Πέμπτη, 31 Ιουλίου 2014

Θεολογικές αντιστοιχίες: Δύση και Ισλάμ υπό το πρίσμα της οντο-θεολογίας..




Η έξοδος του υποκειμένου από τον "εαυτό" του θεωρήθηκε από διάφορες φιλοσοφικές και θρησκευτικές παραδόσεις ως μιά εκστατική διεργασία που μεταφέρει τον "εαυτό" σε ένα σύνολο καθορισμών του ανθρώπινου που τού ήταν μέχρι τότε ξένοι.


Η εκστατική διεργασία μπορεί να πει κανείς πως είναι το θετικό αντίστοιχο αυτού που οι δυτικοί ονόμασαν αποξενωτική αλλοτρίωση αφού σημαίνει την απώλεια του εαυτού στο ξένο χωρίς αυτό να σημαίνει την ευτέλεια και τον ψυχικό και σωματικό εξανδραποδισμό του αλλά την περίκλεισή του από ένα ανώτερο Ον το οποίο συγκροτείται από το ταυτόν του περιερχόμενου σε έκσταση εαυτού και το έτερον με το οποίο αυτός έρχεται σε επαφή και συνύφανση.


Η νέα συνύφανση του εαυτού δεν είναι μια ιδιαίτερα ευτυχής κατάσταση αφού οι δυσκολίες που δημιουργούνται από την συσχέτιση με το Άλλο δεν είναι απλά οι δυσκολίες μιάς εργασίας, τα αναγκαστικά παρεπόμενα μιάς κοπιαστικής ενέργειας που ωστόσο "αναμένει" την ευτυχή κατάληξη της όλης διεργασίας σε ένα προϊόν που ενώνεται με τον αρχικό παραγωγό του, με το υποκείμενο που πυροδότησε την διεργασία και εντάχθηκε σε αυτήν.


Ο δρόμος της εκστατικής ενότητας με το ριζικό Άλλο είναι επαχθής αφού η έκσταση έχει ως τελικό της αποτέλεσμα την διάλυση του αρχικού παραγωγού σε μια νέα ύπαρξη, σε ένα νέο "έθνος" που θα απαρτίζονταν από ετερογενή στοιχεία αλλά δεν θα σήμαινε ούτε το ένα ούτε το άλλο από αυτά. Ο εκστατικός άνθρωπος αγγίζει το Άλλο  ως το συν-συγκροτόν στοιχείο του εαυτού του στο μέλλον και τον εαυτό του ως ένα αναιρούμενο στοιχείο σε αυτό τον νέο εαυτό.

 
Αυτό που δεν θέλει να φανταστεί ένα ισχυρό υποκείμενο είναι το ενδεχόμενο να αποξενώσει τον εαυτό του μέσα στον ζόφο της υπαρκτικής αλλοίωσης συνδημιουργώντας μια νέα ύπαρξη στην οποία και θα αναγνώριζε και δεν θα αναγνώριζε τον εαυτό του.
Όμως τα πάντα στον κόσμο είναι δημιουργήματα μιας τέτοιας διεργασίας που δεν είναι τίποτα άλλο από ένα καμίνι που καταστρέφει τις ταυτότητες μετασχηματίζοντας-καταστρέφοντάς τες σε μια νέα.



Αυτά όλα δεν συμβαίνουν μαζικά τόσο συχνά. Αλλά συμβαίνουν πραγματικά μόνον μαζικά. Τα υποκείμενα δεν έχουν την επιθυμία να συμβούν. Όμως η εκστατική διεργασία έχει την εικόνα μιας καθαρά προσωπικής ενέργειας, και είναι αλήθεια πως όταν η μαζική ενέργεια συμβαίνει, αλλάζοντας τον κόσμο, έχει "ακολουθήσει" χρονικά την έκσταση ενός μοναχικού (κατά τα φαινόμενα) υποκειμένου που εξέρχεται του ταυτοτικά καθορισμένου εαυτού του.
Η αλήθεια δεν είναι ένας εσωτερικός περίπατος μέσα στο υπάρχον του αυτοκαθορισμένου εαυτού ή έστω μια έξοδος από αυτόν με τελική κατάληξη την επιστροφή σε έναν μετασχηματισμένο αλλά Ίδιο εαυτό.
Η αλήθεια είναι ο πόνος της εξόδου από το ταυτόν.
Όμως αυτό που λέγεται μπορεί να σημαίνει ένα τίποτα όταν δεν καθορίζεται από την επίγνωση της ιστορικής εκδίπλωσης του κακού.



Η ιστορία είναι το πεδίο ανάδυσης του κακού όπως δεν εξιδανικεύεται από τις φιλοσοφίες της ιστορικής προόδου και της ταυτοτικής δύναμης όταν η τελευταία διανέμει τις καθησυχαστικές ιδεολογίες της για την γένεση και εδραίωσή της.
Η ιστορία ακυρώνει τον αρχικό δημιουργικό πόνο της εξόδου από τον ταυτοτικό εαυτό με την επικράτηση της παγίωσης σε μια νέα θεσμοποιημένη ταυτότητα του εαυτού, και αυτό συμβαίνει με την θεμελίωση εθνών, θρησκειών και ιστορικών τάξεων, παγκόσμιων ολοτήτων και τοπικών υποστασιοποιήσεών τους.



Η δύση κατασκεύασε έναν κόσμο όπου ο θανάσιμος αγώνας για την ταυτότητα ενδύθηκε τον μανδύα του απόλυτου τέλους του και μετέφερε αυτό το είδος του κακού μέσα σε κάθε ψυχή του κόσμου παρασέρνοντας τα πάντα στο δικό της τέλος και την δική της μορφή κακού. 
Αυτή η επιβολή όμως δεν είναι μια επιβολή όπως αυτές που συνέβαιναν πάντα κατά την διάρκεια και την έκβαση του ταυτοτικού αγώνα, αφού το περιεχόμενό της ήταν και είναι η ανάδυση και ανάδειξη, με την βία, της θεωρητικής ουσίας του υλικού κόσμου σε μοναδική ουσία του κόσμου. 
Γι'αυτό εξάλλου η κυρίαρχη μορφή της δυτικής εξουσίας δεν μπορεί παρά να είναι μια μορφή οικουμενικής δημοκρατίας, ένα είδος παγκόσμιας ελευθεριακής αυθεντίας, που ταυτίζεται ενεργά με την τελική καταστροφή και αυτο-καταστροφή του κάθε αγώνα για την ταυτότητα και την υπέρβασή της σε ένα ήσυχο και νεκρικό τέλος.
Μέχρι ένα σημείο όλο αυτό το σχέδιο φαίνονταν να έχει αίσια νεκρική έκβαση και ακόμα και η αριστερά τού δυτικού θανάτου βολεύτηκε καλά στο απολυτοκρατικό όραμα τής δύσης για ένα τέλος.



Σε αυτή την εκστρατεία η δύση συναντά πλέον έναν δύσκολο αντίπαλο έναν αληθινά συντηρητικό αντίπαλο που δεν έχει καμμία πρόθεση και καμμία επιθυμία να συνθηκολογήσει και ο οποίος είναι οντολογικά πανίσχυρος ακριβώς γιατί περιέχει εντός του ένα είδος ομοιότητας με αυτήν.
Κανένα προκεχωρημένο φυλάκιο δεν μπορεί να τον εξοντώσει, όπως δεν μπορεί κανείς να τον καταλάβει όπως αυτός υφίσταται μέσα στην ζοφερή εκστατικότητά του που την εννοεί. 
Μιλάμε για το Ισλάμ..



Αφού η δύση επιθύμησε με τόση σοβαρότητα να είναι έμπρακτα χυδαία αθεϊστική και αφού θέλησε με τόσο σθένος να αρνηθεί κάθε μορφή εκστατικής ύπαρξης, θα έχει τώρα να αντιμετωπίσει τα απειλητικά απομεινάρια της έκστασης και της πίστης σε εκείνο το πεδίο ακριβώς που καταλαβαίνει: στο πεδίο της απόλυτης ταυτότητας,  στο πεδίο της μοναδικής αλήθειας που ακυρώνει την εκστατική διεργασία, με την διαφορά πως (στο Ισλάμ) αυτή η έκσταση διατηρείται αρκετά ενεργή για να αποτελέσει έναν αντίθετο (οντολογικό) πόλο στον μηδενισμό της δύσης..










Ι.Τζανάκος

Τετάρτη, 30 Ιουλίου 2014

Ρατσισμός-δυτικισμός και εθνική στρατηγική..



Ο τρόπος με τον οποίο έχουμε διαχωριστεί ως έθνος από τον κόσμο που περιβάλλει τον δυτικό κόσμο που εκφράζει και ασκεί τον κυρίαρχο ιμπεριαλισμό σε όλη τη γη θα μας οδηγήσει μεσο-μακροπρόθεσμα σε μια πραγματική εθνική καταστροφή. 
Γιατί είναι δύσκολο να αποφύγουμε την εθνική καταστροφή;
Τι πρέπει να κάνουμε για να αποφύγουμε την εθνική καταστροφή;



