Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Σάββατο, 30 Αυγούστου 2014

Ταυτότητα, ομοφυλοφιλία, δικαιώματα..



Πράγματα που δεν συνδυάζονται ακόμα, πράγματα που δεν έχουν ποτέ συνδυαστεί. 
Αλλά, δεν υπάρχει κάποιος κανόνας πλοκής και ουσιακής ένωσης αλλά ένας κανόνας δυνητικότητας που υπερβαίνει τα παραδεδομένα της ταυτότητάς μας αν εμείς το θελήσουμε ή το αντέξουμε, πράγμα που δεν συμβαίνει σε όλους αυτούς που έχουν όπως νομίζουν έναν σταθερό τύπο ταυτότητας και όντως τον έχουν σημαίνοντάς τον με τον τρόπο της ιστορικής του μορφής ή εκείνης της μορφής που επικρατώντας ένωσε τα στοιχεία της ανθρώπινης ζωής με έναν τρόπο κατά τα φαινόμενα δεσμευτικό ως προς την ενότητα αυτή. 
Όμως, εδώ τελειώνουν τα αστεία, μιας και η ταυτότητα εκείνη που στηρίζεται στο παρελθόν ή έστω σε ένα παρελθόν της μέσα στα άλλα δεν ορίζεται από καμμιά δέσμευση "εντός" αυτού του παρελθόντος όπως έχει ακριβώς συγκροτηθεί - παρά μόνον στοιχειακά, ακόμα κι αν αυτή η στοιχειακότητα έχει "εντός" της και έναν βαθμό αυτογενούς ενδογένειας και δεν αποτελεί έναν σωρό από στοιχεία.
Το κρίσιμο αυτή τη στιγμή στην ταυτότητά μας είναι η αποδοχή της ομοφυλόφιλης επιθυμίας (και) ως προς την κατοχύρωσή της σε ένα δικαιακό πλαίσιο και όχι μόνον στο πλαίσιο της αμφίσημης "λαϊκής κουλτούρας" (με τις ανοχές της και τις σκληρότητές της).
Έτσι, είναι απαραίτητο οι ομοφυλόφιλοι που ζούνε στην χώρα να έχουν το δικαίωμα (τουλάχιστον) για μια "νόμιμη" μορφή της όποιας μόνιμης σχέσης συμβίωσης μεταξύ τους ως "ζεύγος", για λόγους που δεν αποτελούν "γραφικότητα" αλλά αφορούν στην εξασφάλιση των κληρονομικών και άλλων δικαιωμάτων τους, στα πλαίσια της αστικής κοινωνίας, αλλά και κάθε κοινωνίας. 
Κάθε άλλη κουβέντα είναι απαράδεκτη και όταν μάλιστα ενδύεται το άθλιο ένδυμα του "λαϊκού αστεϊσμού". 
Αυτή η πρόοδος της κοινωνίας μας, που θα μας κάνει συμμέτοχους σε ένα ανώτερο επίπεδο ταυτοτικής υπόστασης δεν βρίσκεται σε καμμία μα καμμία ενδογενή αντίφαση με κάποια από τα ουσιακά στοιχεία της παράδοσης.
Γι'αυτό και σαν κατακλείδα αναρτώ μιαν υπέροχη συναυλία βυζαντινής μουσικής, για την οποία δεν έχω κανέναν λόγο να νιώθω "ντροπή" ούτε να την αποκλείω από την ταυτότητα της νεώτερης ελλάδας. Όσοι από το εθνοπαπαδαριό της χώρας, και την πατριαρχική κοινωνία μας, έχουν καβαλήσει αυτή την παράδοση και την οικειοποιούνται για να περνάνε όλη τους την αναχρονιστική ιδεολογία, ας εξοργιστούν. 












Ι.Τζανάκος

Κυριακή, 24 Αυγούστου 2014

Μονάδες ισχύος και ανοησίας..



