Κυριακή, 24 Αυγούστου 2014

Μονάδες ισχύος και ανοησίας..



Η ανάπτυξη των αντιφάσεων σε ένα "τοπικό" ή "τοπικοποιημένο" κοινωνικό σύστημα είναι καθορισμένη από την ανάπτυξη των αντιφάσεων στο παγκόσμιο πεδίο υποστασιοποίησης της κοινωνικής "δύναμης" ή "ισχύος". 
Η σημασία που έχει αυτή η διάκριση που περιέχεται στην διάκριση "τοπικότητας" και "παγκοσμιότητας" από την σκοπιά της καθοριστικότητας της "παγκοσμιότητας" μπορεί να γίνει κατανοητή αν ακριβώς επισημάνουμε την διαρκή καθοριστικότητά της μέσω της αναπαραγωγής της "τοπικότητας" ως εξαρτώμενου πεδίου εφαρμογής μιας ευρύτερης "χωρικής" καθοριστικότητας όπως η "παγκοσμιότητα". 
Η προτίμησή μας να ουσιαστικοποιήσουμε τον καθορισμό (ως καθοριστικότητα) έχει να κάνει με την πιθανή μη-διαλεκτική σχέση μεταξύ των όρων του καθορισμού και του καθοριζόμενου (ή καθορισμένου) που είναι για μας το αίτιο τόσο της γνωσιακής όσο και της πρακτικής (με την έννοια της διάκρισης της πρακτικής από την θεωρησιακή πρακτική) αλυσιτέλειας των ολοκληρώσεων που επιδιώκονται (τρόπον τινά αναγκαία) από τις κοινωνικές ("υλικές-τεχνικές" και θεωρησιακές) δυνάμεις που εκφράζονται από την παγκόσμια (και κυρίαρχη) πτυχή της διεργασίας των αντιφάσεων.
Η αλυσιτέλεια των "προσπαθειών" για μια ενδοστρεφή ολοκλήρωση ενός "τοπικού" ή "τοπικοποιημένου" (κοινωνικού) συστήματος θεωρείται και είναι δεδομένη, αλλά (η αλυσιτέλεια) των "προσπαθειών" για την ολοκλήρωση της κυριαρχίας τής "παγκοσμιο-ποιητικής" (και κυρίαρχης) πτυχής του γενικού συστήματος είναι μεν δεδομένη αλλά όχι επαρκώς θεωρημένη από εκείνους ειδικά τους φορείς της που "θα έπρεπε λογικά" να έχουν την δυνατότητα να το πράξουν αυτό. 
Έτσι δεν είναι καθόλου ακατανόητο τελικά που ισχυρές "μονάδες" (σε οικονομικό πολιτικό, επιστημονικό επίπεδο), ήτοι ισχυροί "παίχτες" στην "διεθνή σκακιέρα", δεν είναι και τόσο "ευφυείς" όσον αφορά την μεσο-μακροπρόθεσμη έκβαση των όποιων αντιφάσεων. 
Νομίζω πως σε αυτό το σημείο ορθώνεται μπροστά μας το ζήτημα της διαλεκτικής, με την έννοια πως δεν έχουμε ακόμα διευκρινίσει αν η διαλεκτική σκέψη διαφωτίζει το θέμα της αναφερόμενης άνωθεν σχέσης ή αντίθετα είναι εμπλεκόμενη σε ένα "εσωτερικό" παιχνίδι συσκότισης (α-σύνειδης βέβαια) αφού εκ της θεωρητικής της δεδομενικότητας είναι εντελώς "απρόσβλητη" από το ενδεχόμενο να υπάρχει στο ανθρώπινο γεγονός μια ισχυρή αντι-διαλεκτική (αντικειμενική) δομή, και ειδικότερα σε αυτό το πλαίσιο που σκιαγραφήσαμε. 
Μπορεί κανείς να θεωρήσει βέβαια πως δεν έχει ακόμα επινοηθεί (και για κοινωνικο-ιστορικούς λόγους) εκείνη η διαλεκτική που θα ενσωμάτωνε θεωρητικο-πρακτικά τις δομές που "ανθίστανται" στην ήδη υπάρχουσα διαλεκτική. 
Επιτρέψτε μου να αμφιβάλλω για την ύπαρξη αυτού του μελλοντικού ευτυχούς γεγονότος, και να υποψιασθώ πως όσοι, από εντελώς μάλιστα αντίθετες σκοπιές, ελπίζουν σε μιαν νέα διαλεκτική θα περιμένουν στην αιωνιότητα της αιωνιότητας.
