοδοιπόρους του αν έκρινα τον έναν και τον άλλο συγκρουόμενο στα γόνιμα φιλοσοφικά λειβάδια της Εσπερίας, όπου βόσκουν αμέριμνα όλοι τους. Αυτό που με ενδιαφέρει είναι να είμαι έτοιμος ως ταπεινή ύπαρξη για την ανοικειότητα της ιστορίας. Η δυνητικότητα των όντων είναι περιορισμένη επαρκώς σε μια σειρά ορθολογικά καταγεγραμμένων πραγματικών οριοθετήσεων που δεν είναι δυνατόν να τρωθούν με την απλή ευχή-σκέψη για την πιθανοκρατική ελευθερία της ίδιας της πραγματικότητας. 
Δεν υφίσταται κανένα θαύμα, ούτε συμβαίνουν αλλόκοτα πράγματα που μπορούν να διαταράξουν την πρόσδεση της πραγματικότητας σε αυτήν εδώ ή σε μια άλλη νομοτέλεια-αναγκαιότητα. 
Όμως πολύ θα ήθελα να δω αν όλοι σας και όλοι μας θα ήμασταν έτοιμοι για μια οποιαδήποτε παρόμοια διατάραξη. Θυμάμαι κάποτε, χωρίς να ξέρω τότε τι εστί Μπαντιού ή Ζίζεκ (όχι ότι τώρα πολυξέρω), είχα παρέμβει ως ακροατής σε ένα συνέδριο φιλοσόφων του καλωσυνάτου αριστερού Διαφωτισμού. Ξέρετε, αυτού του καλωσυνάτου αριστερού ακαδημαϊκού "χώρου" που έχει καντιανοποιήσει ό,τι είναι δυνατόν να καντιανοποιηθεί σε αυτό τον μάταιο κόσμο. 
Θυμάμαι λοιπόν πως με περισσό θράσος, και άγνοια κινδύνου για την ήδη κακή μου φήμη στο άθλιο πανεπιστημιακό ίδρυμα που φοιτούσα (Πάντειον πανεπιστήμιο), έθεσα το εξής ερώτημα:
Αν αυτή τη στιγμή διαταράσσονταν η φυσική τάξη και εγώ άρχιζα να ίπταμαι προσεγγίζοντας το ταβάνι, εσείς ω ορθολογισταί φιλόσοφοι θα αναγνωρίζατε το γεγονός; ή θα κάνατε ό,τι είναι δυνατόν πρώτον να με κατεβάσετε και δεύτερον να σβήσετε κάθε ίχνος από το γεγονός αυτό; 
Είναι προφανές πως αυτό το προκλητικό ερώτημα θα ήταν βούτυρο στο ψωμί του Ζίζεκ αν νόμιζε πως ήμουν κατά τι οπαδός του αντιπάλου του Μπαντιού, αλλά ο κύριος αυτός δεν ήταν εκεί, και οι φιλόσοφοι της επερχόμενης εξουσίας (στον ύπνο τους) έσπευσαν να μην πουν τίποτα. Πρόκειται είπαν, νομίζω, για έναν ακόμη τρελλό σαν κι αυτούς που κυκλοφορούν σε συνέδρια, κοινωνικές εκδηλώσεις, συνεντεύξεις τύπου κ.λ.π.
Φυσικά δεν βρέθηκε ούτε ένας "εγγράμματος" τότε να καταλάβει το είδος της πρόκλησής μου, και την έννοια της πιθανής ανοιχτής δυνητικότητας του πραγματικού ως πραγματικού που αυτή περιείχε. Ίσως νόμισαν πως μιλάω για θαύματα, όπως θα  ήθελε και ένας φιλοσοφικός νάνος σαν τον Ζίζεκ να θεωρήσει κάθε ανοικειωτική "παραβίαση" του κανόνα του Είναι ως θαύμα. 
Δεν θα ήθελε ίσως  ούτε ο Μπαντιού και ο κάθε Μπαντιού, από το ύψος της τιτάνιας προσπάθειάς του και της σοβαρότητάς του να σηκώσει ένα τέτοιο γάντι..
Από τότε θυμάμαι μάλιστα πως και οι λίγες κουβέντες που είχα με αυτά τα φιλοσοφικά ξόανα του συριζα έπαψαν μαχαίρι. 
Είχα που είχα στιγματιστεί με τις διάφορες ερωτήσεις μου και την εμμονή μου με έννοιες όπως "δικτατορία του προλεταριάτου", που παρεπιπτόντως ήταν τότε σε πλήρη ανυποληψία, θεωρούμουν και κάπως "σταλινο-εθνικιστής" μιας και δεν είχα κανέναν ενδοιασμό να αναφέρω αποσπάσματα από το περίφημο βιβλίο του Στάλιν για το εθνικό ζήτημα, ήρθε αυτό και έδεσε. 
Ο άνθρωπος είναι ανορθολογιστής!
Λίγοι θυμούνται τώρα τι αίγλη είχε τότε η έννοια "ορθολογισμός". Την έλεγαν και έσταζαν μέλι τα νεο-καντιανά χείλη τους. Άλαλα τα χείλη των ασεβών όταν μίλαγαν για Χομπς, Θουκιδίδη, Μακκιαβέλι, Λένιν, Στάλιν, ακόμη και Π.Κονδύλη ή Κ.Σμιτ. Φυσικά ποτέ δεν υπερασπίστηκα τον Π.Κονδύλη, ούτε παρεσύρθην στον ζοφερό κόσμο του Κ.Σμιτ, όντας από νωρίς καχύποπτος με ο,τιδήποτε μου μύριζε Νίτσε, νεώτερες θεωρίες περί "ισχύος" κ.ο.κ. 
Απλά αναφερόμουν μερικές φορές σε αυτούς επισημαίνοντας την ανάγκη μιας ρεαλιστικής θεωρίας της πολιτικής, όπως μας παραδόθηκε από τους κλασικούς που ανέφερα, και όχι τους "κυνικούς" υποστηρικτές της γυμνής ισχύος, λέγοντας και ξαναλέγοντας με εμμονή πως καμμία καντιανή θεωρία για τις διεθνείς σχέσεις ή τους συσχετισμούς δύναμης δεν μπορεί να ανατιπαρατεθεί δυναμικά-πρακτικά σε αυτούς. Πέρα βρέχει όμως. Διαπίστωσα με τον καιρό πως αυτοί οι νέοι πουριτανοί της θεωρίας, αυτοί οι Ιησουϊτες της "αριστερής" αξιολογίας δεν ήταν απλά τοποθετημένοι στην πλευρά του αστικού διαφωτισμού, άνευ όρων και μόνον με πασπαλίσματα και ιερολογίες από την σχολή της Φραγκφούρτης, αλλά πως είχαν ήδη δημιουργήσει ένα ιεροεξεταστικό πλαίσιο συζήτησης με ιερά σημεία και ανίερα σημεία, με φράσεις κλειδιά και εξορίες. Τύφλα να'χει ο μαρξισμός λενινισμός!
Το ερώτημα παραμένει, αναμεμειγμένο πλέον με τις ασήμαντες αναμνήσεις μου από το φιλοσοφικό συνάφι της ευρωπαϊκής, ανανεωτικής, δημοκρατικής, ανθρώπινης, ερωτικής, και γλυκανάλατης "αριστεράς":
Είμαστε έτοιμοι για το ανοίκειο;









