Κυριακή, 30 Νοεμβρίου 2014

Καρίμ Πουρχαμζαβί / Ουαχαμπισμός και Σαλαφισμός / Μετάφραση και αναδημοσίευση: Παραναγνώστης..





http://paranagnostis.blogspot.gr/2014/11/blog-post_29.html


Ουαχαμπισμός και Σαλαφισμός

Αναδημοσίευση από το REDLINE
 του Καρίμ Πουρχαμζαβί

Μετάφραση   Παραναγνώστης


Η δημοσιογραφική κάλυψη από τα νέα ΜΜΕ του κύριου ρεύματος, μας υποδεικνύει ότι η Μέση Ανατολή βρίθει φανατικών ισλαμιστών. Η μεγάλη ποικιλομορφία πολιτική και θρησκευτική, στην περιοχή παραγράφεται. Επιπλέον, ο τρόπος με τον οποίο οι δυτικές δυνάμεις, ιδιαίτερα οι Ηνωμένες Πολιτείες, έχουν ενθαρρύνει και υποστηρίξει την ανάπτυξη συντηρητικών θρησκευτικών κινημάτων για να υπονομεύσουν προοδευτικά εθνικιστικά κινήματα ποτέ δεν αποκαλύπτεται. Ωστόσο, η χορηγία προς τις αντιδραστικές μορφές του Ισλάμ από τις Ηνωμένες Πολιτείες και τους τους κύριους συμμάχους τους στην περιοχή, κυρίως τη Σαουδική Αραβία, είναι ζωτικής σημασίας για την κατανόηση της τωρινής ισχύος αυτών των κινημάτων και της επέκτασης της σύγκρουσης.


Επιπλέον, όπου μουσουλμάνοι πολεμούν μουσουλμάνους, δεν μας παρέχεται καμία ανάλυση για το πάνω σε ποιο έδαφος αυτό θα μπορούσε να συμβαίνει και ποιες είναι οι διαφορές μεταξύ των διαφόρων κλάδων του Ισλάμ. Τώρα πια ο όρος «σαλαφιστής» μπορεί να εμφανιστεί σε μια είδηση ή σε μια συνέντευξη και ο κόσμος να έχουν μεν την εντύπωση ότι αυτό θα μπορούσε να είναι, κατά κάποιον τρόπο, σημαντικό, αλλά δεν μας πληροφορεί κανείς για το πώς ή το γιατί. Στην καλύτερη περίπτωση, θα μπορούσαμε σταχυολογώντας να εικάσουμε ότι έχει κάποια σχέση με τον «ουαχαμπισμό», το φονταμενταλιστικό δόγμα με το οποίο το σαουδαραβικό κράτος έχει συνδεθεί από την ίδρυσή του, τη δεκαετία του 1920.

Δεδομένου ότι το Ισλαμικό Κράτος, η ομάδα που μας λένε ότι αντιπροσωπεύει μια άνευ προηγουμένου απειλή για μας σε αυτή τη χώρα, ταυτίζεται με το σαλαφισμό, μπορεί να είναι ιδιαίτερα χρήσιμο να διερευνήσουμε τι σημαίνει αυτό.

Ουαχαμπισμός και Σαλαφισμός: ένα δόγμα

Στην πραγματικότητα, οι διαφορές μεταξύ ουαχαμπισμού και σαλαφισμού είναι περιθωριακές˙ οι δύο όροι αναφέρονται πράγματι στο ίδιο δόγμα και ως εκ τούτου παρέχουν την ίδια ιδεολογική βάση για ένα παρόμοιο σύνολο δράσεων και βίας.

