Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Κυριακή, 30 Νοεμβρίου 2014

Καρίμ Πουρχαμζαβί / Ουαχαμπισμός και Σαλαφισμός / Μετάφραση και αναδημοσίευση: Παραναγνώστης..





http://paranagnostis.blogspot.gr/2014/11/blog-post_29.html


Ουαχαμπισμός και Σαλαφισμός

Αναδημοσίευση από το REDLINE
 του Καρίμ Πουρχαμζαβί

Μετάφραση   Παραναγνώστης


Η δημοσιογραφική κάλυψη από τα νέα ΜΜΕ του κύριου ρεύματος, μας υποδεικνύει ότι η Μέση Ανατολή βρίθει φανατικών ισλαμιστών. Η μεγάλη ποικιλομορφία πολιτική και θρησκευτική, στην περιοχή παραγράφεται. Επιπλέον, ο τρόπος με τον οποίο οι δυτικές δυνάμεις, ιδιαίτερα οι Ηνωμένες Πολιτείες, έχουν ενθαρρύνει και υποστηρίξει την ανάπτυξη συντηρητικών θρησκευτικών κινημάτων για να υπονομεύσουν προοδευτικά εθνικιστικά κινήματα ποτέ δεν αποκαλύπτεται. Ωστόσο, η χορηγία προς τις αντιδραστικές μορφές του Ισλάμ από τις Ηνωμένες Πολιτείες και τους τους κύριους συμμάχους τους στην περιοχή, κυρίως τη Σαουδική Αραβία, είναι ζωτικής σημασίας για την κατανόηση της τωρινής ισχύος αυτών των κινημάτων και της επέκτασης της σύγκρουσης.


Επιπλέον, όπου μουσουλμάνοι πολεμούν μουσουλμάνους, δεν μας παρέχεται καμία ανάλυση για το πάνω σε ποιο έδαφος αυτό θα μπορούσε να συμβαίνει και ποιες είναι οι διαφορές μεταξύ των διαφόρων κλάδων του Ισλάμ. Τώρα πια ο όρος «σαλαφιστής» μπορεί να εμφανιστεί σε μια είδηση ή σε μια συνέντευξη και ο κόσμος να έχουν μεν την εντύπωση ότι αυτό θα μπορούσε να είναι, κατά κάποιον τρόπο, σημαντικό, αλλά δεν μας πληροφορεί κανείς για το πώς ή το γιατί. Στην καλύτερη περίπτωση, θα μπορούσαμε σταχυολογώντας να εικάσουμε ότι έχει κάποια σχέση με τον «ουαχαμπισμό», το φονταμενταλιστικό δόγμα με το οποίο το σαουδαραβικό κράτος έχει συνδεθεί από την ίδρυσή του, τη δεκαετία του 1920.

Δεδομένου ότι το Ισλαμικό Κράτος, η ομάδα που μας λένε ότι αντιπροσωπεύει μια άνευ προηγουμένου απειλή για μας σε αυτή τη χώρα, ταυτίζεται με το σαλαφισμό, μπορεί να είναι ιδιαίτερα χρήσιμο να διερευνήσουμε τι σημαίνει αυτό.

Ουαχαμπισμός και Σαλαφισμός: ένα δόγμα

Στην πραγματικότητα, οι διαφορές μεταξύ ουαχαμπισμού και σαλαφισμού είναι περιθωριακές˙ οι δύο όροι αναφέρονται πράγματι στο ίδιο δόγμα και ως εκ τούτου παρέχουν την ίδια ιδεολογική βάση για ένα παρόμοιο σύνολο δράσεων και βίας.

Ο Αραβικός όρος σαλάφ αναφέρεται σε μια ιστορική περίοδο κατά την οποία ο προφήτης του Ισλάμ, Μωάμεθ, και οι σύντροφοί του, ζουν τον 7ο αιώνα στη Μεδίνα. Ως θεολογική προσέγγιση, προτάθηκε για πρώτη φορά από έναν φανατικό νομομαθή, τον Ιμπν Ταϋμιγιάχ, στις αρχές του 14ου αιώνα. Ο Ιμπν Ταϋμιγιάχ γεννήθηκε σε μια οικογένεια Χαμπαλί και ο πατέρας του ήταν επίσης νομομαθής Χαμπαλί. Η σουνιτική παράταξη του Ισλάμ χωρίζεται σε τέσσερις θεολογικές σχολές (μαντχαχέμπ) τις Χαμπαλί Σαφεΐ Μαλεκί και Χαναφί.

Ωστόσο, τα περισσότερα από τα έργα του Ιμπν Ταϋμιγιάχ και τα θρησκευτικά του διατάγματα, ή φετφά, ήταν έξω από την παράδοση Χαμπαλί. Επιχειρηματολογώντας όχι μόνο εναντίον των τεσσάρων σουνιτικών σχολών, αλλά και εναντίον του συνόλου σχεδόν των ισλαμικών σεκτών και των προσεγγίσεών τους για την κατανόηση του Ισλάμ, ο Ιμπν Ταϋμιγιάχ πρότεινε την έννοια του αλ σαλάφ αλ σαλέχ - ακολουθώντας το μονοπάτι των δικαίων συντρόφων του προφήτη. Ο όρος αυτός αργότερα, στη σύγχρονη εποχή, έγινε ένας αποκλειστικός τίτλος για τους οπαδούς του σαλαφισμού και του ουαχαμπισμού. Δηλαδή, μόνο οι προαναφερθέντες οπαδοί ακολουθούν τους δικαίους συντρόφους και αντιπροσωπεύουν επομένως, το αληθινό Ισλάμ, ενώ οι άλλοι μουσουλμάνοι όχι.

Η στάση που τήρησε ο Ιμπν Ταϋμιγιάχ απέναντι σε άλλες ισλαμικές προσεγγίσεις, οι οποίες ως επί το πλείστον ενσωμάτωσαν τον ορθολογισμού, προκειμένου να εξαχθούν ισλαμικές αρχές και να ερμηνευθεί το Κοράνι, ήταν ο αφορισμός τους. Ωστόσο, η λέξη αφορισμός είναι μια κακή μετάφραση της αραβικής λέξης τακφίρ. Η λέξη τακφίρ - στο σαλαφιστικό συγκείμενο - θεωρεί έναν μουσουλμάνο ή ένα μουσουλμανικό έθνος μη-πιστούς και ως εκ τούτου, κηρύσσει τζιχάντ εναντίον τους˙ το να χυθεί το αίμα τους είναι πλέον επιτρεπτό. Ενάντια στην ορθολογική προσέγγιση της σουνιτικής Ασαέρα (που αποτελείται από περίπου 90 τοις εκατό της παγκόσμιας μουσουλμανικής σουνιτικής κοινότητας ) και τη χρήση του ορθολογισμού και από σιίτες και σούφι (20 τοις εκατό του μουσουλμανικού κόσμου), ο Ιμπν Ταϋμιγιάχ πρότεινε μια δογματική προσέγγιση κατασκευής ισλαμικών αρχών από το Κοράνι. Δηλαδή, ό,τι είναι γραμμένο στο Κοράνι - ένα κείμενο του 7ου αιώνα - θα πρέπει να κατανοείται έτσι όπως γράφτηκε.
Ούτε πέρασμα του χρόνου, ούτε καμία λογική προσέγγιση ούτε οποιοδήποτε είδος καινοτομίας και αναλογίας δεν μπορούν να εμπλέκονται στην ερμηνεία των κορανικών στίχων στη νέα εποχή και στις νέες συνθήκες. Όταν λοιπόν ο Ιμπν Ταϋμιγιάχ θεώρησε Σιίτες και Σούφι ως «ανθρώπους της καινοτομίας» εννοούσε ότι αυτές οι «καινοτομίες» βλάπτουν την καθαρότητα του Ισλάμ και καθιστούν τους καινοτόμους απλούς «απίστους» που εργάζονται ενάντια στην αληθινή έννοια του Ισλάμ το οποίο υποτίθεται ότι μόνος εκείνος κατάλαβε σωστά.

Ο σαλαφισμός του Ιμπν Ταϋμιγιάχ δεν ελήφθη σοβαρά υπόψη στον καιρό του, στις αρχές του 14ου αιώνα. Ούτε κατόρθωσε να προσελκύσει άλλους μουσουλμάνους και να εμπνεύσει ένα κίνημα, ούτε θα μπορούσε να διαταράξει την υπάρχουσα πολλαπλότητα των μουσουλμάνων. Μόλις στα μέσα του 18ου αιώνα ένας ιεροκήρυκας, ιδιαίτερα εμπνευσμένος από τα έργα του Ιμπν Ταϋμιγιάχ, ο Μωχαμέτ Ιμπν Αμπντ αλ Ουαχάμπ, μπόρεσε να μετατρέψει το σαλαφισμό σε ένα πραγματικό αντιδραστικό κίνημα που είναι γνωστό ως κίνημα ουαχάμπι.