Η ανα-δημιουργία του ελληνικού έθνους στηρίχθηκε κυρίως στις αναδυόμενες αστικές δυνάμεις αλλά και την εξαρτημένη και ημι-ανεξάρτητη αγροτιά.
Αυτό είναι το γενικό υλικό πλαίσιο της αναδημιουργίας του έθνους, αλλά ένα σημαντικό και σε σχέση με την ουσία ευρύτερο πλαίσιο ανα-ανάδυσης του έθνους ήταν και είναι η σχέση του με τον δυτικό κόσμο. 
Η ανάπτυξη της αστικής οικονομίας, των αστικών θεσμών και του αστικού κράτους, και τέλος η ιδεολογία της κοινωνίας καθορίστηκε από την συνύφανση του νέου έθνους με τον δυτικό κόσμο. 
Αυτό ως ιστορικό "συμβάν" έχει τόσες διαστάσεις που είναι αδύνατον να το εξετάσουμε πλήρως σε ένα σημείωμα. 
Θα ήθελα να παραμείνουμε στο εξής γεγονός: Η προοδευτικότητα του δυτικού κόσμου, που ήταν και είναι το βασικό εργαστήριο εδραίωσης αλλά και κατασκευής των παγκόσμιων αστικών σχέσεων, έχει αρχίσει να εκλείπει ολοκληρωτικά. 
Αυτό σημαίνει πως κάποτε μαζί με τις σχέσεις κυριαρχίας και εκμετάλλευσης, την ιδεολογία και την πρακτική του δυτικού ιμπεριαλισμού, υπήρχαν ενεργά στην δύση μια σειρά από ουσιαστικές προόδους και ελευθερίες για την ανθρώπινη ζωή τις οποίες είναι αδύνατον να απεμπολήσουμε γενικά και αφηρημένα αν θέλουμε να μιλάμε για ελευθερία και αξιοπρέπεια του ανθρώπινου προσώπου. 
Ήδη από την εποχή που αυτές οι πρόοδοι και οι ελευθερίες ήταν ενεργές δυνάμεις υπήρχε μια κολασμένη συνύπαρξή τους με τις (αστικές) σχέσεις κυριαρχίας που τις ακύρωνε και τις καθιστούσε μια μάσκα της πραγματικής καπιταλιστικής και μετέπειτα ιμπεριαλιστικής-καπιταλιστικής κόλασης. 
Με την είσοδο του δυτικού αστικού κόσμου στον θανάσιμο ανταγωνισμό του με τις δυνάμεις που τον υπονομεύουν με ιστορικές αξιώσεις (εργατικό-κομμουνιστικό κίνημα και αντι-αποικιοκρατικό κίνημα) , ήδη από την αρχή ήδη του 20ου αιώνα, το πλαίσιο έχει αλλάξει δραματικά και το βάρος των διαφόρων πτυχών της δυτικής αστικής κοινωνίας έχει αλλάξει. Επικρατεί κυρίως το κατασταλτικό και ρατσιστικό στοιχείο της αστικής πρακτικής και συνείδησης.
Έτσι, ενώ στην πρώιμη αστική εποχή, αλλά ακόμα και στην πρώτη ιμπεριαλιστική εποχή της δύσης, υπήρχε ένα είδος συνύπαρξης των αντιδραστικών και των προοδευτικών πτυχών του αστισμού μετά τον μεσοπόλεμο και τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο καθιερώθηκε σιγά σιγά, και μερικές φορές αφανώς με την έννοια πως γίνονταν λεπτή ιδεολογική δουλειά, το ξεκάθαρο αντιδραστικό πλαίσιο.
Όμως εδώ θα ήθελα να κάνω μια ουσιαστική παρέκβαση.



Οι νεόκοπες αστικές κοινωνίες που αναδύθηκαν παντού μετά την παγκόσμια εκστρατεία του δυτικού κόσμου ήταν αποτέλεσμα μιας θεμελιακής στρέβλωσης της ιστορικής πορείας και όχι ενός "φυσικού" εξελικτικού προτσές (βέβαια, όλες οι αστικές κοινωνίες δημιουργούνται μέσω μιας μορφής βίαιης επιτάχυνσης της διεργασίας της αστικοποίησης, αλλά εδώ μιλάμε για μια ακόμα μεγαλύτερη επιτάχυνση της αστικοποίησης που έρχεται έξωθεν και περικλείει ακόμα πιο ακραίες μορφές βίας)
Αυτό δεν σημαίνει πως δεν υπήρξαν τελικά σε αρκετά μη-δυτικά μέρη του κόσμου (στρατηγικής σημασίας για την ανθρωπότητα) κανονικές αστικές κοινωνίες από τη σκοπιά των αστικών σχέσεων παραγωγής, κάθε άλλο. 
Όμως αυτές οι αστικές κοινωνίες ήταν αποτέλεσμα μιας ανώμαλης ιστορικής επιτάχυνσης που υπήρξε ως άμεσο αποτέλεσμα της αχρείας δυτικής πρακτικής τής (αποικιακής και ιμπεριαλιστικής) κυριαρχίας. 
Ακόμα και μια "πρωτοπόρα" στην "αστική πρόοδο" μη-δυτική εθνική κοινωνία όπως η (νεο-)ελληνική είχε και έχει ακόμα πάνω της και μέσα της τα σημάδια αυτής της ανώμαλης επιτάχυνσης και ταλανίζεται ακόμα από τα ερωτήματα που προκαλούν οι μεγαλο-συνεταίροι της και αφέντες της, τής δύσης.
Για να αναφερθούμε στην δική μας περίπτωση κάπως αναλυτικότερα θα έπρεπε πρώτα να ξεκαθαρίσουμε κάποια πράγματα:
Πρώτον και βασικότερο, ο ελληνισμός και η πραγματικά σημαντική παράδοσή του, τόσο στο επίπεδο της λογιοσύνης όσο και στο επίπεδο της "λαϊκής ζωής", τέθηκε στην υπηρεσία των (πρωτο-)ρατσιστικών αποικιοκρατικών δυνάμεων της δύσης που ηγεμόνευαν πάντα τις αστικές δυνάμεις της νέας Ελλάδας. 
Στο πρώτο χρονικό σημείο της αστικής ανάδυσης καταστράφηκε κάθε κουλτούρα πολυ-εθνικής συνύπαρξης και πνευματικής ανοιχτωσιάς που είχε διατηρηθεί ακόμα και σε συνθήκες θρησκευτικής και εθνικής καταπίεσης του ελληνισμού.  
Δεν μιλώ βέβαια για την συνύπαρξη των ρωμιών με τους μουσουλμάνους αλλά για την ίδια την "έννοια" του ρωμιού που περιελάμβανε πολλές εθνότητες υπό το ηγεμονικό θρησκευτικό-πολιτισμικό σχήμα του ελληνισμού.
Οι καλαμαράδες του ελληνικού αστικού κράτους μετεξέλιξαν τις κατά τα άλλα "κανονικές" πολεμικές πρακτικές των αγωνιζόμενων αγροτών και πρωτο-αστών (που περιλαμβάνανε και την εκδίωξη των επήλυδων εποικιστών τούρκων, με τις όποιες  απεχθείς συνέπειες σήμαινε αυτό) σε μέρος της εθνικιστικής ιδεολογίας και πρακτικής του αστικού κράτους. 
Σε ένα ευρύτερο στρατηγικό πλαίσιο, που υπαγορεύονταν φυσικά και από ρεαλιστικούς-πρακτικούς λόγους, μετεξέλιξαν γοργά το κοινωνικό όραμα για μια νέα ανατολική πολυ-εθνική (αστική πλέον) αυτοκρατορία υπό την ηγεμονία του ελληνισμού σε ένα στενόκαρδο και στενόμυαλο όραμα επικράτησης ενός δυτικού εθνικού κράτους επι της "ανατολής".
Αυτό είχε τρομακτικές συνέπειες που ακόμα δεν έχουν υπολογιστεί, καταρχάς για τον ίδιο τον ελληνισμό. 
Η εθνική ιδεολογία και η εθνική πρακτική έχει καθοριστεί από αυτόν τον "δυτικισμό". 
Τα αποτελέσματα για τον ελληνικό εθνικό πληθυσμό μπορεί μέχρι πρόσφατα να ήταν σε κάποιο βαθμό θετικά, όντως θετικά, μιας και αυτός ο πληθυσμός έδρεψε αγαθά μιας σύγχρονης δυτικής αστικής κοινωνίας που δεν είναι διόλου ευτελή, όπως η σύγχρονη αντίληψη για την θέση της γυναίκας, η τεχνική πρόοδος, οι αστικο-δημοκρατικοί θεσμοί κ.ο.κ, για να μην αναφερθούμε και στα απολύτως "ρεαλιστικά" αγαθά της εθνικής εδαφικής ολοκληρωσης, την ανάπτυξη μιας ευρείας εσωτερικής επικράτειας σε σχέση με τον εκμηδενισμό του εσωτερικού πολιτικού και πολιτισμικού αυτοκαθορισμού επί οθωμανικής βαρβαρότητας κ.ο.κ 
Τώρα ήρθε η ώρα να δρέψουμε ή να μην δρέψουμε τα αρνητικά αγαθά αυτού του δυτικισμού. 
Η δύση έχει εξελιχθεί πλέον σε έναν απόλυτα κυνικό και αυτο- και ετεροκαταστροφικό μηχανισμό παγκόσμιας κυριαρχίας, και οι ιδέες-πρακτικές της που κάποτε περιείχαν ένα αντιφατικό πλαίσιο δράσης έχουν μετεξελιχθεί σε βραχνά και θηλιά για όλο τον κόσμο, και φυσικά για τους ίδιους τους λαούς της.
Ενώ όμως αυτό είναι για τους λαούς της δύσης, και για τους λαούς που βρίσκονται σε ένα εξωτερικό σχετικά πλαίσιο προς αυτήν, ένα "θέμα" που μπορούν να το εξετάσουν με μια σχετική αποστασιοποίηση, για τους ρωμιούς το θέμα είναι ζωτικότερο και άπτεται πρακτικότερων αποφάσεων, πολύ σύντομα. Πολύ σύντομα. Για να γυρίσει όμως το τιμόνι προς την ανατολή, ό,τι και να σημαίνει αυτό, πως γίνεται αυτό; Ποιές είναι ας πούμε οι πρακτικές και "πνευματικές" προϋποθέσεις μιας τέτοιας αλλαγής πορείας;
Επειδή γενικά δεν έχω χρόνο θα τα συνοψίσω πολύ απλά τα πράγματα σε αυτό το "πεδίο'' σε 3 σημεία.





1. Οι σύγχρονοι έλληνες δεν είναι ιδιοκτήτες του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού. 
Αυτονόητο ακούγεται, αλλά δεν είναι. 
Θα γίνει πραγματικά καταληπτό αν καταλάβουν πως είναι "ιδιοκτήτες" μιάς άλλης δυσκολότερης "πνευματικής" θέσης. 
Της θέσης του μεταίχμιου ανάμεσα σε δύο διακριτούς κόσμους, τον κόσμο του Ισλάμ και της δυτικής νεωτερικότητας.



2. Οι σύγχρονοι έλληνες δεν είναι δυτικός λαός, ούτε πρόκειται ποτέ να ενταχθούν ομαλά στον δυτικό ιμπεριαλισμό, ακόμα κι αν καταφέρουν παροδικά να γίνουν "τσόντα" σε μια νέα ιμπεριαλιστική εκστρατεία της δύσης στην "ανατολή". 
Σκοπός τους πρέπει να είναι, άσχετα από την ταξική ή ιδεολογική τους θέση η αποστασία από την δύση, αποστασία που θα έχει και πρακτικά και ιδεολογικά και πολιτισμικά τιμήματα.