Αν από την άλλη δεν υπάρχει περίπτωση ευτυχούς ολοποιήσεως (για να μην πω ολοκληρώσεως) του ανθρώπινου γεγονότος τότε ο κόσμος που ανοίγεται μπροστά στα μάλλον έντρομα μάτια των διαλεκτικών στοχαστών "πάσης φύσεως", ο οποίος μάλιστα είναι σε βασικές πτυχές του αυτός ο ίδιος ο κόσμος εδώ και μυριάδες χρόνια, εμφανίζεται ως ενοχλητικά απειθάρχητος στις έλλογες (και αρκετά φιλόδοξες ωστόσο) επιδιώξεις των "διαλεκτικών". 
Η πραγματικότητα είναι για όλους (και βέβαια για τους στοχαστές, διαλεκτικούς τε και μη) ενοχλητικά απειθάρχητη, αντιφατική ως το έσχατο σημείο της υποστάσεώς της και "απαιτεί" άλλες αντιμετωπίσεις και στοχαστικές μορφοποιήσεις. 
Βέβαια υπάρχει ως αποτέλεσμα της ρομαντικής απογοητεύσεως όλων αυτών (ρομαντικών τε και μη) η παραγωγή μιας άλλης υστερικού τύπου στάσης που σημαίνει γενικά την εισδοχή του απογοητευθέντος σε ένα είδος νεο-φώτισης του σκότους ή ας το πω ευθύτερα σε ένα είδος νεο-σκότισης. 
Οι διαφωτιστές μπορούν να γίνουν νεο-σκότιστοι (γιατί το "νεο-φώτιστοι" θα ήταν κάπως παράδοξο, αλλά μπορούμε να πούμε ακριβέστερα "νεοφώτιστοι του σκοταδισμού"). Σε αυτό τον κόσμο λοιπόν όλα μπορεί κανείς να τα περιμένει.
Ποιά όμως θα μπορούσε να είναι η μορφή θέασης του κόσμου όπως είναι πραγματικά και όχι όπως  θέλει ή επιθυμεί να επιτύχει η διαλεκτική ανάγκη των ανθρώπων; 
Το διατυπώνω ούτως γιατί θεωρώ πως υπάρχει όντως (ακόμα και σε αλλοτριωμένη μορφή) η ανάγκη της διαλεκτικής.
Κατ'εμέ οι διάφορες "αντιδιαλεκτικές" που αναπτύχθηκαν από τον δομισμό, μετα-δομισμό και τα σχετικά, δεν μπορούν (όλως μη παραδόξως) να εκφύγουν αυτής της ανάγκης και είναι πολύ εύκολο (αν και χρειάζεται πολύς άσκοπος χρόνος) να "επαν-ενσωματωθούν" σε μια νέα εξίσου αδιέξοδη διαλεκτική.
Η διαλεκτική έχει μετατραπεί σε πρόβλημα με την έννοια πως δεν υπερβαίνεται με τις κατά κάποιο τρόπο προκλητικές πολεμικές εναντίον της που μάλιστα έχουν μετατραπεί σε υπερ-περίπλοκα θεωρησιακά συστήματα. Η τύφλωση όλων των υπερ-αισιόδοξων για τον μεγαλειώδη εαυτό τους θεωρητικών της ολότητας επεκτείνεται και σε όλους τους υστερικούς (αλλά όχι εξ'αυτού μη παραγωγικούς) αντίπαλους της διαλεκτικής. 
Στο θέμα που αναπτύξαμε μη επαρκώς στην αρχή του κειμένου οι αντινομίες, οι αντιφάσεις, οι τυφλώσεις, τα αδιέξοδα και οι φρούδες ελπίδες πραγματικά γιορτάζουν, και το λέω αυτό γιατί η γιορτή του αδιεξόδου που μετατρέπεται σε ανοησία, προκαλεί μετά μιαν έκλαμψη ευφυίας και μετά ξανά αντινομία και ανοησία, φαίνεται να συμπεριλαμβάνει εντός της όλες τις υποκειμενικές "δυνάμεις", είτε αυτές είναι "τεχνητές" οργανώσεις μονάδων ισχύος παγκόσμιας εμβέλειας είτε εκφράζουν τις πίστεις και τις πεποιθήσεις μοναχικών ατόμων που καμπουριάζουν μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή τους.