Ι.Τζανάκος

Σάββατο, 19 Απριλίου 2014

όργανα φοβερά..


Στον σύντροφο Μιχάλη..





Δεν θυμόμαστε καλά τι συνέβει τότε
Μας τύφλωσε μια αντανάκλαση της ελευθερίας
και πήραμε στα χέρια μας ό,τι βρέθηκε μπροστά..
 
 
 
Δεν θυμόμαστε καλά τι μας συνέβει τότε
και βρεθήκαμε με όργανα φοβερά
κλειδιά ατσάλινα
Στάλιν
Μάο
συντροφιά με εχθρούς αδερφούς
αναρχικούς έτοιμους κάθε στιγμή να ορμήξουν..
Ανάκατα πράγματα
όπως αυτά που καίγονται και ενώνονται 
στη φωτιά της εργατικής εξουσίας..
 
 
 
Δεν θυμόμαστε καλά τι μας συνέβει τότε
και από που ήρθε αυτό το φως
αν και όλα είναι φανερά 
αν ανοίξεις τα μάτια σου..
Όλα είναι ανοιχτά 
όπως το σφαγμένο φως..
Και ο εχθρός ο ίδιος
Και η εντολή η ίδια..
χωρίς να διακρίνει κανείς ποιός θ'αντέξει
να είναι κάτι σαν ο άνθρωπος που θα έρθει..
ή 
να μην είναι αυτό το τίποτα 
που μοιράζεται απλόχερα..
 
 
 
 
 
Ι.Τζανάκος
 

Ιστορία και αφήγηση..