3. Πέρα από την αχρειότητα των δυτικο-ρατσιστικών αντιλήψεων για τον υπόλοιπο κόσμο στην Ελλάδα πλέον εκλείπει και η όποια αποτρόπαια "χρησιμότητά" τους για το έθνος για την εδραίωση των εσωτερικών σχέσεων κυριαρχίας του, αφού ο μόνος τρόπος ανάπτυξης και εδραίωσης ακόμα και των στοιχειωδέστερα αναπτυγμένων σχέσεων στην παραγωγή και τους κοινωνικούς θεσμούς δεν μπορεί να διέλθει μέσα από την εδραίωση των παλαιότερων και ύστερων μορφών του δυτικού ρατσισμού, ούτε στο εσωτερικό του τόπου ούτε στο εξωτερικό. 
Ο εθνικισμός-ρατσισμός εκτός από όλα τα άλλα είναι επικίνδυνος και για τα στρατηγικά εθνικά συμφέροντα. 
Αυτό θα το αναπτύξουμε σε μια ξεχωριστή δημοσίευσή μας
Η μίμηση και η ακολούθηση των δυτικών (ρατσιστικών) προτύπων εθνικής οικονομικής και πολιτικής συγκρότησης πέρα από αυτογενώς αποτρόπαιο γεγονός, εδώ είναι και γελοία πράξη, στοιχείο ξένο πρός την πραγματική προοπτική του τόπου. 











Ι.Τζανάκος 


Τετάρτη, 23 Ιουλίου 2014

Η κατάβαση του Αγαθού..



Η κατάβαση μιάς υπερβατικής αξίας, μιάς ιδέας, ενός απόλυτου Αγαθού, στην ιστορική πραγματικότητα δεν είναι μια διεργασία που πρέπει αναγκαία να καταστρέψει την καταβαίνουσα οντότητα ούτε υπάρχει όμως περίπτωση να διατηρήσει την εικόνα της όπως είναι πριν συντελεστεί η κατάβαση. 
Οι διάφορες καταβάσεις διαφέρουν γιατί διαφέρουν οι καταβαίνουσες οντότητες, οι οποίες δεν είναι συγκροτημένες ως αυτάρκεις και μεταξύ τους από-ξενες. 
Οι απόλυτες αξίες στην ανθρώπινη υποστάτωσή τους είναι μείγματα από στοιχεία, μαγματικά συνθέματα κοινωνικών αντιλήψεων, συναισθημάτων, επιστημονικών εποπτειών που εκφράζουν την εποχή και τις προοπτικές της. 
Η προοπτική της εποχής που βιώνουμε κάθε φορά δεν προκαθορίζεται ως περιορισμένη γιατί δεν υπάρχει στο "τώρα" του βιώματός μας καμμία απόδειξη πως είναι περιορισμένη όπως επίσης καμμία απόδειξη πως δεν είναι περιορισμένη.
Ο αγώνας για την διαιώνιση της απόλυτης αξίας προσδίδει μερικές φορές, όχι άδικα, σε αυτήν την εικόνα μιας ξεχωριστής ζωής από αυτήν των ανθρώπινων υποκειμένων που την παράγουν και την εκφράζουν στον κόσμο και αυτό προκαλεί την επίθεση όλων αυτών των θεωρητικών που αν και υπερασπίζονται και αυτοί μερικές φορές ένα σύστημα απόλυτων αξιών κρίνουν κάθε θεωρητική θέση που αναγνωρίζει τον μη-ανθρώπινο ή έστω μη-υποκειμενικό χαρακτήρα της απόλυτης αξίας.
Γι'αυτούς τους θεωρητικούς η υπεράσπιση της απόλυτης αξίας ή του υπερβατικού στοιχείου δεν είναι τίποτα άλλο από ένα είδος φαντασμαγορικής ή φαντασιακής (ή θεαματικής) αντιστροφής ή αλλοτρίωσης μιας ανθρώπινης-κοινωνικής (υποκειμενικής) δραστηριότητας.
Γιατί όμως μένει αυτό το περίσσευμα της θλίψης όταν οι άνθρωποι αναλογίζονται την κατάβαση της απόλυτης αξίας, όποια κι αν είναι αυτή, στον πραγματικό κόσμο;
Η απάντηση που θα μπορούσαν να δώσουν όσοι αμφισβητούν τον πάνω από τον άνθρωπο κόσμο του απόλυτου είναι πως αυτό που μας παρουσιάζεται ως απόλυτο δεν είναι παρά ένα αντιφατικό σύνθεμα περιορισμένων και ιστορικά καθορισμένων αντιλήψεων.
Είναι λοιπόν ήδη καθορισμένη η θέση όλων των θεωρητικών που αμφισβητούν το απόλυτο αγαθό από την τύχη του κατά την κατάβασή του στον ιστορικό κόσμο της "πράξης". 
Αυτή είναι μια χαρακτηριστική πίστη που διαπερνάει όλη την νεωτερική σκέψη ακόμα και όταν αγωνίζεται να διατηρήσει μιαν μορφή υπερβατικότητας κατά την θεμελίωση των ίδιων των θεμελίων της.
Το παράδοξο που πρέπει να επισημάνουμε εδώ είναι το γεγονός πως οι όποιες σκέψεις μας για το απόλυτο αγαθό σήμερα, ακόμα κι αν αρνούμαστε την νεωτερικότητα, "χρησιμοποιούν" όρους και λέξεις που δημιουργήθηκαν κατά την νεωτερική πραγμάτευση του "θέματος", όπως "υπερβατικότητα" "απόλυτο" κ.α
Η προσπάθεια για την δημιουργία μιας νέας γλώσσας που θα ελευθερώσει την φιλοσοφία και την σκέψη από τον λατινικό και μετέπειτα νεωτερικό (της) καθορισμό  ήταν και είναι το απαράμιλλο επίτευγμα του Heidegger, ανεξάρτητα από τις πολιτικές αντιλήψεις του μεγάλου Φιλοσόφου και την αποτυχία του να ολοκληρώσει αυτό τον στόχο.
Όμως δεν είναι αργά να εκπληρώσουμε τον σκοπό και να ελευθερώσουμε την δύση από τον εαυτό της και τον κόσμο από την δύση εκπληρώνοντας το υψηλό καθήκον της αλλαγής της γλώσσας που πραγματεύεται το Ύψος του σύμπαντος κόσμου.
Αλλά ας επανέλθουμε στο ζήτημα αυτό καθαυτό προσπαθώντας να αναφερθούμε σε αυτό παρά τους ιστορικούς περιορισμούς που αναφέραμε με συντομία.
Η ανάδυση της απόλυτης αξίας δεν μπορεί να εξετασθεί ολικά ούτε μόνον από την πλευρά της κατάβασής της ούτε από την σκοπιά της απόλυτης αξίας ανεξάρτητα από την κατάβασή της. 
Η αδυναμία της αξίας στην ιδιαίτερη μορφή της να διατηρήσει ακέραιο το απόλυτο, την άτρωτη αλήθεια, έχει να κάνει φυσικά με την ταξική, εθνική ή "γεω-πολιτισμική" μονομέρεια που προσέδωσαν σε αυτήν οι ίδιοι οι φορείς της, αλλά γι'αυτό δεν ευθύνεται η ίδια που πάντα διαφεύγει επιστρέφοντας στο Ύψος της εννοούμενη πλέον από εμάς τους θλιβερούς αποφατικά ως προς το τι δεν ήταν τελικά.
Γιατί το Αγαθό δεν είναι τα δικαιώματα του δουλοκτήτη όταν φιλοσοφεί στηριγμένος στην υπεροχή που του έδωσε ο απελευθερωμένος από την εργασία χρόνος ούτε τα "δικαιώματα του ανθρώπου και του πολίτη", ούτε τα δικαιώματα της δουλικής ουσίας που θαρρεί πως η ανθρώπινη "εργαζόμενη" ουσία είναι η μοναδική ουσία του Αγαθού.
Γιατί το Αγαθό έχει την ιδιότητα του απροσπέλαστου από ανθρωπομορφικές έννοιες τόπου που μπορεί ίσως ο άνθρωπος να επισκεφθεί ή να αγγίξει για λίγο αν αντέξει και αν αντέχει το ψύχος, την θερμότητα, τα μεγέθη και τις εντάσεις που περιέχει.
Γιατί αυτό το Αγαθό είναι η ίδια η Φύση στο φοβερό μεγαλείο της, ο κόσμος-σύμπαν στην απόλυτη τελειότητά του, όσο εμείς ασχολούμαστε με τις ελεεινές διαμάχες μας και την ασήμαντη υπόθεση που λέγεται κοινωνική κατίσχυση και κυριαρχία, μην μπορώντας ίσως να κάνουμε αλλιώς όσο επικρατούν οι άθλιες ταξικές σχέσεις εκμετάλλευσης και κυριαρχίας, είτε ως εκμεταλλευτές-κυρίαρχοι είτε ως εκμεταλλευόμενοι-κυριαρχούμενοι.
Γιατί εκεί που επικρατεί τελικά η μία ή η άλλη κοινωνική ή υποκειμενική δύναμη είναι στην εκπλήρωση της ειδικής της ικανότητας να προσεγγίσει αυτό το Αγαθό, ανεξάρτητα από την "δικαιοσύνη" ή την "αδικία" που φέρει "εντός" της σε σχέση με τις άλλες δυνάμεις, πράγμα που έγινε ας πούμε αντιληπτό από τον παγκόσμιο αγώνα για τον κοινό τόπο μερικών υψηλής νοηματικής αξίας αγαθών (όπως η επιστήμη) ανεξάρτητα από τις προθέσεις και τις ηθικές επιτεύξεις των υποκειμένων.
Τι να κάνω εγώ την δικαιοσύνη ή την κοινωνική αλήθεια αν δεν υπάρχει επαφή με το ίδιο το υπέρτατο Αγαθό και αντί γι'αυτό έχουμε να αντιμετωπίσουμε συνέχεια έναν ταξικό ή εθνικό θερσιτισμό που πάντα ανακαλύπτει τις ελλείψεις, τα κενά, τις αντινομίες του Αγαθού όταν καταβαίνει εκ του απροσπέλαστου Ύψους του;
Αυτή την κατηγόρια θα μπορούσα να την απευθύνω λοιπόν σε όλους τους στοχαστές και τους θεωρητικούς και ημι-θεωρητικούς που έχουν τάξει τη ζωή τους στην υπεράσπιση του ιδιαίτερου αγαθού της τάξης τους, της πολιτικής τους παράταξης, του έθνους τους, της θρησκείας τους, της "γεω-πολιτισμικής" τους "ζώνης" κ.ο.κ
Αν επιμείνουν να θεωρούν αυτή την στάση ως την οδό της αλήθειας θα πρέπει να μην εκπλαγούν αν τελικά τους αντικαθιστούν συνέχεια πολύ πρακτικότεροι και κυνικότεροι αντιπρόσωποι αυτού του αγαθού, αρκετά πλησιέστεροι στην κοσμική πολύ κοσμική και πρακτική πολύ πρακτική λειτουργία της θρησκείας που δεν είναι άλλη από την καθήλωση της δράσης για το Αγαθό στον λασπότοπο αυτού του κόσμου όπως είναι, αλλά δεν είναι Είναι..