Πυρήνας της έμφασης του Ιμπν Αμπντ αλ Ουαχάμπ ήταν η έννοια του μονοθεϊσμού ώστε να συναχθεί το συμπέρασμα ότι οι μη ουαχάμπι μουσουλμάνοι είναι «αιρετικοί», διαχωρίζουν σε άλλα υποκείμενα τον Θεό, όταν τον λατρεύουν. Στην πραγματικότητα η όλη προσέγγιση του Ιμπν Αμπντ αλ Ουαχάμπ σχεδιάστηκε για να λειτουργήσει ως θρησκευτικός αστυνομικός μηχανισμός προκειμένου να προσδιοριστεί ποιος είναι ο καθαρός Μουσουλμάνος, που λατρεύει τον μοναδικό Θεό και μόνο, και ποιος δεν είναι. Ο ουαχαμπισμός είναι λοιπόν σε μεγάλο βαθμό εμμονικός τόσο με την έννοια του τακφίρ όσο και με άλλα πεδία, όπως η δικανική ερμηνεία του Κορανίου και της ισλαμικής νομολογίας γενικά. Ο ουαχαμπισμός είχε λίγα να προσφέρει˙ απλά υιοθέτησαν τον Ιμπν Ταϋμιγιάχ , και ένα μέρος από τις Χαμπαλί, προσεγγίσεις.

Ο ιδρυτής του ουαχαμπισμού, μαζί με μια χούφτα πιστούς του, άρχισαν να ασκούν το δόγμα τους, καταστρέφοντας ιερούς τάφους, κόβοντας δέντρα και λιθοβολώντας μέχρι θανάτου γυναίκες σε μικρές πόλεις στην αχανή έρημο της Αραβίας, τη Ναγίντ. Ωστόσο, τρία σημαντικά γεγονότα βοήθησαν τον ουαχαμπισμό όχι μόνο να επιβιώσει ως ένα εξαιρετικά περιοριστικό και μοιραίο δόγμα, αλλά επίσης, σε κάποιο βαθμό, να εξαπλωθεί σε διεθνές επίπεδο.

Σημεία καμπής

Το πρώτο σημείο καμπής ήταν η συμμαχία μεταξύ Ιμπν Αμπντ αλ Ουαχάμπ και Ιμπν Σαούδ - ιδρυτή του Οίκου των Σαούδ - στο χωριό Νταρίγια όπου ο Ιμπν Σαούδ ήταν αρχηγός της μικρής φυλής του. Ο Ιμπν Σαούδ, ο οποίος ονειρευόταν να κυβερνήσει πέρα από το μικρό χωριό του, βρήκε στον ουαχαμπισμό μια τζιχαντική μηχανή πολέμου, με την οποία θα μπορούσε να κατακτήσει περισσότερα εδάφη. Ο Ιμπν Αμπντ αλ Ουαχάμπ, ο οποίος από τότε καταδιωκόταν από τους Οθωμανούς για όσα ο ίδιος και οι πιστοί του είχαν διαπράξει σε διάφορες πόλεις της Ναγίντ, βρήκε άσυλο κοντά στον Ιμπν Σαούδ και μια ευκαιρία να διαδώσει το δόγμα του μέσω της τζιχάντ κατά των «απίστων» - των άλλων μουσουλμάνων της εποχής του.

Ως αποτέλεσμα της συμμαχίας, διάφορες πόλεις της Αραβίας όπως το Ριάντ, η Ταέφ, η Μέκκα και η Μεδίνα, καθώς επίσης και πόλεις με σιιτική πλειοψηφία κατοίκων όπως η Αλ Άσα στην Αραβία και η Καρμπάλα του Ιράκ, υπέστησαν επανειλημμένα επιδρομές των ουαχάμπι κατά τον 18ο, 19ο και στις αρχές του 20ου αιώνα. Κάθε μία από αυτές τις επιδρομές επέφερε πολλές σφαγές από τις οποίες οι γυναίκες και τα παιδιά δεν εξαιρούνταν.

Το δεύτερο σημείο καμπής για το κίνημα ουαχάμπι ήταν όταν η Βρετανική Αυτοκρατορία βρήκε στον ουαχαμπισμό ένα καλό μέσο εναντίον του αντιπάλου της, της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Κατά συνέπεια, η Βρετανία υποστήριξε το κίνημα ουαχάμπι τόσο οικονομικά όσο και με όπλα κατά τη διάρκεια του Α Παγκοσμίου Πολέμου. Το τρίτο κρίσιμο γεγονός περιλαμβάνει επίσης τη Μεγάλη Βρετανία. Μετά τον Α Παγκόσμιο Πόλεμο, η βρετανική κυβέρνηση ευνόησε τις πιο συντηρητικές δυνάμεις στην Αραβική χερσόνησο˙ προτίμησαν τον οίκο των Σαούδ και τους ουαχάμπι συμμάχους τους από τις μετριοπαθείς χασεμιτικές δυνάμεις, που διοικούσαν τη Χετζάζη στη Δυτική Αραβία. Η Βρετανία το 1932 απένειμε ουσιαστικά, στον οίκο των Σαούδ ένα κράτος, τη Σαουδική Αραβία.

Μικρή υποστήριξη από κύριο ρεύμα του Ισλάμ, τους οποίους και ονομάζουν «απίστους»

Οι ουαχάμπι απορρίπτουν τον τίτλο ουαχάμπι και αυτοαποκαλούνται μοουαχεντόν, οι άνθρωποι που είναι μονοθεϊστές. Όπως είναι αναμενόμενο, ο τίτλος χρησιμοποιείται επίσης για να αποκλείσει, για να υποδείξει ότι οι μη ουαχάμπι δεν λατρεύουν τον ένα και μοναδικό θεό και ως εκ τούτου δεν είναι τίποτα περισσότερο από «αιρετικοί». Είναι ωστόσο, γνωστοί ως ουαχάμπι επειδή ο ιδρυτής τους ήταν ο Μωχαμέτ ιμπν Αμπντ αλ Ουαχάμπ. Οι σαλαφιστές δεν βρήκαν κανένα πρόβλημα να δεχτούν τον τίτλο των μόνων μουσουλμάνων που ακολουθούν το μονοπάτι των δικαίων συντρόφων του έβδομου αιώνα, μιας εποχής για την οποία γνωρίζουμε πολύ λίγα.

Υπάρχουν επίσης ελάχιστα στοιχεία σχετικά με το πώς ο προφήτης και οι σύντροφοί του ζούσαν στην πραγματικότητα. Τα περισσότερα από όσα έχουν γραφτεί για το θέμα αυτό βασίζονται σε ένα θρησκευτικό πλαίσιο και όχι σε κάποια αξιόπιστη ιστορική ακαδημία. Ωστόσο, τόσο ο σαλαφισμός όσο και ο ουαχαμπισμός προέκυψαν από τον 18ο αιώνα και μετά. Η θεολογική βάση και των δύο αυτών προσεγγίσεων είναι μία και, όπως αναφέρθηκε προηγουμένως, βρίσκει πολύ μικρή ή καθόλου υποστήριξη στις παραδοσιακές σχολές του Ισλάμ. Για παράδειγμα, δεν υπάρχει ισλαμική σχολή ή ίδρυμα μέχρι σήμερα που να ασκεί την τεράστια και μοιραία δύναμη του τακφίρ η οποία δίνει τη δικαιοδοσία να χυθεί το αίμα άλλων μουσουλμάνων ή να ξεκινήσει ένας τζιχαντικός πόλεμος εναντίον τους, δυνάμει της κήρυξής τους ως απίστων. Αντιθέτως, οι παραδοσιακές ισλαμικές σχολές θεωρούν την κρισιακή αυτή εξουσία ως ανήκουσα στο θεό.

Ανεξάρτητα από το πώς ο ουαχαμπισμός έχει εξαπλωθεί σε παγκόσμιο επίπεδο από το 1932 μέχρι σήμερα, η ιδεολογία αυτή βρίσκεται τώρα πίσω από τις αμείλικτες ομάδες τζιχαντιστών, όπως το ISIS στη Συρία και το Ιράκ. Ο αποκεφαλισμός Σύρων και Ιρακινών, μαζί με κάποιους Βρετανούς και Αμερικανούς δημοσιογράφους και εργαζόμενους της ανθρωπιστικής βοήθειας επειδή είναι «άπιστοι», η καταστροφή ιερών ισλαμικών τόπων, όπως τζαμιά, αρχαίοι τάφοι και τάφοι με ιστορική σημασία, η απαγόρευση της μουσικής και του καπνίσματος και η επιβολή εξαιρετικά περιοριστικών ενδυματολογικών κωδίκων, όπως η μπούρκα στη Συρία και στις ιρακινές πόλεις που βρίσκονται υπό τον έλεγχο των τζιχαντιστών μπορούν όλα να βρουν δικαιολογία στην ουαχαμπική και σαλαφική ιδεολογία.

Σάββατο, 29 Νοεμβρίου 2014

Διαχωριστικές γραμμές...