Η ανάπτυξη των αντιφάσεων σε ένα "τοπικό" ή "τοπικοποιημένο" κοινωνικό σύστημα είναι καθορισμένη από την ανάπτυξη των αντιφάσεων στο παγκόσμιο πεδίο υποστασιοποίησης της κοινωνικής "δύναμης" ή "ισχύος". 
Η σημασία που έχει αυτή η διάκριση που περιέχεται στην διάκριση "τοπικότητας" και "παγκοσμιότητας" από την σκοπιά της καθοριστικότητας της "παγκοσμιότητας" μπορεί να γίνει κατανοητή αν ακριβώς επισημάνουμε την διαρκή καθοριστικότητά της μέσω της αναπαραγωγής της "τοπικότητας" ως εξαρτώμενου πεδίου εφαρμογής μιας ευρύτερης "χωρικής" καθοριστικότητας όπως η "παγκοσμιότητα". 
Η προτίμησή μας να ουσιαστικοποιήσουμε τον καθορισμό (ως καθοριστικότητα) έχει να κάνει με την πιθανή μη-διαλεκτική σχέση μεταξύ των όρων του καθορισμού και του καθοριζόμενου (ή καθορισμένου) που είναι για μας το αίτιο τόσο της γνωσιακής όσο και της πρακτικής (με την έννοια της διάκρισης της πρακτικής από την θεωρησιακή πρακτική) αλυσιτέλειας των ολοκληρώσεων που επιδιώκονται (τρόπον τινά αναγκαία) από τις κοινωνικές ("υλικές-τεχνικές" και θεωρησιακές) δυνάμεις που εκφράζονται από την παγκόσμια (και κυρίαρχη) πτυχή της διεργασίας των αντιφάσεων.
Η αλυσιτέλεια των "προσπαθειών" για μια ενδοστρεφή ολοκλήρωση ενός "τοπικού" ή "τοπικοποιημένου" (κοινωνικού) συστήματος θεωρείται και είναι δεδομένη, αλλά (η αλυσιτέλεια) των "προσπαθειών" για την ολοκλήρωση της κυριαρχίας τής "παγκοσμιο-ποιητικής" (και κυρίαρχης) πτυχής του γενικού συστήματος είναι μεν δεδομένη αλλά όχι επαρκώς θεωρημένη από εκείνους ειδικά τους φορείς της που "θα έπρεπε λογικά" να έχουν την δυνατότητα να το πράξουν αυτό. 
Έτσι δεν είναι καθόλου ακατανόητο τελικά που ισχυρές "μονάδες" (σε οικονομικό πολιτικό, επιστημονικό επίπεδο), ήτοι ισχυροί "παίχτες" στην "διεθνή σκακιέρα", δεν είναι και τόσο "ευφυείς" όσον αφορά την μεσο-μακροπρόθεσμη έκβαση των όποιων αντιφάσεων. 
Νομίζω πως σε αυτό το σημείο ορθώνεται μπροστά μας το ζήτημα της διαλεκτικής, με την έννοια πως δεν έχουμε ακόμα διευκρινίσει αν η διαλεκτική σκέψη διαφωτίζει το θέμα της αναφερόμενης άνωθεν σχέσης ή αντίθετα είναι εμπλεκόμενη σε ένα "εσωτερικό" παιχνίδι συσκότισης (α-σύνειδης βέβαια) αφού εκ της θεωρητικής της δεδομενικότητας είναι εντελώς "απρόσβλητη" από το ενδεχόμενο να υπάρχει στο ανθρώπινο γεγονός μια ισχυρή αντι-διαλεκτική (αντικειμενική) δομή, και ειδικότερα σε αυτό το πλαίσιο που σκιαγραφήσαμε. 
Μπορεί κανείς να θεωρήσει βέβαια πως δεν έχει ακόμα επινοηθεί (και για κοινωνικο-ιστορικούς λόγους) εκείνη η διαλεκτική που θα ενσωμάτωνε θεωρητικο-πρακτικά τις δομές που "ανθίστανται" στην ήδη υπάρχουσα διαλεκτική. 
Επιτρέψτε μου να αμφιβάλλω για την ύπαρξη αυτού του μελλοντικού ευτυχούς γεγονότος, και να υποψιασθώ πως όσοι, από εντελώς μάλιστα αντίθετες σκοπιές, ελπίζουν σε μιαν νέα διαλεκτική θα περιμένουν στην αιωνιότητα της αιωνιότητας.
Αν από την άλλη δεν υπάρχει περίπτωση ευτυχούς ολοποιήσεως (για να μην πω ολοκληρώσεως) του ανθρώπινου γεγονότος τότε ο κόσμος που ανοίγεται μπροστά στα μάλλον έντρομα μάτια των διαλεκτικών στοχαστών "πάσης φύσεως", ο οποίος μάλιστα είναι σε βασικές πτυχές του αυτός ο ίδιος ο κόσμος εδώ και μυριάδες χρόνια, εμφανίζεται ως ενοχλητικά απειθάρχητος στις έλλογες (και αρκετά φιλόδοξες ωστόσο) επιδιώξεις των "διαλεκτικών". 
Η πραγματικότητα είναι για όλους (και βέβαια για τους στοχαστές, διαλεκτικούς τε και μη) ενοχλητικά απειθάρχητη, αντιφατική ως το έσχατο σημείο της υποστάσεώς της και "απαιτεί" άλλες αντιμετωπίσεις και στοχαστικές μορφοποιήσεις. 
Βέβαια υπάρχει ως αποτέλεσμα της ρομαντικής απογοητεύσεως όλων αυτών (ρομαντικών τε και μη) η παραγωγή μιας άλλης υστερικού τύπου στάσης που σημαίνει γενικά την εισδοχή του απογοητευθέντος σε ένα είδος νεο-φώτισης του σκότους ή ας το πω ευθύτερα σε ένα είδος νεο-σκότισης. 
Οι διαφωτιστές μπορούν να γίνουν νεο-σκότιστοι (γιατί το "νεο-φώτιστοι" θα ήταν κάπως παράδοξο, αλλά μπορούμε να πούμε ακριβέστερα "νεοφώτιστοι του σκοταδισμού"). Σε αυτό τον κόσμο λοιπόν όλα μπορεί κανείς να τα περιμένει.
Ποιά όμως θα μπορούσε να είναι η μορφή θέασης του κόσμου όπως είναι πραγματικά και όχι όπως  θέλει ή επιθυμεί να επιτύχει η διαλεκτική ανάγκη των ανθρώπων; 
Το διατυπώνω ούτως γιατί θεωρώ πως υπάρχει όντως (ακόμα και σε αλλοτριωμένη μορφή) η ανάγκη της διαλεκτικής.
Κατ'εμέ οι διάφορες "αντιδιαλεκτικές" που αναπτύχθηκαν από τον δομισμό, μετα-δομισμό και τα σχετικά, δεν μπορούν (όλως μη παραδόξως) να εκφύγουν αυτής της ανάγκης και είναι πολύ εύκολο (αν και χρειάζεται πολύς άσκοπος χρόνος) να "επαν-ενσωματωθούν" σε μια νέα εξίσου αδιέξοδη διαλεκτική.
Η διαλεκτική έχει μετατραπεί σε πρόβλημα με την έννοια πως δεν υπερβαίνεται με τις κατά κάποιο τρόπο προκλητικές πολεμικές εναντίον της που μάλιστα έχουν μετατραπεί σε υπερ-περίπλοκα θεωρησιακά συστήματα. Η τύφλωση όλων των υπερ-αισιόδοξων για τον μεγαλειώδη εαυτό τους θεωρητικών της ολότητας επεκτείνεται και σε όλους τους υστερικούς (αλλά όχι εξ'αυτού μη παραγωγικούς) αντίπαλους της διαλεκτικής. 
Στο θέμα που αναπτύξαμε μη επαρκώς στην αρχή του κειμένου οι αντινομίες, οι αντιφάσεις, οι τυφλώσεις, τα αδιέξοδα και οι φρούδες ελπίδες πραγματικά γιορτάζουν, και το λέω αυτό γιατί η γιορτή του αδιεξόδου που μετατρέπεται σε ανοησία, προκαλεί μετά μιαν έκλαμψη ευφυίας και μετά ξανά αντινομία και ανοησία, φαίνεται να συμπεριλαμβάνει εντός της όλες τις υποκειμενικές "δυνάμεις", είτε αυτές είναι "τεχνητές" οργανώσεις μονάδων ισχύος παγκόσμιας εμβέλειας είτε εκφράζουν τις πίστεις και τις πεποιθήσεις μοναχικών ατόμων που καμπουριάζουν μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή τους.





Είστε (είμαστε) όλοι πολύ έξυπνοι, τι να πω!

















Ι.Τζανάκος

Δυτικός ορθολογισμός..

Πέμπτη, 21 Αυγούστου 2014

Η (αντι-)θρησκευτική πολιτική του σοσιαλισμού. Επικαιροποίηση αρχών..




