Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Παρασκευή, 30 Μαΐου 2014

Απόλυτο..



Είναι αδύνατη η επανάληψη της αλήθειας υπό τους όρους της συνεχούς διαπραγμάτευσής της ακόμα και όταν έχει επιτευχθεί ένα είδος επιστροφής που "οδηγεί" σε κάτι που να την θυμίζει. Αλλά για να το ισχυριστεί αυτό κανείς, όπως εγώ εδώ τώρα, θα πρέπει να ισχυρίζεται άμεσα ή έμμεσα πως την γνωρίζει ή πως την εκπροσωπεί στον κόσμο αυτό. Γιατί αλλιώς με τι κριτήρια θα μπορούσε κανείς να κρίνει την επιστροφή, την επανάληψη, ή ό,τι άλλο "της αλήθειας'', αν δεν συμμετείχε σε αυτήν καθοριστικά; Η συμμετοχή του αυτή αποκτά έναν ιδιάζοντα χαρακτήρα από τη στιγμή που έχει λεχθεί ότι αυτή είναι απούσα. Είναι φυσικά εύκολο πιά να κρυφτείς στην ψευδο-αλήθεια της μη-αλήθειας και να γίνεις ιεραπόστολος της ισοσθένειας των λόγων και της οντολογικής απουσίας της οποιασδήποτε αλήθειας σε αυτό τον κόσμο ή σε οποιονδήποτε κόσμο. Δεν θα απέδιδα σε αυτή την στάση κανέναν τιμητικό ή περιφρονητικό χαρακτηρισμό από αυτούς που αποδίδουν όσοι ανακαλύπτουν στα πάντα την Ιστορία και ακουμπούν πάνω της την λύση των προβλημάτων της δικής τους αιώρησης σε ανεπίλυτες αντινομίες της σκέψης και της δράσης τους. Δεν χρειάζεται κάποιος να επιλύσει όπως και δήποτε τις αντινομίες που τον διαπερνούν λες και υπάρχει κάποιος ουράνιος κριτής που θα τον εγκαλέσει γι'αυτές και θα του ζητήσει τον Λόγο όπως ζητούν οι γονείς από τον γαμπρό της κόρης τους όταν αυτός την ταλαιπωρεί και δεν της χαρίζει την ελεύθερη ζωή που τους υποσχέθηκε όταν την δίνανε σε αυτόν. Είναι αρκετό να ζητήσεις την αλήθεια της ζωής των οικείων και των αδερφών σου που ανήκουν στον ίδιο κόσμο που χάνεται ή αναδύεται μέσα απο την φρίκη της ταξικής κοινωνίας χωρίς να υπάρχει καμία ελπίδα να μιλήσει ή να ενδιαφερθεί κανείς γι'αυτούς. Γιατί όσο περνάει ο λιγοστός καιρός μου και όσο στενεύει ο δρόμος της ζωής μου αντικρύζω την ανυπαρξία αυτών των ανθρώπων στο στερέωμα του Λόγου και την αδυναμία των ισχυρών υποστηρικτών τους να τους δούνε όπως βλέπουν ένα πρόσωπο που τους ενδιαφέρει ζωτικά. Γιατί όσο και να είναι προτιμότερη η μία ή η άλλη έκφραση της αλήθειας αυτών των προσώπων που χάνονται σαν τους σκύλους μέσα στον όλεθρο της αρρώστειας, της ανώνυμης και απρόσωπης εξαφάνισης, αυτό που δεν εκφράζεται είναι η εσώτατη αλήθεια που συνέχει τον κόσμο τους, η οποία δεν είναι άλλη από την δυνατότητά τους να είναι όλος ο κόσμος που τους τον έχουν αρνηθεί και τον έχουν χάσει και με δική τους ευθύνη. Σε αυτό τον όλεθρο δεν έχει κανένας τον λόγο ούτε κανείς έχει κάποια προνομιακή θέση για να δικαιώσει τους, αυτούς που δεν έχουν βλέμμα ούτε κανένα βλέμμα δεν υπάρχει γι'αυτούς που να μην είναι το εκπορνευτικό αντίτιμο της αθλιότητάς τους και αυτών που την εικονίζουν στην ψευδή τους αλήθεια. Επιστρέφοντας λοιπόν ξανά στην αναζήτηση της επιστροφής αναγνωρίζουμε την πικρία της αλήθειας μόνο σε ένα σώμα που δεν μπορεί να έχει αντίτιμο, σε ένα πρόσωπο που δεν εικονίζεται σε βλέμματα αγέρωχα ή φιλάνθρωπα που θέλουν να είναι όλα χωρίς να είναι ωστόσο η λύση και το λύτρο. Και η λύση είναι τόσο κοντά όσο θέλουμε να αντικρύσουμε την αλήθεια, και η αλήθεια είναι τόσο κοντά όσο το χέρι της σκέψης μας είναι το πρώτο λύτρο και ο πρώτος θάνατος όλων αυτών που έχουν αλυσοδέσει τη λαϊκή ζωή σε ψεύτικες ελπίδες και πολέμους για την πραγματοποίησή τους. Αλλά, θα πει κανείς ποιές είναι οι ψεύτικες ελπίδες; Τι είναι το ψέμμα τελικά που μας καταδιώκει και ποιός είναι αυτός ο ρυθμός που ρυθμίζει την αθλιότητα της ζωής αυτής;
Είναι ο ''καπιταλισμός"; είναι το κράτος; Γιατί να έχει κανείς αντίρρηση για να πει κάτι τέτοιο; Γιατί υπάρχει τόση δυσκολία να υψώσει κάποιος ξανά τη σημαία με το κόκκινο αστέρι; Μήπως του φταίνε οι προδοσίες και τα αδειάσματα των ''άλλων"; Αλλά όλα αυτά δεν έχουν κανένα νόημα αν σε ενδιαφέρει η αλήθεια και η αλήθεια είναι πως μόνοι μας παραδίνουμε τα μέσα της πρώτης μας πραγματικής ύπαρξης σε κάποια οντότητα απομακρυσμένη από εμάς τους ίδιους. Αλλά είναι αλήθεια πως υπάρχει ένας ολόκληρος κόσμος που ενισχύει αυτή την ανάθεση και αυτό το "υπερβατικό" ψεύδος που ντύνεται όλα τα ιδεολογικά ρούχα για να κρύψει την φτωχή του υπόσταση. Ποιά είναι όμως αυτή η υπόσταση, ήτοι ποιός είναι ο Λόγος που κάνει τον κόσμο ανίκανο να συναντήσει τον εαυτό του σε μια πρώτη κίνηση άρνησης της αθλιότητας; Υπάρχει ευθύνη των ανθρώπων που είναι επιφορτισμένοι με την αλήθεια τουλάχιστον του κοινωνικού εαυτού τους; Γιατί να ανακαλύπτουν "όλοι" (που δεν είναι όλοι) έναν οποιονδήποτε λόγο για να μη δουν το προφανές του αρχικού; για να μη δουν το πρώτο μιας άπειρης σειράς πράξεων ελευθερίας που όμως έχουν ως αρχή τους αυτό το πρώτο; Είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς πως η αρχή για τον οποιονδήποτε Λόγο της αλήθειας είναι η αλήθεια της άρνησης του ιμπεριαλιστικού καπιταλισμού; τελικά είναι δύσκολο, όσο δύσκολο είναι να παραδεχτεί ότι η ζωή του είναι ένα απόλυτο σημείο ενός απόλυτου περιέχοντος που αν δεν καταστραφεί δεν θα γίνει τίποτα. Δεν είναι ίσως καθόλου απαραίτητο να ορθώσεις ένα απόλυτα περιεκτικό Λόγο θέσης για αυτά που πρόκειται να γίνουν ή πρέπει να γίνουν ή μάλλον δεν πρέπει να θέτεις τέτοια προβλήματα αν δεν χωνέψεις το απλό και ωμό δεδομένο πως τίποτε δεν θα καταλάβεις αν δεν επιστρέψεις στην μοναδική αλήθεια που σε λαμβάνει στα σοβαρά, και η οποία έχει όνομα και σύμβολα και μια ανθρώπινη ιστορία όπως των ανθρώπων σου που χάνονται στις ανοησίες της ατομικής ιδιοκτησίας.





Ι.Τζανάκος 

Πέμπτη, 29 Μαΐου 2014

Η αδυνατότητα εφαρμογής του γκραμσιανού κριτηρίου σήμερα..


Σύμφωνα με το γκραμσιανό ιστορικο-πολιτικό κριτήριο μια τάξη ηγείται αν εξουσιάζει-άρχει (σ)την κοινωνία με δύο τρόπους: τον διευθυντικό και τον κυρίαρχο.  Μια τάξη είναι διευθυντική σε σχέση με τις σύμμαχες τάξεις και κυρίαρχη σε σχέση με τις αντίπαλες. Μια τάξη θεωρείται πως είναι διευθυντική πριν πάρει την εξουσία. Όταν πάρει την εξουσία γίνεται κυρίαρχη, αλλά εξακολουθεί να είναι διευθυντική, εξακολουθεί δηλαδή να διατηρεί την ηγεμονική της θέση σε ένα συμμαχικό ταξικό μπλόκ. Μέχρι εδώ όμως το γκραμσιανό κριτήριο μπορεί να "χρησιμοποιηθεί" ως γενικός και αφηρημένος κανόνας για να αναλύσει και ηνιοχήσει "κάποιος" τόσο την αστική πολιτική θεωρία και πρακτική όσο και την πολιτική θεωρία και πρακτική που έχει σαν σκοπό της την δημιουργία μιας μετα-καπιταλιστικής κοινωνίας.
Διευκρινίζω κάποια στοιχεία με δύο παρατηρήσεις, για να υποστηρίξω την αδυνατότητα εφαρμογής του γκραμσιανού ιστορικο-πολιτικού κριτηρίου ακόμα και όταν εννοείται όπως είναι και όχι όπως το κακομεταχειρίζονται οι ευρω"κομμουνιστές":

1) Το γενικό κριτήριο από μόνο του σήμερα εκφράζει κυρίως την αστική πολιτική ηνιόχηση, συνήθως από την αστική αριστερά, εφόσον σε αυτό δεν εμβάλλεται το κριτήριο της ειδικής μορφής της σχέσης πολιτικής διεύθυνσης και πολιτικής κυριαρχίας κατά την κατάκτηση και άσκηση της εξουσίας από τις αντικαπιταλιστικές κοινωνικές δυνάμεις (επαναστατικοποιημένη μισθωτή εργασία, επαναστατικοποιημένοι μικροαστοί κ.λ.π). Αυτή η ειδική μορφή έχει σήμερα επιταθεί ως κανόνας της γενικής πολιτικής μορφής της εργατικής τάξης. Θα αναφερθούμε αρχικά ωστόσο ακόμα στην γενική μορφή όπως συμπλέκεται με την ειδική μορφή: Στον νέο τύπο εξουσίας που εκδηλώνεται από τις αντικαπιταλιστικές δυνάμεις δεν μπορεί να προϋπάρξει ένα σταθερό σύστημα πολιτικής διεύθυνσης ενός συμμαχικού μπλόκ ακόμα και κατά την ιστορική φάση της μετάβασης από την φεουδαρχία στον καπιταλισμό. Πάμε τώρα στην σχέση γενικής και ειδικής μορφή σήμερα: Στον νέο τύπο εξουσίας που "εκδηλώνεται" από τις αντικαπιταλιστικές δυνάμεις δεν μπορεί να προϋπάρξει ένα σταθερό σύστημα πολιτικής διεύθυνσης ενός συμμαχικού μπλόκ γιατί: πρώτον οι κοινωνικοπολιτικές δυνάμεις που συγκροτούν δυνητικά ένα αντικαπιταλιστικό μπλόκ είναι κατά κύριο λόγο ανταγωνιστικές ως προς τον στρατηγικό σκοπό λόγω της συνεχούς αναπαραγωγής (σήμερα) κυρίως νέων "μεσαίων" στρωμάτων που είναι οργανικά συνδεόμενα με το μονοπωλιακό κεφάλαιο, και δεύτερον και κυριότερον γιατί σήμερα είναι αδύνατη κάθε μορφή σταθερής πολιτικής διεύθυνσης γενικά ακόμα και εντός ενός μονοταξικού μπλοκ διεκδίκησης της εξουσίας αν μιλάμε από την σκοπιά μιας αντικαπιταλιστικής δύναμης (αναφέρομαι στην έννοια της πολιτικής διεύθυνσης όπως ορίζεται σε ένα πλαίσιο ευρύτερο από αυτό που αναφέρεται στην σχέση συμμαχικών τάξεων). Το τελευταίο ας το διερμηνεύσουμε περαιτέρω με την δεύτερη παρατήρησή μας:
2)  Η ύπαρξη ενός σχετικά σταθερού συστήματος πολιτικής διεύθυνσης αναφέρονταν κυρίως σε κοινωνικο-ιστορικές συνθήκες μετάβασης από προκαπιταλιστικές σε καπιταλιστικές κοινωνίες. Αν όμως ακόμα υποθέσουμε πως δεν μας δεσμεύει αυτή η αναφορά και πως ισχύουν περίπου τα ίδια πράγματα όσον αφορά την συγκρότηση του επαναστατικού μετώπου θα έπρεπε να θυμηθούμε πως ακόμα και αυτό το σχετικά σταθερό μπλόκ των συμμαχικών κοινωνικών δυνάμεων είχε μια αιφνίδια εμφάνιση και μια εξίσου σύντομη χρονική ύπαρξη σε σχέση με το ζήτημα της μετατροπής της συμμαχίας σε εδραιωμένη εξουσιαστική μορφή που είχε (ή δεν είχε) συντρίψει την κυρίαρχη αστική εξουσία. 
Αυτά που ονειρεύονται οι υποστηρικτές μετώπων και ευρύτερων συμμαχιών αφορούσαν ακόμα και στην μεταβατική εποχή που δεν είχαμε ενταχθεί πλήρως στην ιμπεριαλιστική εποχή κοινωνικο-ιστορικές ταξικές ισορροπίες βραχύβιου και έντονα αντιφατικού χαρακτήρα. 
Σήμερα αντιθέτως έχει παγιωθεί η ολοκλήρωση του ιμπεριαλιστικού σταδίου της παγκόσμιας αστικής κοινωνίας και οι κοινωνικές τάξεις που διαπαλεύουν εντός αυτού του ιστορικού πλαισίου δεν μπορούν να συγκροτήσουν καμμία αντικαπιταλιστική συμμαχία παρά μόνον στα ειδικά πλαίσια της επιθυμούμενης ή νομοτελειακής προλεταριοποίησης τού ενός σκέλους της συμμαχίας (τα "μεσαία" στρώματα, ή την μισθωτή μικροαστική τάξη). 