Η ιστορική έρευνα έχει πολλές φορές να αντιμετωπίσει ανυπέρβλητα εμπόδια που τα ξεπερνάει με ευφάνταστες υποθέσεις ή με λογικές αλληλουχίες.
Όταν έχουμε να κάνουμε με κείμενα, τα οποία θεωρούνται ιστορικές μαρτυρίες ή μπορεί να περιέχουν πειστήρια και στοιχεία για αμφισβητούμενα γεγονότα, επιστρατεύονται σύγχρονες μεθόδοι κειμενικής ανάλυσης με γλωσσολογικά εργαλεία ή ευρύτερα δομο-λειτουργικής προελεύσεως εργαλεία και συνήθως στο τέλος καταλήγουμε σε κάποια συμπεράσματα. 
Βέβαια η ιστορική έρευνα είναι πραγματικά ένα όμορφο και δύσκολο παιχνίδι, ειδικά όταν αναφέρεται σε εποχές που η καταγραφή των γεγονότων δεν υπόκειτο στις αναγκαιότητες της νεωτερικής πρακτικής της καταγραφής-ανάλυσης-ταξινόμησης. 
Προβλέπω πως οι ιστορικοί ερευνητές όσον αφορά εκείνες τις "εποχές" θα ερίζουν όσο υπάρχει ανθρωπότητα. Αυτό είναι κάτι που με ενθουσιάζει για πολλούς λόγους. 
Πρώτον, ανήκω σε εκείνη την κατηγορία ανθρώπων που αρέσκεται στην παρακολούθηση ατέρμονων ερευνητικών και θεωρητικών ζητημάτων. 
Η απόλαυση που αποκομίζω από την λυσσώδη διαμάχη των ερμηνευτικών και θεωρητικών σχολών για το παραμικρό γεγονός, ή την  "ασημαντότερη" πτυχή ή λεπτομέρεια του τάδε ή δείνα εδαφίου ενός παλαιού κειμένου, είναι μια από τις μεγαλύτερες απολαύσεις της ζωής μου. Πόσο αλήθεια απολαυστικό είναι να παρακολουθείς τις διαμάχες για ένα ξεχασμένο πήλινο σκεύος που χρησιμοποιούσε κάποια ξεχασμένη μαγείρισα δεκάδες αιώνες πριν ή να βλέπεις με τι πάθος συγκρούονται αξιότιμοι φιλόσοφοι για το νόημα του τάδε ή δείνα εδαφίου ενός πλατωνικού ή εγελιανού κειμένου..
Όμως εκτός από αυτή την απολαυστική πτυχή των ερευνητικών ή σχολαστικών διαμαχών, που μπορεί βέβαια να κοστίσουν την προσωπική ή επαγγελματική ακεραιότητα των συμμετεχόντων, υπάρχει σε αυτές ένα ακόμη ενδιαφέρον στοιχείο.
Η ελευθερία της ερμηνείας έχει αποκτήσει ένα προνομιακό πεδίο που σχημάτισε, θα έλεγε κανείς κάπως προκλητικά, με σκόπιμο τρόπο η προ-νεωτερική ανθρωπότητα όντας βυθισμένη σε άλλους τρόπους βίωσης των γεγονότων του βίου της. Το ψεύδος της ''αληθούς'' καταγραφής της γεγονικότητας του βίου περιορίζεται από την πηχτή ομίχλη των συμβολιστικών περιβλημάτων της προ-νεωτερικής ζωής. 
Φυσικά, θα πει κανείς, αυτό δεν αναιρεί την δυνατότητα μιας διαλεκτικής-ορθολογικής ανασύστασης του κοινωνικού βίου του παρελθόντος αυτού, των αντιθέσεων που τον βασάνιζαν και τότε με έναν τρόπο που θυμίζει έντονα το παρόν μας, αλλά και με έναν τρόπο που διαφοροποιείται λόγω των διαφορών στους τρόπους παραγωγης, τα οικονομικά και βιοπολιτικά συστήματα κ.λ.π 
Το θέμα όμως δεν είναι μόνον εκεί. Ούτε το θέμα είναι να δημιουργήσει κανείς ένα τυπικό ιστοριστικό σχήμα στηριγμένο σε μια δήθεν ριζική διαφορά στο ανθρώπινο βίωμα αναλόγως της διαφορετικής εποχής και άλλα που σπεύδω να διακρίνω από αυτό που προσπαθώ να σας πω εδώ.
Η διαφοροποίηση που αναφέρω εδώ έχει να κάνει με μια άλλη έννοια της σημασιοδότησης των ανταγωνιστικών αντιθέσεων της κοινωνίας που αποκτάει επικαιρότητα ακόμη και σήμερα. 
Για να σας δώσω να καταλάβετε τι εννοώ θα μπορούσα να φέρω παραδείγματα από ένα χώρο του "πνεύματος" για τον οποίο έχω άγνοια, αλλά είναι εύκολα προσλαμβανόμενος από όλους. 
Τον εικαστικό χώρο. Η μοντέρνα εικαστική εμπειρία αν μη τι άλλο περιέχει έναν τρόπο του μη αναπαραστάσιμου και μη αναγώγιμου στην φυσική εμπειρία που δικαιώνει όλη την προ-νεωτερική συμβολιστική του βίου, ακόμη κι αν αυτές οι δύο όψεις του "πνεύματος" έχουν εντελώς άλλες προϋποθέσεις και βλέψεις εντός τους. Σταματάω εδώ, με τα παραδείγματα.
Η μη-αναπαραστασιμότητα του βίου, ακόμη κι αν αναφερόμαστε σε γεγονότα και δομές της ανταγωνιστικής διαμάχης (λ.χ την ταξική πάλη), μας φέρνει αμέσως ενώπιον του ιστορικο-ερμηνευτικού προβλήματος αλλά και του καθοριστικότερου προβλήματος της σημασίας της ίδιας της ριζικής ενδο-παράστασης του βίου μέσα στις άθλιες συνθήκες που αυτός διατρέχει την παροντικότητα της ουσίας του. 
Με έναν τυπικό φιλολογικό τρόπο αυτό θα παρουσιάζονταν ως το θέμα του ρεαλισμού στην τέχνη, αλλά αφορά την ίδια τη ζωή και τον αγώνα της για αξιοπρέπεια, παραστατική αλήθεια και ουτοπική ευτυχία, όσο είναι δυνατόν, μέσα στις συνθήκες της ολιγαρχικής ταξικής και κρατικής βίας, των πολέμων, των διωγμών.
Αυτή η πυκνή ομίχλη των συμβολιστικών παραδόσεων του λαού δεν ανάγεται όμως όπως θα ήθελε μια ευρύτατη και ετερόκλητη συμμαχία θεωρητικών και ερμηνευτών στον τόπο του Μύθου. 
Όχι μόνον ο μεσσιανισμός της ύστερης ρωμαϊκής "εποχής" αλλά λ.χ και ο Ησίοδος δεν ερμηνεύεται με το κοινοτικό και κρατικά διαμορφωμένο σχήμα του Μύθου, αν και προφανώς υπάρχει πάντα ένας λαϊκός "μυθολογικός" συγκρητισμός στο βάθος κάθε λυτρωτικής ή απελευθερωτικής παραστατικότητας του βίου. 
Αυτό που αναδύεται σε κάθε μη-αναπαραστατική παραστατικότητα του λαϊκού βίου και προκαλεί το ρίγος όλων αυτών που νιώθουν τη δύναμή της είναι το αίτημα μιας άλλης δικαιοσύνης. 
Μιας δικαιοσύνης όμως που δεν δύναται να εκφραστεί στα όποια τυπικά ορθολογικά αιτήματα του βίου, και όταν εκφράζεται εκεί σβήνει θαρρείς αμέσως..