Σήμερα θα αγγίξω ένα κρίσιμο θέμα που έχει να κάνει με την θρησκευτικότητα και τους θεσμούς που την εκφράζουν, χωρίς να προβώ σε λειάνσεις που είναι αγαπητές στους "δημοκράτες" και "φιλελεύθερους" στοχαστές και πολιτειολόγους.
Είναι αποδεκτή από ένα λαϊκό κοσμικό κράτος η θεσμοποίηση της θρησκείας; 
Αν λάβουμε τα πράγματα από την σκοπιά της αστικής κοινωνίας είναι δυνατή τόσο η αποδοχή όσο και η άρνηση της θεσμοποίησης της θρησκείας με βάση τις συγκυριακές ή στρατηγικές στοχεύσεις της κυρίαρχης αστικής τάξης, στάσεις που συνήθως επικαλύπτονται με διάφορες φιλοσοφικές, επιστημονικές, ιδεολογικές θεωρήσεις και προπαγάνδες. 
Από την σκοπιά όμως μιας εργατικής εξουσίας ή ευρύτερα ενός μεταβατικού σοσιαλιστικού κράτους αυτή η θεσμοποίηση είναι εντελώς απαράδεκτη. 
Στον πραγματικό σοσιαλισμό δεν υπάρχει χώρος για επίσημες ή ανεπίσημες "ενώσεις" ή θεσμούς που εξυπηρετούν την θρησκευτικότητα ή την λατρεία ακόμα κι αν είναι εν μέρει αποδεκτός ένας συμβιβασμός που οφείλεται στην ανωριμότητα των κοινωνιών που ανορθώνονται στο επίπεδο της συλλογικής διεύθυνσης της κοινωνίας (καταργώντας την ατομική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής). 
Οι πραγματικοί σοσιαλιστές γνωρίζουν πολύ καλά πως οι παππάδες, οι ιμάμηδες, οι θεοκράτες λόγιοι, είναι ορκισμένοι εχθροί της πραγματικής ελευθερίας του λαού και της άμεσης δημοκρατίας των εργαζόμενων μαζών, χωρίς καθόλου να ταυτίζουν το θέμα της θρησκείας γενικά με την αυταρχική και ιεραρχική θεσμοποίησή του. 
Επειδή έχει επικρατήσει μια γενική σύγχυση που οφείλεται στην παρανόηση της έννοιας της ελευθερίας και της πολιτικής σε μια δημοκρατική σοσιαλιστική κοινωνία θα ήθελα να προχωρήσω σε μερικές παρατηρήσεις:
Η προσωπική ελευθερία πίστης και η ελευθερία των πεποιθήσεων σε κάθε κοινωνία εντάσσεται σε ένα οριοθετημένο πλαίσιο και το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και στην σοσιαλιστική (μεταβατική) κοινωνία. Μπορούμε μάλιστα να πούμε πως η σοσιαλιστική κοινωνία σε μερικά ζητήματα που αγγίζουν κρίσιμους τομείς της κοινωνικής δράσης περιέχει αυστηρότερες απαγορεύσεις από αυτές που περιέχονται στις αστικές κοινωνίες. 
Γιατί όμως συμβαίνει αυτό; Αυτό λ.χ στο θέμα της θρησκείας συμβαίνει γιατί το ξερίζωμα του σκοταδισμού και της καταπίεσης μέσα στην υποκειμενικότητα είναι (για τον σοσιαλισμό) καθοριστικό για την ίδια την ύπαρξη της σοσιαλιστικής κοινωνίας. Δεν είναι δηλαδή εφικτή η ύπαρξη καν μιας ελεύθερης σοσιαλιστικής κοινωνίας χωρίς το ξερίζωμα των άθλιων θεοκρατικών και "μεταφυσικών" αντιλήψεων που σχετίζονται άμεσα με την ελευθερία του υποκειμένου. Βέβαια είναι αδύνατον και άσκοπο και απαράδεκτο να θελήσει κανείς με απαγορεύσεις να ξεριζώσει τη θρησκεία μέσα στην συνείδηση του ατόμου. Αλλά είναι άλλο αυτό από το να κάνει το λάθος να δεχτεί κανείς την νομιμότητα των θρησκευτικών ενώσεων χωρίς την άμεση επίβλεψή τους από την εργατική εξουσία σε σχέση πάντα με τους όρους της ελευθερίας όπως την ορίζει και θα την ορίσει αυτή η μορφή εξουσίας. Έτσι, είναι αδύνατον να δεχτεί η σοσιαλιστική εξουσία οποιαδήποτε μορφή θρησκευτικής ιδεολογίας, προπαγάνδας, και θεσμικής εξουσίας (ακόμα και "οικογενειακής") που να αφορά την θέση των γυναικών στην κοινωνία και την ανατροφή και διαπαιδαγώγηση των παιδιών. 
Οι γυναίκες είναι ελεύθερες να ακολουθήσουν όποιον προσωπικό δρόμο επιλέξουν στην ζωή τους, και τα παιδιά δεν ανήκουν "απόλυτα" στην οικογένεια αλλά κυρίαρχα στην κοινωνία. Επίσης είναι απόλυτα κατοχυρωμένη και ελεύθερη η ομοφυλόφιλη επιθυμία. 
Κάθε συμβιβασμός απέναντι σε αυτά τα δικαιώματα που επιβάλλει η σοσιαλιστική εξουσία θα είναι καταστροφική και ως εκ τούτου οι δράσεις και οι προπαγάνδες των θρησκευτικών ομάδων που έρχονται σε αντίθεση προς αυτές τις θεμελιώδεις αρχές που ρυθμίζουν τον κοινωνικό βίο στην σοσιαλιστική κοινωνία πρέπει να είναι απαγορευμένες δια νόμου. 
Επειδή όμως όλες οι θρησκείες στηρίζουν την ύπαρξή τους στην καταστολή ακριβώς αυτών των δικαιωμάτων και στην καταστροφή του κοινωνικού δημοκρατικού ελέγχου στην ανατροφή των παιδιών είναι αδύνατη και μια "ομαλή" συνύπαρξη με τις θρησκευτικές ομάδες που τείνουν να θεσμοποιήσουν την δράση τους.
Η θρησκεία στην αστική κοινωνία είναι κατοχυρωμένη ως μορφή εξουσίας και γι'αυτό και η φλυαρία για την ελευθερία στην άσκηση των θρησκευτικών δικαιωμάτων αποκρύπτει το γεγονός πως όλες οι θρησκευτικές εξουσίες παλεύουν για την ελευθερία τους να εξουσιάζουν την ζωή των ανθρώπων. 
Η επαναστατική εξουσία σκόπευσε και σκοπεύει από τον 18ο αιώνα να "κόψει το χέρι" όλων των θρησκειών και να τους απαγορεύσει το "ελεύθερο" δικαίωμα να εξουσιάζουν την κοινωνική και προσωπική ζωή των ανθρώπων και ειδικά των γυναικών, των ομοφυλοφίλων, και των παιδιών. Αν κάποιος έχει ακόμα το δικαιώμα να "εξουσιάζει" την κοινωνική και προσωπική ζωή είναι ο ίδιος ο αυτοκυρίαρχος και αυτεπίτακτος εργαζόμενος λαός μέσα στα πλαίσια του σοσιαλιστικού δημοκρατικού προτάγματος και της σοσιαλιστικής δημοκρατικής πράξης.
Ας μην παραμείνουμε όμως άλλο σε αυτό το γενικό πλαίσιο αρχών που καθορίζουν την "θρησκευτική" ή μάλλον "αντιθρησκευτική" πολιτική του δημοκρατικού εργατικού κράτους. Ας θέσουμε το θέμα σε σχέση με τις σημερινές κοινωνικο-ιστορικές συνθήκες.