Ποιές είναι οι πολιτικές συνέπειες αυτής της εδραιωμένης κατάστασης στο σήμερα;
α) Δεν μπορεί να υπάρξει πολιτική συνεχών συμμαχιών, άρα δεν έχει εφαρμογή πλέον ακόμα και ο γενικός κανόνας της (δέουσας) διευθυντικής δομής κατά Γκράμσι.
β) Ακόμα και εντός ενός μονοταξικού μπλόκ διεκδίκησης της εξουσίας, στο οποίο ισχύει συμπληρωματικά η έννοια-κατάσταση της συμμαχίας με την άμεση μετατροπή της σε κομμουνιστική συμμαχία, άρα σε άμεσα αιρόμενη διάκριση των συμμαχικών τάξεων, είναι αρκετά δύσκολη η διατήρηση του πολιτικού σχηματισμού που την συγκροτεί. Κατά κάποιο τρόπο η αιφνίδια και βραχύβια υπόσταση της δυαδικότητας της εξουσίας επεκτείνεται και στην ίδια την συγκρότηση του επαναστατικού κόμματος. 
Δεν είναι δυνατόν κατά την γνώμη μου να υπάρξει διάρκεια στην εργατική παράταξη εντός "νόμιμων" καπιταλιστικών πλαισίων πολιτικής ύπαρξης. Δεν συζητάμε πλέον για την δυνατότητα εφαρμογής του γκραμσιανού ιστορικο-πολιτικού κριτηρίου, ακόμα και αν εννοείται πραγματικά, αλλά ούτε κάν για την δυνατότητα κανονικής επιβίωσης ενός νόμιμου κομμουνιστικού κόμματος σε συνθήκες μόνιμου, δομικά καθορισμένου, ιμπεριαλιστικού φασισμού με δημοκρατική μορφή. Κάποια στιγμή θα εφαρμοστεί το απόλυτο κριτήριο της αστικής ιμπεριαλιστικής κυριαρχίας, είμαι σίγουρος.











Ι.Τζανάκος

Κάποιες οριοθετήσεις..




Ο τρόπος με τον οποίο κανείς ερμηνεύει την υφιστάμενη κοινωνική πραγματικότητα καθορίζεται από ένα σύνολο προθέσεων που αφορούν την αποδοχή ή την άρνησή της. 
Αν σκοπός μιας ανάλυσης είναι να αναγνωρίσει και να βοηθήσει την ανάπτυξη της προθεσιακής άρνησης αυτής τής υφιστάμενης πραγματικότητας το θέμα που ανακύπτει είναι να ορίσει εκείνα τα κριτήρια που είναι απαραίτητα για να διακριθούν  οι πραγματικές από τις ψευδείς αρνήσεις.
Όσοι αποδέχονται ανοιχτά την υφιστάμενη κοινωνική πραγματικότητα και προτείνουν επίσης ξεκάθαρα αυτή ή την άλλη βελτίωσή της δεν είναι δύσκολο να αναγνωριστούν ως μη-συμμετέχοντες στο δράμα της αρνησιακής πρόθεσης, θεώρησης και (ίσως) πράξης. Η δεδομένη ανθρώπινη ανάγκη να αρνηθεί κανείς μια πραγματικότητα που είναι αναμφισβήτητα ζοφερή όταν ο άνθρωπος έχει ξεκαθαρίσει μέσα του την αποδοχή της ως έχει συνήθως λαμβάνει την μορφή μιας μεταφυσικής αναζήτησης: "Αυτός ο κόσμος θα είναι πάντα έτσι", άρα μόνον ένας "άλλος" κόσμος επέκεινα "αυτού του κόσμου" μπορεί να ικανοποιήσει την ανάγκη για έναν αληθινό και ειρηνικό κόσμο. Στην περίπτωση αυτή ο προσδιορισμός "αυτός ο κόσμος" σημαίνει ο κάθε δυνατός να υπάρξει υλικός, πραγματικός κόσμος, και όχι μόνον ο συγκεκριμένος κόσμος της κοινωνικο-οικονομικής πραγματικότητας. Γι'αυτήν την αντίληψη λοιπόν ο "κάθε κόσμος" θα είναι ζοφερός και η ανάγκη για το μη-ζοφερόν, η ελπίδα για έναν ειρηνικό κόσμο αδερφοσύνης και αλληλεγγύης προσανατολίζεται στο επέκεινα του πραγματικού κόσμου.
[Σημείωση: Δεν θεωρώ πως ο κάθε ένας συμμέτοχος σε αυτή την αντίληψη είναι οπωσδήποτε ένας συντηρητικός άνθρωπος που δεν μπορεί να συμμετέχει σε κοινωνικούς αγώνες που σαν σκοπό τους έχουν την ανατροπή της εκμεταλλευτικής κοινωνίας κ.λ.π. Υπάρχουν ατομικές και συλλογικές περιπτώσεις "α-κοσμισμού" που όχι μόνον συντονίστηκαν αλλά και συντονίζονται με τις ανατρεπτικές προθέσεις ή απλά συνυπάρχουν μαζί τους ακόμη και μέσα στο ίδιο άτομο. Ας κοιτάξει κανείς μέσα του και ας αποφασίσει αν έχει καταστρέψει πλήρως την απογοήτευσή του από τις δυνατότητες του "κόσμου" και ας πείσει τον εαυτό του ότι "ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός". Θα έχει ξεπεράσει την αλλοτρίωση που φέρει η μεταφυσική πριν ακόμα ξεπεραστεί η ίδια η κοινωνική αλλοτρίωση που παράγει την αλλοτρίωση της μεταφυσικής. Θα ήθελα μόνον να τον εκθέσω σε κοινή θέα αναγγέλοντας την έλευση του απόλυτου "μη-μεταφυσικού ανθρώπου" και καταθέτοντας επιτέλους τα όπλα της Φιλοσοφίας που στέκει επιφυλακτική τόσο απέναντι στην μεταφυσική όσο και στην υλιστική αντιμεταφυσική. Από την σκοπιά μου μιλώντας είμαι τόσο σίγουρος πως ο κόσμος δεν θα γίνει ποτέ τόσο ελεύθερος και ευχάριστος όσο θα ήθελαν οι αντιμεταφυσικοί υλιστές ώστε να είμαι πάντα έτοιμος να συζητήσω με αυτούς και τους "άλλους" (τους μεταφυσικούς) το ζήτημα της γενικής μας δυσθυμίας για το γεγονός πως συνεχίζουμε να ζούμε μέσα σε έναν κόσμο που πιθανόν δεν θα γίνει ποτέ τόσο σημαντικός όσο θα θέλαμε].
Η ενεργός συνείδηση του κόσμου ωστόσο δεν στέκει πολύ στο θέμα του κόσμου, αλλά σκαλίζει σε κάθε στιγμή της σκαριφήματα αντιμετώπισης των πολλών προβλημάτων που φέρνει μαζί του ως ανθρώπινος-κοινωνικός κόσμος. 
Είναι αναπόφευκτο να περιέλθει (ως συνείδηση) σε μια κατάσταση προθεσιακής άρνησης προσανατολισμένης πλέον στο "εμμενές" πεδίο της κοινωνίας, ήτοι στις οικονομικές και πολιτικές σχέσεις, στους θεσμούς που διέπουν την κοινωνία, τα πολιτισμικά μορφώματα κ.ο.κ . 
Κατά κάποιον τρόπο η ενεργός συνείδηση όλων των ανθρώπων έλκεται νομοτελειακά από ένα είδος άρνησης της υφιστάμενης πραγματικότητας όσο αυτή η πραγματικότητα παραμένει εμμενώς ζοφερή. Ακόμα κι αν κάποιος είναι λοιπόν υποστηρικτής της υφιστάμενης ζοφερής τάξης πραγμάτων θα ελχθεί από ένα νοητικό-αντιληπτικό σύστημα που θα έχει ως εσωτερικό σκοπό την μεταρρυθμιστική αλλαγή της. 
Προϊόν όλων αυτών των εσωτερικών αναδεύσεων της μορφής εκείνης της ενεργού συνείδησης που σχετίζεται με την αποδοχή του "πεπρωμένου" των υφιστάμενων ζοφερών κοινωνικών σχέσεων (παραγωγής, πολιτικής κ.λ.π) είναι ο μεταρρυθμιστικός "Λόγος". 
Κάθε τάξη και κάθε άνθρωπος που είναι ταγμένος στην παραγωγή και αναπαραγωγή ενός υφιστάμενου ζοφερού πλαισίου ζωής (εν προκειμένω στην εποχή μας τού μονοπωλιακού καπιταλισμού, της τεχνοκρατίας και του ολοκληρωτικού κράτους ) σχηματίζει ένα σύστημα μεταμόρφωσης της ίδιας μορφής, ανα-περιεχομενοποίησης του ίδιου περιεχομένου και αναθέσμισης των ίδιων πάγιων θεσμών.
Ποιοί είναι όμως όλοι αυτοί που το πράττουν αυτό; Εννοώ, ποιοί "χώροι" το πράττουν αυτό. Και αντίστροφα, ποιοί είναι όλοι αυτοί που πράττουν το αντίθετο;
Είναι προφανές πως όταν μιλάμε για τον δεξιό συντηρητικό χώρο η άρνηση δεν μπορεί να ξεχωρίσει από την αποδοχή του υφιστάμενου κοινωνικού κόσμου, και αυτό μάλιστα διατυμπανίζεται; Δεν είμαι καθόλου σίγουρος πως η δεξιά έχει απεμπολήσει τον κοινωνικό ριζοσπαστισμό εν γένει ως μέθοδο δράσης και "άρνησης-αποδοχής" του συστήματος. Μέσα στα σπλάχνα της φωλιάζει πάντα ένας άκαμπτος και ανυποχώρητος εθνικισμός που στοχεύει σε μια ιδιαίτερη μορφή κρατικο-μονοπωλιακού καπιταλισμού σε πολεμική φάση. Ο πραγματικός ολοκληρωτισμός, τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, οι μαζικές εξοντώσεις πληθυσμών, μειονοτήτων κ.λ.π είναι στοιχεία εγγεγραμμένα σε κάθε δεξιό πολιτικό χώρο. Φυσικά δεν αποκλείεται σε αυτές τις καταστροφικές πρακτικές να "προσχωρήσουν" και άνθρωποι με άλλη "πολιτική καταγωγή", είτε ως ενεργοί πλέον ακρο-δεξιοί είτε ως παρακολουθήματα μιας δεξιάς-φασιστικής δικτατορίας. Στον χώρο του "κέντρου" συνωθούνται εκείνες οι πολιτικές δυνάμεις που είναι ταγμένες σε δημοκρατικές μορφές εξυπηρέτησης των μονοπωλιακών συμφερόντων, και αυτός ο χώρος συμπεριλαμβάνει από κεντρο-αριστερά μέχρι αριστερά κόμματα. 
Εδώ υπάρχει μια πιό μπερδεμένη σχέση με τον κοινωνικό ριζοσπαστισμό και μεταρρυθμισμό. Το κέντρο αποτελεί ένα πραγματικό εργαστήριο βελτίωσης και ολοκλήρωσης του αστικού συστήματος και τα αποτελέσματα των πειραμάτων του είναι σε μεγάλο βαθμό αυτά που οικειοποιείται και η δεξιά. 
Η μίμηση του κομμουνισμού, η μίμηση της εργατικής ιδεολογίας, η δημιουργία κοινωνικών δομών ενσωμάτωσης της αποξενωμένης εργασίας στο πλέγμα κυριαρχίας του (μονοπωλιακού) κεφάλαιου είναι πρωταρχικά προϊόντα του κέντρου (και όχι μόνον της αριστερής σοσιαλδημοκρατικής του πτέρυγας) που μιμείται έπειτα η άκρα δεξιά. Όλα αυτά συμβαίνουν βέβαια, όπως με εκνευριστικό τρόπο (γουστάρω) μας τονίζουν οι παραδοσιακοί κομμουνιστές, ανάλογα με την βούληση της αστικής τάξης σε σχέση με την εξαπάτηση και κυριάρχηση του μισθωτού εργαζόμενου πλήθους. Ας πούμε τώρα πως επειδή αυτός ο χώρος είναι "κάπου" συνοριακός ως προς τις ανατρεπτικές αντικαπιταλιστικές δυνάμεις είναι απαράιτητο να υπάρξει ένα είδος απόλυτου διαχωρισμού που να διαφυλάττει τον αντικαπιταλιστικό πόλο. Είναι αυτό εφικτό με απόλυτο τρόπο όπως προείπαμε; Νομίζω πως αυτό δεν είναι εφικτό, αν είναι ορθό να το επιδιώξουμε, παρά με έναν και μοναδικό τρόπο που έχει να κάνει με την αναβίωση αυτού που όρισαν κάποτε ως "αριστερισμό". Ο αριστερισμός, και δεν εννοούμε φυσικά τα αριστερά εξαπτέρυγα κομμάτων όπως ο Συριζα (και σε άλλα, σε άλλες χώρες) θέτει, όπως και ο αναρχισμός, το αίτημα μιας πλήρους και ενεργής εξόδου απο κάθε συμμετοχή στους υφιστάμενους (καθολικούς) κοινωνικούς θεσμούς. Αυτό έχει τιμήματα. Δεν σας κρύβω πως μέχρι πρότινος δεν είχα ξεκαθαρίσει την δική μου θέση ως προς την μία ή άλλη κοινωνικο-πολιτική δύναμη της ιστορικής αριστεράς, παρά την διαχρονική (για όσους με ξέρουν καλά) συμπάθειά μου στο κομμουνιστικό κόμμα της χώρας μου (το "σταλινικό"). Δεν είχα ποτέ αυταπάτες όσον αφορά τον ρόλο κομμάτων όπως ο συριζα κ.λ.π, αν και κάποια περίοδο είναι αλήθεια τα πράγματα φαίνονταν και ήταν ίδια (κομμουνιστές, συνασπισμός, αριστεριστές, όλα μέσα σε μια αστικο-μεταρρυθμιστική σούπα). Από αυτή την έννοια δεν ισχυρίζομαι πως ήμουν ποτέ σίγουρος για το τι είναι όλα αυτά, και φυσικά δεν ήμουν πάντα στην "αριστερότερη" πλευρά της κοινωνικής ζωής. Δεν ισχυρίζομαι λοιπόν πως είμαι τώρα αυτό που ήμουν πάντα. Τώρα όμως είμαι σίγουρος πως δεν υπάρχει άλλος δρόμος, και το λέω αυτό γιατί -δυστυχώς- αυτός ο δρόμος θα επιβληθεί από τους εχθρούς.. 