Ι.Τζανάκος

Παρασκευή, 18 Ιουλίου 2014

Γύρω από μια έννοια..



Η έννοια της δύναμης παραμένει σχετικά αδιευκρίνιστη και απροσδιόριστη στα πλαίσια των κοινωνικών επιστημών, χωρίς αυτό να σημαίνει πως στερούμαστε αρκετών περιγραφικών εννοιολογήσεων της έννοιας που προέρχονται από τις επιμέρους παρατηρήσεις της ιστοριογραφίας, των διεθνολογικών σπουδών, της πολιτικής οικονομίας κ.ο.κ , που έχουν ωστόσο και θεωρητική σημασία (εφόσον δεν περιορίζονται στην συστηματοποίηση της "εμπειρικής" συνείδησης).
Από την άλλη πλευρά η έννοια της δύναμης (και οι υποκατηγορίες της όπως η έννοια της ισχύος κ.λ.π) αποτελεί το αντικείμενο της ιδεολογίας, της θρησκείας, της υποκειμενικής εν γένει μορφής της ανθρώπινης σκέψης που επίσης δεν στερείται θεωρητικής συστηματικότητας και πολυπλοκότητας. 
Θα ήταν μάλιστα μεγάλο λάθος να θεωρήσουμε όλες τις ιδιαίτερες μορφές της υποκειμενικοποιημένης σκέψης (και την ίδια ως ολότητα) ως εκφράσεις μιας "αυθόρμητης'' και αδιαμεσολάβητης δράσης που συστηματοποιείται "εκ των υστέρων". 
Η υποκειμενική μορφή της σκέψης έχει αναπτύξει μιαν δική της συστηματικότητα και ένα δικό της ξεχωριστό παραγωγικό μηχανισμό, και σε αυτό το ειδικό πλαίσιο (που όπως είπαμε απαρτίζεται από πολυάριθμα ειδικότερα) η έννοια της δύναμης έχει μιαν ξεχωριστή -συγκροτητική του όλου- θέση. 
Ίσως μια αμιγώς επιστημονική έννοια της δύναμης θα αποτελούσε ένα γενικό διαυγαστικό πλαίσιο ερμηνείας και ανάλυσης όλων των υποκειμενικών μορφών σκέψης και με αυτό τον τρόπο θα ήταν ίσως εφικτή μια θετική καταστροφή της προαιώνιας (υποκειμενικής) υποκειμενικότητας και των λαβυρινθωδών της αυτο-εκδιπλώσεων που περιστρέφονται γύρω από το αδιευκρίνιστο και ταυτόχρονα πανταχού παρών πεδίο της κοινωνικής "δύναμης-ισχύος".
Αλλά θεωρώ πως υπάρχει ακόμα πολύς δρόμος να διανυθεί σε αυτή την κατεύθυνση για τους εξής λόγους:
α) Η κοινωνική πάλη προκαλεί την ανάγκη μιας μονομέρειας και ενός γενικότερου ιδεολογικού υποκειμενισμού που μπορεί μεν να αίρεται μερικά από εκείνες τις μαχόμενες κοινωνικές δυνάμεις που αναφέρονται σε μια γενική ισοκατανομή της δύναμης μεταξύ των ανθρώπων αλλά δεν αίρεται καθολικά εφόσον μάλλον η αλήθεια δεν είναι πάντα χρήσιμη στους "δίκαιους" (τους εύχομαι πάντως καλή τύχη και χωρίς την απόλυτη προσήλωση στην αλήθεια).
β) Οι κοινωνικές επιστήμες (συμπεριλαμβανομένης της πολιτικής οικονομίας) είναι αποξενωμένες από τον πυρήνα των θετικών επιστημών, ακόμα και όταν χρησιμοποιούν δημιουργικά την μέθοδο και τα αποτελέσματά τους. Αυτό είναι προφανές από την δογματική αποδοχή του μεθοδολογικού πλουραλισμού απο μέρους τους που δεν αντιστοιχεί στην διαφορετικότητα των "αντικειμένων" αλλά θεσμοποιεί την διαφορετικότητα μεθόδων και προγραμμάτων σε σχέση με το εκάστοτε ειδικό αντικείμενο.



Ι.Τζανάκος

Παρασκευή, 11 Ιουλίου 2014

Ισλάμ και μαρξισμός. Βασικά πρωταρχικά ερωτήματα..




Η διαφοροποίηση των μορφών της "πατερικότητας" του Λόγου στις τρείς μεγάλες μονοθεϊστικές θρησκείες διενεργείται ως ενεργή διαφοροποίηση με μια σειρά που έχει ένα εσωτερικό νόημα που είναι δυνατόν να εννοηθεί αν εξεταστούν και οι τρείς ως μέρη μιας ενότητας. Οι ιδιομορφίες της εμφάνισης της κάθε μιάς έχουν σχέση με τις ιδιομορφίες της άλλης και σημαίνουν "κάτι" από τη σκοπιά της ολότητας.
Είναι βέβαια αδύνατον να προχωρήσει η έρευνα από έναν μη-ειδικό αλλά ο καθένας μπορεί να συνεισφέρει με κάποιες παρατηρήσεις αρκεί να έχει εντρυφήσει στα βασικά "ιερά κείμενα".
Το σημαντικότερο ερώτημα της ταπεινότητός μου για το θέμα αυτό που σας ανέφερα που ανακύπτει έμμεσα από τις τελευταίες δημοσιεύσεις μου αφορά την θεολογία του Ισλάμ και είναι το εξής:
Εφόσον η μετάβαση από την μοναδική θεότητα του Ιουδαϊσμού στην διττή θεότητα του Χριστιανισμού (λέω διττή γιατί νομίζω πως οι βασικοί συντελεστές της τριαδικής θεότητας των χριστιανών είναι ο Πατήρ και ο Υιός) σημαίνει μιαν αρνητική (ενσαρκωτική) διαλεκτική Πατερικότητας και Υικότητας τι ειδικό νόημα έχει η επιστροφή του Ισλάμ στην μοναδική και μονο-ούσια θεότητα;
Υπάρχει ένα είδος επιστροφής στον Γιαχβέ; ή μήπως η εμφανής αναίρεση της διαλεκτικής μεταξύ Πατερικότητας και Υικότητας ως ενδοθεϊκής διαλεκτικής περιέχει ένα άλλο είδος διαλεκτικής τους που είναι αφανές και σημαίνει άλλα πράγματα;
Αυτή η επιστροφή πιθανόν να σημαίνει ενοχλητικά πράγματα για το ορθόδοξο Ισλάμ (το "αιρετικό" Ισλάμ μέσω του Σιϊτισμού κυρίως και του Σουφισμού λιγότερο επαναφέρει την χριστολογική Υική διαλεκτική της ενσάρκωσης-ενανθρώπησης) αν δεν περιέχει αυτό το "αφανές" εφόσον μπορεί να σημαίνει μια παλινδρόμηση της ισχυρής θεμελίωσης στην Πατερικότητα άρα και ένα είδος εγγενούς αυταρχισμού του. Δεν είναι δυνατόν να βγάλουμε τόσο γρήγορα συμπεράσματα αλλά είναι σίγουρο πως μαζί με την πιθανή εμπλοκή που δημιουργείται στην ιστορική διαλεκτική μιας από τις ισχυρότερες και φιλοδοξότερες σήμερα θρησκείες-οντολογίες μας παρουσιάζεται και ένα άλλο βαθύτερο είδος εμπλοκής που αφορά τις πιθανές νεωτερικές "αντιστροφές" της. 
Μέχρι σήμερα οι σημαντικότερες μαρξιστικές αντιστροφές-οικειοποιήσεις της θρησκευτικής οντολογίας διενεργήθηκαν στο έδαφος της ιουδαϊκής (μεσσιανισμός) και χριστιανικής οντολογίας μέσω του Μπένγιαμιν και των Μάρξ-Φόυερμπαχ και Μπαντιού αντίστοιχα, αλλά αν εξαιρέσει κανείς κάποιους τολμηρούς αριστερούς Σιϊτες (το ρεύμα του λεγόμενου κόκκινου σιϊτισμού για το οποίο θα μιλήσουμε κάποτε εκτενώς) στο Ισλάμ έχουμε ένα πρόβλημα που δεν θα έπρεπε να μας αφήσει ήσυχους, παρεκτός κι αν θεωρούμε πως είναι επαρκές να επαναπαυθεί μια παγκόσμια φιλοσοφική παράταξη όπως ο μαρξισμός (με την ευρύτερη έστω έννοια) στην ''τοπική-γενετική'' παράδοση της οντολογίας του, άρα στα εννοιολογικά-συμβολικά στοιχεία που αφορούν τον μαρξισμό σε σχέση με τον Ιουδαϊσμό και τον Χριστιανισμό..













Ι.Τζανάκος

Τετάρτη, 9 Ιουλίου 2014

Συστήματα θρησκευτικής αυτο-κατάφασης και αμφισβητήσεις..