Από τη στιγμή που ξέσπασε η τακφίρι φασιστική βία στο Νότιο Κουρδιστάν (Βόρειο Ιράκ) και το δυτικό Κουρδιστάν (Βόρεια Συρία) και διενεργήθηκε, για μια άλλη μια φορά στην ιστορία, μια Γενοκτονία (με την τυπική και ουσιαστική έννοια) εναντίον των Γεζίντι Κούρδων, έχουν αλλάξει όλα μέσα μου και έχουν μετατραπεί για μια ακόμα φορά (μάλλον την οριστική) οι θεμελιακές παραδοχές της σκέψης μου, και θα ήθελα να συμβεί αυτό και σε άλλους συναγωνιστές που νιώθω ότι έχουν πορωθεί από τις ιδεολογικές καταβολές τους. Δεν θα ήταν αναγκαίο να μετατραπούν αυτές οι (ιδεολογικές) καταβολές με έναν τρόπο που θα τις καθιστούσε ανενεργές, αλλά από ό,τι φαίνεται δεν υπάρχει άλλος τρόπος για να σπάσει το απόστημα της ιδεολογίας και να χυθεί το πύον της ιστορικής σήψης. 
Ποιά είναι τα "δεδομένα" της πληγής που άνοιξε και δεν λέει να κλείσει μέσα στην "αριστερά" της Ελληνικής επικράτειας. Δεν έλειψε η εκδήλωση αλληλεγγύης στους Κούρδους, ούτε απουσίασε κανείς από το προσκλητήριο, της σκέψης τουλάχιστον. Αλλά υπάρχει μια αδικαιολόγητη αμηχανία και ψυχρότητα από τότε που έγινε εμφανής η συμμαχία της Κουρδικής αριστεράς και των παραδοσιακών Κούρδων εθνικιστών (Πεσμεργκά) (που προϋπήρχε) με την Δύση και τις Η.Π.Α. Δεν φαίνεται να κολλάει η ιδεολογία του έλληνα αριστερού, κομμουνιστή, και αναρχο-αυτόνομου, με τέτοια δεδομένα. Κατά κάποιο τρόπο αυτή η ψυχρότητα αντιστοιχεί και στην "μέση" συνείδηση του Έλληνα πολίτη. Πού είναι η οργή για την πολιτική του Ισραήλ και οι μεγαλοστομίες για "γενοκτονία" του Παλαιστινιακού λαού από τους Σιωνιστές; (έχουν γίνει φοβερά εγκλήματα πολέμου από το Σιωνιστικό Ισραήλ και εθνοκάθαρση, αλλά όχι γενοκτονία, εναντίον του Αραβικού-Παλαιστινιακού λαού). 
Πού είναι οι διαδηλώσεις, οι καμμένες σημαίες, τα γεμάτα πάθος ρητορεύματα εναντίον του πολέμου από έναν πανίσχυρο στρατό ενάντια σε έναν ανυπεράσπιστο λαό; Τα έφαγε η σιωπή, και η ζωή συνεχίζεται. 
Είναι αλήθεια πως μόνον ο Σύριζα, με συστολή και κόμπλεξ απέναντι στον αυστηρό "κομμουνιστή" ή "αριστεριστή" κριτή, και διάφοροι από τον "αριστερο-πατριωτικό" χώρο, όπως και από τον "εθνικιστικό" χώρο, επέδειξαν μια στοιχειώδη αλληλεγγύη και πραγματική κατανόηση απέναντι στο Κουρδικό κίνημα, παραβλέποντας όμως να πούνε το προφανές και σκληρό πως αυτό (το κίνημα) συμμάχησε, και από τα αριστερά και από τα δεξιά, ανοιχτά με την Δύση. 
Οι Έλληνες κομμουνιστές, αριστεριστές, αντιφά αντι-ιμπεριαλιστές, δεν κάνουν πίσω ούτε πόντο από την ιδεολογική τους σκληρότητα και απανθρωπιά, και μάλιστα προσθέσαν σε αυτήν και την απόκρυψη του ρόλου του Τουρκικού Κράτους, μην τυχόν και "υποκύψουν" σε κάποια μορφή "εθνικισμού". 
"Εθνικισμός" και "φιλο-ιμπεριαλισμός", ο εφιάλτης του ιδεοληπτικού που θα προτιμούσε να καταστραφεί ο κόσμος αρκεί να μην υποπέσει σε τέτοια αμαρτήματα.  Παρά τις ριζικές διαφορές τους, και το μεταξύ τους μίσος, όλος σχεδόν ο Τροτσκισμός, ο Σταλινισμός, ο "σκληρός" αυτονομισμός (Μητροπολιτάνοι) συμπέσανε στην ιδεολογική "αντι-ιμπεριαλιστική" γραμμή στο Μεσανατολικό όσον αφορά τους Κούρδους. Εγώ θα τους έλεγα:
Κάποιοι από εσάς (οι Σταλινικοί) στηρίξανε τον Άσσαντ (έναν μαζικό δολοφόνο) κάποιοι από εσάς (οι "αντίθετοι'') την αντιπολίτευση προς τον Άσσαντ (δηλαδή τους Τακφίρι φασίστες) (Όπως στο Ουκρανικό οι σταλινικοί στηρίξανε με συστολή τους Νοβορώσσους και οι περισσότεροι Τροτσκιστές, και ένα τμήμα του Συριζα, το "κίνημα" Μεϊντάν - σε αυτή την περίπτωση εκτέθηκαν οι Τρότσκες και οι Ευρω-αριστεροί, αλλά και οι φιλο-Ρώσσοι κάπου το παρατραβήξανε με τις φαντασιώσεις τους). 
Όλοι σας έχετε στηρίξει αιματοβαμμένους δολοφόνους, όπως ήταν άλλωστε και οι ιδεολογικοί σας προπάτορες (Λένιν-Στάλιν-Τρότσκι). Η διαφορά είναι πως τότε που ζούσε η παράδοση του μπολσεβικισμού υπήρχε ένα αχνό νόημα στα εγκλήματα και την αθλιότητα των προπατόρων σας (προσπάθεια οικοδόμησης ενός πρωταρχικού "κρατο-σοσιαλισμού" και αντιμετώπισης της αντίδρασης - με τυπικότερη την περίπτωση του Ναζισμού) ενώ τώρα πρώτοι εσείς έχετε στηρίξει κάτι ιστορικά ερείπια και απομεινάρια όπως εκφράζονται από ηγεμονικές κυρίαρχες (καπιταλιστικές!) δυνάμεις. Να καταλάβω την υποχώρηση, πρώτος εγώ μιλάω για την ανάγκη ρεαλιστικών υπαγωγών στο σκηνικό του αστικού κόσμου σήμερα, αλλά αυτά που είναι εξοργιστικά στην άθλια περίπτωσή σας είναι τα εξής:
α) Κρίνετε τους άλλους και την κατάσταση όπως δεν κρίνετε τους εαυτούς σας (τυπική περίπτωση φανατικών).
β) Κάνετε τουμπεκί ψιλοκομμένο για την Τουρκία. Μόκο Μόκο και γενικές αναλύσεις για τις "ενδο-αστικές ενδο-ιμπεριαλιστικές αντιθέσεις", όπως οι προπάτορές σας στο Ανατολικό Ζήτημα. Μικρασιατική Εκστρατεία και Καταστροφή. Καλείται "εθνικιστικό" γεγονός, "τυχοδιωκτική εκστρατεία", από όλους σας γιατί ο Πατέρας σας ο Λένιν τα βρήκε τότε με τον Φασίστα Γενοκτόνο Κεμάλ Αττατούρκ. Να όμως που τα πράγματα είναι πάλι σχεδόν τα ίδια. Και στη θέση των "φιλο-ιμπεριαλιστών" Ελλήνων είναι τώρα οι Κούρδοι. Δεν θα αναλύσω τα πράγματα. Αυτό μόνο θα πω: Πάνω από 10% όλοι μαζί, όπως και η Χρυσή Αυγή, δεν θα δείτε ποτέ σε αυτή τη  Χώρα. Είστε εσείς και η Χρυσή Αυγή το 10-15% των κρεττίνων που αντιστοιχούν σε μια αστική κοινωνία. Και να καταρρεύσει ο καπιταλισμός και να πρέπει να οικοδομήσουμε μια άλλη κοινωνία εσείς θα είστε έξω από αυτό.
Ας ασχοληθούμε με τους υπόλοιπους...





Ι.Τζανάκος 

ΠΟΛΥ ΣΗΜΑΝΤΙΚΕΣ ΠΗΓΕΣ ΑΠΟ ΤΟ MESOP και άλλα σημαντικά άρθρα..




Expert’s picks: The top 10 sites to follow if you want to understand events in Iraq

MESOP RECOMMENDATION : NEVER TRUST „EXPERTS“! (BUT SOME OF THE MENTIONED ARE EXCELLENT!)