Τι στάση πρέπει να κρατάει ο σοσιαλιστής απέναντι στα "θρησκευτικά" δικαιώματα; Δεν θα επαναλάβω την γενική και αόριστη αρχή περί της υπεράσπισης των "μειονοτικών" θρησκευτικών δικαιωμάτων σε σχέση με την κυρίαρχη θρησκεία γιατί απλά σήμερα δεν θεωρώ πως υπάρχουν με την παλαιότερη έννοια θρησκευτικές μειονότητες αλλά ένα συγκεκριμένο πλαίσιο σχέσης μεταξύ υπερ-ισχυρών και τρομακτικών θρησκευτικών εξουσιών. 
Μπορεί λ.χ οι Γιαζίντι να είναι όντως θρησκευτική μειονότητα που εξοντώνεται από τα διάφορα υπερ-σουνιτικά ισλαμικά ζόμπι αλλά οι χριστιανοί οι μουσουλμάνοι οι ινδουϊστές και άλλοι δεν είναι απλά μειονότητες ακόμα κι αν στην χώρα που ζούνε αποτελούν μειονότητες πληθυσμιακά. 
Ο ανταγωνισμός μεταξύ αυτών των "μεγάλων" θρησκειών είναι ανταγωνισμός μεταξύ παγκόσμια κατοχυρωμένων και θεσμοποιημένων θρησκειών που μετέρχονται όλων των μέσων για να συμμετέχουν στην υποδούλωση των ανθρώπων και τον διαρκή ιδεολογικό, ψυχικό, και κοσμοθεωρητικό εγκλωβισμό τους σε σχήματα σκέψης και δράσης που καμμία σχέση δεν μπορούν να έχουν με την πρόοδο της ανθρωπότητας και την εγκαθίδρυση της ελεύθερης συμβίωσης των ανθρώπων σε παγκόσμιο και "τοπικό" επίπεδο. 
Η υπεράσπιση των θρησκευτικών δικαιωμάτων δεν μπορεί να είναι η διαρκής πρόφαση για την ανεμπόδιστη λειτουργία όλων αυτών των αποκρουστικών θεσμών κυριαρχίας επί της ανθρώπινης ζωής.
Οι σοσιαλιστές οφείλουν να γίνουν ξανά το μεγάλο εμπόδιο και ο μεγάλος καταστροφέας της θρησκευτικής εξουσίας και όχι να πλέουν αμέριμνοι στις σκοτεινές θάλασσες της θεοκρατικής αθλιότητας χωρίς να γνωρίζουν ότι αυτοί οι ίδιοι είναι τα πρώτα υποψήφια θύματα των αρπακτικών γενοκτόνων που κρύβονται στις αβύσσους τους. Αυτό το παλαιό και τώρα ανανεωμένο ιστορικό καθήκον των σοσιαλιστών τους τοποθετεί όμως σε ένα δύσκολο σημείο της πολιτικής και φιλοσοφικής διεργασίας γιατί υπάρχει ο κίνδυνος να μετατραπεί η στάση τους σε σημείο συνάντησης και όχι μόνο ρήξης με την αστική εξουσία. 
Όταν η εκάστοτε αντιδραστική εξουσία χρησιμοποιεί τον σεκταριστικό και φονταμενταλιστικό τρόπο σκέψης και έπειτα σε χρόνο dt μετασχηματίζεται η ίδια σε διώκτη αυτού του τρόπου σκέψης και δράσης οι σοσιαλιστές κινδυνεύουν να συνθλιβούν στις μυλόπετρες αυτών των "μετασχηματισμών" και να γίνουν ένα μέσο άσκησης της αστικής πολιτικής. 
Η δημοκρατική κουλτούρα τους οφείλει να γίνει προσεκτική απέναντι στους ελιγμούς και τους άθλιους κυνικούς μετασχηματισμούς της εξουσίας χωρίς να προβαίνει ταυτόχρονα σε υποχωρήσεις σε σχέση με την κοσμική ουσία του σοσιαλιστικού προτάγματος. 
Με αυτή την έννοια οι σοσιαλιστές (αν και πεπεισμένοι άθεοι που είναι συνήθως) πρέπει να αποκτήσουν μια επαρκή γνώση και κατανόηση του θρησκευτικού φαινομένου και των θεολογικών διαμαχών για να βγάζουν μέσα από την θρησκευτικότητα και την θεολογία τον ανθρώπινο και μυστικό πυρήνα τους για να τον αποδίδουν με σεβασμό προς την κοινωνία αποβάλλοντας όλο το αποκρουστικό περίβλημα και όλο το αποκρουστικό περιεχόμενο που περιέχουν οι κάθε λογής θρησκείες. Αυτή η πρακτική δεν είναι όπως θεωρούν οι διάφοροι θεοκράτες μια "υποκριτική" πρακτική που θέλει να "αλλοτριώσει" την θρησκεία από τις πηγές της και τα ριζικά της αιτήματα αλλά το αντίθετο μια μορφή επαν-οικειοποίησης όλων των πραγματικά αξιόλογων περιεχομένων της, όταν αυτά υπάρχουν. 
Αυτή η επαν-οικειοποίηση δεν είναι μια εύκολη υπόθεση, ούτε σημαίνει την υπαναχώρηση σε μια "θεολογία της απελευθέρωσης" όπως ίσως νομίζαμε (κάποιοι) σε μια αθώα και σχετικά ήρεμη (ιδεολογικά) εποχή, αλλά ένα είδος ιδεολογικής πολεμικής πράξης που έχει τα σημαντικότερα τραύματα και καταστροφές από την πλευρά της θρησκείας. Επίσης σημαίνει, ως πρακτική, ένα είδος επιλογών, ένα είδος μονομέρειας, απέναντι ακόμα και στα "σώματα" των κυρίαρχων θρησκειών με την έννοια πως εμείς πρέπει να ενισχύσουμε με ξεκάθαρο μακκιαβελικό τρόπο όλες τις δυνατές αντιφάσεις μέσα στο κύριο "σώμα" των κυρίαρχων θρησκειών επιβάλλοντας την εσωτερική τους διαίρεση σε όλο και περισσότερες εκδοχές, εντείνοντας δηλαδή τον εσωτερικό τους κατακερματισμό σε πολλαπλότητες. 
Εδώ όμως θα ήθελα να υπερασπιστώ αυτή την επιλογή της πολλαπλότητας και από μια σκοπιά που δεν περιορίζεται στο επίπεδο της (θεμιτής) μακκιαβελικής πρακτικής. Η διάσπαση και ο κατακερματισμός των κυρίαρχων θρησκειών δεν έχει θετικά αποτελέσματα μόνον από την σκοπιά της (μελλοντικής) σοσιαλιστικής εξουσίας αλλά και από την σκοπιά των ίδιων των θρησκειών που κρύβουν το ανθρώπινο και το αληθινό ποιοτικό τους περιεχόμενο ακριβώς σε αυτές τις αμυχές πολλαπλότητας που λαμβάνουν  το όνομα της αίρεσης (δεν μιλάμε βέβαια για τις new age σέκτες που είναι μέρη της νέας μυστικιστικο-παγανιστικής παν-θρησκείας). Με λίγα λόγια οι θρησκείες έχουν έναν πλούτο και έναν πραγματικό ποιητικό χαρακτήρα όταν εκλαμβάνονται στα "αιρετικά" τους όρια. 
Οι αληθινά ενδιαφέροντες "θρήσκοι" είναι συνήθως οι "αιρετικοί" (όχι οι διάφοροι γκουρού των new age σεκτών), τα μαύρα πρόβατα των θεσμοποιημένων θρησκειών και αυτούς πρέπει όχι μόνον να αγκαλιάσουμε αλλά και να τους βοηθήσουμε να σπάσουν τα φράγματα που τους θέτουν οι διάφοροι ιεροεξεταστές των κυρίαρχων θρησκειών...