Ο Αραβικός όρος σαλάφ αναφέρεται σε μια ιστορική περίοδο κατά την οποία ο προφήτης του Ισλάμ, Μωάμεθ, και οι σύντροφοί του, ζουν τον 7ο αιώνα στη Μεδίνα. Ως θεολογική προσέγγιση, προτάθηκε για πρώτη φορά από έναν φανατικό νομομαθή, τον Ιμπν Ταϋμιγιάχ, στις αρχές του 14ου αιώνα. Ο Ιμπν Ταϋμιγιάχ γεννήθηκε σε μια οικογένεια Χαμπαλί και ο πατέρας του ήταν επίσης νομομαθής Χαμπαλί. Η σουνιτική παράταξη του Ισλάμ χωρίζεται σε τέσσερις θεολογικές σχολές (μαντχαχέμπ) τις Χαμπαλί Σαφεΐ Μαλεκί και Χαναφί.

Ωστόσο, τα περισσότερα από τα έργα του Ιμπν Ταϋμιγιάχ και τα θρησκευτικά του διατάγματα, ή φετφά, ήταν έξω από την παράδοση Χαμπαλί. Επιχειρηματολογώντας όχι μόνο εναντίον των τεσσάρων σουνιτικών σχολών, αλλά και εναντίον του συνόλου σχεδόν των ισλαμικών σεκτών και των προσεγγίσεών τους για την κατανόηση του Ισλάμ, ο Ιμπν Ταϋμιγιάχ πρότεινε την έννοια του αλ σαλάφ αλ σαλέχ - ακολουθώντας το μονοπάτι των δικαίων συντρόφων του προφήτη. Ο όρος αυτός αργότερα, στη σύγχρονη εποχή, έγινε ένας αποκλειστικός τίτλος για τους οπαδούς του σαλαφισμού και του ουαχαμπισμού. Δηλαδή, μόνο οι προαναφερθέντες οπαδοί ακολουθούν τους δικαίους συντρόφους και αντιπροσωπεύουν επομένως, το αληθινό Ισλάμ, ενώ οι άλλοι μουσουλμάνοι όχι.

Η στάση που τήρησε ο Ιμπν Ταϋμιγιάχ απέναντι σε άλλες ισλαμικές προσεγγίσεις, οι οποίες ως επί το πλείστον ενσωμάτωσαν τον ορθολογισμού, προκειμένου να εξαχθούν ισλαμικές αρχές και να ερμηνευθεί το Κοράνι, ήταν ο αφορισμός τους. Ωστόσο, η λέξη αφορισμός είναι μια κακή μετάφραση της αραβικής λέξης τακφίρ. Η λέξη τακφίρ - στο σαλαφιστικό συγκείμενο - θεωρεί έναν μουσουλμάνο ή ένα μουσουλμανικό έθνος μη-πιστούς και ως εκ τούτου, κηρύσσει τζιχάντ εναντίον τους˙ το να χυθεί το αίμα τους είναι πλέον επιτρεπτό. Ενάντια στην ορθολογική προσέγγιση της σουνιτικής Ασαέρα (που αποτελείται από περίπου 90 τοις εκατό της παγκόσμιας μουσουλμανικής σουνιτικής κοινότητας ) και τη χρήση του ορθολογισμού και από σιίτες και σούφι (20 τοις εκατό του μουσουλμανικού κόσμου), ο Ιμπν Ταϋμιγιάχ πρότεινε μια δογματική προσέγγιση κατασκευής ισλαμικών αρχών από το Κοράνι. Δηλαδή, ό,τι είναι γραμμένο στο Κοράνι - ένα κείμενο του 7ου αιώνα - θα πρέπει να κατανοείται έτσι όπως γράφτηκε.
Ούτε πέρασμα του χρόνου, ούτε καμία λογική προσέγγιση ούτε οποιοδήποτε είδος καινοτομίας και αναλογίας δεν μπορούν να εμπλέκονται στην ερμηνεία των κορανικών στίχων στη νέα εποχή και στις νέες συνθήκες. Όταν λοιπόν ο Ιμπν Ταϋμιγιάχ θεώρησε Σιίτες και Σούφι ως «ανθρώπους της καινοτομίας» εννοούσε ότι αυτές οι «καινοτομίες» βλάπτουν την καθαρότητα του Ισλάμ και καθιστούν τους καινοτόμους απλούς «απίστους» που εργάζονται ενάντια στην αληθινή έννοια του Ισλάμ το οποίο υποτίθεται ότι μόνος εκείνος κατάλαβε σωστά.