BY Thomas E. Ricks – NOVEMBER 28, 2014 – By Joel Wing  - Best Defense guest columnist – FOREIGN POLICY – As Iraq has returned to the headlines and the United States and its allies are getting involved militarily again there is increased interest in the country. Here in no particular order is a short list of ten Internet sites that will keep you up to date on the politics, security, and economic situation in the nation.
National Iraqi News Agency: The National Iraqi News Agency publishes in English and Arabic. It features short and to-the-point articles and has one of the best security sections of any Iraqi paper. Not only that, but they are constantly putting out new pieces throughout the day making it one of the easiest ways to keep up with events in the country.
Niqash: Niqash is run by the Media in Cooperation and Transition (MICT) out of Berlin. It features Iraqi journalists writing in-depth pieces on the economy, politics, security, and society, which are put out on a weekly basis.
Institute for the Study of War: The Institute for the Study of War releases handy “Iraq Situation Reports,” which are maps with the latest security incidents on them. They also put out more in-depth reports about once a week again focusing upon violence in Iraq.
All Iraq News (AIN): AIN is another Iraqi paper that publishes in English and Arabic. Its political coverage is as good as NINA, but its security reporting is not as comprehensive. It is still an easy site to maneuver through for daily events in Iraq. 
Iraq And Gulf Analysis: Run by Reidar Visser, long-time analyst and author on Iraqi affairs, Iraq and Gulf Analysis is one of the last blogs about Iraq left on the Internet. Visser provides great reporting on Iraq’s politics.
Daily Updates from Anbar: Daily Updates from Anbar is published by Radio Free Iraq (RFI), part of the U.S.-funded international radio networks. Anbar is one of the major battlefronts in Iraq and there is no better reporting on the situation there than these blog posts by RFI.
Al Mada — Arabic: Al Mada is one of the best newspapers in Iraq. It runs two separate sites: one that is more of a daily paper, and one that publishes more in-depth pieces. This is the latter. Has great sources and analysis of Iraqi politics.
Alsumaria — Arabic: Alsumaria is one of Iraq’s top television stations. Its website is just as good. It publishes in Arabic and English, but you really need the former to get its full coverage. It has one of the best security and political sections around. Many of their articles get republished by other Iraqi papers. 
Al Rayy — Arabic: Al Rayy is another Iraqi paper with strong coverage of the country’s politics and security. Short and concise articles in Arabic.
Aymennjawad: Another one of the few Iraq blogs left, this one is published by analyst Aymenn Jawad al-Tamimi. He has some of the best reporting on Iraq’s insurgency, but covers other issues as well.
Joel Wing is a U.S.-based Iraq analyst who has run the blog Musings on Iraq since 2008. 




MESOP : International conspiracy theories & xenophobia in Turkey (CENGIZ AKTAR)

Turkey alone against the world / By Dorian Jones (Qantara)

28 Nov 2014 – Turkey appears to be in the grip of a wave of xenophobia, according to the results of a recent survey by the US-based Pew Research Foundation. The findings come as the country has to cope with two conflicts on its borders and faces increasingly strained relations with key allies and neighbours. But as Dorian Jones reports from Istanbul, the findings could be part of a far deeper historical fear of the West: An old Turkish adage that goes “the only friend of a Turk is a Turk” could not be truer in the minds of many Turks, according to startling findings published by the Pew Research Foundation. The survey found that the majority of Turks dislike nearly everyone: along with the usual suspects (Israel and the United States), between 70 and 80 per cent said they did not look favourably on Iran, Russia, Saudi Arabia and even Brazil. “It’s part of this vast xenophobia that does not spare anyone,” observes Cengiz Aktar, professor of International Relations at Istanbul Suleyman Sah University, wearily. “Jews, Christians, Arabs, Farsi, anybody who is not Turk, all are considered an alien, if not an enemy.”
The Pew findings recorded a considerable surge in prejudice since last year’s study. This surge coincides with Turkey’s growing diplomatic isolation. With Ankara backing Syrian rebels in the raging civil war, diplomatic relations are either non-existent or severely strained with southern neighbours Syria, Iraq and Iran. Differences on strategy over the Syrian civil war and the battle against Islamic State have also strained ties with many of Ankara’s Western partners, notably Washington. Relations with Egypt and Israel have also collapsed.
In the face of domestic and international criticism, the Turkish government has sought to sell the country’s isolation as a virtue to its supporters. Says Professor Aktar: “the government is exacerbating this feeling of loneliness, and it works.” Arguing that Turkey holds the international moral high ground despite its isolation, Ibrahim Kalin, President Recep Tayyip Erdogan’s senior adviser and foreign policy guru, coined the phrase “a precious loneliness” in a bid to put a positive spin on what many in the country describe as a diplomatic debacle.
T. E. Lawrence, known to many as Lawrence of Arabia (photo: picture-alliance/dpa)
Turkish President Recep Tayyip Erdogan is stoking the feeling in Turkey that the country is surrounded by enemies and is the target of international conspiracies, even harking back one hundred years to T. E. Lawrence, known to many as Lawrence of Arabia (pictured here), to back up his theories: “There are new Lawrences, disguised as journalists, religious men, writers and terrorists… Each conflict in this region was designed a century ago,” said Erdogan in October
New “Lawrences” everywhere
President Erdogan went a step further, rekindling an historical bogeyman for Turks. British army officer T. E. Lawrence led an Arab revolt against the Ottoman Empire during World War I. “Lawrence was an English spy disguised as an Arab,” said Erdogan in a widely televised address at a university in Istanbul in October. “There are new Lawrences, disguised as journalists, religious men, writers and terrorists… Each conflict in this region was designed a century ago.”
The legacy of Lawrence of Arabia, which was immortalised in a 1960s’ Hollywood film, lives on to this day, with British spies blamed by Turks and their leaders for many of the country’s ills. The saying “under every stone can be found an English spy” remains popular to this day. Semih Idiz, diplomatic columnist with the “Taraf” newspaper, argues that World War I and the demise of the Ottoman Empire are key to understanding the Turkish psyche.
“It harks back to the First World War, when the perception was that everyone was out to destroy the Ottoman Empire and get rid of the Turks, especially the West, but not exclusively the West, given that the Arabs co-operated with the West during the war, so the xenophobia has a complex historical, psychological and social background to it, and the latest research shows it’s not getting better, it’s getting worse.”
Throughout the last century, Turkish children were taught that Turkey is only surrounded by sea and enemies. The same lessons explained the demise of the country’s imperial past as a result of intrigue and plots by ungrateful and untrustworthy Armenian and Greek minorities, stirred up by Russian and English spies. But Istanbul University’s Professor Nuray Mert claims that the suspicion of the West goes back beyond the Great War.
“Both Islamists and those coming from a right-wing tradition have these conspiratorial fears of the West. They see everything through this prism, When they fail, it is not because of their own mistakes but because of the enmity or hostility of foreign powers, and they start to recall scepticism stemming from conspiracies theories, that all the world is against Turkey, all the Western world is against Muslims, starting from the crusaders.”
A Turkish woman in front of an image of President Erdogan (photo: OZAN KOSE/AFP/Getty Images)
A Turkish woman in front of an image of President Erdogan. Obviously no longer solicitous of his reputation and standing at international level, Erdogan declared on Monday that women are not equal to men and accused feminists of not understanding the special status that Islam attributes to mothers during a speech to the Women and Democracy Association (KADEM) in Istanbul
Siege mentality in Turkey
Tricky foreigners playing tricks on straight-talking, trustworthy Turks is becoming a common narrative among the ruling Justice and Development Party (AKP) and their advocates in the powerful pro-government media. 2013′s summer of anti-government protests centring on Istanbul’s Gezi Park saw even Germany’s Lufthansa being blamed. It was a grand conspiracy to stop Turkish Airlines challenging Germany’s national air carrier, was the bizarre argument peddled by columnist Yigit Bulut, who is now a senior presidential adviser. Berlin thus joins Washington and London in the ranks of those conspiring against Ankara.
“No one in the West buys that there is an international conspiracy to overthrow the government,” warns Kadri Gursel, diplomatic columnist with the newspaper “Milliyet”, “it destroys his (Erdogan) reputation, his legacy, his reputation around the world; he is not aware of this. Maybe he can convince part of the electorate, but not the world.”
But with increasingly controversial outbursts, Erdogan appears to be showing signs of having given up on his international standing among his Western allies. At an international conference on women’s rights, Erdogan declared that gender equality was against nature. Pouring fuel on the fire, he accused feminists of opposing motherhood. The comments drew widespread international criticism.
The fact that many of the president’s supporters continue to identify him with such criticism is only likely to add to the current siege mentality in Turkey. The growing alienation from the world in the minds of people in large sections of society is taking Turkey further down a dangerous road, warns Professor Mert: “We are already in the grip of deep authoritarianism, and this conspiracy mentality and all these xenophobic conspiracy theories, this kind of inwardness, promises more authoritarianism, and this is a risk for Turkey.”
Dorian Jones



Nemesis: The Shadowy Iranian Training Shia Militias in Iraq

MESOP : A CONVINCING ‘DREAM TEAM’ = IRAN & PUK & PKK ! WORKING TOGETHER

By Janine di Giovanni / November 27, 2014 NEWSWEEK – Down a dusty backstreet in the Baghdad neighbourhood of Karada this month, I met Sheikh Raad Al Kafaji, a former Iraqi Army officer specialising in artillery, and a veteran fighter from the days of the Iran-Iraq war. He is head of the al Kafaji tribe and a commander in the Kata’ib Hezbollah militia, one of the Shia militias at the forefront of the fight against ISIS in Iraq. After the fall of Mosul in July, Grand Ayatollah Ali Sistani issued a religious edict (fatwa) calling on Iraqi “citizens to defend the country, its people, the honor of its citizens, and its sacred places”. That is, to come defend their religion in a holy war against ISIS.Sheikh Raad says that in the initial days after Sistani’s fatwa, men as old as 60 came to his small offices begging to fight to hold back ISIS and Sunni-led insurgents.