Ι.Τζανάκος

Τρίτη, 19 Αυγούστου 2014

Ο Σολιψισμός των Εξαρχείων. Λογική, "Λογική", και ο δρόμος του έλλογου πάθους. Το παράδειγμα του Κουρδιστάν..





Έχω παρατηρήσει πως οι διάφοροι ανταγωνιστές περί του Λόγου περιστρέφονται σήμερα γύρω από φήμες και ειδήσεις που προέρχονται από πηγές που ταιριάζουν στην δική τους προ-εννόηση των πραγμάτων. Αυτό δεν αποτελεί από μόνο του μιαν αρνητική εγγύηση του ψεύδους των επιλογών τους. 
Δεν αποτελεί απόδειξη ψεύδους το γεγονός της προτίμησης των πηγών και τα λογικά άλματα δεν αποτελούν από μόνα τους (επίσης) απόδειξη παραλογισμού ή φανατισμού. 
Οφείλουμε να αναγνωρίσουμε ωστόσο την αφόρητη εξάρτησή μας από επισφαλείς πηγές πληροφοριών και αναλύσεων καθώς και την δική μας πιθανή εμπλοκή σε "πάθη" και προ-εννοήσεις που πλέκονται αξεδιάλυτα με αυτά τα "πάθη". 
Αυτό οφείλουν να το αποδεχτούν όλοι και κατά τη γνώμη μου όσοι δεν το αποδέχονται έχουν μάλλον αποφασίσει πως είναι αντιπρόσωποι ενός "θείου Λόγου" άσχετα αν τον προσδιορίζουν αυτό τον "θείο Λόγο" ως ορθό Λόγο. 
Η μαγματικότητα του Λόγου περιέχει ψευδο-αξιώματα, επιθυμίες, προ-εννοήσεις, πολιτισμικές εγγραφές, ψυχικά βιώματα, και στην άκρη μπορεί να ανθίζει και αυτό το πράγμα που λέγεται Λογική ή μάλλον οριοθετημένος από την Λογική Λόγος. 
Τα λέω όλα αυτά γιατί παρατηρώ επίσης πως στην "πιάτσα" μοστράρεται με αρκετό θράσος (πάλι) ένα είδος ιερο-εξεταστικής ορθολογικότητας (ψευδο-ορθολογικότητας) που κρίνει ζώντες και νεκρούς με την ευκολία και το πάθος του νεο-φώτιστου ζηλωτή, στα χνάρια ενός από καιρό ξεπερασμένου ριζοσπαστικού διαφωτισμού. 
Και για να μην παρεξηγηθώ πάλι θα σας πω απερίφραστα πως αυτό δεν εξαιρεί κανέναν από όλους τους "προοδευτικούς" συνομιλητές και συν-υβριστές με τους οποίους έχω σχετιστεί διαλεκτικά. 
Αν σε κάτι ομοιάζουν όλα τα τέκνα των Νιντερό και Βολταίρου, ή τα αλλόκοτα αποτελέσματα του ρουσσωϊκού πάθους, είναι στην επίδειξη "λογικότητας" συνήθως μετά ή πριν από ένα όργιο προπαγανδιστικής και άνευ ορίων λογοδιάρροιας ή ψευδοδιαλεκτικής διαμάχης.
Καταλαβαίνω πολύ καλά το πάθος, θα ήμουν γελοίος να το αρνηθώ ειδικά εγώ που διαπερνώμαι από πολλά και διαφορετικά πάθη.
Το έχω αποδείξει πως δεν έχω κανένα πρόβλημα να καταφύγω σε όλα τα λεκτικά πολεμικά μέσα, και επίσης είναι προφανής σε όλους σας η εχθρότητα που μπορώ να δείξω λεκτικά απέναντι σε έναν αντίπαλο στην συζήτηση. 
Αλλά ποτέ, δεν φοβάμαι να το πω για να μην χαρακτηριστώ, δεν κρύβομαι πίσω από το οχυρό της υποτιθέμενης λογικής για να δικαιολογήσω τα "δικά" μου πάθη ή προ-εννοήσεις. Αυτό με οδηγεί όμως τελικά εγγύτερα στον Λόγο και σε ένα ψήγμα αλήθειας, πράγμα που μπορώ να σας το αποδείξω με μερικά απλά παράδειγματα.
Σε όσους παρακολουθούν αυτήν εδώ τη σελίδα είναι προφανές πως στηρίζω με τις μικρές δυνάμεις μου τον αγώνα των Κούρδων για ελευθερία και ανθρώπινα δικαιώματα. 
Εαν αυτή μου η υποστήριξη ήταν κάλπικη θα προσπαθούσα να προσαρμόσω το "αντικείμενο" της υποστήριξής μου στα δικά μου μέτρα, ειδικά στα μέτρα της δικής μου "λογικής". Αυτό όμως δεν συμβαίνει. 
Τώρα που οι Κούρδοι στον δίκαιο αγώνα τους απέναντι στους τακφιριστές φονταμενταλιστές δέχονται την βοήθεια των Η.Π.Α και την έμμεση υποστήριξη (δια δηλώσεων) του Ισραήλ δεν πρόκειται ούτε να το αποσιωπήσω ούτε να το κρίνω από την σκοπιά του δικού μου υποτιθέμενου παθιασμένου "αντι-αμερικανισμού" ή "αντι-δυτικισμού", απλά γιατί δεν είμαι γενικά και αόριστα "αντι-αμερικάνος" και "αντι-δυτικιστής", αλλά το κυριότερο γιατί νιώθω και χαράζω έλλογα μιαν επιλογή υποστήριξης ως πραγματική όταν λαμβάνει υπόψιν της τα αντικειμενικά δεδομένα, την βούληση του υποστηριζόμενου, και την πραγματική σημασία των "ρεαλιστικών" υπολογισμών του μέσα στον ίδιο τον πραγματικό κόσμο. 
Μπορεί να έχω την δική μου εντύπωση και άποψη πως αυτή η επιλογή των Κούρδων θα τους δημιουργήσει προβλήματα στο μέλλον αλλά αυτό είναι η δική μου υποθετική άποψη από την απόσταση ασφαλείας που κάνει κάθε άποψη υποθετική.  
Στηρίζω λοιπόν την αποδοχή εκ μέρους τους αυτής της "συμμαχίας''
Δεν πρόκειται να υποκύψω λοιπόν στον αληθινά παράλογο "λογικισμό" της όποιας (εσωτερικής;) "συνέπειας" της θεωρίας (του καθένα μας) απλά γιατί η ανθρώπινη πραγματικότητα δεν θεωρείται ακόμα από κανένα τυπικό, συνεπές, πλήρες ή μη-πλήρες θεωρητικό σύστημα που να είναι επαρκές για την αποφυγή αντινομιών και άμεσα αξεπέραστων αντιφάσεων. 
Θα δεχτώ την αντινομικότητα και την αντιφατικότητα της κατάστασης με όλο μου το είναι και δεν θα κρυφτώ στην ''Λογική" που ψελλίζουν τα μαθητούδια της "Λογικής" και τα στραβάδια της ζωής. 
Εύχομαι λοιπόν (χωρίς  να είμαι καθόλου αφελής ως προς τις προσδοκίες) οι αμερικανικές ένοπλες δυνάμεις, το Ισραήλ και όποιος άλλος (πιθανόν και το Ιράν) μαζί με τις ένοπλες κουρδικές δυνάμεις (την Πεσμεργκά, το P.K.K και άλλους) να συντρίψουν τους γενοκτόνους του I.S. 
Ποιός αριστερός, φιλελεύθερος, κομμουνιστής, αναρχικός, καταστασιακός, αριστεριστής, μαοϊκός, τροτσκιστής, οικο-αυτόνομος και κάθε καρυδιάς καρύδι έχει τα αρχίδια να πεί αυτό που λέω εγώ τώρα; Να τηνε χέσω την "Λογική" αυτή που εμποδίζει την εκφορά του προφανούς.
Ανάλογες σκέψεις κάνω και για άλλες "μονομερείς" επιλογές μου.
Λόγου χάριν μελετώντας από απόσταση και ακόμα ως μαθητεύομενος το φαινόμενο του Ισλάμ από την αρχή επέλεξα να είμαι συναισθηματικά εγγύτερος προς τον Σιϊτισμό και τα ετερόδοξα ρεύματα ( Αλεβητισμός, Δρούζοι, Σούφι κ.α) και να σταθώ με μεγάλη καχυποψία απέναντι στον (πλειοψηφικό) Σουνιτισμό, ειδικά τον τακφιριστικό, ουαχαμπιτικό, σαλαφιστικό, που σαν μάστιγα έχει αποτεφρώσει πνευματικά την πλούσια ισλαμική (και βέβαια) και ειδικότερα σουνιτική παράδοση. 
Αυτό δεν σημαίνει βέβαια πως είμαι ένα είδος "εχθρού" της Σούννα γενικά και αόριστα ή πως δικαιολογώ τον "αντίθετο" και αντίστοιχο σιϊτικό φονταμενταλισμό όπως εκφράστηκε στο θεοκρατικό κράτος του Ιράν, ή στην Χεζμπολά κ.λ.π, αλλά πως έχω επιλέξει να θεωρώ ως ανοιχτότερη και πιό κοντά στην ανθρώπινη κατάσταση την σιϊτική αφήγηση του Ισλάμ, και νομίζω με τον καιρό θα φανεί πως έχω ένα (μερικό) δίκιο.
Αυτά και αφήστε με ήσυχο σολιψιστές των Εξα(ρ)χ(ρ)είων..