      



Ι.Τζανάκος

Τρίτη, 27 Μαΐου 2014

Μια ιστορία με πολλές πτυχές: παλαιό και νέο Κομμουνιστικό Κόμμα Ιταλίας - P.C.I



Δεν γνωρίζω λεπτομέρειες για την απαγόρευση καθόδου στις ευρω-εκλογές του μάλλον νεοσύστατου κομμουνιστικού κόμματος Ιταλίας που εμφορείται μάλλον από συγγενείς προς το Κ.Κ.Ε ιδέες. Αυτό το τελευταίο το υποθέτω από την συνεργασία του Κ.Κ.Ε με το "νέο" P.C.I σε διεθνές επίπεδο. Δεν γνωρίζω τις επεξεργασίες και το ιδεολογικό προφίλ του νέου κομμουνιστικού κόμματος και θα ήθελα από τους φίλους Αντ. και Μιχ. να συνεισφέρουν με τις γνώσεις τους για το κόμμα αυτό, ειδικά καλώ τον φίλο Μιχ. να "τρέξει" στις όποιες σελίδες στο νετ κ.λ.π αφού γνωρίζει καλά την ιταλική σκηνή. Είμαι σίγουρος πως τα στελέχη του νέου P.C.I είναι πιστά στελέχη του παλαιού P.C.I που μάλλον εμφορούνταν πάντα από λενινιστικής-"σταλινικής" απόχρωσης ιδέες και τα οποία έμειναν ωστόσο για πολύ καιρό πιστά στην κομματική πειθαρχία, ίσως και κατά την τελική φάση της ταξικής προδοσίας που επιτέλεσε με ιδιαίτερο ζήλο η ευρωκομμουνιστική-ευρωχαφιέδικη ηγεσία του μεταπολεμικού P.C.I, η οποία συμπεριλάμβανε και την αποποίηση του τίτλου-επιθετικού προσδιορισμού "κομμουνιστικό".
ΜΙΑ ΣΗΜΑΝΤΙΚΉ ΛΕΠΤΟΜΈΡΕΙΑ είναι πως το ευρω-ιμπεριαλιστικό ευρω-χαφιέδικο "Δημοκρατικό κόμμα" που διαδέχτηκε το πτώμα P.C.I που είχε ως τον γνωστότερο γενικό γραμματέα του τον γενικό εισαγγελέα του αστικού ρεφορμισμού Ε.Μπερλιγκουέρ μάλλον κράτησε -με άφταστη προβλεπτική κουτοπονηριά- το σφυροδρέπανο και τον λογότυπο του P.C.I για να αποτρέψει μέσω νομικής απαγόρευσης την επανάκαμψη ενός νέου P.C.I με τα ΊΔΙΑ σύμβολα και τον ΊΔΙΟ λογότυπο. Αν συμβαίνει αυτό τότε είναι προφανές τι θα σήμαινε η ήττα των "σταλινικών" στην εσωκομματική πάλη που υπήρξε στο Κ.Κ.Ε μετά την πτώση του υπαρκτού σοσιαλισμού. Οι "ανανεωτικοί" θα κράταγαν τον τίτλο και τον λογότυπο του Κ.Κ.Ε και ακόμα κι αν έκλειναν το κόμμα και άλλαζαν όνομα θα απαγόρευαν στους όποιους "σταλινικούς" να ξαναπάρουν τα σύμβολα και τον τίτλο πίσω επαναφέροντάς τα στο πραγματικό ιστορικό τους πλαίσιο. Οι "ανανεωτικοί" και οι παλιοί ευρωκομμουνιστές οι γνωστοί "αριστεροί" ευρω-ενωσιακοί και αμερικανόφιλοι (νατοϊκοί) ατλαντιστές του κκε-εσ, συναποτέλεσαν και συναποτελούν τον αθλιότερο πολιτικό χώρο της "αριστεράς" με τον τίτλο ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ. Το ερώτημα βέβαια προς τους εξαπατημένους κομμουνιστές του παλαιού P.C.I και τους κομμουνιστές του Κ.Κ.Ε είναι το εξής: από πού βγήκανε αυτά τα μπουμπούκια;
Ναι, οι παραπλανημένοι του ιταλικού ή του ελληνικού αριστερισμού του τότε (γιατί σήμερα ως αριστερισμός εννοείται κάτι που αποτελεί ουρά του όποιου ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ) δεν προσφέραν καμία προοπτική. Αλλά οι εισαγγελείς-ρουφιάνοι του ευρωκομμουνισμού δεν "άνθιζαν" τότε μέσα στους χώρους τους, που δέχτηκαν την μεγαλύτερη πολιτικο-ποινική δίωξη και την αθλιότερη συκοφάντηση, αλλά μέσα στους χώρους των κομμουνιστικών κομμάτων (φυσικά μετά την καταστολή τα μπουμπούκια της ταξικής προδοσίας άνθισαν και μέσα στον χώρο του κάποτε αριστερισμού)..











Ι.Τζανάκος 



Αναρωτήθηκα σήμερα
αν υπάρχει λόγος που μίσησαν τον Σπορέα..


Και τότε είδα τον θερισμό
σα να είναι ο θάνατός του..
Κι' η συγκομιδή της γης που ωρίμασε
ένα κοφτερό δρεπάνι που ρίχτηκε πάνω του..


Θα έλεγαν όλοι πως όλα τελείωσαν
με τον θυμό της θάλασσας 
που φιλοξένησε το Όνομά του
αν δεν ακούγονταν μια δυνατή φωνή
από μέσα της..







Ι.Τζανάκος

Δευτέρα, 26 Μαΐου 2014

Ο Π.Κονδύλης και η ελληνική ιμπεριαλιστική αστική τάξη...




Η επιφάνεια της μορφικής έκφρασης των υλικών σχέσεων παραγωγής όταν αυτές οι σχέσεις παραγωγής είναι καθορισμένες από την γενική νομοτέλεια της ατομικής (ή "ολιγαρχικής") ιδιοποίησης του παραγόμενου προϊόντος παρουσιάζεται ως σχέση ισχύος και επικράτησης μεταξύ ανεξάρτητων υποκειμένων. 
Αυτό που είναι η τελική κατάληξη και το παραγόμενο κοινωνικο-ιστορικό αποτέλεσμα των εκμεταλλευτικών σχέσεων παραγωγής και κατανομής-ιδιοποίησης παρουσιάζεται από τους κάθε λογής θεωρητικούς απολογητές της ταξικής-εκμεταλλευτικής κοινωνίας ως η γενεσιουργός αιτία κάθε κοινωνικού γεγονότος και ως η καθοριστική νομοτέλεια (περιεχομενικός προσδιορισμός ) της μορφοποίησής της. 
Η ύστερη αστική κοινωνία που σαπίζει νομοτελειακά μέσα στην αυτο-οριοθετημένη μορφικότητά της ανάγεται πλέον συνεχώς, πρακτικά και πρακτικο-θεωρητικά, στην (εξωτερική) μορφή αυτής τής μορφικότητας που σας προαναφέραμε, και αυτό λαμβάνει διάφορες μορφές που φαίνονται στους θεωρητικούς απολογητές της και στους "αφελείς" θηρευτές κάθε "ουδέτερης" θεωρίας και "φιλοσοφίας" ως η ουσία της αστικής αλλά και κάθε κοινωνίας. 
Η θεωρητική και φιλοσοφική παρακμή της αστικής κοινωνίας λαμβάνει και αυτή την μορφή που θα ονόμαζα γενικά νεο-κυνισμό και που θα μπορούσε να επίσης να περιγραφεί σχηματικά και κάπως μακρόσυρτα ως "υπαρξιακός και μηδενιστικός ντεσιζιονισμός (αποφασιοκρατία)".
Η θεμελίωση που προτείνει αυτή η νεο-κυνική φιλοσοφία περιέχει ως τελικό και αρχικό αίτιο της κοινωνίας του ανθρώπου την "αρχή" της ιδιαίτερης μορφής της επικράτησης μιας ταξικής ολιγαρχίας και μάλιστα στην εντελώς ιδιαίτερη μορφή της που είναι η "αρχή" της πολιτικής και στρατιωτικής επικράτησης της μονοπωλιακής-ιμπεριαλιστικής ολιγαρχίας. Πίσω από κάθε νεο-κυνική μηδενιστική θεωρία για την "ύπαρξη" και την "απόφαση", και πίσω από κάθε θεωρία για την "πολεμική φύση" των ανθρώπινων σχέσεων ανεξάρτητα από τις υλικές παραγωγικές σχέσεις, κρύβονται οι κοσμοθεωρητικές και φιλοσοφικές επιλογές των επιθετικότερων μονοπωλιακών ιμπεριαλιστικών ομάδων της αστικής τάξης. 
Η σχέση εκείνων των μερίδων της άρχουσας τάξης που νομοτελειακά "ολισθαίνουν" στην επιφάνεια των κυριαρχικών σχέσεων επικράτησης, λόγω της ιδιαίτερα αντιδραστικής θέσης τους στην ιστορική διεργασία των υλικών παραγωγικών σχέσεων κατά την μετάβαση της κοινωνίας στην αταξική της μορφή, (η σχέση τους λοιπόν..) με την θεωρητική μορφή είναι νομοτελειακά σχηματισμένη στα πλαίσια της δημιουργίας όλων αυτών των νεο-κυνικών θεωριών (της κυριαρχίας).
Μπορεί κανείς να χρησιμοποιήσει αυτή την θεωρητική μορφή της κοινωνικής-υλικής νομοτέλειας ως δείκτη για να βρεί "που βρισκόμαστε". Ας πούμε στην περίπτωσή μας, στην ελληνική αστική κοινωνία, η εμφάνιση και ολοκληρωμένη εκδήλωση αυτών των κοσμοθεωρητικών "επιλογών" παρουσιάστηκε μέσω της θεωρίας του Π.Κονδύλη. Σημαίνεται μέσω αυτής η μετάβαση της ελληνικής αστικής τάξης στο νέο γι'αυτήν ιστορικό επίπεδο της ιμπεριαλιστικής αστικής τάξης.
Τόσο απλά..