According to Iraqi Deputy National Security Adviser, Dr Safa Hussein al-Sheikh, the Kata’ib Hezbollah militia, founded in the months leading up to the 2003 American invasion, is known for being smaller and more organised than the other Shia militias – and is considered highly secretive and adept, even by Iraqi intelligence standards.
“In the past, they had focused more on American targets – sophisticated, lethal, organised attacks that were not penetrated by the American or Iraqi intelligence,” Al Sheikh says.





MESOP TODAY : Hasakah in turmoil as violence intensifies between pro-Assad forces & ISIS

November 28, 2014 – ARA News – Hasakah, Syria – On Thursday, the Syrian regime forces shelled several strongholds of the Islamic State group (IS/ISIS) in the southern countryside of Hasakah, in northeastern Syria, in an attempt to prevent progress towards the city, locals reported.These developments coincided with IS receiving military reinforcements from Deir ez-Zor to the outskirts of the city of Hasakah. Speaking to ARA News in Hasakah, civil rights activist Dilovan Mohammed said that the pro-regime military forces bombed IS sites in the southern and western countryside of the city, targeting the village of al-Sirb and Abyad Bridge near the area of Mount Abdulaziz.“Dozens of civilians were displaced to safer areas.”
“Subsequent to fierce battles with IS militants and under the protection of the regime’s artillery stationed in the military branch of Kawkab Mount (10 km east of Hasakah), the pro-regime forces, backed by the National Defense Army militia, took control of the villages of Bab al-Kheir and al-Jimmo south of Hasakah,” Mohammed reported. The source also said the pro-regime forces were able to stop the militants’ progress towards the city. “Moreover, the regime forces tried to regain control of the southern and western areas of the city (Hasakah) which are under IS’ control.”
Meanwhile, activist Ahmed Husseini, based in the city of Hasakah, told ARA News that a state of high security alert prevailed Thursday among the IS militants in the town of al-Hol of the Hasakah’s countryside on the Syrian-Iraqi border, coinciding with an IS-led military convoy composed of 13 equipped cars heading towards Hasakah city. Husseini pointed out that most of the IS militants’ movements are executed at night in anticipation of air strikes from the U.S.-led international coalition. In other developments, activists in the town of Chel Aga in the countryside of Qamishli (Qamishlo) told ARA News that a sound bomb exploded Wednesday evening near the Assayish Center (security arm of the Democratic Union Party “PYD”) in the town, without causing any casualties. Reporting by: Aynur Muhammad -  Source: ARA News




RETHINK DISCUSSION : WITH MICHAEL GUNTER – US shift towards the Kurds too slow, expert says

By Yerevan Saeed 25/11/2014
WASHINGTON DC -  With Iraq on the verge of fragmentation, experts see a slow shift of US foreign policy towards the Kurds. But they note that the pace does not match the speed of unfolding regional events. “Right Now in Congress there is a law, a bill is making through congress, I don’t know if it will get all the way through Congress, but it is to allow the United States to ship heavy equipment directly to the KRG.  That is in the process now and I think because of the existential threat of ISIS, this bill may well go through,” said Michael Gunter, a professor of political science at Tennessee Technological University at a discussion titled, “The Future of the Kurds in the Middle East” at Washington’s Rethink institute.
“Unofficially we have been supplying equipments to the KRG and that of course will continue and probably grow. So the US policy is changing here, but it’s not changing quickly enough to meet the threat,” he added. Last week, House Foreign Affairs Committee Chairman Ed Royce introduced a bill to arm the KRG directly. “Our critical partner in the fight against ISIL (another name for ISIS) is badly outgunned. Despite being armed mainly with antiquated weapons, the Iraqi Kurdish ‘Peshmerga’ forces have proven to be the most effective ground force currently fighting ISIL. For months, I have urged the Administration to urgently arm the Kurds. So too have many others in Congress. This important legislation will finally allow the 190,000-strong force to get the firepower it needs to effectively fight this brutal terrorist organization,” said the congressman in a statement on November 20. According to the expert, who has authored 11 books on the Kurds, there is no such country called Iraq, presently, but rather three distinct regions that reflect three different ethno-sectarian populations.
“I have been saying that Iraq is a kaput. It’s a former Iraq,” he said. “The United States foreign policy still sees Iraq and the United States is still trying to continue Iraq. It’s just a losing proposition,” he added.
“We really have three entities here – Shiastan, which claims to be Iraq, Sunnistan which is ISIS and the KRG,” he added.
The locations of Iraq’s internal conflicts mirror the ethno-sectarian borderlines that have turned the country into three major zones in the south, center and the north. The United States continues to support a united Iraq at a high cost of blood and treasure and avoids arming the Peshmerga directly, who have been a major force in pushing back the IS in Iraq and Syria.
“The United States has to ship some more equipment to the KRG. But we cannot do that because the law says the American military aid has to go through Baghdad and of course Baghdad does not want to give too much military aid,” said Gunter. The US is also concerned that empowering the KRG could shortcut the KRG’s road towards official independence — something the Barack Obama administration continues to object to for unsubstantiated fears that a Kurdish state could bring more turmoil and potentially increase Iran’s influence in the rest of the country.
Along with the other challenges facing Kurdistan, Gunter viewed ISIS as a major threat to the KRG because of its military might, compared to the KRG.
“Of course ISIS is a challenge. ISIS almost killed the KRG, which was a shock to all of us. Some of the problem, from what I understand, is that the United States supplied ISIS with latest technologies through the Iraqi army…whereas the Kurds were not being given the latest technologies militarily. So it’s one reason why ISIS stood 20 miles away from the airport in Erbil.”
Speaking on the delisting the Kurdistan Worker’s Party (PKK) from terrorist organization lists by the US and EU, panelists believed that despite the fact the PKK is fighting ISIS, it would remain on the terrorist list. I think that will be a long shot. I think a clear distinction was made in the minds of the State Department between helping the current dramatic situation with the YPG. But there is a real concern with the US- Turkish relations. My assessment would be ‘no,’ there will not be a strong push by the United States to remove the PKK from the list of the terrorist organizations, Versa Eccarius-Kelly a professor of Comparative Politics and Associate Dean at Siena College in New York said during her presentation.
Gunter also concurred that the PKK would remain on the terrorist lists, but encouraged Turkey to move towards removing the PKK from its terrorist list to pave the way for other countries to follow suit. I think the US will keep the PKK on the terrorist list, so will the EU, as long as Turkey does. It’s up to Turkey to make the first move here. I encourage the Turkish government to do so because you are not negotiating with terrorists normally and Turkey is negotiating with the PKK. A major move by the Turkish government is to delist the PKK and once Turkey does that the US and EU follow,” he explained.
After a three-decade insurgency for greater Kurdish rights in Turkey, the PKK has entered negotiations with the Turkish government since last year, hoping to find a peaceful settlement for the Kurdish question in Turkey.

Η πραγματική πραγματικότητα και όσοι την αποφεύγουν...









Σύνδεσμος ενσωματωμένης εικόνας






https://pbs.twimg.com/media/B3iNl6NIcAAR7BN.jpg





  commander Sipan Hamo: There is a Turkey hand in every move against Syria Kurdistan and many IS camps in Turkey.


 https://pbs.twimg.com/media/B3ilBb1IEAA1Kju.jpg 





 Σύνδεσμος ενσωματωμένης εικόνας







Σύνδεσμος ενσωματωμένης εικόνας  








Σύνδεσμος ενσωματωμένης εικόνας 







Σύνδεσμος ενσωματωμένης εικόνας





peshmarga send isis to hell









Σύνδεσμος ενσωματωμένης εικόνας








male-female friendship, the persistence of the sin religion
















Σύνδεσμος ενσωματωμένης εικόνας











Palestinian from got killed by in


Σύνδεσμος ενσωματωμένης εικόναςΣύνδεσμος ενσωματωμένης εικόνας






the time thats the kurds were slave gone







Σύνδεσμος ενσωματωμένης εικόνας     





Without any discrimination embraces all ethnic & religious groups

 








Σύνδεσμος ενσωματωμένης εικόνας  










Σύνδεσμος ενσωματωμένης εικόνας  



http://www.thedailybeast.com/articles/2014/11/24/the-20th-century-dictator-most-idolized-by-hitler.html?via=desktop&source=twitter