Είστε (είμαστε) όλοι πολύ έξυπνοι, τι να πω!

















Ι.Τζανάκος

Κυριακή, 10 Αυγούστου 2014

Ιμπεριαλιστικός καπιταλισμός..




Το ιμπεριαλιστικό-καπιταλιστικό σύστημα δεν αποτελεί έναν αφηρημένο καθορισμό που διαμεσολαβείται, εκ των υστέρων ή εκ των προτέρων, από τις υποκειμενικές του συγκεκριμενοποιήσεις.
Το ιμπεριαλιστικό-καπιταλιστικό σύστημα αποτελεί ένα κοινωνικο-οικονομικό πλέγμα που ενοποιεί τους γενικούς αντικειμενικούς καθορισμούς του καπιταλισμού με τις υποκειμενικές του συγκεκριμενοποιήσεις με τέτοιο τρόπο που να καθιστά μάλιστα την "ξεκάθαρη" διάκριση μεταξύ τους ανενεργή έτσι όπως την γνωρίσαμε στην προ-μονοπωλιακή/προ-ιμπεριαλιστική εποχή.
Βέβαια ακόμα και στην προ-μονοπωλιακή/προ-ιμπεριαλιστική εποχή δεν υπήρχε κάποια απόλυτη διάκριση αλλά με την είσοδο στην ύστερη εποχή του καπιταλισμού η συσχέτιση των υποκειμενικών με τους αντικειμενικούς όρους μετατράπηκε από "αντανακλαστική" σε "ανακλαστική". 
Προτού διαμαρτυρηθεί κανείς για αυτή την (φαινομενικά μόνον λεκτική) διάκριση σπεύδω να υποσχεθώ μια εκτενέστερη ερμηνεία της. Θα έλεγα σε ένα πρώτο επίπεδο πως η αντανακλαστικότητα σημαίνει έναν ισχυρό βαθμό εξωτερικότητας (της σχέσης των όρων) ενώ η ανακλαστικότητα (σημαίνει) έναν ισχυρό βαθμό εσωτερικότητας (της σχέσης) των όρων που συγκροτούν το κοινωνικο-οικονομικό πλέγμα. 
Οι συνέπειες αυτής της αλλαγής της δόμησης των σχέσεων ανάμεσα στους δομικούς όρους της (αστικής) κοινωνίας είναι σημαντικές και συνήθως παραβλέπονται από αυτούς που έχουν το ιστορικο-πολιτικό (και ευρύτερα ιστορικό-ταξικό) συμφέρον να αποκρύψουν αυτή την ποιοτική αλλαγή.
Γι'αυτό και έχει ιδιαίτερη σημασία να αποκαλύπτουμε την ταξική προδοσία και το αίσχος εκείνων των διανοουμένων και εκείνων των κινημάτων που θέλουν: 1) να διαλύσουν την κριτική στον ιμπεριαλιστικό καπιταλισμό μέσα σε μια ακίνδυνη για το σύστημα κριτική του καπιταλισμού όπως αυτός εξετάζεται ως "γενικός" καθορισμός του κοινωνικο-οικονομικού πλέγματος, και θέλουν επίσης 2) να διαλύσουν την κριτική στον ιμπεριαλισμό μέσα σε μια ακίνδυνη για το σύστημα κριτική του ως μόνον οικονομικού ή μόνον πολιτικού καθορισμού.
Αυτά τα "λάθη" των ταξικών προδοτών ή (απλά) ταξικών εχθρών της εργατικής τάξης και του εργαζόμενου λαού (συνήθως αυτών που αυτοπροσδιορίζονται ως "αντισταλινικοί'') είναι αποτελέσματα της αντιδιαλεκτικής τους κοσμοθεωρίας που απορρέει από την ταξική τους θέση στις παγκόσμιες παραγωγικές σχέσεις του ιμπεριαλιστικού καπιταλισμού, και επεκτείνονται σε όλο το φάσμα της πολιτικής, φιλοσοφικής, ιδεολογικής τοπο-θέτησής τους και σε άλλα κρίσιμα θέματα που έχουν να κάνουν με την ανάλυση του παγκόσμιου ιμπεριαλιστικού-καπιταλιστικού συστήματος,  τον προλεταριακό διεθνισμό, το είδος του επαναστατικού κράτους, και το είδος της παραγωγής στο μεταβατικό προς τον κομμουνισμό κοινωνικο-οικονομικό σύστημα...
Θα προσπαθήσουμε στις επόμενες αναρτήσεις μας να προσδιορίσουμε με συντομία τις απόψεις μας για το ποιά ακριβώς είναι αυτά τα λάθη και σε ποιό βαθμό έχουν διαβρώσει και επηρεάσει το λαϊκό κίνημα όταν αυτό εκφράζεται ως θεωρητική ανάλυση..





Ι.Τζανάκος

Πέμπτη, 7 Αυγούστου 2014

μη-εννοιολογήσεις..




Η έννοια της δύναμης δεν ορίζεται μέσω των νιτσεϊκών παραληρημάτων, ούτε μέσω των σμιτιανών υπαγωγών της στην ισχύη και μάλιστα (σε) αυτήν που περι-ορίζεται στο άμεσο στρατιωτικό επίπεδο της "επικράτησης". Η έννοια της δύναμης δεν ορίζεται στα πλαίσια της θεωρίας των "παραγωγικών δυνάμεων" παρά μόνον περιγραφικά.







Ι.Τζανάκος