Ο σαλαφισμός του Ιμπν Ταϋμιγιάχ δεν ελήφθη σοβαρά υπόψη στον καιρό του, στις αρχές του 14ου αιώνα. Ούτε κατόρθωσε να προσελκύσει άλλους μουσουλμάνους και να εμπνεύσει ένα κίνημα, ούτε θα μπορούσε να διαταράξει την υπάρχουσα πολλαπλότητα των μουσουλμάνων. Μόλις στα μέσα του 18ου αιώνα ένας ιεροκήρυκας, ιδιαίτερα εμπνευσμένος από τα έργα του Ιμπν Ταϋμιγιάχ, ο Μωχαμέτ Ιμπν Αμπντ αλ Ουαχάμπ, μπόρεσε να μετατρέψει το σαλαφισμό σε ένα πραγματικό αντιδραστικό κίνημα που είναι γνωστό ως κίνημα ουαχάμπι.

Πυρήνας της έμφασης του Ιμπν Αμπντ αλ Ουαχάμπ ήταν η έννοια του μονοθεϊσμού ώστε να συναχθεί το συμπέρασμα ότι οι μη ουαχάμπι μουσουλμάνοι είναι «αιρετικοί», διαχωρίζουν σε άλλα υποκείμενα τον Θεό, όταν τον λατρεύουν. Στην πραγματικότητα η όλη προσέγγιση του Ιμπν Αμπντ αλ Ουαχάμπ σχεδιάστηκε για να λειτουργήσει ως θρησκευτικός αστυνομικός μηχανισμός προκειμένου να προσδιοριστεί ποιος είναι ο καθαρός Μουσουλμάνος, που λατρεύει τον μοναδικό Θεό και μόνο, και ποιος δεν είναι. Ο ουαχαμπισμός είναι λοιπόν σε μεγάλο βαθμό εμμονικός τόσο με την έννοια του τακφίρ όσο και με άλλα πεδία, όπως η δικανική ερμηνεία του Κορανίου και της ισλαμικής νομολογίας γενικά. Ο ουαχαμπισμός είχε λίγα να προσφέρει˙ απλά υιοθέτησαν τον Ιμπν Ταϋμιγιάχ , και ένα μέρος από τις Χαμπαλί, προσεγγίσεις.

Ο ιδρυτής του ουαχαμπισμού, μαζί με μια χούφτα πιστούς του, άρχισαν να ασκούν το δόγμα τους, καταστρέφοντας ιερούς τάφους, κόβοντας δέντρα και λιθοβολώντας μέχρι θανάτου γυναίκες σε μικρές πόλεις στην αχανή έρημο της Αραβίας, τη Ναγίντ. Ωστόσο, τρία σημαντικά γεγονότα βοήθησαν τον ουαχαμπισμό όχι μόνο να επιβιώσει ως ένα εξαιρετικά περιοριστικό και μοιραίο δόγμα, αλλά επίσης, σε κάποιο βαθμό, να εξαπλωθεί σε διεθνές επίπεδο.