 
 
 
Η αυτο-κατάφαση του Λόγου είναι μια ιδιότητα που συνυφαίνεται με την ίδια την τελικότητα του Λόγου και αναδύει την πατρικότητά του ως έμφυτη ιδιότητά του χωρίς όμως κάτι τέτοιο όπως το έμφυτον αυτής της ιδιότητας να μπορεί να αποδείξει τον εαυτό του.
Όταν μιλάμε για απόδειξη δεν πρέπει να σκεφτόμαστε τις λογικές αποδείξεις αλλά οντο-θεολογικά εννοούμενες μορφές που μέσα στις αλλεπάλληλες οντικές διαδοχές τους διατηρούν μια συνέπεια και ένα ισχυρό νόημα.
Η αυτο-κατάφαση είναι ένα ισχυρό δηλητήριο ενίσχυσης της πατρικότητας του Λόγου που διαλύει και υποτάσσει όλες τις ενσαρκωτικές υποστάσεις του και τις καταδικάζει σε μια αιώνια καταδίκη υποταγής εντός της δικής του κειμενικότητας.
Μια απελευθερωτική διακειμενικότητα θα ανέδυε την υικότητα ως αρνησιακή μορφή του Πατρός όπως αυτός επαναλαμβάνεται στις αλληλοσυγκρουόμενες μορφές του δεσμεύοντας την ενσάρκωση σε έναν σχήμα αδιέξοδων και υποταγμένων υλοποιήσεων του Λόγου.
Γι'αυτό και μια ολική ανανέωση της θεολογίας θα σήμαινε όχι την σύνθεση των Λόγων του Πατρός αλλά έναν προκαλούμενο πόλεμο μεταξύ τους που θα έχει ως τελικό αποτέλεσμα την τελική τους αλληλο-εξόντωση και την ανάδυση μιας άλλης υπεροχής του υψίστου όντος που δεν θα εκχέει την υικότητα αλλά θα εκχέεται από αυτήν.
Αυτό πιθανόν να παρερμηνευθεί από τους θεολόγους του Ισλάμ ως μια παραχώρηση στον Χριστιανισμό αλλά η ορθή ερμηνεία του αποκλείει την παρερμηνεία αφού θα έδειχνε πως η υικότητα δεν σημαίνει απαραίτητα θεότητα ή θέωση, πράγμα που επιτρέπει την συνύπαρξη των ιδιαίτερων παραδόσεων που δέχονται ή αρνούνται την θεότητα ή την θέωση του Υιού.
Αυτό που δυσχεραίνει την αμφισβήτηση της πατερικής ιδιότητας του Θεού είναι τα ίδια τα ιερά κείμενα που είναι θαρρείς δομημένα με τέτοιο τρόπο ώστε να αποτελούν μιαν δοξολογία του Πατρός.
Όμως αν σκεφτεί κανείς πως όλα τα μεγάλης ισχύος κείμενα εμπεριέχουν μια τέτοια διάσταση δεν θα έπρεπε να φοβάται κανείς από τις δυσκολίες που θα είχε μια τέτοια προσπάθεια.
Δεν αρκεί βέβαια μια απλή μεταφορά της διακειμενικής ανάλυσης των "κοσμικών" κειμένων στην ανάλυση και ριζοσπαστική αποδόμηση των ιερών κειμένων αφού τα ιερά κείμενα έχουν πέρα από την εμφανή τους πατερική μορφή, μέσω των ιερών δοξολογιών και πατερικών αυτο-καταφάσεων, και μια ειδική κειμενική μορφή ανακοίνωσης της αλήθειας που έχει εγκατιαίως καθοριστεί από την πατερικότητα.
Δύο τρόποι υπάρχουν για να δομήσει κανείς τον αιρετικό αγώνα του:
Ή να προσχωρήσει στην γνωστικιστική αίρεση, όπως έκαναν όλοι σχεδόν οι επαναστάτες αιρετικοί του Μεσαίωνα στην Δύση, αμφισβητώντας ευθέως την θειότητα και την αγαθότητα του Πατρός, ή να προχωρήσει σε μια εσωτερική αναδιάταξη του πατερικού Λόγου εμβάλλοντας στον πυρήνα των ιερών (μονοθεϊστικών) κειμένων τον σπόρο της υικής εξέγερσης όπως αυτή θα όφειλε να συμβεί αλλά όπως επίσης αυτή όντως συνέβει αν σκεφτούμε πως δημιουργήθηκε στην πράξη κάθε νέο κίνημα ανασύστασης της σχέσης του Πατρός με τα εξαιρετικά δημιουργήματά του (τους Υιούς ή τους Προφήτες).
Η νέα πατρικότητα βέβαια που δημιουργήθηκε από τις ενσαρκωτικές παρουσίες ήταν εγγενής στον Λόγο τους.
Δεν είναι δυνατόν εδώ να προχωρήσουμε στην διάκριση ανάμεσα στην επιφάνεια της κεκρυμμένης στην κυριολεξία συμβολικότητας και το βάθος της αληθινής σημασίας αφού αυτό που διακυβεύεται δεν είναι το ένα ή το άλλο νόημα του Πατρός αλλά η κατακρήμνισή του στο έρεβος των ενοχών του για το τερατούργημα που έφτιαξε και το ονόμασε κόσμο.
Θα ήμουν πραγματικά υπερβολικός αν έλεγα πως αυτό που θα εξέπεμπε την αλήθεια της οντικής διαδοχής από την σκοπιά ακόμα της θειότητας δεν θα ήταν άλλο από έναν νέο Ιμάμη, Προφήτη, η Χριστό, αλλά αν όντως συνέβαινε αυτό τότε θα είχαμε την δυνατότητα να δούμε την αληθινή αγνότητα της θρησκείας και το ουσιαστικό της νόημα που είναι η εσωτερική ελευθερία από όλα τα παραδεδομένα νοήματα τόσο της θεσμισμένης θρησκείας αλλά και κάθε ιδεολογίας κατάφασης της "ζωής".
Η συνέχεια των Λόγων ενός νέου ενσαρκωτή με τον Λόγο του Πατρός δεν είναι απαραίτητα ξένη προς την δυνατότητα μιας μεταξύ τους οντολογικής και ψυχικής συμφιλίωσης, όμως αυτό που είναι αναπόφευκτο είναι να οδηγήσει στην τελική καταστροφή της αυτο-καταφατικότητας των Λόγων του Λόγου και του Λόγου ως συστήματος πατερικής αυτο-κατάφασης ή απλά αυτο-κατάφασης.
Η ανατροπή της αυτο-κατάφασης από τους Υιούς του Λόγου αποδεικνύεται συνέχεια ένα παιχνίδι διαδοχής των μορφών του Πατρός, παρά το γεγονός πως αυτό δεν είναι οντολογικά περιορισμένο εκεί.
Υπάρχει ένα διάκενο, ένα χάσμα, ένα μεγάλο μυστικό και είναι αδύνατον να μην δει κανείς πως παρά την τελική επιστροφή σε ένα σύστημα νέας αυτο-κατάφασης και νέας πατερικότητας υπάρχει μια εποχή που οι Υιοί δεν επιθυμούν να ανέλθουν στον δικό τους θρόνο, να γίνουν δηλαδή πατέρες.
Αυτή η εποχή του υικού χάους υπάρχει μέσα στα ιερά κείμενα στην μεταξύ τους σχέση αλλά και στα ίδια τα σώματα του καθενός ξεχωριστά με την μορφή της αναγγελίας μιας άλλης νέας ενσαρκωτικής υπόστασης, πράγμα που αξιοποίησαν όλες οι ριζοσπαστικές αιρέσεις της κυρίαρχης πατερικότητας, όπως λόγου χάριν οι Σιϊτισμός ή ο Γνωστικισμός που είναι οι πιο μισούμενες του κόσμου από τους ορθόδοξους αντιπάλους τους αλλά και από τους ορθόδοξους άλλων θρησκειών.


 
 
 
 
 
Ι.Τζανάκος 
 


Απώλεια..

 
 
 
Δεν γνωρίζω άλλο τρόπο αληθινής υπέρβασης της ατομικότητας από τον έρωτα, αλλά όταν αυτό λέγεται είναι πιά τόσο φθαρμένο.
Η μετουσίωση της σεξουαλικής ορμής είναι η υλική και νοητική ταυτόχρονα έκφραση της ερωτικής υπέρβασης που όμως έρχεται από αλλού. Δεν είναι τυχαία η τοπικοποίηση του έρωτα στην σεξουαλική ορμή και τις μετουσιώσεις της αλλά είναι ωστόσο αρκετά μυστηριώδης όταν περιορίζεσαι για να την ερμηνεύσεις σε αυτήν.
Γιατί προσκολλάται με τόσο πάθος ο ένας στον άλλον, γιατί μπορεί να φτάσει κάποιος στον εθελούσιο θάνατο προκειμένου να διατηρήσει την ενότητά του με αυτόν τον Άλλον;
Ο έρωτας και μάλιστα στην σαρκικότερη μορφή του είναι το αίτιο της αληθινής υπέρβασης της υποστασιακής αυτάρκειας και των ωφελιμιστικών σκέψεων.
Αυτό που ανακαλύπτεις πίσω από τις ιδεολογίες και τις θρησκείες είναι το ερωτικό πάθος υψωμένο στην αφαίρεση του Εν-ός, και αν βιαστείς να τις απομυθοποιήσεις χρησιμοποιώντας την έννοια της ερωτικής τους θεμελίωσης θα επιτύχεις το αντίθετο αποτέλεσμα αφού μάλλον θα ανακαλύψεις στην απομυθοποιητική σου πρακτική μια υποκρυπτόμενη χυδαιότητα όπως αυτήν που αναπτύσσουν οι άνθρωποι που δεν είναι ερωτευμένοι ή οι άνθρωποι που δεν είναι πιά ερωτευμένοι.
Ο ερωτευμένος δεν υποκύπτει στην χλεύη των θεατών της υπερβασιακής πρακτικής του αφού αυτό που θεάται ο ανέραστος θεατής είναι την εξωτερικότητα ενός εκστατικού φαινομένου που δεν είναι από αυτή την σκοπιά τίποτα άλλο από το Ίδιο σε μια υπερβολή του.
Στους άθλιους χώρους που εργάζομαι αν κάποιος κάνει μια αβλεψία οι "συνάδελφοί" του τον ρωτάνε περιπαικτικά "ερωτευμένος είσαι;"
Αυτή είναι η χυδαιότητα της ανθρώπινης ύπαρξης όταν δεν είναι ερωτευμένη. Χρησιμοποιεί την ερωτική πρακτική ως μεταφορικό ομοίωμα της ανοησίας, της ατσαλοσύνης. Κι όμως αυτή η ανόητη ατσαλοσύνη είναι το πυρ που φλέγει όλες τις ανθρώπινες μηχανές και όλες τις έλλογα διαμεσολαβημένες οργανώσεις και τις κάνει συλλογικές οντότητες έτοιμες να καταστραφούν για μιαν Ιδέα.
Δεν έχει σημασία αν ο σκοπός είναι ανόσιος, δεν εξετάζουμε εδώ την αγαθότητα ή την αλήθεια των σκοπών και των ιδεών, αλλά την εσωτερική και αναντικατάστατη κατάσταση της ερωτικής υπέρβασης της οντικής ροϊκότητας.
Ο εκχυδαϊσμός της ερωτικής πρακτικής της υπέρβασης είναι σήμερα απόλυτος. Αυτοί που δεν είναι ερωτευμένοι μιλάνε συνέχεια για τον έρωτα, ο πολιτισμός της απόλυτης υποστασιακής αυτάρκειας έχει μεταμορφώσει τον έρωτα σε ένα γεγονός ανύπαρκτο όταν λέγεται. Η σιωπή των Λόγων του έρωτα είναι η αναγκαία προϋπόθεση για να υπάρξει μιά στιγμή έστω της ύπαρξής του, και ενώ σε όλες τις δυτικές κοινωνίες έχουν σπάσει όλοι οι εξωτερικοί φραγμοί για την υλική επιβεβαίωση της ερωτικής παρουσίας αυτή είναι άφαντη, λες και η καταστροφή των ανόητων εμποδίων για αυτή την υλική επιβεβαίωση παρέσυρε μαζί της και το ερωτικό γεγονός.
Σε ένα ευρύτερο και μάλλον ουσιαστικότερο πλαίσιο θα έλεγε κανείς πως οι κοινωνίες βρήκαν τον τεχνικό τρόπο για να καταστείλουν μια για πάντα την δυνατότητα της υπέρβασης και το άμεσο αποτέλεσμα αυτής της τεχνικής επιτυχίας είναι η απώλεια της ερωτικής βιώσεως του βίου.
 