Ι.Τζανάκος

Κυριακή, 17 Αυγούστου 2014

..κατά κάποιο τρόπο




Η κατάσταση αγαπητοί φίλοι στο "διεθνές σκηνικό" έχει πραγματικά προσλάβει τέτοια "ποιοτικά" χαρακτηριστικά που αρχίζω να θεωρώ πως δεν έχει ίσως νόημα να γράφουμε σημειώματα και να περιστρεφόμαστε γύρω από διάφορα σημεία σαν να μην έχει αλλάξει τίποτα. Είναι άλλο να λές πως έχει αλλάξει η κατάσταση προς το θανατικότερο και άλλο να αρχίζεις να οσμίζεσαι τους καπνούς της ολέθριας φωτιάς.
Δεν είναι ανάγκη να υποθέσει κανείς πως αυτή η φωτιά θα έρθει άμεσα στο "σπίτι" του αν έχει οσμιστεί και δεί αυτό που έρχεται.
Κάποια στιγμή ακόμα κι αν εμείς δεν ζούμε θα έρθει το άσχημο και το απεχθές να χτυπήσει την πόρτα αυτού του "σπιτιού" και αν μέσα του συναντήσει όλες αυτές τις θεωρητικολογίες μας της καλής εποχής η αντήχηση δεν θα είναι καθόλου τιμητική για μας.
Θα πεις βέβαια "και μένα τι θα με νοιάζει" αν γίνει κάτι τέτοιο;
Εμένα με νοιάζει, και πείτε με μεταφυσικό. 
Δεν μπορώ να φανταστώ ότι θα έχω πέσει τόσο έξω που να προκαλώ το γέλιο ή τον οίκτο των μελλοντικών ανθρώπων ή του εαυτού μου αν "τότε" θα ζω. Υπάρχουν πράγματα που σίγουρα διαφεύγουν όλων, φίλων εχθρών εχθρο-φίλων, και δεν δέχομαι πως υπάρχουν ειδικά τώρα προφήτες και άτομα "εμείς σας τα λέγαμε".
Η ανησυχία μου έχει να κάνει με τις αντινομίες όλων αυτών που εν πάσει περιπτώσει δηλώνουν πως το ενδιαφέρον τους είναι η ελευθερία των ανθρώπων, των λαών, του ατόμου, του εργαζόμενου ή ό,τι άλλο θέτε. Από εδώ το πιάνουν από εκεί τους ξεφεύγει. 
Δεν μπορεί θα το έχουν σκεφτεί όλοι, εμένανε δεν με ξεγελάει κανένας "ιδεολόγος" ή "αντι-ιδεολόγος". Έχοντας συνηθίσει στην θεωρητική πολεμική και τις ιδεολογικές και προσωπικές διενέξεις έχω να πω πως βλέπω μια εσωτερική αμηχανία σε όλους, άσχετα τι λένε-λέμε φορώντας τις (γελοίες μερικές φορές) ιδεολογικές, πολιτικές, κοσμοθεωρητικές "στολές" μας (και αυτοί που τάχαμου είναι πέραν και πάνω των "στολών").
Που έχουμε προχωρήσει δηλαδή τόσα χρόνια, τόσους αιώνες, μυριάδες χρόνια; σιγά το προχώρημα..
Οι ίδιοι άνθρωποι, η ίδια η ανθρωπότητα, με ακόμα μεγαλύτερες εμπλοκές μερικές φορές κάποιοι από αυτούς, που γίνονται θέαμα του αηδιασμένου οίκτου των "ανωτέρων" θεατών τους. 
Ένα απογοητευτικό Ίδιο, μια επανάληψη που μετατρέπει την τρομακτικότητα της γελοιότητας, που υποτίθεται θα έκλεινε τον κύκλο του αδιεξόδου της γελοιότητας της επανάληψης των αδιέξοδων μορφών, ξανά σε καθαρό τρόμο που αν και αχρείος και ξεπεσμένος δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί ως αδιέξοδος απλά.
Να πιάσουμε τα πράγματα από την αρχή;
Πιάστε τα εσείς που έχετε όρεξη. 
Εγώ θα δω τον άνθρωπο και δεν θα ρωτήσω πιά τίποτα.
Ξεχάστε με, κατά κάποιο τρόπο. Αν και θα τα λέμε από εδώ..
 
 
 
 
 
Ι.Τζανάκος  

Πέμπτη, 14 Αυγούστου 2014

Σκέψεις για την ταυτότητα και την διαρκή άμυνα..




Έχει σημασία να αγωνιζόμαστε για έναν σκοπό που μας περιέχει όπως ακριβώς είμαστε ακόμα κι αν δεν ταυτιζόμαστε με αυτόν ως ολότητα; 
Με αυτή την λογική η πραγμάτωση του σκοπού θα ήταν μια κατάφαση του εαυτού μας, ένα είδος αυτοκατάφασης. 
Τέτοιος σκοπός δεν είναι άξιος να λεχθεί από άνθρωπο που θέτει την σχέση της κίνησης και της ακινησίας, της ταυτότητας και της ετερότητας στο κέντρο του στοχασμού του και της ύπαρξής του.