Σημεία καμπής

Το πρώτο σημείο καμπής ήταν η συμμαχία μεταξύ Ιμπν Αμπντ αλ Ουαχάμπ και Ιμπν Σαούδ - ιδρυτή του Οίκου των Σαούδ - στο χωριό Νταρίγια όπου ο Ιμπν Σαούδ ήταν αρχηγός της μικρής φυλής του. Ο Ιμπν Σαούδ, ο οποίος ονειρευόταν να κυβερνήσει πέρα από το μικρό χωριό του, βρήκε στον ουαχαμπισμό μια τζιχαντική μηχανή πολέμου, με την οποία θα μπορούσε να κατακτήσει περισσότερα εδάφη. Ο Ιμπν Αμπντ αλ Ουαχάμπ, ο οποίος από τότε καταδιωκόταν από τους Οθωμανούς για όσα ο ίδιος και οι πιστοί του είχαν διαπράξει σε διάφορες πόλεις της Ναγίντ, βρήκε άσυλο κοντά στον Ιμπν Σαούδ και μια ευκαιρία να διαδώσει το δόγμα του μέσω της τζιχάντ κατά των «απίστων» - των άλλων μουσουλμάνων της εποχής του.

Ως αποτέλεσμα της συμμαχίας, διάφορες πόλεις της Αραβίας όπως το Ριάντ, η Ταέφ, η Μέκκα και η Μεδίνα, καθώς επίσης και πόλεις με σιιτική πλειοψηφία κατοίκων όπως η Αλ Άσα στην Αραβία και η Καρμπάλα του Ιράκ, υπέστησαν επανειλημμένα επιδρομές των ουαχάμπι κατά τον 18ο, 19ο και στις αρχές του 20ου αιώνα. Κάθε μία από αυτές τις επιδρομές επέφερε πολλές σφαγές από τις οποίες οι γυναίκες και τα παιδιά δεν εξαιρούνταν.

Το δεύτερο σημείο καμπής για το κίνημα ουαχάμπι ήταν όταν η Βρετανική Αυτοκρατορία βρήκε στον ουαχαμπισμό ένα καλό μέσο εναντίον του αντιπάλου της, της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Κατά συνέπεια, η Βρετανία υποστήριξε το κίνημα ουαχάμπι τόσο οικονομικά όσο και με όπλα κατά τη διάρκεια του Α Παγκοσμίου Πολέμου. Το τρίτο κρίσιμο γεγονός περιλαμβάνει επίσης τη Μεγάλη Βρετανία. Μετά τον Α Παγκόσμιο Πόλεμο, η βρετανική κυβέρνηση ευνόησε τις πιο συντηρητικές δυνάμεις στην Αραβική χερσόνησο˙ προτίμησαν τον οίκο των Σαούδ και τους ουαχάμπι συμμάχους τους από τις μετριοπαθείς χασεμιτικές δυνάμεις, που διοικούσαν τη Χετζάζη στη Δυτική Αραβία. Η Βρετανία το 1932 απένειμε ουσιαστικά, στον οίκο των Σαούδ ένα κράτος, τη Σαουδική Αραβία.

Μικρή υποστήριξη από κύριο ρεύμα του Ισλάμ, τους οποίους και ονομάζουν «απίστους»

Οι ουαχάμπι απορρίπτουν τον τίτλο ουαχάμπι και αυτοαποκαλούνται μοουαχεντόν, οι άνθρωποι που είναι μονοθεϊστές. Όπως είναι αναμενόμενο, ο τίτλος χρησιμοποιείται επίσης για να αποκλείσει, για να υποδείξει ότι οι μη ουαχάμπι δεν λατρεύουν τον ένα και μοναδικό θεό και ως εκ τούτου δεν είναι τίποτα περισσότερο από «αιρετικοί». Είναι ωστόσο, γνωστοί ως ουαχάμπι επειδή ο ιδρυτής τους ήταν ο Μωχαμέτ ιμπν Αμπντ αλ Ουαχάμπ. Οι σαλαφιστές δεν βρήκαν κανένα πρόβλημα να δεχτούν τον τίτλο των μόνων μουσουλμάνων που ακολουθούν το μονοπάτι των δικαίων συντρόφων του έβδομου αιώνα, μιας εποχής για την οποία γνωρίζουμε πολύ λίγα.