Ι.Τζανάκος

Κυριακή, 25 Μαΐου 2014

Μορφές εργασίας..




Η παραγωγή των ειδών της εργασίας δεν ταυτίζεται με την παραγωγή των ειδών (κλάδων) της παραγωγής. 
Τα διάφορα είδη της εργασίας σε γενικές γραμμές μπορεί να αντιστοιχίζονται γενικά με τα είδη (κλάδους) παραγωγής αλλά στην νεώτερη παραγωγική διεργασία έχουν και την δυνατότητα να είναι συντελεστές σε διαφορετικά είδη (κλάδους) παραγωγής (λ.χ ένας ηλεκτρολόγος μπορεί να είναι εργαζόμενος σε ένα υφαντουργικό εργοστάσιο, σε μια δημόσια υπηρεσία κ.λ.π. ). 
Από την άλλη ένα σύνολο από ειδικές εργασίες δεν βρίσκονται σε αυτή την θέση "κοινότητας" και ασκούνται ως δημιουργικές "τέχνες" ή επιστήμες λαμβάνοντας συνήθως έναν ιδιαίτερο ρόλο στην ιεραρχική δόμηση της κοινωνίας. Είναι αυτές οι ειδικές εργασίες "παραγωγικές"; τι σημασία έχει στις εργασίες αυτές ο όρος της παραγωγικότητας; 
Πριν ακόμη πάρουμε θέση για την παραγωγική ή μη παραγωγική υπόσταση αυτών των εργασιών θα έπρεπε να πάρουμε θέση για τον όρο "παραγωγική" και "μη-παραγωγική" εργασία και να προσδιορίσουμε την γενική και δια-χρονική σημασία του όρου αυτού σε συνάφεια προς την παραγωγή-δημιουργία του συνολικού κοινωνικού προϊόντος. 
Σύμφωνα με την λογική του ιστορικισμού, ανεξάρτητα αν αυτός είναι μαρξιστικός ή αστικός, η έννοια της παραγωγικής εργασίας σχετίζεται με την ιδιαίτερη κοινωνική μορφή της παραγωγής και τον παραγόμενο από αυτήν ειδικό της σκοπό. Η απροσδιοριστία που προκύπτει από την απολυτοποίηση τής (πάντα) ιδιαίτερης κοινωνικο-ιστορικής μορφής δεν μπορεί να αρθεί όσο δεν ορίζεται και καθορίζεται (πρακτικά και πρακτικο-θεωρητικά) η γενική ουσία τής παραγωγικής εργασίας. 
Ο λόγος για τον οποίο δεν είναι εφικτός αυτός ο ορισμός και καθορισμός της παραγωγικής εργασίας έχει να κάνει με την αδυναμία προσδιορισμού της έννοιας της παραγωγικής δύναμης σε συνάφεια προς την επιστημονική έννοια της δύναμης-ισχύος. 
Σε αυτό το αλλοτριωτικό πλαίσιο αυτή η αδυναμία ορισμού και καθορισμού αντανακλά την κυριαρχία μιας συγκεκριμένης υπο-κατηγορίας της μη-κοινής παραγωγικής εργασίας που αφορά την διοίκηση και την πολιτική διεύθυνση τής παραγωγικής ολότητας. 
Η δυσκολία να οριστεί και καθοριστεί αυτό το άκρως σημαντικό είδος παραγωγικής εργασίας έχει να κάνει με την δημιουργία της σε απόλυτη συνάφεια προς την αλλοτριωτική της λειτουργία σε μια ταξική κοινωνία. Αυτό σημαίνει πως δεν μπορεί να προσδιοριστεί ως γενική ουσία "έτσι απλά" αφού προκύπτει από την "αφαίρεσή" της από το σύνολο του εξαρτημένου εργαζόμενου πληθυσμού. 
Ένας γενικός και αφηρημένος προσδιορισμός της θα σήμαινε την πρακτικο-πολιτική και θεωρητική υποταγή στην γενική-ειδική της μορφή όπως ορίζεται σε κοινωνίες ταξικής εκμετάλλευσης και την ειδική-ειδική μορφή αυτής της γενικής-ειδικής μορφής που ανταποκρίνεται σε ένα πιό συγκεκριμένο είδος ταξικής κοινωνίας (λ.χ την αστική καπιταλιστική). Ο γενικός ορισμός αυτού του είδους της παραγωγικής εργασίας που όπως είπαμε αντιστοιχεί σε μια μη-κοινή (ακόμα) μορφή εργασίας μπορεί να πραγματοποιηθεί αν αφαιρέσουμε όλα τα στρεβλά χαρακτηριστικά που το επικαθορίζουν (ως είδος) λόγω της εμπλοκής του στην ταξική-ιεραρχική δόμηση της κοινωνίας. Το ερώτημα είναι βέβαια με ποιόν τρόπο θα μπορούσαμε να αποκόψουμε αυτά τα στρεβλά χαρακτηριστικά από την γενική ουσία χωρίς να προβούμε σε ένα είδος κοινωνικής "μεταφυσικής". Δεν ισχυρίζομαι φυσικά πως κατέχω το κλειδί της ορθής διαίρεσης που σας προανέφερα. Αυτό που θα μπορούσα να προτείνω κάπως πρόχειρα είναι να επιχειρήσουμε την διαίρεση αποκόπτοντας αρχικά (θεωρητικά) την μορφή ανάπτυξης ενός φαινομένου από το ουσιαστικό περιεχόμενό του. Μπορεί κανείς να θεμελιώσει θεωρητικά μια τέτοια "αποκοπή" αν υποθέσει πως αυτό συμβαίνει κατά πρώτον σε αντιστοιχία με την πρακτική αναντιστοιχία της μορφής και του ουσιαστικού περιεχομένου της παραγωγής-εργασίας που συμβαίνει στις ταξικές κοινωνίες και κατά δεύτερον σε αντιστοιχία προς την μόνιμη αντιστοιχία της μορφής και του περιεχομένου της παραγωγής-εργασίας που θα συμβαίνει στις αταξικές κοινωνίες. Σε αυτό το πλαίσιο ο ορισμός και ο καθορισμός της υπο-κατηγορίας της ειδικής μη-κοινής εργασίας ("τέχνης", επιστήμης) της πολιτικής διεύθυνσης και διοικητικής πράξης μπορεί να την παράξει (προ-νοητικά) ως δυνητικά κοινή, άρα κοινωνικοποιημένη, όπως δεν είναι ακόμα .







Ι.Τζανάκος

Παρακαταθήκες και μέλλον..



Είναι πραγματικά δύσκολο έως αδύνατο να προσδιορίσει κανείς σήμερα τους όρους και τις ειδικές συνθήκες ενός νικηφόρου λαϊκού πολέμου, και αυτό δεν αφορά την ύπαρξη ή μη-ύπαρξη μιας κομμουνιστικής πρωτοπορείας αφού κατά την ταπεινή μου άποψη αυτή θα κριθεί (αν είναι όντως αυτό που δηλώνει) μόνον κατά την δρομολόγηση του ίδιου του λαϊκού πολέμου. 
Αυτό που ίσως σας φαίνεται ως ένας κυκλικός συλλογισμός σημαίνει πως από την στιγμή που δεν τίθεται σήμερα από τους κοινωνικο-ιστορικούς όρους το ζήτημα της εκκίνησης του λαϊκού πολέμου δεν είναι δυνατόν να υπάρξει κρίση (με την έννοια του "κρίνειν") της ήδη υπάρχουσας κομμουνιστικής πρωτοπορείας. 
Πριν ακόμα σπεύσουν οι φίλοι και σύντροφοι να αποφασίσουν για την αδυναμία αυτής της πρωτοπορείας θα έλεγα να κρατήσουν τις απόλυτες επιφυλάξεις τους μακριά από την σκέψη σκεπτόμενοι την ιστορία της υπάρχουσας κομμουνιστικής πρωτοπορείας κατά τον μεσοπόλεμο. 
Ενώ φαίνονταν να υπάρχει μια υποχώρηση και ένας γραφειοκρατισμός της σταλινικής ηγεσίας αυτή ήταν που καθοδήγησε τον λαϊκό πόλεμο σχετικά επιτυχημένα. 
Ας μην χρησιμοποιηθεί ως επιχείρημα η αποτυχία της μετά το τέλος του β' παγκόσμιου αφού ήταν αποτέλεσμα μάλλον των ακραία δυσμενών συσχετισμών δύναμης για την επιτυχία της επανάστασης και όχι των όποιων λαθών της κατά την διάρκεια του ταξικού εμφύλιου. 
Να σκεφτόμαστε και να μην παθιαζόμαστε ενάντια στο (τότε, έστω) κ.κ.ε . 
Αντίθετα, οι όποιοι αντιπολιτεύομενοι (τροτσκιστές, λικβινταριστές) αλλά και η ήδη υπάρχουσα μετριοπαθής πτέρυγα του μετώπου που ενσωματώνονταν στο εαμ είχαν και έχουν τις περισσότερες αποτυχίες. 
Η σταλινική ηγεσία καθοδήγησε με συνέπεια τον λαϊκό πόλεμο και αυτό "πιστώνεται" προσωπικά κυρίως στον Ν.Ζαχαριάδη και τον Α.Βελουχιώτη, παρά τις αντιθέσεις τους και την υποκρυπτόμενη διαφορετική τους στρατηγική. 
Ας μην ξεχνάμε βέβαια πως όχι μόνον ο Ζαχαριάδης αλλά και ο Βελουχιώτης ήταν συνεπείς υποστηρικτές του πλειοψηφικού ρεύματος (του "σταλινισμού") μέσα στο τότε παγκόσμιο κομμουνιστικό κίνημα. 
Αυτή η συνεπής και διαλεκτική καθοδήγηση, το παράδειγμα της θυσίας και η έντιμη εμμονή στην μαρξιστική-κομμουνιστική θεωρία και πρακτική, παρά την ήττα, η οποία ήταν αποτέλεσμα όχι των όποιων λαθών αλλά του αρνητικού συσχετισμού δυνάμεων, είναι και τα αίτια της επιβίωσης του κκε παρά την σχεδόν ολοκληρωτική ήττα του κομμουνισμού παγκοσμίως. 
Το ζήτημα είναι πως ό,τι ήταν μέχρι ένα σχετικά ώριμο "αντικειμενικό σημείο" του ιμπεριαλιστικού καπιταλισμού εφικτό να ενσωματωθεί και χρησιμοποιηθεί από την μαρξιστική θεωρία και στρατηγική έχει σήμερα αλλάξει ριζικά. Σας είναι γνωστό πως δεν ισχυρίζομαι πως είμαι κατά κανέναν τρόπο μαρξιστής (λενινιστής) κ.ο.κ . 
Η απάρνηση από μέρους μου του μ-λ σχήματος όμως έχει να κάνει (θεωρώ) με την αδυναμία του μ-λ (και του μαρξισμού και μόνον..) να αντιμετωπίσει τις δυνάμεις του ύστερου υπερώριμου ιμπεριαλιστικού καπιταλισμού και τα ιστορικά καθήκοντα της επαναστατικής θεωρίας και πράξης. 
Βέβαια κάθε μη-μαρξιστική νεο-μαρξιστική ή "μετα-μαρξιστική" άποψη και θέαση συνήθως τάσσεται με το αντίθετο ιμπεριαλιστικό στρατόπεδο. 
Αλλά αυτό δεν σημαίνει τίποτα αν ο σκοπός μας είναι η αντικαπιταλιστική ανατροπή και η επικράτηση του λαϊκού-εργατικού κόσμου. 
Ένα σημαντικό σημείο των στρατηγικών μας αναζητήσεων είναι και το "θέμα" του λαϊκού πολέμου. 
Σήμερα ξεκαθαρίσαμε πως η μη-μαρξιστική τοποθέτηση δεν σημαίνει πως πρέπει να αμφισβητήσουμε μηδενιστικά τις ιστορικές παρακαταθήκες του λαϊκού στρατοπέδου. 
Απλά προχωράμε.  Για να προχωρήσουμε όμως δεν πρέπει να κολλήσουμε στην άθλια λάσπη του τρέχοντος χυδαίου "αντι-σταλινισμού". 
Να προχωρήσουμε σημαίνει πρώτα να υπερασπιστούμε την λενινιστική (και "σταλινική") παράδοση, τον μαρξισμό, και έπειτα να κάνουμε έμπρακτη και συγκεκριμένη θεωρητική κριτική τους και δημιουργία νέων θέσεων. 
Σε επόμενες δημοσιεύσεις μου θα πραγματοποιήσω μια πιο συγκεκριμένη σύνθεση των αντιρρητικών μου τοποθετήσεων.













Ι.Τζανάκος

Παρασκευή, 23 Μαΐου 2014

Τίποτα δεν θα γίνει. Δεν θα γίνει τίποτα..