Το πλέγμα των κοινωνικών σχέσεων δεν αναφέρεται άμεσα στις ροϊκές και απο-ταυτοτικές διεργασίες της πραγματικότητας παρά μόνον με την έννοια και την κατάσταση της καταστροφής.
Η κοινωνία γνωρίζει μόνον την καταστροφή ως πλαίσιο και ουσία της ετεροίωσης και της αλλοποίησης της οικείας υπόστασής της, και ακόμα και η τραυματισμένη διατήρηση της αρχικής ταυτότητας και της ακινησίας της ως εκπλήρωση της οντολογικής επιθυμίας του ίδιου του όντος δεν εννοείται παρά μόνον στα πλαίσια μιας αμυντικής έννοιας και κατάστασης όπου τελικά επιτυγχάνεται ως ένα είδος διάσωσης ενός πολύτιμου αγαθού ως εν μέρει ακέραιου.






Τα μέτρα και τα σταθμά μεγάλων φιλοσόφων και στοχαστών τελικά περιορίζονται έτσι στην εικόνα ενός κόσμου που αλλάζει μόνον προς το χειρότερο και θραύει ένα ταυτόν που κάποτε υπήρξε ως ακέραιο και τελικά εμμένει στον εαυτό του και διατηρεί την τραυματισμένη μεν αλλά κυκλική και συνεκτική του ταυτότητα.
Σε αυτή την περίπτωση αυτά τα μέτρα και τα σταθμά δεν διαφέρουν από τα ίδια των "καθημερινών" ανθρώπων. 
Μόνο που έχει κάποια δικαιολογία η στάση ενός "καθημερινού" ανθρώπου από την ίδια την υλική κατάσταση διωγμού στην οποία βρίσκεται, όπως δικαιολογείται σε κάποια βαθμό και η στάση ολόκληρων λαών που αναζητούν με ανάλογο τρόπο την ταυτότητά τους και βυθίζονται στην μεταφυσική της αναζήτησης αυτής λόγω του διωγμού στον οποίο ευρέθηκαν από τους κυρίαρχους του κόσμου. 






Όταν έχεις να αντιμετωπίσεις τον "ανατολικό φονταμενταλισμό" πάνω στα ερείπια δεν πρέπει να ξεχνάς ποιός δημιούργησε αυτά τα ερείπια. 
Δεν δικαιολογείς τον αμυντικό "ταυτοτισμό" αφού μάλιστα πολύ γρήγορα μεταμορφώνεται σε επιθετικό και τυφλό που αποκτά αμέσως θύματα, αλλά πρέπει πάντα να ανάγεις τα πάντα στην αρχική αιτία.






Με αυτή την έννοια θα επιμένουμε πάντα πως η εγγενής επιθετικότητα της "δύσης" και των ιμπεριαλιστικών-καπιταλιστικών δυνάμεων που ταυτίστηκαν με αυτό τον προσδιορισμό-καθορισμό ήταν, είναι και θα είναι (όσο υφίστανται όλα αυτά) το αρχικό αίτιο, το ένοχο πλέγμα ενέργειας που δημιούργησε και δημιουργεί τις μαύρες δυνάμεις που βλέπουμε τώρα να ενεργοποιούνται σε "αντίδραση-σύμπραξη" προς και με τον δυτικό κόσμο. 






Και ας μην ξεχνάμε πως δεν είναι μόνον τα ζόμπι του IS τα αποτελέσματα αυτής της διεργασίας (που έχουν μάλιστα και πρότερη άμεση συνέργεια με τις δυτικές δυνάμεις) αλλά και πολύ "ομαλότερες'' και ουσιαστικά σημαντικότερες δυνάμεις που αναδύονται.. 













Ι.Τζανάκος

Τρίτη, 12 Αυγούστου 2014

Ιμπεριαλιστικός καπιταλισμός και "δύση". Κρίσιμες παρατηρήσεις..



Η αλληλο-διείσδυση και συγχώνευση των πολιτικών και των οικονομικών καθορισμών που συντελείται στον ιμπεριαλιστικό καπιταλισμό σημαίνει, πέρα από την προφανή ένωση των υλικών και των συνειδησιακών καθορισμών, την ένωση των υλικών (οικονομικών) καθορισμών με το αστικό κράτος.
Έτσι δεν έχουμε απλά "καπιταλισμό" ή "μονοπωλιακό καπιταλισμό" αλλά κρατικο-μονοπωλιακό ιμπεριαλιστικό καπιταλισμό
Ο ιμπεριαλιστικός καπιταλισμός υφίσταται ως υποστασιοποιημένο σε συγκεκριμένα κράτη και χώρες παγκόσμιο σύστημα αν εκπληρώνονται όλες οι οικονομικές και πολιτικές προϋποθέσεις του, που η μια εκ των βασικών είναι η ενότητά τους, η "οργανική" συσχέτισή τους σε ένα ενιαίο σύστημα.
Έχουμε λοιπόν τα εξής:
Συγκέντρωση του κεφαλαίου σε μονοπωλιακούς ομίλους, συγχώνευση βιομηχανικού και τραπεζικού κεφαλαίου, συγχώνευση των παραπάνω μορφών με το αστικό κράτος (ανεξάρτητα από την έκτασή του στην "οικονομία"), εξαγωγή κεφαλαίων και ενεργή συμμετοχή (πολιτική και στρατιωτική) του αστικού έθνους-κράτους στην δημιουργία και κατανομή των "γεωπολιτικών" σφαιρών επιρροής που είναι αναγκαίες να υπάρχουν για την εξαγωγή των κεφαλαίων και εμπορευμάτων και την άντληση "πρώτων υλών" για τα κεφάλαια αυτά.
Μια σημαντική παρατήρηση που προκύπτει από το "κριτήριο" της εννοιολογικής και οντολογικής συνοχής του όρου "ιμπεριαλισμός":
Η μικρή δύναμη μιας χώρας (και η σχετικά υποδεέστερη θέση των κεφαλαίων που εδράζονται σε αυτήν σε ένα ιμπεριαλιστικό μπλόκ) δεν την καθιστά μη-ιμπεριαλιστική, εφόσον με την "μικρή" συμμετοχή της στο εκάστοτε μπλόκ καθορίζεται ως ενεργή ιμπεριαλιστική χώρα . 
Αντίθετα μια μεγάλη χώρα, εφόσον δεν της "επιτρέπεται" να ολοκληρώσει την ενότητα των καθορισμών που θα την καθιστούσαν ιμπεριαλιστική, δεν είναι ιμπεριαλιστική χώρα.
Λόγου χάριν, κάτι που αδυνατούν να καταλάβουν οι "μηχανικιστές-οικονομιστές":
Η ελλάδα είναι μια ολοκληρωμένη, αν και αδύναμη, ιμπεριαλιστική χώρα, ενώ η ρωσσία, η κίνα, και το ιράν, παρά τις φοβερές δυναμικές που αναπτύσσουν στο επίπεδο της αστικής παραγωγικής και αστικής κρατικής δομής δεν είναι ολοκληρωμένες ιμπεριαλιστικές χώρες παρά μόνον δυνάμει, άρα δεν είναι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις. 
Η δύση απαγορεύει την δημιουργία μιας ολοκληρωμένης ιμπεριαλιστικής δομής σε οποιονδήποτε χώρο εκτός της επιρροής της. 
Οι ενδο-ιμπεριαλιστικές αντιθέσεις υφίστανται μόνον εντός της δύσης γιατί μόνον η δύση περιέχει ιμπεριαλιστικές χώρες (ακόμα).
Γι'αυτό και οι δυνάμεις της εργατικής τάξης μέσα στην δύση πρέπει να μην προσδιορίζουν τις αντίπαλες στην δύση δυνάμεις ως ιμπεριαλιστικές, παίζοντας το παιχνίδι της δύσης.
Από την άλλη η ιδιαιτερότητα αυτής της θέσης δεν πρέπει να παραβλέπεται εφόσον δημιουργεί συνέχεια το ιστορικό καθήκον ενός πιθανού εθνικο-ανεξαρτησιακού αγώνα απέναντι στην δυτική κυριαρχία στον οποίο (πιθανόν πάλι) θα συμμετέχουν αρχικά όλες οι τάξεις, τόσο στις δυνάμει (μη-δυτικές) ιμπεριαλιστικές χώρες όσο και στις μικρές κυρίως, αλλά και μεγάλες, (δυτικές) ιμπεριαλιστικές χώρες εφόσον τίθεται ζήτημα αποστασίας τους από τον δυτικό ιμπεριαλιστικό κόσμο. 
Επίσης: 
Η ανισότητα (ποσοτικής και ποιοτικής) δύναμης της "εσωτερικής ανάπτυξης" μιας αστικής χώρας (και της αστικής τάξης της) με την "εσωτερική ανάπτυξη" στις άλλες, παρά την αλληλεξάρτηση και τον αλληλοκαθορισμό των παραγωγικών τους δομών δεν δημιουργείται μόνον με οικονομικούς όρους αλλά με την ενότητα των οικονομικών και των πολιτικών όρων, άρα δημιουργείται και από την πολιτική δομή καθαυτή και διεαυτή.