Ι.Τζανάκος

Παρασκευή, 18 Απριλίου 2014

Πολεμολογικά ερωτήματα (1)




Δεν γνωρίζω να υπάρχει ακόμα στιγμή χωρίς να είναι πόλεμος.
Ποιός είναι όμως ο πόλεμος που συμμετέχουμε;
Πριν απαντήσω σε αυτό το άμεσα πολεμολογικό ερώτημα θα θέσω ένα πολυπλοκότερο (πολεμολογικό ερώτημα):
Είναι αυτός ο πόλεμος ένας; ή συμμετέχουμε σε πολλούς πολέμους;
Οι περισσότεροι μιλάνε συνήθως για έναν πόλεμο με πολλά μέτωπα ή πολλές διαστάσεις και όχι για πολλούς πολέμους. 
Αλλά μπορεί κανείς να πολεμά με πολλούς διαφορετικούς εχθρούς και αυτό να είναι ήδη μια πολλαπλότητα πολέμων.
Ακόμα όμως και σε αυτή την περίπτωση θα μιλήσουνε για τον πόλεμό τους εναντίον κάποιων άλλων, και τελικά ίσως θα ενώσουν όλους αυτούς τους άλλους σε έναν πραγματοποιώντας το ιδεατό σχήμα της παράνοιας. Από την άλλη το γεγονός πως σχηματίζεται μερικές φορές η παράνοια της ενοποίησης πολλών πολέμων και πολλών διαφορετικών εχθρών σε έναν, δεν σημαίνει πως μερικές φορές δεν συμβαίνει και αυτό. 
Μπορεί να συμβεί μια συγκυριακή σύμπηξη πολλών εχθρών σε έναν εναντίον ενός (μοναδικού) άλλου σε μια εμφανή ή αφανή συμμαχία, που μπορεί να αλλάζει συνέχεια, ή επίσης μπορεί να αποκαλυφθεί πως υπήρξε όντως μια σχηματιζόμενη ή προσχηματισμένη συμμαχία όλων αυτών των άλλων εναντίον του ενός. 
Άρα υπάρχει η δυνατότητα αυτό που παρουσιάζεται ως παράνοια να είναι πραγματικό και αυτό που παρουσιάζεται ως πραγματικό μη-παρανοϊκό να είναι ένα θελητό ή αθέλητο ψεύδος, δηλαδή μια κάλυψη του πραγματικού.




Ι.Τζανάκος  

Ταυτότητα και πολλαπλότητα..




Η γονιμότητα της υποκειμενικότητας περιέχεται στους πολλούς καθορισμούς της πραγματικότητάς της και σημαίνει την συνάντηση πολλών ετερογενών καταστάσεων αλλά από την άλλη σημαίνει την πυρηνική ένωση όλων αυτών σε αυτήν ως αδιάσπαστη μονάδα. 
Η υποκειμενικότητα, είτε μιλάμε για ένα "'άτομο" είτε για μια ομάδα ανθρώπων, δεν υφίσταται χωρίς την πύκνωση όλων των ετερογενών καθορισμών που την χαρακτηρίζουν σε ένα μοναδικό ον που διεκδικεί και αξιώνει την παρουσία του ως μοναδικού ακριβώς μέσα από την ενότητα των πολλών καθορισμών και αναδύει την σημασία τους μόνον ως πτυχών αυτής της ενότητας. 
Δεν υπάρχει στην πραγματικότητα κανένα "κενό σημαίνον" που να υφίσταται ως "κενό" παραπάνω από εκείνο το διάστημα που χρειάζεται για να διαμορφωθεί ως περιεκτικό (σημαίνον). 
Από εκεί και πέρα διαδραματίζεται ένας συνεχής αμυντικο-επιθετικός αγώνας για την μορφή, την ισχύ και τους συσχετισμούς της ταυτοτικής παρουσίας στον κοινωνικό κόσμο, και τα διάφορα περιεχόμενα που την εμπλουτίζουν δεν γίνονται περιεχόμενα αν δεν υπαχθούν στο αφηγηματικό πλαίσιο και τις προδιαγεγραμμένες δυνατότητες αυτής της ταυτοτικής παρουσίας. 
Αν κρατήσουμε καλά αυτή την διάσταση των πραγμάτων θα μπορέσουμε ίσως να ανασυγκροτήσουμε μια συνεκτική εικόνα των ταυτοτικών παρουσιών, δηλαδή των κοσμοθεωριών, των συλλογικών σημασιών κ.α , που σήμερα έχουν τρωθεί από την διαρκή αποδόμηση-πολλαπλοποίηση στην οποία τις έχουν υποβάλλει οι μετα-νεωτερικοί αναλυτές και στοχαστές.  
Αυτή η αποδόμηση-πολλαπλοποίηση έχει καταστρέψει πλέον και την ερευνητική ικανότητα, αν και σαν "σκοπό" της είχε ακριβώς την "αδέσμευτη" από "ταυτοτικότητες" έρευνα..





Ι.Τζανάκος

Βασικές μορφές της πολεμικής διάταξης των ιδεολογικών δυνάμεων του ταξικού εχθρού


1) αντισταλινισμός-αντιολοκληρωτισμός.
2) "δημοκρατική" κριτική στην βία και την ένοπλη αντιπαράθεση όταν αυτή διενεργείται από την σκοπιά του εργαζόμενου λαού.
3) αμφισβήτηση της καθοριστικότητας της ατομικής ιδιοκτησίας-ιδιοποίησης των εργαλείων παραγωγής στον καπιταλισμό.
4) κριτική στην αφηρημένη εργασία ως βάση μιας αριστοκρατικής κριτικής της εργασίας.
5) ρατσιστικός δυτικισμός και φιλο-ιμπεριαλισμός.
6) εθνικισμός-κοσμοπολιτισμός.



Ι.Τζανάκος

Πέμπτη, 17 Απριλίου 2014

Β.Μπένγιαμιν και αριστερο-καντιανές αρλούμπες..