The 20th-Century Dictator Most Idolized by Hitler

Historians may credit Mussolini with inspiring Hitler’s rise to power, but the despot called a different contemporary his ‘shining star.’
Adolf Hitler’s obsessions, for he was a man prone to unhealthy fixations, were dangerous for the world—whether with himself, with art school, with his dreams of grandeur, with Eva Braun, with his hatred of Jews—or, more obscurely, with Turkey.
To say that the roots of the Third Reich’s rise have been thoroughly examined would be an understatement. Yet one element of Hitler’s power grab has largely been neglected—the importance of Turkey and Mustafa Kemal Atatürk (or as Hitler called him, his “shining star”) on the Führer’s thinking.
In his exhaustively researched new book, Atatürk in the Nazi Imagination, Stefan Ihrig charts the outsized role that Atatürk and the New Turkey played in the minds of Germany’s Weimar-era far right—an influence that extended through the Nazi years. The Turkish Revolution was the most hotly-debated foreign issue in the early 1920’s, and not only did the Nazis model themselves after the Turkish National Movement, but Nazi leaders from Hitler and Goebbels were personally entranced by everything Atatürk did.
In the aftermath of World War I, Germans—conservatives in particular—became consumed with the idea that they had been unfairly treated at the Paris Peace Conference (‘raped’ is a word they often used), and stabbed in the back by supine bureaucrats and minorities in Berlin. Yet even as the Germans wallowed in bitter self-pity, another defeated superpower underwent a dramatic turnaround.
When the last vestiges of the Ottoman Empire were dismantled by the Allies in the Treaty of Sèvres, modern-day Turkey was also chopped up, with large portions going to Greece and Armenia, as well as major powers like Britain, Italy, and France. However, beginning in 1919, Turkish nationalists—led by Atatürk in Ankara—transformed from beleaguered underdogs into a determined force that beat back the Greeks, French, and Armenians on multiple fronts. Over a tough few years, they defeated the seemingly invincible forces arrayed against them—and, more importantly, they were able to negotiate a new treaty, the Treaty of Lausanne, in 1923, which established modern Turkey.
“In the eyes of a desperate and desolate Germany,” writes Ihrig, “this was a nationalist dream come true, or rather something like hyper-national pornography.”
Nazi texts proclaimed that the annihilation or expulsion of the Armenians was a “compelling necessity.”
On June 29, 1919, German newspapers announced the previous day’s signing of the Treaty of Versailles, which ended World War I and forced Germany to pay reparations and concede territory. Just two days later, the papers began what can only be described as a love affair with Mustafa Kemal Pasha (later Atatürk). Coverage of Turkey and its swashbuckling leader would fill Germany’s daily and weekly newspapers.
Over the next four and a half years, the conservative paper Kreuzzeitung would run a total of 2,200 articles, items, and reports on Turkey. The Nazi-affiliated Heimatland gave one-eighth of its space each week, from September 1 to October 15, 1923, to features on Atatürk. Papers throughout the country would refer to Turkey as Germany’s “role model.” Nationalist opinion-makers would laud what they saw as Turkey’s strong negotiating tactics—essentially ‘give us all that we want or we will continue to fight’—and decried German acquiescence to Allied terms. Some, like the influential pastor and politician Max Maurenbrecher, even began to argue that if Germans had fought for their freedom and borders like the Turks, they would not be suffering the onerous conditions of Versailles. Turkey’s revolution was a “revisionist-nationalist dream come true, even a fetishized version of it, because it had been achieved by the sword, in the field, with major battles, and many epic twists,” writes Ihrig.
In fact, Ihrig says, Turkey was to become a sort of Fürstenspiegel for conservative Germans. A Fürstenspiegel, or “mirror for princes,” is a genre of literature that uses a distant story (either geographically or historically) to advocate for certain actions in the present. German conservatives writing about Turkey would praise its active militant role in forging its national destiny, and laud the ways in which Atatürk had come from Ankara, not Constantinople, to lead a unified völkisch movement. That Atatürk was from Ankara was important, because Hitler and his allies saw their movement as having strength due its roots in Munich, not Berlin.  Later, Atatürk’s life story would be used to promote the importance of a Führer.
The popular understanding of Hitler’s rise to power often points to the influence of Mussolini and his march on Rome. In fact, argues Ihrig, “the assumed role-model function of Mussolini, mainly deduced from the later significance of Fascist Italy, has led many authors to overestimate Italy” and as a result “few historians mention Atatürk as part of the general pre-putsch atmosphere.” In fact, as Ihrig points out, Mussolini called himself “the Mustafa Kemal of a Milanese Ankara” as he began his own power-grab.
Ihrig argues that the two main Nazi papers, the Heimatland and Völkischer Beobachter, were promoters of the “Turkish methods” as early as 1921. The Nazis argued that brute force had been necessary for Turkey’s independence, and, insidiously, they highlighted Atatürk’s crackdown on ethnic minorities and all of those who dissented.  One Nazi ideologue, Hans Trobst, wrote explicitly about Turkey’s “national purification” of “bloodsuckers” and “parasites” like Armenians and Greeks; Trobst was later invited to meet with Hitler after the leader read his writings on Turkey. Ihrig notes that Hitler’s secretary wrote to Trobst in Hitler’s name, declaring, “What you have witnessed in Turkey is what we will have to do in the future as well in order to liberate ourselves.”
This praising of Turkish aggression was laying the groundwork for Hitler’s Beerhall Putsch, in which he attempted, and failed, to seize power in Munich in 1923. It was only after it failed, Ihrig contends, that Hitler saw it as necessary to go a more “legitimate” political route like Mussolini. In his final speech at his trial, Hitler would also point to Atatürk (and then Mussolini) as examples of why his attempt at seizing power was not treasonous—it was, he said, for “the gaining of liberty for his nation.”
A decade on, in 1933, Hitler would tell the Turkish daily Milliyet that Atatürk was, in his words, “the greatest man of the century,” and confess to the paper that in the “dark 1920s” “the successful struggle for liberation that [Atatürk] led in order to create Turkey had given him the confidence that the National Socialist movement would be successful as well.” Hitler called the Turkish movement his “shining star.” In 1938, on his birthday, Hitler would tell journalists and politicians that “Atatürk was the first to show that it is possible to mobilize and regenerate the resources that a country has lost. In this respect Atatürk was a teacher. Mussolini was his first and I his second student.”
The German infatuation with Atatürk and Turkey waned after the Beerhall Putsch. Years later, after the Nazis had gained power and launched their wars, Turkey resurfaced again—Nazi propagandists pointed to Atatürk when they argued for the necessity of a Führer who was loyally followed by his people without question, when they pushed the need for just one political party and the obligation of national sacrifice, and when they argued for the necessity of cracking down on internal dissent in order to present a unified front against outside enemies.
The German obsession was with Turkey was so rampant under the Nazis, in fact, that the German Ministry for Propaganda actually complained in 1937 that positive coverage of Turkey was becoming “unbearable.”
Even as Hitler’s obsession with Turkey was strategic, it was also deeply personal. While Ihrig does a thorough job of detailing Germany’s historic ties to the Ottoman Empire—and even potentially its involvement in the Armenian Genocide—it’s the Nazi leaders’ personal attachment to Turkey and Atatürk that is especially fascinating.
Hitler, for instance, considered a bust of Atatürk by Josef Thorak to be “one of his cherished possessions” according to the Führer’s official photographer Heinrich Hoffmann.
He also gave unique prominence to Turkey in issues of state. In 1934, just a day before Hitler’s birthday, flags were lowered at the headquarters of the SA (brownshirts) for the death of Turkish ambassador Kemalettin Sami Pasha—and according to Ihrig, Hitler himself ordered what was essentially a state funeral procession for the fallen diplomat.
When Atatürk died on November 10, his death dominated newspaper coverage in Germany, despite the fact that it happened just a day after the infamous Kristallnacht.
Joseph Goebbels was also a big fan of the Turkish leader. In 1937, Goebbels wrote in his diary: “A nice flight. While traveling I finished reading the book on Atatürk. A proud hero’s life. Totally admirable. I am happy!” Then on October 21, 1938, the same day Hitler ordered the breakup of Czechoslovakia, Goebbels wrote that Atatürk’s death “would be an irreplaceable loss.” The Turkish leader’s health had been declining, but days later, Goebbels would write in almost intimate language, “Atatürk’s sickness is very serious. But his bear’s nature helps him to fight off an early end at this point.”
The most obvious connection to make between the Nazis and Atatürk’s rule is, of course, the tragedies of the Holocaust and the Armenian genocide, which took place before Atatürk came to power. While Ihrig deftly dodges a debate over what exactly happened with Armenians in Turkey, he argues that as far as the Nazis were concerned, what actually happened did not matter. They believed that Armenians were the “Jews of the Orient” and that their deaths and suppression played a key part in the emergence of modern Turkey. In speeches, Hitler would consistently refer to Armenians as being on the same level as Jews, and in one article he declared the “wretched Armenian” to be “swine, corrupt, sordid, without conscience, like beggars, submissive, even doglike.” Nazi texts proclaimed that the annihilation or expulsion of the Armenians was a “compelling necessity.” The Nazis saw in Turkey what they wanted to see, regardless of how Atatürk and his fellow Turks saw themselves.
Ihrig’s book provides enough of a new angle on the Nazis to do the seemingly impossible these days—break through the abundance of books on the topic. It is full of fascinating issues not covered in this review, most notably the ideological twists and turns that the Nazis went through in order to label the Turks as Aryan. Readers who pick up the book should not be deterred by the somewhat pedantic and dry opening chapter—the rest of the book is well worth the read.
Today, Turkey in the German imagination has mostly to do with immigration, assimilation, and EU membership. Ihrig has managed to show how the relationship between these two centers of civilization is far deeper, and far more fraught, than at first glance.