 
 
 
 
 
Ι.Τζανάκος


Τρίτη, 8 Ιουλίου 2014

Παρενέργειες της λατρείας του Εν-ός..

 
 
 
Οι δυνατότητες που δίνουν οι μονοθεϊστικές πατερικές θρησκείες για μια εκ των ένδον αναίρεσή τους είναι ελάχιστες αλλά είναι οι μοναδικές όσον αφορά το θρησκευτικό και ιδεολογικό φαινόμενο.
Μία από τις βαθύτερες ρίζες του μαχητικού αθεϊσμού δεν έχει καμμία σχέση με τις θετικές επιστήμες αλλά με την υπόθεση μιας ενσαρκωμένης ενανθρωπισμένης μορφής του Εν-ός σε χρονικά μοναδική μορφή.
Η μοναδικότητα της υποστάτωσης του θείου μέσα στην οντική ροή του κόσμου αποτελεί ένα στοιχείο μόνιμης εξέγερσης απέναντι στην αθλιότητα και την αδικία των πατερικών μορφών σε διάκριση προς την πολύμορφη και χαοτική επιπεδότητα των κόσμων στις θρησκείες που δεν περιέχουν μια μορφή μετάβασης του εν-ός στο "κατώτερο" σημείο της οντικότητας.
Η εξοχότητα, η υπεροχή, το Ύψος του Πατρός και των ακολούθων του δεν αμφισβητούνται στις λεγόμενες πολυθεϊστικές θρησκείες ούτε ακόμα και στις παν-εν-θεϊστικές τους εκδοχές, πράγμα που τις καθιστά άμεσα ενεργές εκφράσεις ενός βαθύτατου απολυταρχισμού όσον αφορά τις ταξικές και ιεραρχικές διαιρέσεις του κοινωνικού κόσμου.
Η σχετική έλλειψη φανατισμού και ζηλωτισμού στις θρησκείες αυτές (που σημαίνει ωστόσο ένα είδος απόλυτης ιεροποίησης του όντος) συνοδεύεται από την κοσμοθέαση του κόσμου ως ενός "φυσικού" ιεραρχικού κόσμου στην κορυφή του οποίου βρίσκεται ένας δουλοκτήτης θεός πολεμιστής.
Οι αγάπες του Nietzsche προς τον αρχαϊκό πολυθεϊσμό και την αρχαία οντολογική ιεραρχία της ισχύος, όπως και οι αγάπες των κατώτερων (από αυτόν) πνευματικά επιγόνων του προς την αρχαιότητα, δεν είναι καθόλου άσχετες προς την αναζήτηση μιας κοσμοθεωρίας που να συνταυτίζεται καλύτερα με τα υπεροχικά και αλαζονικά ήθη της πιό πο(ω)ρωμένης ιμπεριαλιστικής ιεραρχίας που ομοιάζει σημαντικά στα ήθη των δουλοκτητών της αρχαιότητας.
Αλλά και σήμερα είναι σημαντική η βαθιά επιρροή των δυτικών "διεθνολογικών επιστημών" της ισχύος και των παγκόσμιων ιεραρχιών από τον νιτσεϊσμό και όχι μόνον από τις χομπσιανές παρακαταθήκες.
Βέβαια όλα αυτά δεν αρκούν για να θρησκειοποιήσεις την ιδεολογία της σύγχρονης πολιτικο-οικονομικής κυριαρχίας.
Υπάρχουν ωμότερες και απλούστερες εξηγήσεις της ύπαρξης και "χρήσης" των ιδεολογικών μορφών και επίσης οι μονοθεϊστές (χριστιανοί, μουσουλμάνοι, εβραίοι) έχουν καταφέρει μια χαρά να προσαρμόσουν τον μονοθεϊσμό τους στα υλικά συμφέροντα των αστικών τάξεων χωρίς καθόλου να νοιάζονται για τις βαθύτερες θεολογικές συνέπειες  αυτών των προσαρμογών.
Αξίζει να εξετάσει κανείς, και όχι μόνο για γούστο, αυτές τις θεολογικές συνέπειες σαν να έπρεπε να είχε η θρησκεία όντως το αγαθό της αγνότητας μέσα της, μιας και πολλοί άλλοι θα αναγνώριζαν και αυτοί τον εαυτό τους μέσα σε αυτό το δράμα κι ας λογιούνται από μόνοι τους για άθεοι.
Μου αρέσει το ψαχνό και τόση ώρα έπληξα με την κοινωνιολογία και τους παρα-μαρξισμούς.
Ξεκινώ με την υπόθεση πως όλοι μας είμαστε υποστατώσεις του Λόγου-Εν-ός.
Εγώ είμαι η αλήθεια, αυτή είναι η υπόσταση του Εν-ός ως Λόγος. Ο Λόγος-Εν δεν έχει άλλη ιδιότητα από την ερωτική ή εκστατική ιδιότητα της αλήθειας και ως τέτοια σημαίνει το χύσιμό της στο υποδεχόμενο ον. 
Εμπεριέχεται ο Λόγος-Εν μέσα στο Πατέρα και απορρέει από αυτόν χωρίς να ενσαρκώνεται σε άνθρωπο;
Μπορεί κανείς να πει πως η ενσάρκωση του Λόγου-Εν-ός εντός του εξαιρετικού ανθρώπινου δοχείου δεν σημαίνει αναγκαία ενσάρκωση του Πατρός που εκπορεύει τον Λόγο του, και πως αυτή η μη ανθρώπινως εφικτή ενσάρκωση σταματάει στο όριο της αδυνατότητάς της από την στιγμή που ο Ύψιστος Πατήρ δεν έχει κανέναν συνεταίρο στο θείο Ύψος του. Σε αυτήν την περίπτωση μιλάμε για το Ισραήλ και το Ισλάμ. Αν ο Λόγος-Εν εκπορευόμενος από τον Πατέρα ως δική του ουσία εκχέεται στον Υιό και ο Υιός είναι το εκχυόμενο του Πατρός που επανεκχέει το χύσι του Πατρός στον κόσμο μιλάμε ήδη για ανθρώπινη υποστάτωση του Ύψιστου μέσα από ένα μεταβατικό χύσιμο στον Υιό του.
Ο Πατέρας δεν γαμάει τον Υιό του αλλά του παραδίδει το σπέρμα του που είναι ο ίδιος ο Υιός. Ο Υιός είναι το χύσι του Πατρός (του) και ταυτόχρονα αυτός που χύνει τον εαυτό του (ως χύσιμο του Πατρός) ως χύσι στον άμοιρο κόσμο των ανθρώπων.
Το πρώτο ερώτημα έχει να κάνει με την μη ύπαρξη αυτής της γαμιάδικης διαμεσολάβησης στο Ισλάμ και τον Ιουδαϊσμό. Θέλει εκεί ο Πατέρας να χύσει το σπέρμα του απευθείας στα δημιουργήματά του και ειδικά τον άνθρωπο-γυναίκα-δούλο; Ή μήπως αυτή όλη η σπερματική περιπέτεια υπάρχει μόνον στον Χριστιανισμό;
Νομίζω πως η γαμιάδικη διαμεσολάβηση είναι ούτως ή άλλως αναγκαία και γι'αυτό ο Γιαχβέ και Αλλάχ Πατέρας δίνει το δικαίωμα της υπεροχικής σπερματέγχυσης απλά στους Ραββίνους και τους Ιμάμηδες, ή Χαλίφηδες, ή Ουλεμάδες.
Αν και μιλάμε όμως για γαμίσια γιατί δεν έχουμε απλά μια επανάληψη των περιπετειών αυτού του γελοίου του Δία; ή άλλων ερωτύλων θεών της αρχαιότητας;
Απλά πολύ απλά το γαμίσι στον μονοθεϊσμό έχει μια πνευματική πτυχή που υπερέχει. Ο θεός δεν θέλει κυρίως τα σώματα των δούλων του, τα μυαλά τους θέλει. Αυτό είναι ήδη μια πρόοδος αν σκεφτεί κανείς πως ο δουλοκτήτης δεν θα είχε κανένα πρόβλημα να στον χώσει με το ζόρι ακόμα κι αν ήσουν άντρας χωρίς να έχει κανέναν λόγο να φανταστεί πως αυτό δεν είναι και η ανθρωπινότερη πράξη.
Αυτό δεν σημαίνει πως το μυαλό όλων των ιερωμένων στον κόσμο είναι πουθενά αλλού εκτός από το γαμήσι με κάθε τρόπο και υπο οποιεσδήποτε συνθήκες και κάτω από τις διαστροφικότερες συνθήκες έξαψης της ηδονής.
Όλοι και όλες οι λυσσάρες σπεύσατε. Όσοι ήσαστε πιστοί από την άποψη του κατηχητικού των μικροαστών μην πλησιάσετε σε θρησκευτική ομιλία, σε ναό, σε "πνευματικό", σε θρησκειο-φιλόσοφο, σε κομμουνιστή καθοδηγητή, γιατί μπορεί να σας τον χώσουν χωρίς να το καταλάβετε (ζήλεια οι αγάμητοι οι αστοί ορθολογιστές).
Βέβαια ο αποκαλυψιακός και μονοθεϊστικός Λόγος του σπέρματος παρουσιάζει μια εμπλοκή αν μιλάμε για τον έρωτα και την αγάπη που θέτει ως προϋπόθεση της βίας που ασκεί στα σώματα και τις ψυχές των ανθρώπων.
Υπάρχει ένας όρος γαμικότητας που αφορά την οριακότητα της ανθρώπινης ύπαρξης σε σχέση με την υπεράσπιση της εθνικής, ταξικής ή άλλης κοινότητας που την αγκαλιάζει.
Η μεταφορά της υπεροχικότητας και της ευγένειας του νέου γαμιάδικου ήθους του Υψίστου στις μάζες και στα μοναχικά πρόσωπα δημιουργεί μια μεγαλύτερη ανάγκη είτε να οδηγήσει κανείς τα πράγματα σε ένα πραγματικό όργιο αγάπης και ερωτικής αυτο-θυσίας που σημαίνει έναν ζηλωτισμό με πολλά και επικίνδυνα καύσιμα για την εξουσία είτε σημαίνει την ανάγκη για ένα είδος αναδίπλωσης του πατρικού Λόγου στον εαυτό του. Αυτό δημιουργεί μια συρρίκνωση της μαζικής δύναμης του μονοθεϊσμού ως μιας ετερογενούς δύναμης οπότε η προσφυγή στη αίρεση και κάποια επιστροφή στον πολυθεϊσμό είναι αναπόφευκτη. Γεμίζει ο κόσμος με θεούς ξανά, και αγίους και ερμηνευτές και σέκτες και άλλα ωραία πράγματα.