Η συνεχής διάψευση των προσδοκιών των ανθρώπων που θέλουν να ονομάζουν "λαϊκούς" ή "απλούς" δεν φαίνεται να τροφοδοτεί εκείνες τις δυνάμεις που έχουν ως στρατηγικό τους σκοπό την δημιουργία μιας κοινωνίας χωρίς εκμετάλλευση, άρα μιας κοινωνίας που θα παρείχε τις δυνατότητες για μια λελογισμένη και πραγματική υλοποίηση αυτών των προσδοκιών.
Γιατί συμβαίνει αυτό;
Διαβάστε αλλού τους λόγους. Θα βρείτε πολλές σοφολογιώτατες αναλύσεις που μπορούν να ικανοποιήσουν την φιλομάθειά σας και τις διανοητικές και ψυχικές σας ανάγκες.
Εγώ θα σας πω το εξής: 
Δεν πρόκειται να γίνει τίποτα. Τίποτα δεν πρόκειται να γίνει.
Ή μάλλον πολλά πρόκειται να γίνουν αλλά δεν βλέπω να γίνεται κάτι που να δείχνει έναν ορίζοντα υλοποίησης των προαναφερθέντων σκοπών. 
Υπάρχουν αυτοί οι σκοποί; Υπάρχουν σε γενική, αφηρημένη, και απροσδιόριστη μορφή που συνοψίζεται σε δύο τρείς φράσεις που περιέχουν αλήθεια όπως αλήθεια περιέχει η φράση "η γη κινείται". Δεν πρόκειται για μικρή αλήθεια αν μάλιστα σκεφτεί κανείς πως οι περισσότεροι "πολίτες" πιστεύουν πως η "κοινωνική γη" είναι ακίνητη και πως όλο το σύμπαν περιστρέφεται γύρω από τις ιδέες της ατομικής ιδιοκτησίας, του ατομικού πλουτισμού κ.λ.π Αλλά είναι λίγα αυτά που κατέχονται ως αλήθεια με την έννοια που αναφέραμε, αν κατέχονται. Και επιπλέον τυχαίνει η αλήθεια που κατέχεται να αντλεί την όποια δύναμή της μόνον από την ανωτερότητά της απέναντι στην κοινωνική ανοησία και τον ανορθολογισμό που φανερώνει ο κοινωνικός "γεωκεντρισμός". Αυτή η αλήθεια είναι λίγη αν και μπορεί να κάνει τους κατόχους της να βαυκαλίζονται και να αυτο-επιβεβαιώνονται όσο αντιμετωπίζουν το προφανές της ανοησίας και του ψεύδους των (ιδεολογικών) αντιπάλων τους. 
Θα μου πείτε: άνθρωπέ μου τι θέλεις να μας πεις; Τι σχέση έχουν όλα αυτά με την δική σου αυθαίρετη εντύπωση ότι δεν θα γίνει τίποτα;
Ξέρω και γω; Δεν μπορώ να καταλάβω εγώ, είμαι πολύ μικρός και ασήμαντος για να ξέρω, δεν έχω τα διανοητικά μέσα για να θεμελιώσω την εντύπωσή μου, και έτσι αρκούμαι στις δικές μου "υποκειμενικές" εντυπώσεις που όμως θα επιβεβαιωθούν από τα πράγματα. Καλά όμως! Θα έπρεπε να συστηματοποιήσω αυτές τις εντυπώσεις και να εκθέσω τους λόγους που τις μορφοποιούν μήπως και ανακαλύψουν οι σοφολογιώτατοι κάτι από την "ψυχή" του κόσμου, μιας και μπορώ να ισχυριστώ πως γυρνάω τον κόσμο, ακούω τα πάντα, ρουφάω τα πάντα γύρω μου χωρίς ποτέ να υποκύπτω στις κυνικές και αχρείες φιλοσοφίες που ενστερνίζονται όσοι ισχυρίζονται λίγο ως πολύ ότι κάνουν αυτό το πράγμα. Αυτό κάνω αν δεν το έχετε καταλάβει και κάθε "φιλοσοφική" φράση που κατορθώνω μετά κόπου να γράψω εδώ είναι προϊόν αυτής της καταγραφής. Για να το πω κάπως απλούστερα. Δεν έχω κανέναν λόγο να συνεχίζω αυτή την μοναχική καταγραφή, ούτε νοιάζομαι να ελπίσω σε κάτι, ή σε κάποια αναλαμπή από τον ρημαγμένο κόσμο που κοιτάω στα μάτια. Το μόνο που έχω να πω είναι αυτό: δεν θα γίνει τίποτα. Τίποτα δεν θα γίνει, που νά'ναι της προκοπής όμως. Γιατί πολλά θα γίνουν και "εμείς" είμαστε εξοπλισμένοι με νεροπίστολα απέναντι σε έναν πανίσχυρο εχθρό. Ο λαός καταλαβαίνει από αντιπαράθεση. Επίσης καταλαβαίνει κάποιους πολύ συγκεκριμένους πολεμικούς κώδικες και κανόνες. Μπορεί κανείς να καταλάβει ότι δεν υπάρχει κανένας τρόπος να γνωρίσει αυτό τον (παγκόσμιο) λαό αν δεν τηρήσει τους κανόνες του λαϊκού πολέμου; Ξέρω και γω; τι να ξέρω εγώ; Εγώ δεν ξέρω τίποτα. Εσείς ξέρετε, και είστε και γνώστες ότι η γη κινείται. Και όντως κινείται. Θα σας ψηφίζω εις τους αιώνας των αιώνων, όταν δεν οργίζομαι από την ικανότητά σας να χάνετε όλες τις μάχες και όλοι μαζί στα προβατίσια βοσκοτόπια θα βελάζουμε "η γη κινείται, η γη κινείται" όσο οι λύκοι θα γρυλλίζουν " η γη είναι ακίνητη, η γη είναι ακίνητη". Παράξενες σκέψεις παραμονές ευ-ρώ-εκ-λο-γών.

Καληνύχτα..




Ι.Τζανάκος 

Ευθύνη-Ενοχή..




Μιά από τις θεμελιακότερες λειτουργίες αυτής της διεργασίας που θα μπορούσαμε να ονομάσουμε ως υποκειμενοποίηση είναι η ανάληψη και απόδοση της ηθικής και διοικητικής (πολιτικής) ευθύνης. 
Η ευθύνη έχει πολλές πλευρές και πτυχές και θεωρείται πως έχει μια βασική αμφίδρομη κατεύθυνση που οδηγεί από ένα ατομικό υποκείμενο σε κάποιο συλλογικό και αντίστροφα (χωρίς απόλυτη χρονική σειρά). 
Το αμφίδρομον της λειτουργίας της ευθύνης δεν μπορεί να αποχωριστεί όμως από μιά άλλη διεργασία υποκειμενοποίησης που αφορά την πιθανή απόδοση ενοχής. 
Συνήθως η απόδοση ευθύνης σηματοδοτείται με την αντίστοιχη απόδοση ενοχής. 
Τότε γίνεται εμφανής η δυσκολία να σχηματιστεί μια ευκρινής εικόνα του τι είναι "ευθύνη" εφόσον η ενοχή που πέφτει στους ώμους ενός ατόμου δεν μπορεί να διαχωριστεί από την ευθύνη που σχηματίστηκε κατά κύριο λόγο με την συνύφανση της δράσης του με κάποιο συλλογικό υποκείμενο που συνήθως προϋπήρχε του ατόμου και στο οποίο αυτό είναι τις περισσότερες φορές υποχρεωμένο να συμμετέχει ακόμα και για να επιβιώσει. 
Είναι αδύνατον να κατανοήσουμε την έννοια και την κατάσταση που λέγεται "ευθύνη" χωρίς να προσδιορίσουμε την αρνητική της σημασία μέσω της ατομικής δράσης, αλλά από την άλλη είναι αδύνατον να περιοριστούμε σε αυτή την δράση λες και τάχα μπορεί να σταθεί έστω και μια μέρα χωρίς την εμπλοκή σε ένα συλλογικό σώμα. 
Όμως εδώ τα πράγματα αρχίζουν πραγματικά να μπερδεύονται εφόσον η ίδια η συνύφανση που προαναφέραμε μπορεί να λειτουργήσει σαν απενοχοποιητική κολυμβήθρα του Σιλωάμ. Βρισκόμαστε λοιπόν σε ένα τοπολογικό προσδιορισμό της ανθρώπινης ύπαρξης που είναι αρκετά ευεπίφορος για να ανθίσουν διαλεκτικές, επιχειρηματολογίες, σοφιστείες, και πολλαπλοί προσδιορισμοί που έχουν ωστόσο την εγγραφή μιας τελικής ή επιτελεστικής κατάληξης. 
Είναι αναπόφευκτο ακόμα και οι πιό σύνθετες και εκλεπτυσμένες οριοθετήσεις της "ευθύνης-ενοχής" σε σχέση με την ατομικότητα ή την συλλογικότητά της να καταλήξουν κάπου, και αυτό το κάπου έχει έναν "ατομικό" χαρακτήρα.
Το όλο σχήμα της σκέψης καταλήγει σε ένα "οφείλεις". Αλλά τότε έχουμε να αντιμετωπίσουμε ως "άτομα" και εμείς μιά ιδιαίτερα "ενοχοποιητική" εκδοχή του πλέγματος "ευθύνη-ενοχή". 
Δεν γνωρίζω αν είναι αυτό ιδιαίτερα παραγωγικό από την σκοπιά μιας θεωρίας και μιας πρακτικής που σαν σκοπό της θέτει την απαλλαγή των ανθρώπων από τα βάρη καταναγκαστικών επιταγών και εντολών. 
Δεν ισχυρίζομαι βέβαια πως είναι δυνατόν να υπάρξει έστω και στοιχειώδης συγκρότηση του υποκειμένου χωρίς να υπάρχει ένα είδος πλέγματος όπως αυτό που προαναφέραμε, άρα χωρίς και ένα είδος υπ-ευθυνότητας του συγκροτούμενου υποκειμένου σε σχέση μάλιστα και με ένα ξεκάθαρο νομικό σύστημα εξωτερικών καταναγκασμών. 
Όμως υποτίθεται πως το θέμα είναι να αλλάξει η ισορροπία της κειμενικής υπόστασης αυτού του πλέγματος. Η θρησκευτική και εθνοτική παιδεία μαζί με τον θεματοφύλακα της ατομικής ιδιοκτησίας που είναι η οικογένεια (όπως την έχουμε γνωρίσει στις ταξικές κοινωνίες) έχουν δημιουργήσει μια απέραντη στρατιά από ενοχικούς και ταυτόχρονα ανεύθυνους ανθρώπους. 
Είναι παράδοξο να το βλέπουμε και ακόμη πιο παράδοξο να προσπαθούμε να το εντάξουμε αυτό στο σχήμα που προαναφέραμε. Υποτίθεται πως η ένταξη των ατόμων στην ιδιαίτερα ενοχοποιητική εκδοχή του πλέγματος "ευθύνη-ενοχή" θα τους καθιστούσε αν μη τι άλλο πειθαρχημένα όργανα μιας τάξης πραγμάτων που έχει ως προϋπόθεσή της την πειθαρχικά ελεγχόμενη και πειθαρχικά κατεσταλμένη συμπεριφορά. Αντίθετα όμως με τα δεδομένα της θεωρησιακής εκδοχής της θεωρίας τα άτομα (στις ταξικές, καταπιεστικές κοινωνίες) εκδηλώνουν έναν αυτο-αντιφατικό δυϊσμό. 
Είναι ταυτόχρονα (κατασταλτικά) πειθαρχημένα και αχρεία άτομα. 'Εχει συμβεί καταστολή των ορμών τους και ταυτόχρονα αυτές μπορούν να  εκδηλωθούν με τον πιο αχαλίνωτο και αλλοτριωμένο τρόπο. Έχουν εσωτερικεύσει όλες τις ενοχές του κόσμου και ταυτόχρονα θεωρούν και αισθάνονται πως αποτελούν το Αθώον. 
Είναι αρκετά προφανές το γεγονός πως αυτή η συνειδησιακή και ψυχική σύνθεση που μόλις περιγράψαμε αντανακλά την παραγωγική δομή μιας ταξικής κοινωνίας, και πως η ιδιαίτερη μορφή της ταξικής κοινωνίας δημιουργεί και ιδιαίτερες μορφές αυτής. Έτσι σήμερα μπορούμε να ισχυριστούμε φουκωϊκά πως έχουμε μια αστική "κοινωνία ελέγχου" που έχει αντικαταστήσει την "πειθαρχική" αστική κοινωνία κ.λ.π 
Αυτό που δεν έχει διευκρινιστεί είναι πως θα αφαιρεθεί συγκεκριμένα όλο αυτό το βάρος και όλη αυτή η σκαρταδούρα από τις συνειδήσεις των ανθρώπων χωρίς να προτάσσεται ως εναλλακτική ηθική (προς την αστική ηθική της "ευθύνης") μόνον μια γενική κοινωνικοποιημένη συνείδηση που θα αντιστοιχεί σε μια γενική κοινωνικοποιημένη κοινωνία και οικονομία, χωρίς να (προ-)καθοριστεί όπως θα έπρεπε, έστω σχηματικά, η συγκεκριμένη μορφή τόσο τής κοινωνικοποιημένης οικονομίας όσο και τής κοινωνικοποιημένης (ηθικής) συνείδησης. 
Θεωρώ πως η αδυναμία πρόταξης ενός συγκεκριμένου κοινωνικοποιητικού μοντέλου είναι σύμμετρη και στις δύο εκφάνσεις της πραγματικότητας, δηλαδή την υλική παραγωγή και την συνείδηση.