Ι.Τζανάκος

Κυριακή, 10 Αυγούστου 2014

Ιμπεριαλιστικός καπιταλισμός..




Το ιμπεριαλιστικό-καπιταλιστικό σύστημα δεν αποτελεί έναν αφηρημένο καθορισμό που διαμεσολαβείται, εκ των υστέρων ή εκ των προτέρων, από τις υποκειμενικές του συγκεκριμενοποιήσεις.
Το ιμπεριαλιστικό-καπιταλιστικό σύστημα αποτελεί ένα κοινωνικο-οικονομικό πλέγμα που ενοποιεί τους γενικούς αντικειμενικούς καθορισμούς του καπιταλισμού με τις υποκειμενικές του συγκεκριμενοποιήσεις με τέτοιο τρόπο που να καθιστά μάλιστα την "ξεκάθαρη" διάκριση μεταξύ τους ανενεργή έτσι όπως την γνωρίσαμε στην προ-μονοπωλιακή/προ-ιμπεριαλιστική εποχή.
Βέβαια ακόμα και στην προ-μονοπωλιακή/προ-ιμπεριαλιστική εποχή δεν υπήρχε κάποια απόλυτη διάκριση αλλά με την είσοδο στην ύστερη εποχή του καπιταλισμού η συσχέτιση των υποκειμενικών με τους αντικειμενικούς όρους μετατράπηκε από "αντανακλαστική" σε "ανακλαστική". 
Προτού διαμαρτυρηθεί κανείς για αυτή την (φαινομενικά μόνον λεκτική) διάκριση σπεύδω να υποσχεθώ μια εκτενέστερη ερμηνεία της. Θα έλεγα σε ένα πρώτο επίπεδο πως η αντανακλαστικότητα σημαίνει έναν ισχυρό βαθμό εξωτερικότητας (της σχέσης των όρων) ενώ η ανακλαστικότητα (σημαίνει) έναν ισχυρό βαθμό εσωτερικότητας (της σχέσης) των όρων που συγκροτούν το κοινωνικο-οικονομικό πλέγμα. 
Οι συνέπειες αυτής της αλλαγής της δόμησης των σχέσεων ανάμεσα στους δομικούς όρους της (αστικής) κοινωνίας είναι σημαντικές και συνήθως παραβλέπονται από αυτούς που έχουν το ιστορικο-πολιτικό (και ευρύτερα ιστορικό-ταξικό) συμφέρον να αποκρύψουν αυτή την ποιοτική αλλαγή.
Γι'αυτό και έχει ιδιαίτερη σημασία να αποκαλύπτουμε την ταξική προδοσία και το αίσχος εκείνων των διανοουμένων και εκείνων των κινημάτων που θέλουν: 1) να διαλύσουν την κριτική στον ιμπεριαλιστικό καπιταλισμό μέσα σε μια ακίνδυνη για το σύστημα κριτική του καπιταλισμού όπως αυτός εξετάζεται ως "γενικός" καθορισμός του κοινωνικο-οικονομικού πλέγματος, και θέλουν επίσης 2) να διαλύσουν την κριτική στον ιμπεριαλισμό μέσα σε μια ακίνδυνη για το σύστημα κριτική του ως μόνον οικονομικού ή μόνον πολιτικού καθορισμού.
Αυτά τα "λάθη" των ταξικών προδοτών ή (απλά) ταξικών εχθρών της εργατικής τάξης και του εργαζόμενου λαού (συνήθως αυτών που αυτοπροσδιορίζονται ως "αντισταλινικοί'') είναι αποτελέσματα της αντιδιαλεκτικής τους κοσμοθεωρίας που απορρέει από την ταξική τους θέση στις παγκόσμιες παραγωγικές σχέσεις του ιμπεριαλιστικού καπιταλισμού, και επεκτείνονται σε όλο το φάσμα της πολιτικής, φιλοσοφικής, ιδεολογικής τοπο-θέτησής τους και σε άλλα κρίσιμα θέματα που έχουν να κάνουν με την ανάλυση του παγκόσμιου ιμπεριαλιστικού-καπιταλιστικού συστήματος,  τον προλεταριακό διεθνισμό, το είδος του επαναστατικού κράτους, και το είδος της παραγωγής στο μεταβατικό προς τον κομμουνισμό κοινωνικο-οικονομικό σύστημα...
Θα προσπαθήσουμε στις επόμενες αναρτήσεις μας να προσδιορίσουμε με συντομία τις απόψεις μας για το ποιά ακριβώς είναι αυτά τα λάθη και σε ποιό βαθμό έχουν διαβρώσει και επηρεάσει το λαϊκό κίνημα όταν αυτό εκφράζεται ως θεωρητική ανάλυση..





Ι.Τζανάκος

Πέμπτη, 7 Αυγούστου 2014

μη-εννοιολογήσεις..




Η έννοια της δύναμης δεν ορίζεται μέσω των νιτσεϊκών παραληρημάτων, ούτε μέσω των σμιτιανών υπαγωγών της στην ισχύη και μάλιστα (σε) αυτήν που περι-ορίζεται στο άμεσο στρατιωτικό επίπεδο της "επικράτησης". Η έννοια της δύναμης δεν ορίζεται στα πλαίσια της θεωρίας των "παραγωγικών δυνάμεων" παρά μόνον περιγραφικά.







Ι.Τζανάκος

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..