Παρασκευή, 28 Νοεμβρίου 2014

Απλά πράγματα και καθόλου ευχάριστα...





Στον διακοινοτικό πόλεμο δεν επιλέγεις δυνατούς φίλους και ασθενείς εχθρούς, σε επιλέγουν αυτοί, και είναι δυνατοί εχθροί (σύμμαχοι και μη-) και αδύναμοι φίλοι..
Αν είχα να επιλέξω μεταξύ αυτών που φέρνουν την κόλαση (δυτικοί) και αυτών που έρχονται από την κόλαση (Τακφίρι "Ισλαμο"φασίστες και Τούρκοι) τι θα επέλεγα; (Ρητορική ερώτηση ως προς την απάντηση και εικοτολογική ως προς το "θέτειν" της ως ερώτημα)
Σύμφωνα με μια διαδεδομένη άποψη αυτοί οι δύο πάνε μαζί και αυτό που μας απομένει είναι να ταχθούμε με τους Ρώσσους. Είναι όμως έτσι; Είναι οι αδερφοί Ρώσσοι εντάξει με την κόλαση; 
Όπως βλέπουμε οι Ρώσσοι αδερφοί έχουν κατορθώσει να συνδυάσουν τον αντι-φασισμό (http://infognomonpolitics.blogspot.gr/2014/11/blog-post_579.html#mor) και φιλο-φασισμό (http://www.xryshaygh.com/index.php/enimerosi/view/megalo-endiaferon-apo-rwsia-gia-thn-chrush-augh-sunenteujh-tou-ekproswpou-t France's Le Pen says she admires Putin as much as Merkel .   
Putin's Far-Right Friends in Europe - Institute of Modern ...) με τον Τσαρισμό, τον μεταλλαγμένο "κομμουνισμό" με την ένθερμη Ορθοδοξία, αντιμετωπίζοντας τους Ουκρανούς Φασίστες που έχουν κάνει τον δικό τους, φιλοδυτικό τώρα, συνδυασμό καθολικισμού-φιλελευθερισμού-ναζισμού που είναι όντως απεχθής και αηδής στα όρια της ταύτισης με τον Τζιχαντισμό, ως προς την αθλιότητα. 
Οι δυτικοί έχουν κατορθώσει επίσης να συνδυάσουν φιλοφασισμό (στο Ουκρανικό και στο Συριακό) και αντιφασισμό (στο Κουρδικό και εν μέρει στο Συριακό!), με την διαφορά πως έχουν ένα "προβάδισμα" στην επιλογή φιλοφασισμού αφού στο Κουρδικό πρώτα επέλεξαν φιλοφασισμό και μετά τα αποτελέσματα της επιλογής τους επέλεξαν "διορθωτικά" αντιφασισμό.
Από την άλλη, σε επίπεδο δημοκρατικής θέσμισης οι δυτικοί έχουν το απόλυτο πλεονέκτημα, αφού ο αντιφασισμός τους (όταν επιλέγεται, δηλαδή όταν το επιτάσσει το συμφέρον) είναι πλήρης, ενώ οι Ρώσσοι αδερφοί έχουν μια εμμονική προσκόλληση στους δεσποτικούς Πατριαρχικούς θεσμούς..
"Ωραία" πράγματα. 
Είναι προφανές πως στην Ουκρανία οι Ρώσσοι έχουν ταχθεί με το μέρος του δικαίου, στην Συρία με το μέρος ενός δολοφόνου Μπααθιστή που είναι όμως ένας Άγγελος μπροστά στους Τζιχαντιστές, αλλά και ταυτόχρονα "μετριοπαθώς" εχθρός του Κουρδικού κινήματος.
Υπάρχουν και οι Ιρανοί. Αυτοί ετοιμάζουν πυρηνική βόμβα, την οποία έχουν οι Ισραηλινοί αλλά θέλουν μόνον αυτοί να την έχουν γιατί έτσι τό'γραψε ο Γιαχβέ και έτσι γουστάρουνε ρε παιδί μου. Οι Ιρανοί έχουν ένα σιιτικό Θεοκρατικό καθεστώς με "στοιχεία" δημοκρατικά και "αιρετικά" που το καθιστούν απείρως αγαθότερο από τα κολαστήρια όπως η Σαουδική Αραβία, αλλά άμα λάχει κρεμάνε και κανέναν ομοφυλόφιλο ή αντικαθεστωτικό, ή και κανέναν Κούρδο που τυχαίνει να δηλώνει πως το ιρανικό Κουρδιστάν είναι και αυτό Κουρδιστάν, έχουν κάνει "κατάληψη" στην Συρία και ελέγχουν την Χεζμπολά, μια από τις δυναμικότερες θεοκρατικές σιιτικές ομάδες στον Λίβανο αλλά και γενικά στην Μέση Ανατολή (με θετικά στοιχεία σε σύγκριση προς τους Τακφιριστές Σουννίτες), και έχουν μπουκάρει κανονικά στο Ιράκ όπου ασκούν άμεση επιρροή στην Σιιτική πλειονότητα και το κράτος, με την ανοχή των Αμερικάνων.
"Ωραία" πράγματα..

Αυτοί οι δύο (Ρωσσία-Ιράν) είναι οι πιθανότεροι σύμμαχοι σε μια γεωπολιτική-γεωοικονομική και γεωπολιτισμική ρήξη μας με την Δύση.
Οι καλύτεροι, στο επίπεδο της δημοκρατίας και των ιδεών και αξιών, σύμμαχοι είναι οι ασθενείς σε δύναμη Κούρδοι, αλλά αυτοί έχουν γραπωθεί από τους Αμερικανο-δυτικούς. Κάποια στιγμή τους δώσαμε για να μην τυχόν και έχουμε πόλεμο. Αυτοί επέλεξαν αρχικά εμάς, θέλοντας ίσως να μας παρασύρουν σε έναν πόλεμο με την Τουρκία, και μεις τους δώσαμε ψυχρά στους Τούρκους. Τώρα έχουμε πολλά κοινά γεωπολιτικά και ιδεολογικά συμφέροντα στην περιοχή αλλά μας χωρίζει η γενική ανάγκη επιλογής Αυτοκρατορίας (της μεγάλης Δυτικής και της μεσαιο-μεγάλης Ανατολικής). 
Εμείς ανοιχτοκοιτάμε Δύση, αλλά με ζόρι πλέον, και στραβοκοιτάμε Ρωσσία και αυτοί ανοιχτοκοιτάνε Δύση και Η.Π.Α.
Θα τα πληρώσουμε όλα αυτά..
Μακάρι αυτός ο κόσμος να ήταν κάτι άλλο από μια μάζωξη κολασμένων, ηλιθίων και φανατικών ιδεοληπτικών και να είχαμε την δυνατότητα να επιλέξουμε φίλους και συμπολεμιστές..
Θα γίνει ποτέ αυτό;
Θα απαλλαγούν λαοί όπως ο Ελληνικός, ο Εβραϊκός, ο Κουρδικός από τους αναγκαστικούς συμμάχους τους και ψευδο-φίλους όλων των "ειδών";

Οι Αμερικάνοι-Δυτικοί και οι Ρώσσοι (και Κινέζοι) (και παλαιότερα Σοβιετικοί) επιλέγουν φασισμό και αντιφασισμό όπως επιλέγω εγώ το πουκάμισο για να πάω την βόλτα μου στην πλατεία της συνοικίας μου.
Αξίζει να τους διαολοστείλει κάποτε η ιστορία, αυτούς τους "σπουδαίους" λαούς που κινούν τον θαυμασμό στους αιώνιους δούλους τους.. 








Ι.Τζανάκος

Σενάρια για τις συγκρούσεις μέσα στις "υπηρεσίες'' και για τις συγκρουόμενες ομάδες..