Ι.Τζανάκος      

Τρίτη, 20 Μαΐου 2014

Ψήφος..



Η φανέρωση της ουσίας του κόσμου δεν είναι το προϊόν μιας άμεσης αντανάκλασής της στην ανθρώπινη συνείδηση αλλά προϋποθέτει θεωρητικές και πραξιακές διαμεσολαβήσεις που περιέχουν τον σωματικό και διανοητικό μόχθο και την συντελεσθείσα εργασία και δημιουργία μυριάδων ανθρώπων. Αυτή και μόνο η διαπίστωση αρκεί για να κάνει έναν άνθρωπο να στοχαστεί αλλά η ίδια η κίνηση της καθημερινής ζωής εμποδίζει την ολοκλήρωση του αναπόφευκτου στοχασμού αφού αυτή η ίδια η πραγματικότητα που περιέχει ως απόλυτο καθορισμό της την συντελεσθείσα και συντελούμενη διαμόρφωσή της είναι σήμερα θαρρείς αλυσοδεμένη από μια ροϊκότητα λήθης. 
Είναι παράδοξο να διαπιστώνεις πως η λήθη και το αλυσόδεμα που είναι και σημαίνει αυτή δεν προσδιορίζεται σήμερα ως ακινησία αλλά ως ακαθόριστη και απροσδιόριστη κίνηση:
Η πραγματικότητα ως φυλακή της ουσίας μέσα σε μια επιδερμική φαινομενικότητα που δεν την φανερώνει εκφράζοντάς την σε μια σχετικά σταθερή μορφή αλλά την αποκρύπτει δημιουργώντας μια διαρκή και ατελεύτητη ολίσθηση σε ένα εικονικό τίποτα. 
Είναι περισσότερο αναγκαίο σήμερα ο άνθρωπος να επιστρέψει στις πηγές της ύπαρξής του χωρίς να παρασύρεται από αυτή την επιδερμική φαινομενικότητα που έχει ντυθεί τη μορφή τής ατελεύτητης κίνησης και μιας διεργασίας χωρίς ουσιαστικό υπόβαθρο. Η ζωή είναι ένα χαρούμενο παιχνίδι ενός παιδιού μόνον αν αυτό το παιδί πατάει στο σταθερό έδαφος της κοινής κοσμικής ουσίας του ανθρώπινου, και αυτό το σταθερό έδαφος δεν είναι άλλο από τον μόχθο της εργασίας και της δημιουργίας. Μόνον τότε μπορεί κανείς να αντικρύσει την μαγική ουσία του κόσμου όταν τον έχει δουλέψει με όλα τα διαθέσιμα μέσα του κορμιού και της σκέψης του, και μόνον τότε μπορεί κανείς να χαθεί στον ορίζοντα της άσκοπης αλήθειας όταν έχει ζυμωθεί με τον πόνο της μορφοποίησης αυτού του κόσμου.
Αλλά σήμερα το μόνο που έχει μείνει διαθέσιμο στα χέρια της πλειονότητας του εργαζόμενου πληθυσμού είναι ένας εφιάλτης από υπολογισμένες θυσίες και η προοπτική της αλληλοσφαγής και του μαζικού αλληλο-εξανδραποδισμού. Γιατί ο μοναδικός τρόπος να εκφραστεί η αντίθεση σε αυτό τον κόσμο ως μια νόμιμη αντίθεση, δηλαδή ως μια μη πραγματική αντίθεση, είναι να στραφεί ο αδερφός ενάντια στον αδερφό, το ένα έθνος ενάντια στο άλλο, ο ένας τόπος ενάντια σε έναν άλλο. Και ας μη  νομίζει κανείς πως αυτή η "αντίθεση" περιορίζεται στον "εθνοτικό" προσανατολισμό της παγίδας αυτής αλλά σε όλο το μήκος και το πλάτος των τοπικών προσδιορισμών. Ήδη οι "χώρες" δεν είναι αυτό που "σκόπευαν" μάταια να γίνουν αλλά ένα διάστημα που περιέχει άπειρες και απροσπέλαστες αποστάσεις και οι τόποι τους τα εδάφη των μικρονοϊκών αναδιπλώσεων των κυνηγημένων σε μια φανταστική πατρίδα. Η έκταση που χωρίζει τα άτομα που απαρτίζουν συνειδητά ή ασύνειδα το καπιταλιστικό σύστημα συνεχώς μεγαλώνει και μπαζώνεται με νοσηρές ιδέες ετερότητας που εργαλειοποιούνται από τους ενεργούς φορείς του χωρίς κανείς να γνωρίζει τις ακριβείς συνέπειες αυτής της εργαλειοποίησης. Και με αυτό τον ίδιο τρόπο (σε ένα "ανώτερο" επίπεδο) έχουν σχηματιστεί όλες οι παρατάξεις του ανορθολογικού ορθολογισμού και του αμιγούς (επιστημονικού-εκσυγχρονιστικού) ορθολογισμού που αντιπαλεύουν σαν να είναι αδύνατον να υπάρξει ένα συνθετικό σχήμα σκέψης και δράσης που να εκφράζει και να ικανοποιεί τις ουσιαστικές ανάγκες του μοχθούντος ανθρώπου. Συνεχώς πυροδοτούνται εξωπραγματικές αντιθέσεις και ανοίκειες αναζητήσεις που παραπέμπουν τα αιτήματα για μια αληθινή ζωή στην επιλογή του ενός ή του άλλου μοντέλου ορθολογικής διαχείρισης του υφιστάμενου αστικού κόσμου με δεδομένη την λήθη της ενεργού ουσίας του κοινωνικού κόσμου που είναι η εργασία και χωρίς φυσικά να πραγματοποιείται η αναγκαία αναγωγή σε αυτή την ουσία. Αυτή η λήθη έχει λάβει δε και θεωρητική μορφή ή σέρνεται σαν "απλή" κουβεντούλα μέσα στο πλήθος όλων αυτών που έχουν επιφορτιστεί με το καθήκον να κουβαλήσουν όλους στην πλάτη τους εργαζόμενοι στις πληκτικότερες και κουραστικές εργασίες. 
Λαμβάνοντας υπόψιν και μόνον τα προηγούμενα χωρίς να επεκταθούμε στα ζητήματα που αφορούν την κριτική καταδίκη της δυτικής-ιμπεριαλιστικής αθλιότητας που θα μπορούσε να αποτελέσει έναν ακόμα λόγο για να αποφασίσει κανείς, και χωρίς να έχω την παραμικρή πρόθεση να ασχοληθώ με τις διάφορες μικρονοϊκές αντιπαραθέσεις που συμβαίνουν συνήθως σε όλους τους χώρους προτείνω στους φίλους να περιορίσουν αυστηρά την ψήφο τους στα ψηφοδέλτια του κ.κ.ε και της ανταρσύα, εφόσον είναι οι μοναδικοί χώροι που παίρνουν στα σοβαρά την σημασία της ενεργού ουσίας του ανθρώπινου κόσμου.









Ι.Τζανάκος

Κυριακή, 18 Μαΐου 2014

Big bang Το πρώτο δευτερόλεπτο

Η ΙΔΙΟΦΥΙΑ ΤΟΥ ΔΑΡΒΙΝΟΥ(ΚΕΦ.3)greek subs 5/5

Η ΙΔΙΟΦΥΙΑ ΤΟΥ ΔΑΡΒΙΝΟΥ(ΚΕΦ.3)greek subs 4/5

Η ΙΔΙΟΦΥΙΑ ΤΟΥ ΔΑΡΒΙΝΟΥ(ΚΕΦ.3)greek subs 3/5

Η ΙΔΙΟΦΥΙΑ ΤΟΥ ΔΑΡΒΙΝΟΥ(ΚΕΦ.3)greek subs 2/5

Η ΙΔΙΟΦΥΙΑ ΤΟΥ ΔΑΡΒΙΝΟΥ(ΚΕΦ.3)greek subs 1/5

Παρασκευή, 16 Μαΐου 2014

Mikail Aslan | İqrardar

Καθημερινές σκέψεις..



Είναι αρκετά δύσκολο να κρατήσει κανείς τη σκέψη του σταθερή μέσα στις συνθήκες της καθημερινότητας, εκτός κι αν η δική του καθημερινότητα καθορίζεται από μια σειρά από ρουτίνες. Η λέξη και η κατάσταση "ρουτίνα" είναι αρκετά παρεξηγημένη από όλους αυτούς που φαντάζονται την πραγματικότητα ως ένα συνεχώς δημιουργικό γίγνεσθαι χωρίς την εργασία του υποβάθρου της δημιουργίας που είναι πολλές φορές αρκετά κουραστική μέσα στις επαναληπτικότητές της και απογοητευτική από την σκοπιά των αποκαλύψεων που φαίνεται πως (δεν) περιέχει. Από αυτή και μόνο τη  σκοπιά θα μπορούσε κανείς να κρίνει με αυστηρότητα όλων των ειδών τις φαντασιώσεις που βαφτίζονται "δράση" ή σκέψη για την δράση και στη πραγματικότητα υπονομεύουν την δυνατότητα της εργασίας να αναδυθεί ως δημιουργία. Μια αυξανόμενη ανυπομονησία φαίνεται να απογονιμοποιεί συνέχεια την δυνατότητα της καθημερινής επανάληψης να μεταμορφωθεί σε δημιουργία και αν μάλιστα προσθέσουμε την θλιπτική ισχύ των υλικών και οικονομικών περιορισμών (που συνήθως, για την πλειονότητα, υπάρχουν αρκετά απαιτητικές) θα έχουμε ένα μείγμα αποτυχίας και παραίτησης, ένα προκαθορισμένο "τίποτα" που παραμονεύει την ανθρώπινη ζωή πριν ακόμα τη γέννηση των προσδοκιών της. Η ίδια η ζωή τότε παρουσιάζεται ακόμα πιο άσχημη από την καθημερινή μορφή της αφού έχει να σύρει μαζί με το κουφάρι της κάποτε νιότης της και το κουφάρι όλων των προσδοκιών και όλων των ελπίδων που έφερνε μαζί της όντας η ίδια ένα κουβάρι ύλης και ελπίδας, καθορισμών και άγνωστων δυνατοτήτων. Όταν βλέπεις ένα διαβάτη της πόλης, σκονισμένο και γκρίζο, να έχει αυτό το ανήσυχο βλέμμα της καθημερινής βιασύνης, μη φαντάζεσαι πως είναι κάτι άλλο από αυτό που βλέπεις στις λαμπρές προσωποποιήσεις της όποιας ιστορίας. Είναι κατά κάποιο τρόπο ο ίδιος άνθρωπος. Αλλά οι άνθρωποι είναι χωρισμένοι εδώ και αρκετά χρόνια σε πολλές μορφολογικές κατηγορίες που πέρα από τον σταθερό λόγο της "διαφοράς" που κρύβουν αποκόπτουν την σκέψη από την κοινότητα της ανθρώπινης ουσίας, είναι που είναι προβληματική η ίδια τη έννοια και η σχέση της με την ιστορική πραγματικότητα. Αν φτιάξεις μια γραμμή που ξεκινάει από τα πάντα που ήταν οι άνθρωποι και οι κοινωνίες τους (ας κάνουμε μια τέτοια σκέψη σαν να είναι απόλυτα εφικτή σε μια καταιγιστική εικόνα) και καταλήγει σε αυτό το κουρασμένο πρόσωπο θα καταλάβεις πως δεν μπορείς να σχηματίσεις καν ένα παράδοξο, ή μια διαλεκτική φιγούρα. Σαν να έχει θρυμματιστεί μια συνέχεια που δεν ήταν ανάγκη να θρυμματιστεί. Σαν να έχει προκληθεί μια απώλεια για την οποία δεν υπήρχε κανένας λόγος να υπάρξει. Βεβαίως και κάποιος λόγος υπάρχει και υπήρχε πάντα πίσω και πάνω από την κούραση και την απογοήτευση αυτού του προσώπου, δεν είναι δυνατόν να μιλήσει κανένας με τον στοιχειωδέστερα επαρκή τρόπο αν δεν σχηματίσει έναν Λόγο για τις αιτίες, τις αναλογίες, τους λόγους και τις ιδιαίτερες τροπές που έφεραν τον κόσμο να είναι γεμάτος από τέτοιες καθημερινές φιγούρες που γλυστράνε σα σκιές μέσα στους δρόμους των τεράστιων πόλεων ή χάθηκαν πάνω σε μια σκληρή γη. Αλλά την ίδια στιγμή δεν μπορεί ίσως να καταλάβει πολλά αν δεν σταθεί στον παραλογισμό αυτής της κατάστασης χωρίς τίποτα να μπορεί να τον δικαιολογήσει και να τον εξηγήσει. Ίσως αυτή η στάση να είναι μάλιστα ένας δρόμος για να ανακαλύψει κανείς νόμους και κανονικότητες που του διαφεύγουν και "επιθυμούν" επιτέλους την αντιπροσώπευσή τους στα "φωτεινά" και "ξεκάθαρα" λόγια όλων αυτών που έχουν πάντα κάτι να πουν για τους λόγους και τα αίτια. Δεν θα ήταν ιδιαίτερα χρήσιμο να ορθώσουμε όμως εδώ κάποια από τις διακρίσεις και να σχηματίσουμε πάλι διαχωρισμούς ανάμεσα σε εξηγήσεις και μη εξηγήσεις που χιαστί λυτρώνουν ή δεσμεύουν τα πράγματα αυτά. Τίποτα από όλα αυτά δεν δίνουν τίποτα στη φιγούρα μας αυτή, ούτε γω δίνω τίποτα..