 
 
 
 
 
 
 
Ι.Τζανάκος 


Μαρτυρία και μάρτυρες..




Η κατανόηση του πάθους ως μορφής έκφρασης ενός αγώνα για την διατήρηση στην οικεία υπόστασή μας έχει δείξει εδώ και καιρό τα όριά της χωρίς να χρειαστεί να μεσολαβήσουν οι πάντα καιροφυλακτούσες έννοιες και βιώσεις της υπερβατικότητας.
Η ανυποληψία της υπερβατικής πραγμάτωσης της ελευθερίας είναι εδραιωμένη στους κυρίαρχους κύκλους της ελιτίστικης αθεϊας του δυτικού κόσμου άσχετα αν αυτή εμφανίζεται ως ριζοσπαστική ή λαϊκή. Όμως η νομοτελειακά υπάρχουσα αθεϊα και ο εξίσου νομοτελειακός τραυματισμός της πίστης στην εξοχότητα και την ανωτερότητα του υπερβατικού στοιχείου δεν σημαίνουν τίποτα και δεν θεραπεύουν τίποτα σε σχέση με την ισχυρή εντύπωση του κενού και την μη-ανάγκη να πληρωθεί, και δεν φαντάζομαι φυσικά να φαντάζεστε πως η εκπορνευτική φλυαρία για τις "αξίες" έχει καμία σχέση με αυτό για το οποίο μιλάμε εδώ.
Δεν υφίσταται μάλιστα κανένας λόγος να μιλήσουμε για "ανάγκες" και ειδικά για "ψυχικές" ή "πολιτισμικές", γιατί αν το κάναμε αυτό θα έπρεπε να είμαστε τίποτα ειδικοί ψυχοθεραπευτές ή σύμβουλοι κάποιας εξουσίας επί "θεμάτων", αν αποκλείσουμε τους μικροαστούς που κατά καιρούς έσπαγαν και σπάνε την πλήξη τους και την θλίψη τους για τα μικρά τους κέρδη μιλώντας για αξίες.
Η σχέτιση με ένα τέτοιο μη-θέμα (αφού κατά τους διαφωτιστάς έχει λήξει!) οδηγεί την τίμια σκέψη στην έννοια της θυσίας και του πάθους, στον δρόμο της μαρτυρίας και του μαρτυρίου, τώρα πιά σε έναν έρημο δρόμο που στον πολυσήμαντο ορίζοντά του φαίνονται πολλά πράγματα, όλα με την μορφή της καταστροφής.
Ο ιδανικός τόπος για παρανοήσεις είναι εδώ ο τόπος της ερμηνείας της ερμηνείας και τελικά της ερμηνείας του ιερού τόπου/κειμένου του μαρτυρίου υπό τους όρους της ερμηνείας και του καθαρού Λόγου, ακόμα κι αν αυτός ως ''καθαρός" εννοείται στα πλαίσια της κριτικής ή πρακτικο-κριτικής του οριοθέτησης και νοηματοδότησης.
Ο Λόγος για το πάθος και την μαρτυρία του μάρτυρα είναι Λόγος για δυσάρεστα πράγματα και αδιέξοδες αναβάσεις σε μια πιθανότητα ακεραιότητας που περιορίζεται στο απεριόριστο και το άλεκτο νόημα της υπερπροσωπικότητας εκείνης που δημιουργείται μέσω της θραύσης του υποκειμένου και της εκστατικής ένωσής του με το Εν.
Δεν πρόκειται να λεχθεί ποτέ αυτό που θα συμβεί, και αν επιδιώξουμε τίποτα άλλο από αρνήσεις θα προσθέσουμε άλλη μια ερμηνεία σε ένα οντικό γεγονός που δεν υποδέχεται τίποτα άλλο από μια άρνηση του κόσμου, είτε είναι αυτός εδώ ή αυτός εδώ ως οποιοσδήποτε κόσμος. Τι να επιδιώξουμε όμως ως λεγόμενο;
Θα πρότεινα να επιδιώξουμε μιαν υπεράσπιση, έναν διαρκή αμυντικό πόλεμο της ιερότητας της μαρτυρίας του μάρτυρα και του δίκαιου πάθους του απέναντι στην εξήγηση και την τακτοποίηση που σχηματίζεται αμέσως μετά την διενέργειά του στον κόσμο που τα παρακολουθεί "όλα αυτά". Θα μπορούσαμε να οργιστούμε με την υφή του κόσμου ως θεατή ενός υπερβατικού συμβάντος αλλά αυτό είναι ο κόσμος αφού τον ανεχόμαστε όπως είναι ως κόσμος. Είναι άσκοπη η φλυαρία για την θεαματική υφή του κόσμου της πιθανής έμπαθης μαρτυρίας και γενικά όλος αυτός ο "κοινωνιολογισμός" της κριτικής της απάθειας όταν λίγοι ή μάλλον αρκετοί αλλά λιγότεροι από μια κρίσιμη μάζα ανθρώπων λαμβάνουν την απόφαση να ρίξουν τους εαυτούς τους στις φωτιές μιας ήττας χωρίς κανένα γι'αυτούς ώφελος.
Γιατί ο μάρτυρας είναι ο ανεπίγνωτα άθεος ο φλογισμένος από την θεότητα ως ενσάρκωση που θα σβήσει αμέσως εντός του πάθους της προετοιμάζοντας τον επόμενο Χριστό τον επόμενο Ιμάμη, και όχι το εξασφαλισμένο πρόβατο της αιώνιας επιβίωσης.
Ο αρνητικός ηρωϊσμός του μάρτυρα είναι μια άθεη φωτιά που ερωτηματοθέτει τον θεό ως οντότητα του δικαίου στους κενούς ουρανούς της μη απάντησης, σε έναν κόσμο που ο ίδιος ως μάρτυρας θα "έπρεπε" να ξέρει πως δεν απαντάει σε ερωτήσεις για το δίκαιο γιατί δεν τις θέτει. 
Αυτή η κυκλικότητα της φωτιάς που φλογίζει τον μάρτυρα και τον εγκλωβίζει στα ερωτήματα που δεν υπάρχουν σε έναν άδικο κόσμο δεν έχει σχέση με κάποιο είδος λιβιδικής αυτοκτονίας που σχεδόν όλοι οι "ανόητοι" δυτικοί εμφανίζουν με μια ύποπτη αφέλεια ως την αιτία των νεώτερων "ακραίων" πράξεων, ούτε είναι αποτέλεσμα ενός αφιονίσματος από πονηρούς χειραγωγούς και ελεεινούς θεοκράτες.




 
 
 
 
 
 
Ι.Τζανάκος

Δευτέρα, 7 Ιουλίου 2014

Θεολογικές στοιχειώσεις..

 
 