Ό,τι γράφω σήμερα είναι αποτέλεσμα της δυσφορίας που μου δημιούργησε η γοργή, αλλά κουραστική ανάγνωση του ογκώδους βιβλίου του Θ.Γκιούρα  Ελευθερία και ιστορία-με βασική αναφορά στις θέσεις Για την έννοια της ιστορίας του Walter Benjamin. Όσο και να προσπάθησε ο συγγραφέας, με την εμβρίθεια και την πολυμάθειά του, να χαλιναγωγήσει το αντικείμενό του στο νεο-καντιανό νεο-ορθολογικό οικοδόμημα της εχέφρονος "αριστεράς'' δεν τα κατάφερε. Το βιβλίο θα επιστρέψει από εκεί που το έφερα, σε μια ντουλάπα στο χωριατόσπιτο..


Η δυνατότητα να σημειοποιηθεί η αλήθεια δεν μπορεί να περικλεισθεί σήμερα στον ορθολογικό υπερβατολογισμό ή την επιστημολογία. 
Όταν συνέβει αυτό συνέβει κατά την ιστορική φάση που η αλήθεια διαμεσολαβήθηκε αναγκαία από την κριτική που ασκησε η ίδια η ιστορική κοινωνία στις προ-αστικές μορφές του Λόγου. Κάθε κριτική όμως που έχει ασκηθεί από την ιστορική κοινωνία δεν είναι περιεκτική ως προς την προηγούμενη μορφή του Λόγου, αφού η διεργασία της διαλεκτικής άρσης έχει στιγμαστισθεί από την λογική της κυριαρχίας. 
Ό,τι έχει αναιρεθεί έχει αναιρεθεί ως ευτελισμένο, απαξιωμένο, παράλογο, ακόμα και όταν θεωρήθηκε (εν μέρει) ως μια "στιγμή" της ουσίας του αναιρούντος "ανώτερου" στοιχείου. 
Ο κριτικός Λόγος έχει παραχθεί ιστορικά ως ένα αφομοιωτικό τέλος-κατάργηση του κρινόμενου, και αυτό το κρινόμενο διατηρείται συνήθως σαν σκιά του εαυτού του. 
Το αναιρόν στοιχείο θα έλεγε κανείς κρατά στο βασίλειό του το ανηρημένο σαν ένα σύμβολο της νέας κυριαρχίας, ως απόδειξη της ηγεμονικής συμβιβαστικότητας του ηγεμόνα που δεν είναι άλλη από την φυλάκιση στα υπόγεια της θεμελίωσης. 
Σε αυτά τα υπόγεια ζούνε υπάρξεις της γνώσης που δεν είναι υπάρξεις και μνήμες που τους αξίζει η λήθη μέσα στο οικοδόμημα του κυρίαρχου. 
Είμαστε όλοι πεπεισμένοι, στην εποχή του ο καθένας, πως πίσω μας υπάρχει κάτι λειψό, κάτι που δεν είχε λόγο να υπάρχει όπως υπήρξε παρά μόνον για να έρθει αυτό που ζούμε σήμερα. 
Και είναι βέβαια πολύ εύκολο κανείς να απαρνηθεί ένα παρελθόν από τη στιγμή που το παρελθόν δεν μπορεί παρά να είναι και αυτό άθλιο. 
Αναρωτιέμαι αν η τύχη αυτή που επιφύλαξε ο Λόγος της κάθε εποχής είναι και η τύχη του Λόγου της επιστήμης και της κριτικής.
Δεν είναι αναγκαίο να το διευκρινίσουμε πως ο Λόγος μιας δράσης δεν είναι η δράση καθαυτή, αλλά πως αλλιώς θα αποφεύγαμε την παρερμηνεία αν δεν το λέγαμε;
Η διαφορά του Λόγου από τη δράση που σκοπείται να αντιπροσωπευτεί απ'αυτόν έγκειται στην αξίωση της αλήθειας που περιέχει ως Λόγος (της).
Και σήμερα δεν υπάρχει άλλος Λόγος για να αντιπροσωπεύσει την αλήθεια από τον Λόγο όλων των άδοξων διαψεύσεων του Λόγου. 
Η αποφατικότητα της αληθολογικής δράσης είναι αναγκαίος όρος της στοιχειώδους σχέσης με την αλήθεια και την επιδίωξή της, και θύμα αυτής της προϋποθετικής αναγκαιότητας δεν μπορεί να μην είναι και οι αριστερο-διαφωτιστικές αριστερο-καντιανές αρλούμπες..











Ι.Τζανάκος

Εργασία, Σώμα, Αλλοτρίωση..




Η εργασιακή διεργασία όπως διαμορφώνεται σε ιστορικά καθορισμένες και ιστορικά συγκεκριμένες μορφές δεν παρουσιάζεται να γίνεται αντικείμενο ιδιοποίησης αυτή καθαυτή (δηλαδή ως διεργασία). 
Τόσο η εργασία του σκλάβου ή εξαρτημένου δουλοπάροικου όσο και η εργασία του αποστερημένου από τα εργαλεία παραγωγής "κατόχου" εργατικής δύναμης παρουσιάζονται ως τα υπόβαθρα της ιδιοποίησης που αφορά το προϊόν της εργασιακής-παραγωγικής διεργασίας.  Η ατομική ιδιοκτησία ή ο βίαιος έλεγχος επί του σώματος του άμεσου παραγωγού ή η ιδιοκτησία επί των εργαλείων παραγωγής παρουσιάζονται ως μέσα της ατομικής ή ολιγαρχικής ιδιοποίησης του (συνολικού ή μερικού) προϊόντος της εργασιακής-παραγωγικής διεργασίας. 