Υπάρχουν επίσης ελάχιστα στοιχεία σχετικά με το πώς ο προφήτης και οι σύντροφοί του ζούσαν στην πραγματικότητα. Τα περισσότερα από όσα έχουν γραφτεί για το θέμα αυτό βασίζονται σε ένα θρησκευτικό πλαίσιο και όχι σε κάποια αξιόπιστη ιστορική ακαδημία. Ωστόσο, τόσο ο σαλαφισμός όσο και ο ουαχαμπισμός προέκυψαν από τον 18ο αιώνα και μετά. Η θεολογική βάση και των δύο αυτών προσεγγίσεων είναι μία και, όπως αναφέρθηκε προηγουμένως, βρίσκει πολύ μικρή ή καθόλου υποστήριξη στις παραδοσιακές σχολές του Ισλάμ. Για παράδειγμα, δεν υπάρχει ισλαμική σχολή ή ίδρυμα μέχρι σήμερα που να ασκεί την τεράστια και μοιραία δύναμη του τακφίρ η οποία δίνει τη δικαιοδοσία να χυθεί το αίμα άλλων μουσουλμάνων ή να ξεκινήσει ένας τζιχαντικός πόλεμος εναντίον τους, δυνάμει της κήρυξής τους ως απίστων. Αντιθέτως, οι παραδοσιακές ισλαμικές σχολές θεωρούν την κρισιακή αυτή εξουσία ως ανήκουσα στο θεό.

Ανεξάρτητα από το πώς ο ουαχαμπισμός έχει εξαπλωθεί σε παγκόσμιο επίπεδο από το 1932 μέχρι σήμερα, η ιδεολογία αυτή βρίσκεται τώρα πίσω από τις αμείλικτες ομάδες τζιχαντιστών, όπως το ISIS στη Συρία και το Ιράκ. Ο αποκεφαλισμός Σύρων και Ιρακινών, μαζί με κάποιους Βρετανούς και Αμερικανούς δημοσιογράφους και εργαζόμενους της ανθρωπιστικής βοήθειας επειδή είναι «άπιστοι», η καταστροφή ιερών ισλαμικών τόπων, όπως τζαμιά, αρχαίοι τάφοι και τάφοι με ιστορική σημασία, η απαγόρευση της μουσικής και του καπνίσματος και η επιβολή εξαιρετικά περιοριστικών ενδυματολογικών κωδίκων, όπως η μπούρκα στη Συρία και στις ιρακινές πόλεις που βρίσκονται υπό τον έλεγχο των τζιχαντιστών μπορούν όλα να βρουν δικαιολογία στην ουαχαμπική και σαλαφική ιδεολογία.

Σάββατο, 29 Νοεμβρίου 2014

Διαχωριστικές γραμμές...