 
Η αλήθεια ως έννοια που υπερβαίνεται από την ουσία της που εκτείνεται σε ένα άπειρο διάστημα ανάλογο και σχετικά ισοδύναμο προς το άπειρο διάστημα των όντων και των διάφορων μορφών τους μπορεί να συλληφθεί μόνον από ένα υπερβασιακό εγώ που σημαίνει από την ίδια την γέννησή του θραύση της τυπικής και περιορισμένης εγω-τικής ταυτότητας.
Η αλήθεια δεν μπορεί να υπάρξει ως κεντρικό σημείο της έλλογης έμβιας υπόστασης αν δεν σημαίνει τον εκστατικό θρυμματισμό της ως υπόστασης και γι'αυτό τον λόγο η αλήθεια είναι οντολογικά ανυπόφορη όσα φορτία ανώτερης ηδονής κι αν περιέχει.
Η αλήθεια δεν υποφέρεται στην καθημερινή τριβή της ύπαρξης ούτε αποτελεί οδοδείκτη για μια ήσυχη και κανονισμένη ζωή.
Η αλήθεια απαιτεί έναν βαθμό και μιαν ένταση αγάπης προς το Εν και τα Πολλά του Εν-ός που δεν είναι εφικτός στο πλαίσιο του επαίσχυντου συμβιβασμού που απαιτείται από την "ανάγκη" της επιβίωσης και της προφύλαξης της "ζωής".
Θα περίμενε ωστόσο κανείς πως αν η αλήθεια παραδίδεται και καταγράφεται σε γραπτά η μνήμες μπορεί να διατηρήσει την αυτούσια ακεραιότητά της και πως αρκεί κανείς να ερευνήσει την ουσία μέσα στο γράμμα, την λέξη, την πρόταση, το κείμενο, την αφήγηση που την διασώζει. Όχι..
Λέω όχι γιατί το γράμμα είναι ο θάνατος της αλήθειας εφόσον δεν υπάρχει γράμμα που να μην είναι ένα σύστημα γραφής, ένας κώδικας, ένα πλαίσιο παγίωσης της εκστατικής ροής της οντικότητας. Το γράμμα είναι τις περισσότερες φορές μια προδοσία που επιτελούν ασυνειδήτως πρώτα οι ίδιοι οι φορείς της αλήθειας.
Γι'αυτό λέω και θα λέω πάντα πως η ουσία της αλήθειας είναι ζωντανή στον πόλεμο εναντίον του γράμματος, ανεξάρτητα αν αυτό το γράμμα έπαιξε έναν "ρόλο" στον προηγούμενο πόλεμο εναντίον του γράμματος.
Το γράμμα, ειδικά το προφητικό γράμμα των αιρόντων τα βάρη των υπνωτισμένων πιστών της εποχής τους, έχει μια φέρουσα δύναμη όσο στηρίζει τον πόλεμο ενάντια στον υπάρχοντα θεό που έχει μετατραπεί σε θεό-θάνατο της ζωής.
Όταν μετατρέπεται σε έναν νέο θεό τότε έχει λήξει και η ωφελιμότητά του και έχει αντικατασταθεί από μια μεγαλύτερη ακόμα βλαβερότητα από αυτήν πού κάποτε κατανίκησε.
Γι'αυτό η αλήθεια πάντα μετακομίζει στην αίρεση, στην σέκτα, στην απόκλιση, στην καταστροφική πρόθεση εντός του συστήματος, αρκεί η αίρεση, η σέκτα να οικοδομεί έναν πολυμέτωπο αγώνα, έναν αγώνα χωρίς υποχώρηση καμιά και σε κανέναν θεολόγο και φιλόσοφο. Δεν οικοδομείς μια σέκτα για να κάνεις το χατήρι τού αντιπάλου τού πρώην αδερφού και συντρόφου σου.
Οικοδομείς μια σέκτα για να πολεμήσεις με απόλυτα προσωπικά τιμήματα εναντίον όλων των θεών, εναντίον όλων των σοφών και όλων των προφητών, ακόμα κι αν βλέπεις μέσα στο πτώμα τους να σιγοκαίνε εκείνες οι φλόγες που κάποτε κατέκαυσαν τους κόσμους.
Είναι ανάγκη  να κατανοήσουμε κάποτε πως η ορθοδοξία κάθε είδους είναι ο τάφος της ζωής, ο διώκτης της αλήθειας, αλλά σήμερα που οι διάφοροι θεμελιοκράτες κακοποιούν το ζωντανό πνεύμα είναι ανάγκη να κατανοήσουμε πως σώμα αυτής της κακουργίας είναι το γράμμα, η πρόταση, το κείμενο της αληθεύουσας κάποτε υποκειμενικότητας.
Η κίνηση της επιστροφής στο πνεύμα της εξέγερσης και της ανάτασης της ζωής πάνω από την καθημερινή τριβή και τους επαίσχυντους συμβιβασμούς της είναι εντελώς διαφορετική από την κατασκευαστική κίνηση μιας δια-κειμενικής ή υπερ-κειμενικής διερμηνείας και ανα-νοηματοδότησης των Λόγων και των λεχθέντων αν και φαινομενικά υπάρχει κάτι παραπάνω από μια προσέγγιση στους σκοπούς όλων των ανα-θεωρητών.
Όχι αναθεώρηση αλλά πλήρης αμφισβήτηση των πάντων-Λόγων και ίσως μια υπόθεση κάποιων πλαστογραφιών που ωστόσο δεν είναι προϊόντα "συνωμοσιών" ή "στρεβλώσεων" του γράμματος-κειμένου από τους διδάχους της ορθοδοξίας αλλά αξιοποίησης της εγγενούς νέκρωσης που περιέχει κάθε γράμμα.
Η δυσχέρεια στην οποία μας φέρνουν οι δάσκαλοι της συνέχειας του εκάστοτε πατερικού Λόγου έχει να κάνει με την όντως προδοτικότητα που φέρουν οι ίδιοι οι Λόγοι στην εκφορά τους σε σταθερή μορφή. Είσαι μερικές φορές υποχρεωμένος για να μην περιπέσεις σε μια άθλια συζήτηση για την ελλειπτικότητα και τους περιορισμούς του Δασκάλου την οποία προκαλούν οι ορθόδοξοι (ισλαμιστές, χριστιανοί (με την ευρύτερη έννοια του ορθόδοξου), μαρξιστές κ.ο.κ)  να αναζητήσεις έναν βαθύτερο πυρήνα στα λεχθέντα του σοφού ή του προφήτη αλλά στην πραγματικότητα αυτός πιθανόν να μην διέκρινε τον ίδιο τον Λόγο του σε "επιφάνεια" και "βάθος". Αλλά αυτό μπορεί να σημαίνει απλά πως δεν υπάρχει πλήρης ενσάρκωση του Λόγου του Εν-ός και των Πολλών του σε κανένα υποκείμενο και όσο το υποκείμενο υποπίπτει στην αμαρτία της ενσάρκωσης είναι να κριθεί, ακόμα κι αν είναι να γίνει αυτό με την ανάδυση ενός νέου ενσαρκωτή, ενός διαρκώς άλλου ενσαρκωτή. Ο παλαιός Λόγος του προφήτη ή του σοφού, του παλαιού απελευθερωτή, του παλαιού Ιμάμη, του παλαιού Χριστού είναι ήδη νεκρός στην αναγγελία του νέου.
Ο επόμενος Ιμάμης, ο επόμενος Χριστός είναι ο αληθινός εκφραστής της αλήθειας, ο παλαιός είναι το ψεύδος [χωρίς αυτό να σημαίνει πως ο λιγότερο παλαιός είναι αληθινότερος, η νέα εξαγγελία καταργεί τους χρόνους διαδοχής]..



 
 
 
 
 
 
 
Ι.Τζανάκος 

Τρίτη, 1 Ιουλίου 2014

4 σημεία..



1.
Η μεταμορφωτική δύναμη της ιδεολογίας και των κεντρικών αναπαραστάσεων προς μια καταστροφική και αρρωστημένη κατεύθυνση φαίνεται εναργέστερα στους κάθε λογής μεταστραφέντες. Να φυλαγόμαστε από τέτοιους ανθρώπους. 
Ως μεταστροφή μπορεί να νοηθεί η αλλαγή "προτύπου" σκέψης, φιλοσοφίας, κοσμοθεωρίας, θρησκείας που γίνεται μέσα σε ένα διαρκώς πυροδοτούμενο (μέσα στην ψυχή του μεταστραφέντος) ενοχικό πλαίσιο ή ως εκείνη η επιστροφή σε θεμελιακές παραδοχές που έχουν μεταγγιστεί στο άτομο από το στενό του περιβάλλον και την κοινωνία αλλά σε μια συμβιβασμένη ήπια μορφή και τις οποίες το άτομο τις λαμβάνει στην κυριολεκτική τους μορφή πέραν των "συμβατικοποιήσεών" τους.
 
 
2.
Αυτή η αναζήτηση και η εύρεση της "αυθεντικότητας'' δεν είναι το μοναδικό αίτιο της αναβίωσης των πιό απίστευτων φανατικών αντιλήψεων και πρακτικών, εφόσον υπάρχει απλά ένα ευρύτερο ζωντανό αντικειμενικό πλαίσιο (αστικός κόσμος, αλλοτρίωση, αντιδραστικοποίηση που προκύπτει από την ιμπεριαλιστική πολιτική) που θα τις παρήγαγε έτσι κι αλλιώς, αλλά είναι ωστόσο μια απόλυτη προϋπόθεσή τους. Ας βάλουμε στο "παιχνίδι" και τις συγκεκριμένες γεωστρατηγικές και πολιτικές βλέψεις και ενέργειες των μεγάλων, και των μικρών όμως!, κέντρων ισχύος και εκμετάλλευσης της εργασίας και της φύσης έχουμε μπροστά μας μια πολύ καλά σχηματισμένη κόλαση.
 
 
3. 
Οι ευθύνες του δυτικού ιμπεριαλισμού και γενικότερα του δυτικού κόσμου είναι τεράστιες όχι μόνον γιατί θρέφει εντός του, σε κάθε εκδήλωση της ζωής αλλά και σε κεντρικό ιδεολογικό επίπεδο, όλα τα αντιδραστικά και φασιστικά φυτώρια, όχι μόνον γιατί ο δυτικός κόσμος είναι το θερμοκήπιο όλων των αντιδραστικών εκσυγχρονισμών και όλων των αντιδραστικών μεταμορφώσεων της υποκειμενικότητας, αλλά γιατί έμπρακτα, και θαρρείς "αυθόρμητα" πέρα και από τα στενά συμφέροντά του, επιβοηθά και ενισχύει πάντα τις σκοτεινότερες δυνάμεις στον κόσμο που είναι "έξω" του και θέλει να τον κυριαρχήσει:
Στην Ουκρανία τους νεο-ναζί και τους φιλελευθερο-ναζί.  Στις ευρωπαϊκές χώρες την άκρα δεξιά που κυβερνά σήμερα στην ουσία (ιδεολογικά, άρα και στρατηγικά) παντού στην Δύση.
Στον μουσουλμανικό κόσμο τα ζόμπι της Σαουδικής Αραβίας και την Αλ-Κάϊντα, αφού πρώτα έχει βοηθήσει τους ακροδεξιούς Ισραηλινούς, τούς φονταμενταλιστές στρατιωτικούς στο Πακιστάν, τους φονταμενταλιστές στρατιωτικούς στην Ινδονησία (στο παρελθόν για να εξοντώσουν τους κομμουνιστές) κ.α πολλές περιπτώσεις.
Φτάνεις στο σημείο να θεωρήσεις πως η Δύση κρύβεται πίσω από όλα τα άρρωστα "αντι-δυτικά" κινήματα μόνο και μόνο για να μην σηκώσουν κεφάλι λογικότερα και ανοιχτότερα σε αντιλήψεις ανταγωνιστικά προς αυτήν αντιδυτικά κινήματα.
 
 
4.
Το μέλλον του κόσμου δεν βρίσκεται μέσα σε αυτό τον κακοήθη "προοδευτικό" κόσμο της Δύσης που την ίδια στιγμή συρρικνώνει την πολιτισμική και ιδεολογική του ταυτότητα σε ένα υπόρρητο (κεντροδεξιά, κεντροαριστερά) ή ανοιχτό (ακροδεξιά) ρατσισμό απέναντι στην Ασία, το Ισλάμ, τον "τρίτο κόσμο" κ.ο.κ αλλά φροντίζει όπως είπαμε να βυθίζει αυτό που "μισεί" ακόμα περισσότερο μέσα στον βούρκο. Είναι ύποπτος και ύπουλος ο ρόλος των αμερικάνων και των ευρωπαίων απέναντι σε όλα αυτά. Πρέπει κάποια στιγμή να ξυπνήσουμε από τον ευρω-λήθαργό μας και να καταπολεμήσουμε την γενική ιδεολογική και πολιτισμική μας νωθρότητα αναζητώντας σαν έθνος πραγματικούς συμμάχους και μακροπρόθεσμες στρατηγικές συμφωνίες πέρα από την λυκο-συμμαχία των ευρω-αμερικάνων. Θα έρθει η στιγμή που θα τρίβουμε πάλι τα μάτια μας έκπληκτοι από την υπουλία τους.
 
 
 
 
 
Ι.Τζανάκος