Πριν θέσω σε ερώτημα αυτή την προφανώς λογική τοποθέτηση του θέματος "ιδιοποίηση" θα ήθελα να αναλογιστούμε μήπως ακόμα και η ατομική (ολιγαρχική) ιδιοκτησία των εργαλείων παραγωγής είναι με έμμεσο τρόπο έλεγχος ή βία επί των σωμάτων των άμεσων παραγωγών. 


Εδώ, θα ήταν απαραίτητο να σκεφτούν όλοι οι "υπερασπιστές" της σωματικότητας μήπως ο ίδιος ο προσδιορισμός-καθορισμός της "σωματικότητας" (το "σώμα") είναι η διανοητική-οντολογική έκφραση της υποταγής ενός ενιαίου όντος στον ξενωτικό καθορισμό. 
Ό,τι ορίζεται ως ξέχωρο είναι αυτό που έχει υποταχθεί ως τέτοιο, και ό,τι υποτάσσεται δεν μπορεί να υποταχθεί αν δεν είναι υποταγμένο σε έναν ξέχωρο προσδιορισμό του.


Η καπιταλιστική εξάρτηση των άμεσων (και αποστερημένων από την νομή των εργαλείων παραγωγής) παραγωγών από τον μισθό είναι ένας έμμεσος βίαιος καθορισμός της σωματικότητάς τους. 
Υπό αυτή την έννοια δεν είναι λανθασμένη η εμμονή που έδειξαν οι αναρχικοί στον όρο "μισθωτή σκλαβιά" χωρίς αυτό να αναιρεί την αλήθεια του μαρξιστικού προσδιορισμού της μισθωτής εξάρτησης του άμεσου παραγωγού ως άρσης της δουλοκτητικής ή δεσποτικής σωματο-κεντρικής εξάρτησης. 
Θα έλεγα πως η έμμεση "σωματικότητα" της καπιταλιστικής εξάρτησης ούτε αναιρεί πλήρως την "σωματικότητα" της δουλικής-δουλοκτητικής σχέσης ούτε την διατηρεί ως μια παραλλαγή της.
Το γεγονός πως ο καπιταλισμός διατηρεί την δουλοκτητική, "σωματική" διάσταση της κυριαρχικής εκμεταλλευτικής σχέσης φαίνεται και στο ιστορικά προφανές γεγονός (για όσους ξέρουν ιστορία) της μαζικής ανασύστασης της δουλοκτητικής σχέσης και του δουλεμπορίου την στιγμή της φρικτής ανάδυσής του ως ιδιαίτερου συστήματος οργάνωσης της παραγωγής. 
Δεν πρόκειται για ένα στοιχείο που παρουσιάζεται τη στιγμή της εμφάνισης του καπιταλισμού ως παροδικό επεισόδιο ή πρόσθετο αλλά δευτερεύον στοιχείο της γένεσής του αλλά για ένα θεμελιωτικό συμβάν του.


Με βάση αυτή την παρατήρηση θα μπορούσαμε να ερευνήσουμε με μεγαλύτερη καχυποψία την σχέση του κεφαλαίου προς την εργασιακή-παραγωγική διεργασία υπό το καθεστώς της μορφοποίησής της από αυτό.
Αυτό που ο μαρξισμός έχει παρουσιάσει ως παραλογισμό, και έχει ισχυρά επιχειρήματα για να το παρουσιάσει έτσι, δηλαδή την έννοια της "κυριαρχίας επί της εργασίας" ή της "πώλησης της εργασίας", μπορεί να επαναπροσδιοριστεί και να ξανασυζητηθεί μέσα από την έννοια της ιδιοποίησης της εργασίας καθαυτής, και όχι μόνον του προϊόντος της. 
Η "κοινωνία" θέτει σκοπούς που "πρέπει" να υλοποιηθούν. 
Η εργασιακή-παραγωγική διεργασία μορφοποιείται από αυτούς τους τεθειμένους σκοπούς. 
Ένας από τους χαρακτηριστικότερους σκοπούς που θέτει μια ταξική κοινωνία, ή μάλλον η άρχουσα τάξη αυτής, είναι η δημιουργία οικονομικού περισσεύματος. 
Πριν ακόμη σκεφτούμε πως η ταξική κοινωνία δημιουργείται επι τη βάση του οικονομικού περισσεύματος που έχει ήδη παραχθεί θα έπρεπε να σκεφτούμε μήπως αυτό δημιουργείται από την βία, την απαίτηση, τον εξαναγκασμό ή την ιδεολογική πειθώ για την παραγωγή του. 
Η ανακάλυψη της δυνατότητας που παρέχει το αποτέλεσμα της εργασιακής-παραγωγικής διεργασίας να συντηρεί έναν μικρό πληθυσμό που δεν εργάζεται για την παραγωγή των μέσων συντήρησης, πέραν των γόνων και των ηλικιωμένων, δεν είναι ανακάλυψη που δημιουργεί από μόνη της την εκμεταλλευτική ομάδα. 
Προϋποτίθεται η αλλοτρίωση της εργασίας από τους οικείους σκοπούς της που αφορούν  την συντήρηση και αυτοπραγμάτωση των άμεσων παραγωγών. Ακόμη κι αν υποθέσουμε πως δεν είναι δυνατή η ολιγαρχική απαλλοτρίωση του προϊόντος της εργασίας από το γεγονός και μόνον της αλλοτρίωσης της εργασίας, χωρίς δηλαδή να υπάρχουν οι νέες παραγωγικές προϋποθέσεις που "παράγουν" το οικονομικό περίσσευμα, θα ήταν εξίσου αδύνατον να θεωρήσουμε πως αυτές οι παραγωγικές προϋποθέσεις από μόνες τους "παράγουν" την εκμεταλλευτική ομάδα, χωρίς δηλαδή να συνεργεί σε αυτή την "παραγωγή" η αλλοτριωτική σκοποθεσία που αντιστοιχεί στην κυριαρχική-εκμεταλλευτική ομάδα.
Όμως πως θα μπορούσαμε να συνοψίσουμε εκείνα τα στοιχεία που αντιστοιχούν στην ξενωτική κυριάρχηση της σκοποθεσίας της εργασιακής διεργασίας;


Θα ήταν υπερφίαλο να μιλήσουμε πέρα από ένα προβληματοποιητικό πλαίσιο, ένα πλαίσιο ερωτημάτων που φαίνεται πως μας βασανίζουν σήμερα και μας ρίχνουν σε μια κόλαση αντινομιών και αδιεξόδων.