Ι.Τζανάκος

Τετάρτη, 14 Μαΐου 2014

Η ταχύτητα του φωτός

Διευκρινιστικές τοποθετήσεις..




Η μη επίτευξη του μεγάλου στόχου της επιστημονικοποίησης μιας θεωρίας δεν την καθιστά απλά μια αυθαίρετη θεωρία εφόσον αυτή προσεγγίζει την μορφολογική κανονικότητα που εκφράζει τις νομοτέλειες που έχει ως "σκοπό" να αντανακλάσει. Η ιδιαίτερη ισορροπία που εκδηλώνεται σε αυτή την οριακή θεωρία γίνεται αντικείμενο κακόβουλης κριτικής από τους αντιπάλους της που εντοπίζουν την μη-ολοκλήρωσή της και την μυστικοποίηση τής αλήθειας τής οριακότητας και τής μεταβατικότητάς της αν η ίδια η θεωρία, μέσω και των εκπροσώπων της, δεν περιέχει στο σώμα τής συγκρότησής της τις επιστημολογικές δικλείδες ασφαλείας που θα σημαίνουν αυτή την μεταβατική, αλλά υπαρκτή, οριακότητά της. Υπάρχει πάντα ένας πόλεμος για την δογματικότητα τής θεωρίας αυτής που συμβαίνει "γύρω" από το φαινόμενο της συστημικής δογματικότητάς της και την μυστικοποιητική απόκρυψη της μεταβατικότητας και της οριακότητάς της και συνήθως συντελείται από τους εχθρούς της που μπορούν να αναλάβουν μάλιστα τον ρόλο της υποτιθέμενης ανανέωσής της. Η άμυνα των εκπροσώπων της μεταβατικής θεωρίας έχει αναπόφευκτα έναν συντηρητικό και δογματικό χαρακτήρα που συντελεί στην μυστικοποίησή της και την μετάβασή της στον ολισθηρό δρόμο της συστημικής μεταφυσικής και ακόμα και στην "πίστη''. Αλλά το ζήτημα είναι να επανέρθει η δυναμική της θεωρίας πέρα από τις αμυντικές και αναχρονιστικές αυτο-συντηρησιακές πρακτικές χωρίς από την άλλη αυτό να γίνει αφορμή για την αποθεμελίωσή της και την τελική της αποδόμηση.
Αυτό το θεωρητικό καθήκον είναι ουσιαστικά το δυσκολότερο καθήκον μιας αναπτυσσόμενης θεωρίας..






Ι.Τζανάκος

Δευτέρα, 12 Μαΐου 2014

Η ανθρωπική αρχή ως παράδειγμα μυστικοποίησης..


Η κριτική στην λεγόμενη ανθρωπική αρχή, που είναι η νέα και πιό εκλεπτυσμένη έκφραση του ανθρωποκεντρικού εγωϊσμού, σύμφωνα με την οποία οι παρατηρήσεις του φυσικού κόσμου είναι συμβατές με τη μορφή ζωής που μπορεί να τις παρατηρεί λόγω κάποιου ειδικού λόγου, είναι απαραίτητη σήμερα για να ολοκληρωθεί η πρώτη κριτική στον ανθρωποκεντρικό εγωϊσμό που άσκησε ο Κοπέρνικος. 
Οι υποστηρικτές της ανθρωπικής αρχής (ειδικά της ισχυρής εκδοχής της) φτάνουν να πιστεύουν ότι μέσω αυτής μπορούμε να ορίσουμε τους λόγους για τους οποίους το σύμπαν έχει αυτές τις θεμελιώδεις φυσικές σταθερές που είναι απαραίτητες για να επιτρέψει ζωή (η οποία μάλιστα έχει συνείδηση). Θεωρούν σημαντικό το γεγονός ότι οι θεμελιώδεις σταθερές του σύμπαντος τυχαίνει να οριοθετούνται εντός ενός στενού εύρους τιμών που είναι συμβατό με την πιθανότητα ζωής. Εκτός του στενού αυτού εύρους τιμών, η ζωή θα ήταν αδύνατη. Η έκφραση «ανθρωπική αρχή» δημιουργήθηκε από τον θεωρητικό φυσικό Μπράντον Κάρτερ το 1973.  
Η ασθενής ανθρωπική αρχή δηλώνει ότι σε ένα σύμπαν που είναι μεγάλο σε έκταση και χρονική διάρκεια οι προϋποθέσεις για την ανάπτυξη ευφυούς ζωής θα πρέπει να εκπληρώνονται μόνο σε ορισμένες περιοχές του συνολικού χωροχρόνου. Επομένως τα νοήμονα όντα σε αυτές τις περιοχές θα πρέπει να θεωρήσουν ως "κανονικό" το γεγονός ότι η τοποθεσία τους στο σύμπαν συμπίπτει με τις προϋποθεσεις για την ίδια την ύπαρξή τους ως νοημόνων, αλλά από την άλλη μεριά αν και αυτό θεωρείται ως μια "κανονικά" εξηγούμενη τυχαιότητα σημαίνει παραταύτα έναν κεντρικό ρόλο του ανθρώπου στην γενική κοσμική πραγματικότητα.
Θεωρώ πως ούτε ο άνθρωπος-συνείδηση ούτε ο κάθε έμβιος οργανισμός έχει κανέναν κεντρικό ρόλο στον συνολικό κόσμο. 
Επίσης θεωρώ πως ούτε οι συνθετότερες μορφές της ύλης-ενέργειας που σχηματίζονται κατά την ιστορική της εξέλιξη έχουν κανέναν κεντρικό ρόλο. Επίσης δεν έχουν περιφερειακό ρόλο. 
Δεν υπάρχει ρόλος, ούτε κέντρο, ούτε περιφέρεια σε τίποτα άλλο εκτός από τις κοινωνικές οργανώσεις του ανθρώπου κατά κάποια ειδική λειτουργική φάση της ιστορικής τους ανάπτυξης (ταξικές κοινωνίες).
Αλλά και κατά την ανάλυση της σχέσης των απλούστερων και των συνθετότερων μορφών της ζωής και της ανθρώπινης κοινωνίας δεν υφίσταται η ανάθεση κάποιου οντολογικού ρόλου ή κάποιας ειδικής οντολογικής προνομιακής θέσης στο ένα ή το άλλο κοινωνικό ή προσωπικό υποκείμενο. 
Τέλος τέλος τέλος με αυτά.
Η "αξία-σημασία" της παρατηρησιακής ανωτερότητας που αντιστοιχεί σε μια κοινωνία ανώτερης συνθετότητας αντιστοιχεί σε αυτούς τους δύο όρους ως εξωτερικό επίχρισμα της ουσίας τους που υπάρχει απλά με τον τρόπο της πιθανής ταυτότητάς τους. 
Είναι ο ένας η εκπλήρωση του άλλου και η "αξία-σημασία" του ενός ή του άλλου διαμεσολαβεί μυστικοποιητικά την σχέση των δύο όρων εκφράζοντας μάλλον το "απλούστερο" που είναι η ανάγκη κάποιων ανθρώπων να πιστεύουν πως η αντίληψή τους έχει κάποιον οντολογικό "ρόλο", ανάγκη και πίστη που αντιστοιχεί μάλλον σε ανάγκες κοινωνιών και κοινοτήτων που δεν έχουν επιτύχει ούτε την ανώτερη παρατηρησιακή θέση ούτε την μεγαλύτερη συνθετότητα. Μπορούμε άρα να πούμε πως ο ιδεαλισμός της παρατηρησιακής κεντρικότητας, που στην "ανθρωπική αρχή" ενδύεται τον μανδύα της επιστήμης εκφράζει τελικά μια πραγματική αναντιστοιχία που εμφιλοχωρεί μέσα στην προσπάθεια κτισίματος της παρατηρησιακής ανωτερότητας και της συνθετότερης κοινωνίας-κοινότητας. 
Αυτή η περίπτωση που αφορά τους θετικούς επιστήμονες παρόλο που είναι πλέον (σήμερα) σκληρότεροι στην άρνηση "υποκειμενο-κεντρικών" τοποθετήσεων μας δείχνει πόσο τραγελαφική μπορεί να είναι η κατάσταση στον χώρο των κοινωνικών επιστημών όπου η κατάκτηση μιας ανώτερης παρατηρησιακής θέσης που δεν είναι όμως ακόμα επιστημονικά θεμελιωμένη γίνεται πολλές φορές η αφορμή έκφρασης πολύ χαμηλών, αν και έμμεσων, επιθυμιών κοινωνικής επιβολής, που δεν ενδύεται μόνον τον μανδύα της επιστημονικής αλήθειας αλλά και έχει πασπαλιστεί με ένα επίχρισμα "οντολογικής αλήθειας" προσεγγίζουσας το αίσχος της θρησκείας και το όνειδος της θεολογίας.
Στην επόμενη δημοσίευσή μας θα δούμε με κάποια παραδείγματα πως η -με σκληρούς κόπους κατακτηθείσα- γενική γνώση κάποιων κανονιστικών εκδηλώσεων της άγνωστης ακόμα νομοτέλειας της κοινωνικά οργανωμένης ύλης εμπόδισε τους φιλόδοξους ερευνητές της να καταλάβουν πως είναι ακόμα στο σημείο Α της ολοκληρωμένης επιστημονικής γλώσσας και πως αυτοί έχρισαν την σημαντική μεν αλλά ακόμα σπαργανώδη ως προς την επιστημονικότητα γνώση τους σε "επιστήμη"..










 





Ι.Τζανάκος   



Κυριακή, 11 Μαΐου 2014

Ερωτήματα στους διαλεκτικούς υλιστές..