Ό,τι θέλουν κάνουν οι δυτικοί, και όπως θέλουν μοιράζουν τις "αρμοδιότητες" του "αγαθού" και του "κακού", μεταμορφώνοντας και την κριτική στην ασυμμετρία της κατανομής που επιτελούν σε μέρος της ίδιας της κατανομής σε ένα δεύτερο και ίσως ουσιαστικότερο επίπεδο οργάνωσης τού κόσμου, σε αυτό τής οργάνωσης τής σημειακότητας του κόσμου.
Στην Ουκρανία οι δυτικοί σημαίνουν το "αγαθό" ως "κακό" και με αυτόν τον τρόπο λαμβάνουν την θέση του "κακού", ενός "κακού" με όλα τα χαρακτηριστικά του ολοκληρωμένου "κακού". Δεν υπάρχει απλά η σύμπραξη με φασιστικές δυνάμεις αλλά μια ολόκληρη σκηνοθεσία σηματοδότησης του "κακού" ως "αγαθού", οπότε η αθλιότητα ταυτίζεται ακόμα περισσότερο με τον εαυτό της, υπάρχει δηλαδή μια επίταση του "κακού" μέσα στον εαυτό του. 
Στην Μέση Ανατολή οι δυτικοί πράττουν αρχικά αυτό, στηρίζοντας όλες τις χθόνιες δυνάμεις του Αραβικού και Τουρκικού φονταμενταλισμού για να "ρίξουν" έναν Μπααθιστή "τύρρανο", και έπειτα όταν έχει ανοίξει το κουτί της Πανδώρας με τα τέρατα να σπάνε όλα τα όρια της ανθρώπινης αντοχής λαμβάνουν την θέση του "αγαθού". 
Μέχρι εδώ φαίνεται να είναι όλα στην θέση τους, σύμφωνα με την εσκεμμένα αφελή αντίληψη όλων των αντι-δυτικών, είτε αυτοί είναι οι Ιρανοί Μουλάδες, οι "Σταλινικοί" Κομμουνιστές, οι αριστεριστές, οι αντι-ιμπεριαλιστές "με την γενική έννοια", οι ίδιοι οι Φονταμενταλιστές (που έχουν μιαν άλλη αφήγηση αυτής της ιστορίας, λόγω και της εμπλοκής τους με τις μυστικές υπηρεσίες των δυτικών, τους οποίους όμως ξέρουν να ξεγελάνε, ξεγελασμένοι κι αυτοί -στο τέλος- από την ιδέα πως μπορούν να ξεγελάσουν τους δυτικούς).
Ποιά είναι η αλήθεια για τις "αντιδυτικές δυνάμεις";
Είναι τόσο "αντι-δυτικές" όσο διατείνονται; 
Θα μιλήσουμε αρχικά για τις "ιδεολογικές" καταβολές και σιγά σιγά θα γλυστρήσουμε σε δικά μας σενάρια. 
Αρχικά, θα μπορούσα να ξηλώσω την αυτο-αντίληψή τους για τον "αντι-δυτικισμό" τους χρησιμοποιώντας πολύ απλά ιστοριοδιφικά-κοινωνιολογικά εργαλεία. 
Οι διάφοροι ριζοσπάστες απόγονοι των Ρουσσώ και Ροβεσπιέρου θα ήταν τα πρώτα εύκολα "θύματα" στο ανατομικό κρεββάτι (Κομμουνιστές, αριστεριστές, αντι-δυτικοι εθνικιστές κλπ). Δεν χρειάζεται να ασχοληθώ πολύ με τον "αντι-δυτικό" δυτικισμό τους, εφόσον αν αναλυθεί στοιχειωδώς είναι η εσωτερική αντίφαση της δύσης, ίσως μάλιστα όταν μιλάμε για την συνέπεια και την (αφελή) αυτο-συνέπειά της, κυρίως στον χώρο των ιδεών. Ειπώθηκαν πολλά πράγματα που τα εξέλαβαν στην κυριολεξία τους, και βέβαια όταν οι αποικιοκράτες έδειχναν με ένταση και διαύγεια πως πρόκειται μόνον για λόγια, όλοι αυτοί ανέλαβαν το καθήκον να τα πραγματοποιήσουν όπως είναι ακριβώς. 
Καλά έκαναν, με διάφορες παρενέργειες βέβαια αφού μπλέχτηκαν πολλές αντικρουόμενες ιδέες με έναν θορυβώδη τρόπο. Το να είσαι τα πάντα, εθνικιστής, διεθνιστής, Αυτοκρατορία (αντι-αυτοκρατορική βέβαια) κράτος που θα πάψει να είναι κράτος, ταξική κοινωνία που θέλει και δεν θέλει να είναι ταξική, οικουμενικός και ταυτόχρονα στενόμυαλος σαν να σου σφίγγουν το κεφάλι με τανάλια, είναι κάτι γελοίο και μεγαλειώδες, συγκινητικό και εξοργιστικό. 
Η υπόθεση σοβαρεύει όταν τα "εσωτερικευμένα" εργαλεία της Δύσης μεταμορφώνονται  κάτω από το σκληρό φώς σκληρών παραδόσεων σε ένα κάτι καινούργιο που εκφράζει μια βαθύτερη αντίδραση στην Δύση. Δεν μιλάμε μόνον για τον ισλαμικο φονταμενταλισμό, αλλά και για την νεο-ορθοδοξία που στην Ρωσσία έχει δόντια αρκούδας και τσαρικές καταβολές, και φυσικά μιλάμε και για παραδόσεις που υπάρχουν στο βάθος της ίδιας της Δύσης (βασικά ο Καθολικισμός στην Ευρώπη και ο Χριστιανο-σιωνισμός στις Η.Π.Α) που έχουν επανενεργοποιηθεί και μέλλει να ενεργοποιηθούν πλήρως. Εδώ η ιστορική συγκινητική ανοησία και βαρβαρική νοησιαρχική σχηματικότητα του κομμουνισμού έχει εγκαταλειφθεί και μιλάμε πλέον για υπαρκτικό πόλεμο εν τω γεννάσθαι. 
Η φράση "Σύγκρουση των πολιτισμών" είναι πολύ στενή για να κατανοήσουμε το γεγονός.  
Ο διακοινοτικός πόλεμος είναι μια έννοια προτιμότερη εφόσον αφήνει ανοιχτές τις έννοιες της εσωτερικής σημασιοδότησης των κοινοτήτων από την μιά, και από την άλλη εμφανίζει κάπως αχνά τις δυνατότητες μιας ρευστότητας σε αυτό το επίπεδο που δεν είναι άσχετη από ζητήματα υλικής "φύσεως" (πόλεμος για ενεργειακές πηγές, πρώτες ύλες, εδάφη κυριαρχίας, και πόλεμος για την κοινοτικο-πολιτική δομή).
Σε αυτό το πλαίσιο τελειώνουν τα αστειάκια και οι ιδεολογίες, με την έννοια πως οι μεταβολές και οι ανατροπές των σχηματισμένων μετώπων είναι διαρκείς.
Ποιός ξέρει ποιός και τι, και πως, στην διαμάχη μεταξύ Ιρανών και Αράβων Σιϊτών, Σουννιτών, Κούρδων, Φονταμενταλιστών, φυσικά...δυτικών (με ένα σωρό εσωτερικές διαφοροποιήσεις), Ισραηλινών, Τούρκων μισο-φονταμενταλιστών, Κεμαλιστών, Σαλαφιστών, για να μην βάλουμε μέσα στο κάδρο και τα Βαλκάνια και εμάς μέσα-έξω από αυτά μέσα και έξω από την δύση. 
Όλοι μπορούν να είναι εχθροί και φίλοι ταυτόχρονα σε μια μεταβαλλόμενη διαρκώς σκηνή. Δεν μιλάμε για ηλίθιους παρατηρητές, και δεν εννοούμε βέβαια πως όσοι φαίνονται ηλίθιοι είναι όλοι ηλίθιοι. Όταν σήμερα είναι κάποιος απριορικά λ.χ αντι-ιμπεριαλιστής και αντι-αμερικάνος, σε τέτοιους "τόπους" (Μέση Ανατολή) μερικές φορές είναι με κάποιον. 
Με ποιόν είναι; Δηλαδή: με ποιόν ιμπεριαλιστή είναι; Μήπως είναι με τους Αμερικάνους;  
Ο επαναστατικός δογματισμός μερικές φορές μπορεί να είναι ένα πολύ καλοδομημένο και καλοδουλεμένο πρακτοριλίκι...
Λέμε τώρα. Αυτό που ακούγεται σαν συνωμοσιολογική και κατασκοπευτική ερώτηση και απάντηση είναι απλά αυτό;
Γιά ψάξτε το
Ένα άλλο παράδειγμα: Δηλαδή η Χαμάς με ποιόν είναι παλικάρια μου; 
Και οι λεγόμενοι "φιλο-ρώσσοι" λ.χ στην ελληνική σκηνή είναι "αντι-αμερικάνοι"; Το πιό "φυσιολογικό" είναι να είναι (αντι-αμερικάνοι). Αλλά δεν είναι. Όλες οι πιθανές εκδοχές ανακατωσούρας των συσχετισμών είναι ανοιχτές, αφού (εδώ) μιλάμε για κόμματα, ομάδες συμφερόντων, κλίκες, που είναι τόσο μυστικοπαθή που τίποτα δεν αποκλείεται. Υπάρχουν και οι πράκτορες της ΜΙΤ.  
Παντού στην Ελλάδα.  
Λέμε τώρα, παλαβά πράγματα έτσι;
Προσέξτε μην παλαβώσετε εσείς όσοι έχετε τα μυαλά σας..










Ι.Τζανάκος

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..