Θα πρότεινα αρχικά να θέσουμε παραθετικά τα εξής προβλήματα-ερωτήματα:
1) Η εργασία ως εξωτερικό στοιχείο του ταξικού κοινωνικού συστήματος, δηλαδή ως "πόρος", ως "πρώτη ύλη", ως υλο-ενεργειακό μέσο-εργαλείο της κοινωνικής ολότητας.
2) Η εργασία ως αφηρημένος καθορισμός κατά την διάρκεια όλων των ταξικών κοινωνιών, και όχι μόνον με την εμφάνιση του καπιταλισμού.
3) Το σώμα ως αφηρημένος καθορισμός κατά την διάρκεια όλων των ταξικών κοινωνιών που σημαίνει την διάσπαση της εργαζόμενης και βιωνόμενης ως ενιαίας ανθρώπινης οντότητας, και όχι μόνον με την εμφάνιση του καπιταλισμού.
4) Η κριτική στην εργασία από την σκοπιά της "κατάργησής" της ως δουλοκτητική και αλλοτριωτική κοσμοθεωρία που μετατρέπει και υποκαθιστά (αξιακά και "πρακτικά") την "αφηρημένη" εργασία του καπιταλισμού σε υπερ-αφηρημένη "διανοητική" εργασία (Ντεμπόρ, ύστερος Νέγκρι και άλλοι). 
Σε αυτό το πλαίσιο μπορεί να ενταχθεί και η (νιτσεϊκή) "κριτική στην μεταφυσική" από την σκοπιά της "σωματικότητας", όπου η πνευματική αφαίρεση κρίνεται από την σκοπιά μιας αφαιρετικότερης ("χωρικής") αρχής.
5) Η κριτική στην "φυσικότητα" και την αξιακή ισοτιμία της φύσης ως μέρος της κυριαρχικής και ταξικής εξωτερικοποίησης και κατωτεροποίησης τόσο της φύσης όσο και της εργασίας.
6) Η ανάδειξη της οντολογικής ισοτιμίας και ισαξίας της άμεσης εργασίας και της φύσης προς την κουλτούρα και την διανοητική ενέργεια σε αντίθεση προς την εξωτερικοποίηση και την κατωτεροποίηση που τους προσδίδουν όχι μόνον η συστημική ή "επιστημονική" θεωρία αλλά και όλες οι κυριαρχικές και εκμεταλλευτικές ταξικές σκοποθεσίες.










Ι.Τζανάκος  
 

Τρίτη, 15 Απριλίου 2014

Η αταξική κοινωνία ως σύστημα..


Σε αναφορά προς το άρθρο του Σ.Δημητρίου που αναδημοσίευσε το Μπλόγκ Die Bestimmung des Menschen
http://bestimmung.blogspot.gr/2014/04/blog-post_7478.html






Η ιεράρχηση των συστημάτων στην "γενική θεωρία των συστημάτων"  καθορίζει  ως σύστημα "ανώτερης οργάνωσης" ένα σύστημα που αναπτύσσεται αντλώντας ύλη/ενέργεια από τα "κατώτερα" συστήματα του περιβάλλοντος (βιολογικά, οικολογικά) με τη μορφή διαχείρισης και ελέγχου τους.  
Η πορεία της μεταβολής του συστήματος, χαρακτηρίζεται από τη συνεχή αύξηση της μετασχηματιστικής ενέργειας που ασκείται στη φύση. 
Όπως αναφέρει ο Σ.Δημητρίου η μετασχηματιστική ενέργεια των ανθρώπινων συστημάτων έχει σήμερα επεκταθεί σε "χώρους" που υπερβαίνουν την καθημερινή ανθρώπινη εμπειρία, και αφορά:

 "..την λιθόσφαιρα (με την ατομική και πυρηνική φυσική), τη βιόσφαιρα (με τη μοριακή βιολογία και το DNA) και τη στρατόσφαιρα (με τη διαστημική)".



Επίσης, όπως μας αναφέρει:

"Η κοινωνική εξέλιξη, ως συνεχής μεταβολή της σχέσης του κοινωνικού συστήματος με το φυσικό περιβάλλον, συνοδεύεται από αντίστοιχη μεταβολή της εσωτερικής οργάνωσής του.
Εκφράζεται με ανάπτυξη της τεχνολογίας μαζί και της ατομικής δραστηριότητας, που την χειρίζεται, καθώς και με αναρρύθμιση της δομής του:  αύξηση του καταμερισμού και οργάνωση των σχέσεων παραγωγής με ιεραρχημένες κοινωνικές τάξεις, δηλαδή με δομές εξουσίας.
Με το σχηματισμό κοινωνικών τάξεων αυξάνει ο έλεγχος στη φύση αλλά οι δομές εξουσίας
εισάγουν τη βία και τις ρήξεις."