Πριν ακόμα προσδιορίσουμε την θέση μας σε σχέση με την πραγματικότητα των κοινωνικών επιστημών θα έπρεπε να προσδιορίσουμε την θέση μας σε σχέση με το ερώτημα αν αυτές είναι σήμερα όντως επιστήμες. 
Η δική μας απάντηση σε αυτό το αρχικό ερώτημα είναι όχι. Αυτό δεν σημαίνει πως απαντώντας με αυτό τον αρνητικό τρόπο προκαθορίζουμε το μέλλον όλων των κοινωνικών επιστημών ούτε πως εξομοιώνουμε όλες τις θεωρητικο-πρακτικές προσπάθειες ως προς τον βαθμό προσέγγισης του στόχου που είναι η ολοκληρωμένη συγκρότηση και θεμελίωση των κοινωνικών επιστημών ή της κοινωνικής επιστήμης εν γένει. Στο προηγούμενο άρθρο μας ξεκαθαρίσαμε πως ιεραρχούμε "εμείς" την αξία και τον ρόλο των αναδυόμενων αυτών επιστημών και προσδιορίσαμε ποιά έννοια είναι αυτή που θεωρούμε πως θα έχει κεντρικό ρόλο στην μελλοντική θεμελίωσή τους. 
Αυτή η έννοια είναι η έννοια της δύναμης-αλληλεπίδρασης. 
Οι σημαντικότερες (παραδοσιακές, μαρξιστικές, κριτικο-ουτοπικές και αστικές) θεωρίες για την κοινωνία, ήδη από την αρχαιότητα περιστράφηκαν και περιστρέφονται γύρω από αυτή την κεντρική έννοια χωρίς ωστόσο να κατορθώσουν να την ορίσουν με τον σαφή και απόλυτο τρόπο που ορίστηκε κυρίως στην νεώτερη φυσική (χωρίς αυτό να σημαίνει πως έχει εξαντληθεί η εννοιολόγησή του και εκεί) ως δύναμη-αλληλεπίδραση (ή και πεδίο). 
Η έννοια της δύναμης-αλληλεπίδρασης αποτελεί τον κυριότερο εννοιολογικό και επιστημολογικό άξονα της φυσικής επιστήμης όταν αυτή αναφέρεται στους κεντρικούς προσδιορισμούς της ύλης-ενέργειας, τους ιδιαίτερους τροπισμούς της στα τέσσερα διακριτά επίπεδα που έχουν ανακαλυφθεί με σκοπό την τελική ενοποίησή τους ή σε μια κεντρικότερη και καθολική έννοια της δύναμης (πέμπτη δύναμη) ή σε κάτι άλλο που είναι ακόμα απροσδιόριστο και πρόκειται να ανακαλυφθεί. Δεν αποκλείεται ωστόσο η τιτάνια προσπάθεια των θεμελιακών (θεωρητικών) φυσικών να μην καταλήξει πουθενά και να αναγκαστούνε να συγκροτήσουν ένα είδος διαλεκτικής (αλληλο-μετασχηματισμού) αυτών των επιπέδων αναμένοντας ή μη αναμένοντας να προκύψει κάποτε η ενοποίηση (των δυνάμεων).
Παρακολουθώντας με κομμένη την ανάσα την τιτάνια προσπάθεια των φυσικών όλου του κόσμου να μας παρουσιάσουν ένα καθολικό είδωλο του σύμπαντος της ύλης-ενέργειας δεν μπορούμε παρά να λυπηθούμε για την πραγματικά αξιοθρήνητη καθυστέρηση των κοινωνικών επιστημών και της φιλοσοφίας-θεωρίας απέναντι ακόμα και στα στοιχειωδέστερα ζητήματα επιστημονικής θεμελίωσής τους πάνω στα πρωταρχικά και στοιχειώδη πρότυπα της ρωμαλέας φυσικής επιστήμης και των άλλων θετικών επιστημών, και δεν εννοούμε φυσικά ότι πρέπει να υπάρξει κάποια βιαστική και γελοία μεταφορά τους χωρίς μια τεράστια επιστημονική και κοινωνικο-προοδευτική ιστορική προσπάθεια.
Η μόνη θεωρία που προσπάθησε, έπραξε, αγωνίστηκε να κτίσει έναν εξίσου ρωμαλέο επιστημονικό κόσμο ήταν ο διαλεκτικός υλισμός, αλλά θα μου επιτρέψετε να υποθέσω με σφοδρότητα πλέον πως πραγματικά "κόλλησε" για λόγους που δεν μπορώ να αναλύσω ούτε είναι της δικής μου αρμοδιότητας και ειδικότητας. 
Αυτό που μπορώ να μεταφέρω ως προσωπική εντύπωση είναι πως στο γενικό κοσμολογικό διακύβευμα έχει υποστεί σημαντικές ήττες ήδη από την εποχή του εξαιρετικού πολεμικού δοκιμίου του Λένιν "Υλισμός και εμπειριοκριτικισμός", όπου πέρα από την ορθή κριτική που ασκούνταν στις ιδεαλιστικές-υποκειμενιστικές αντιλήψεις του μαχισμού διέφυγαν βασικές κοσμολογικές ενοράσεις που ο μαχισμός έφερε σε πρωταρχική μορφή. Πέρα από την ήττα στην κοσμολογική θεωρία που βέβαια έγινε ακόμα πιο δραματική όταν εμφανίστηκε η κβαντομηχανική και η θεωρία της μεγάλης επέκτασης (έκρηξης), ήττα που καλύφθηκε από την εξαιρετική ποιότητα και το επιστημονικό μεγαλείο της Σοβιετικής Ένωσης και των επιστημόνων της, υπήρξε και στο πρακτικότερο επίπεδο της μαρξικής οικονομικής θεωρίας μια αντίστοιχη ήττα που έχει να κάνει με την γενική πλέον έκπτωση της μαρξικής θεωρίας του "νόμου της αξίας'' και της θεωρίας ειδικότερα για την "εργατική δύναμη''. Είναι όμως αρκετά δύσκολο σε αυτό το επίπεδο να ερευνηθεί το λάθος πλαίσιο και οι τρομαχτικές επιστημονικές ελλείψεις γιατί οι αντίστοιχες αστικές και μικροαστικές θεωρίες για την "θεωρία της αξίας-τιμής" και την εργατική δύναμη είναι τόσο χυδαίες και σοφιστικές που αρκεί σε έναν μαρξιστή να τις κατατροπώσει για να επαναπαυθεί στις δάφνες της πύρρειας νίκης του. Κατά κάποιο τρόπο η χυδαιότητα του αστικού και μικροαστικού θεωρητικού κόσμου δημιουργεί μια τέτοια έλλειψη αντιπάλου στην μαρξιστική οικονομική θεωρία που μερικές φορές είναι πραγματικά αναγκαίο να κατασκευάσει έναν δικό της αντίπαλο από μόνη της για να εξελίξει την θεωρία μέσα από την διαλεκτική αντίθεση. Είναι σαν να παίζεις σκάκι μόνος σου. Όμως νομίζω, χωρίς να είμαι ειδικός επι του θέματος (ένα ζιζάνιο είμαι), πως όποιοι μαρξιστές έχουν επίγνωση της έλλειψης πρέπει να μην κοιμούνται τα βράδια. Και τους απευθύνω την έκκληση (λ.χ στον Γ.Σταμάτη που είναι ένας από τους σημαντικότερους μαρξιστές οικονομολόγους παγκοσμίως) να ανοίξουν το θέμα μόνοι τους, δηλαδή να παίξουν αυτό το σκάκι όχι μόνοι τους αλλά δημοσίως. Ο χρόνος θα δείξει πως έχω δίκιο, και νομίζω πως αυτό θα πρέπει να γίνει από τους ίδιους τους μαρξιστές-λενινιστές, οι άλλοι (οι "επικριτές") είναι ανόητοι, ανούσιοι, χωρίς καμμία πραγματική επιστημονική πρόθεση.
Επιμένω όμως, ποιά είναι η κεντρική έννοια που λείπει από την θεωρία μας ως προσδιορισμένη και σαφώς μετρήσιμη; Νομίζω πως είναι η έννοια της δύναμης-αλληλεπίδρασης. 
Μπορείτε να παρατηρήσετε πως σε σχέση με αυτή την έννοια κτίζεται όλο το πεδίο της αντιπαράθεσης και πως γύρω από αυτή την έννοια σχηματίζονται όλες οι σοφιστικές και κυνικές αντιλήψεις της αστικής κοινωνίας, την ίδια στιγμή όμως που δεν έχει ακόμα υπάρξει μια ανάλογη κοινή επιστημονική σύμβαση έστω εντός του επιστημονικο-σοσιαλιστικού στρατοπέδου (ό,τι έχει απομείνει πλέον). Το να τεθεί το ζήτημα δεν είναι λίγο, αλλά θα είναι δυνατόν να τεθεί αν ίσως πρώτα τεθούν και τα σημαντικά ζητήματα (φιλοσοφικής και κοσμοθεωρητικής φύσεως) που θα κάνουν εφικτή την διόδευση στον πυρήνα του.
Γι'άυτό μην εξαντληθείτε στην ειρωνική αντιμετώπιση των κοσμολογικών και κοσμοθεωρητικών αναζητήσεων ταπεινών εργαζομένων και μη-θετικών επιστημόνων όπως ο υποφαινόμενος. Μόνο ερωτήματα θέτω και δεν έχω την αυταπάτη ότι θα μπορέσω ποτέ να τα απαντήσω. Στο πλαίσιο αυτό θα ξεκινήσω με τα περιφερειακά ερωτήματα-προσκλήσεις για τοποθέτηση και όποιος άπιστος ας προσέλθει:
1) υπάρχει περίπτωση η ειδική νομοτέλεια της έμβιας ύλης και ειδικά της ανθρώπινης έμβιας ύλης να συγκροτείται επί μιας ειδικής νομοτέλειας που δεν εντάσσεται στην γενικότερη νομοτέλεια της άβιας ύλης; ή μήπως η οντολογική διάκριση που διαφαίνεται από τα προηγούμενα είναι παραπλανητική ιδεαλιστική εκτροπή;
2) ποιός θα μπορούσε να είναι ο γενικός ορισμός της δύναμης που θα περιλαμβάνεται (αντανακλώντας τες) τόσο στις νομοτέλειες της άβιας όσο και της έμβιας ύλης;
3) υπάρχει άμαζη ύλη;
4) η έννοια της ενέργειας περιλαμβάνεται στην έννοια της ύλης; ή μήπως αποτελεί έναν ξεχωριστό πόλο της φυσικής-κοσμικής πραγματικότητας που συναποτελεί μαζί με την ύλη τον υλικό ή υλο-ενεργειακό κόσμο;

Και συνεχίζουμε...





Ι.Τζανάκος  

Σοβιετικός μαρξισμός και αναθεωρητικές σχολές..




Έχουμε κάποια πράγματα. Ποιά είναι αυτά; Μπορούμε να πούμε πως είναι η επιστήμη της φυσικής-χημείας (που εξελίσσεται ραγδαία), η επιστήμη της βιολογίας (που επίσης εξελίσσεται ραγδαία) και ο επιστημονικός σοσιαλισμός που αν και δεν έχει ορθωθεί στο επίπεδο των προηγούμενων επιστημών έχει ωστόσο κατορθώσει να συγκεντρώσει εντός του εκείνα τα στοιχεία της επιστήμης και της φιλοσοφίας που προσεγγίζουν περισσότερο την μορφή και το περιεχόμενο μιας ολοκληρωμένης επιστημονικής μεθόδου. Όπως έχω πει στην προηγούμενη δημοσίευσή μου υπάρχει ένα σημαντικό θέμα που δυσκολεύει την ολοκλήρωση της επιστημονικής θεωρίας του σοσιαλισμού, αλλά και ευρύτερα των κοινωνικών επιστημών, που έχει να κάνει με την έννοια της δύναμης-αλληλεπίδρασης και ακόμα ακόμα με την έννοια του πεδίου. Οι όποιες προσπάθειες να ενωθεί ο επιστημονικός σοσιαλισμός με τις νέες έννοιες των (θετικών) επιστημών δεν στέφτηκαν φυσικά με πλήρη αποτυχία. Υπήρξαν, κυρίως στην Σοβιετική Ένωση, τεράστιες επιστημονικές και φιλοσοφικές επιτυχίες όσον αφορά την εννοιολόγηση και θεμελίωση των επιστημονικών οριζόντων της σοσιαλιστικής θεωρίας και επιστήμης, αλλά επίσης υπήρξαν και αρκετά επιτυχημένες προσπάθειες και από τον λεγόμενο "αναθεωρητικό" χώρο και ευρύτερα την μη-μαρξιστική ή αντιμαρξιστική αριστερά, αλλά στο κεντρικό ζήτημα του ορισμού της δύναμης δεν υπήρξε ποτέ μια αληθινή κατάκτηση της επιστημονικής μεθόδου. Γι'αυτό εξάλλου η στερεότερη μορφή αρχέγονης ή πρωτογενούς καθολικής επιστήμης (που είναι η μοναδική επιστήμη που αξίζει το όνομά της εφόσον επιχειρεί την αντανάκλαση των γενικών και ειδικών νομοτελειών που διέπουν την ανθρώπινη κοινωνία) στον τομέα της κοινωνικής θεωρίας ήταν ίσως και η μοναδική που επιβίωσε μέσα στην γενική κατάρρευση της σοσιαλιστικής θεωρίας ως επιστημονικής. Για να σας δώσω να καταλάβετε τι εννοώ θα έλεγα (αναλογικά) πως ο "αριστοτελισμός" (όχι με την τυπική-κυριολεκτική έννοια) της σοβιετικής θεωρίας για τους τρόπους παραγωγής και την υλική βάση της συνείδησης είναι ο μόνος που επιβιώνει ως πρόπλασμα της μελλοντικής κοινωνικής επιστήμης μέσα στο χάος της "αριστερής" κοινωνικής θεωρίας. Είναι πιό λογικό να επιμείνει κανείς σε αυτό τον "αριστοτελισμό" παρά να καταφύγει στα ερείπια της "ανανεωτικής" θεωρίας που πλέον πνέει τα λοίσθια παρακμάζοντας όλο και πιο πολύ σε μεταφυσικές και υποκειμενο-κεντρικές θεωρήσεις. Κατά την ταπεινή μου άποψη και αυτή η επιμονή θα οδηγήσει σε κάποιο τελικό επιστημονικό αδιέξοδο αν και αυτό δεν σημαίνει πως το αδιέξοδο αυτό είναι ντέ και καλά και πολιτικό. Θέλω να πω πως ο "δογματικός" μαρξισμός-λενινισμός αν και σε πλήρες επιστημονικό αδιέξοδο είναι εγγύτερος προς την μελλοντική κοινωνική επιστήμη, άρα και πολιτικά επαρκέστερος, σε σχέση προς όλες τις αναθεωρητικές και αναρχο-ουτοπικές ή κριτικο-ουτοπικές σχολές σκέψης, εφόσον τουλάχιστον αναμετράται με το ύψος των θεωρητικών καθηκόντων που αντιστοιχούν στην επιστημονική θεωρία και μεθοδολογία όπως αυτή μας παραδίδεται ακλόνητη από τις (λεγόμενες) θετικές επιστήμες. Θεωρώ πως ψεύδεται ή αυταπατάται όταν λέει ότι είναι ήδη επιστήμη αλλά η αυταπάτη και το ψεύδος αυτό είναι γονιμότερο και πιο ελπιδοφόρο επιστημονικά και πολιτικά από τις "αναθεωρητικές" σχολές..
Το κεντρικό ζήτημα της έννοιας της δύναμης-αλληλεπίδρασης και τα ειδικά ζητήματα που προκαλούνται από την (μη επιτυχή ή ελλειπώς επιτυχή) πραγμάτευσή του θα τα εξετάσουμε στην επόμενη δημοσίευσή μας..












Ι.Τζανάκος

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..