Αμέσως ανακύπτουν σημαντικά ερωτήματα που έχουν να κάνουν με τα εισρεόμενα-αντλούμενα υλο-ενεργειακά στοιχεία των ταξικών κοινωνικών συστημάτων και την ίδια την σύσταση του ταξικού συστήματος ως ιεραρχικού συστήματος με βάση τόσο την κατωτεροποίηση όσο και την εξωτερικοποίησή τους. 
Στη πραγματικότητα έχουμε να κάνουμε με μια ενιαία διεργασία: η κατωτεροποίηση και η εξωτερικοποίηση ενός ή περισσοτέρων στοιχείων συντελούνται ταυτόχρονα-ταυτόχωρα, αν και με άνισο τρόπο και ένταση.
Πριν ακόμη δούμε αυτή την κατωτεροποίηση-εξωτερικοποίηση ως μιά πλέον ανασχετική δομή που καθορίζει την τελική οριακότητα του ταξικού (καπιταλιστικού) συστήματος θα έπρεπε να δούμε τον ιστορικά προοδευτικό-εξελικτικό ρόλο της.
Η ανάδειξη του ιστορικά προοδευτικού-εξελικτικού ρόλου αυτής της διεργασίας δεν σημαίνει σε κάθε περίπτωση "αντικειμενισμό" ή φετιχοποίηση όλων των πλευρών και πτυχών που φέρει η διεργασία.
Η δημιουργία ενός ταξικού συστήματος προϋποθέτει την μετατροπή δύο βασικών συντελεστών της ανώτερης οργανικής ζωής σε κατώτερα-υπαγόμενα και ταυτόχρονα εξωτερικά στοιχεία:
Ο ένας συντελεστής είναι τα δημιουργημένα από την εξω-ανθρώπινη φύση οργανικά και ανόργανα συστήματα της υλο-ενέργειας, και ο άλλος συντελεστής είναι η εργασιακή ενέργεια του ανθρωπίνου όντος.
Το ταξικό-εκμεταλλευτικό σύστημα συγκροτείται όταν η εργασιακή ενέργεια διασπάται σε εργασιακή δύναμη, ήτοι  αντικείμενο της διευθυντικής-ρυθμιστικής εργασιακής ενέργειας, και σε υποκειμενική (ρυθμιστική-διευθυντική) μορφή της εργασιακής ενέργειας, ενόσω η εξωτερική φύση μετατρέπεται σε αντικείμενο. 
Η εξωτερικοποίηση-κατωτεροποίηση της φύσης και  της άμεσης εργασίας διαμεσολαβείται όμως από την αντικειμενικοποίησή τους και η αντικειμενικοποίησή τους διαμεσολαβείται από την εξωτερικοποίηση-κατωτεροποίησή τους.
Η φύση και η άμεση εργασία μετατρέπονται σε εξωτερικά στοιχεία του ταξικού συστήματος και ως εκ τούτου σε κατώτερα, αλλά αυτό σημαίνει επίσης πως γίνονται αντικείμενα του ταξικού συστήματος, αντικείμενα ενεργειακής άντλησης και ενεργειακής απορρόφησης που είναι εξωτερικά-κατώτερα, και ως εξωτερικά-κατώτερα μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως "πόροι".
Γίνονται όμως αντικείμενα ως εξωτερικοποιημένα και κατώτερα αντικείμενα. Η ταξική κοινωνία ανακαλύπτει την αντικειμενικοποίηση του κόσμου μέσα από τον ευτελισμό του, την βρυκολακίστικη άντληση της ουσίας του, μέσα από την μετατροπή του σε "πόρο".
Εργασία. Φύση..
Τι συμβαίνει "σε αυτά" στην ταξική κοινωνία;
Για να αντικειμενικοποιηθούν υποτάσσονται, για να αναδυθούν καταστρέφονται, για να λεχθούν αποσιωπώνται, για να δημιουργούνται και να δημιουργούνε εξαφανίζονται. 
Η ιστορικά προοδευτική και εξελικτική σημασία της ταξικής εκμετάλλευσης και των κοινωνιών που την αντιπροσωπεύουν αφορά την λειτουργία της αντικειμενικοποίησης, μιας και είναι αδύνατη η ανάδυση του όντος του κόσμου αν αυτό δεν παρουσιαστεί σε μορφή αντικειμένου, αλλά αυτή η σημασία σταματάει εκεί.  
Είναι αναπόφευκτο να παρουσιαστεί το αντικείμενο με αυτή την βία αλλά αυτό το αναπόφευκτο δεν περιέχει τίποτα το θετικό, όπως τίποτα το θετικό δεν περιέχει και το αναπόφευκτο της αναγκαίας βίας για την κατάργηση-εξαφάνιση αυτής της βίας.
Η επανα-οικειοποίηση του κόσμου από τις ζωντανές δυνάμεις της εργασίας και της φύσης θέτει ως αρχή της την κατάργηση της λειτουργίας αυτών των δύο συντελεστών ως εξωτερικών και κατώτερων, χωρίς όμως να αποβλέπει (ως επανα-οικειοποίηση) στην πλήρη κατάργηση της αντικειμενικοποίησής τους.
Στην αταξική κοινωνία, ακόμη και στην σπαργανώδη μορφή της που σημαίνει την κατάργηση της ατομικής ιδιοκτησίας-ιδιοποίησής τους, ούτε η φύση ούτε η άμεση εργασία αποτελούν κατώτερα ή εξωτερικά στοιχεία του ανθρώπινου συστήματος, αν και αποτελούν και αντικειμενικοποιημένες μορφές που ελέγχονται από τους ίδιους τους φορείς τους και την κοινωνική ολότητα. 
Η εξωτερικοποίηση-κατωτεροποίηση-αντικειμενικοποίηση των "φυσικών πόρων" και της εργασιακής ενέργειας αίρεται διαλεκτικά με διατήρηση και κυρίως ποιοτική ανάπτυξη της αντικειμενικοποίησής τους.










Ι.Τζανάκος         

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..