Από τη στιγμή που ξέσπασε η τακφίρι φασιστική βία στο Νότιο Κουρδιστάν (Βόρειο Ιράκ) και το δυτικό Κουρδιστάν (Βόρεια Συρία) και διενεργήθηκε, για μια άλλη μια φορά στην ιστορία, μια Γενοκτονία (με την τυπική και ουσιαστική έννοια) εναντίον των Γεζίντι Κούρδων, έχουν αλλάξει όλα μέσα μου και έχουν μετατραπεί για μια ακόμα φορά (μάλλον την οριστική) οι θεμελιακές παραδοχές της σκέψης μου, και θα ήθελα να συμβεί αυτό και σε άλλους συναγωνιστές που νιώθω ότι έχουν πορωθεί από τις ιδεολογικές καταβολές τους. Δεν θα ήταν αναγκαίο να μετατραπούν αυτές οι (ιδεολογικές) καταβολές με έναν τρόπο που θα τις καθιστούσε ανενεργές, αλλά από ό,τι φαίνεται δεν υπάρχει άλλος τρόπος για να σπάσει το απόστημα της ιδεολογίας και να χυθεί το πύον της ιστορικής σήψης. 
Ποιά είναι τα "δεδομένα" της πληγής που άνοιξε και δεν λέει να κλείσει μέσα στην "αριστερά" της Ελληνικής επικράτειας. Δεν έλειψε η εκδήλωση αλληλεγγύης στους Κούρδους, ούτε απουσίασε κανείς από το προσκλητήριο, της σκέψης τουλάχιστον. Αλλά υπάρχει μια αδικαιολόγητη αμηχανία και ψυχρότητα από τότε που έγινε εμφανής η συμμαχία της Κουρδικής αριστεράς και των παραδοσιακών Κούρδων εθνικιστών (Πεσμεργκά) (που προϋπήρχε) με την Δύση και τις Η.Π.Α. Δεν φαίνεται να κολλάει η ιδεολογία του έλληνα αριστερού, κομμουνιστή, και αναρχο-αυτόνομου, με τέτοια δεδομένα. Κατά κάποιο τρόπο αυτή η ψυχρότητα αντιστοιχεί και στην "μέση" συνείδηση του Έλληνα πολίτη. Πού είναι η οργή για την πολιτική του Ισραήλ και οι μεγαλοστομίες για "γενοκτονία" του Παλαιστινιακού λαού από τους Σιωνιστές; (έχουν γίνει φοβερά εγκλήματα πολέμου από το Σιωνιστικό Ισραήλ και εθνοκάθαρση, αλλά όχι γενοκτονία, εναντίον του Αραβικού-Παλαιστινιακού λαού). 
Πού είναι οι διαδηλώσεις, οι καμμένες σημαίες, τα γεμάτα πάθος ρητορεύματα εναντίον του πολέμου από έναν πανίσχυρο στρατό ενάντια σε έναν ανυπεράσπιστο λαό; Τα έφαγε η σιωπή, και η ζωή συνεχίζεται. 
Είναι αλήθεια πως μόνον ο Σύριζα, με συστολή και κόμπλεξ απέναντι στον αυστηρό "κομμουνιστή" ή "αριστεριστή" κριτή, και διάφοροι από τον "αριστερο-πατριωτικό" χώρο, όπως και από τον "εθνικιστικό" χώρο, επέδειξαν μια στοιχειώδη αλληλεγγύη και πραγματική κατανόηση απέναντι στο Κουρδικό κίνημα, παραβλέποντας όμως να πούνε το προφανές και σκληρό πως αυτό (το κίνημα) συμμάχησε, και από τα αριστερά και από τα δεξιά, ανοιχτά με την Δύση. 
Οι Έλληνες κομμουνιστές, αριστεριστές, αντιφά αντι-ιμπεριαλιστές, δεν κάνουν πίσω ούτε πόντο από την ιδεολογική τους σκληρότητα και απανθρωπιά, και μάλιστα προσθέσαν σε αυτήν και την απόκρυψη του ρόλου του Τουρκικού Κράτους, μην τυχόν και "υποκύψουν" σε κάποια μορφή "εθνικισμού". 
"Εθνικισμός" και "φιλο-ιμπεριαλισμός", ο εφιάλτης του ιδεοληπτικού που θα προτιμούσε να καταστραφεί ο κόσμος αρκεί να μην υποπέσει σε τέτοια αμαρτήματα.  Παρά τις ριζικές διαφορές τους, και το μεταξύ τους μίσος, όλος σχεδόν ο Τροτσκισμός, ο Σταλινισμός, ο "σκληρός" αυτονομισμός (Μητροπολιτάνοι) συμπέσανε στην ιδεολογική "αντι-ιμπεριαλιστική" γραμμή στο Μεσανατολικό όσον αφορά τους Κούρδους. Εγώ θα τους έλεγα:
Κάποιοι από εσάς (οι Σταλινικοί) στηρίξανε τον Άσσαντ (έναν μαζικό δολοφόνο) κάποιοι από εσάς (οι "αντίθετοι'') την αντιπολίτευση προς τον Άσσαντ (δηλαδή τους Τακφίρι φασίστες) (Όπως στο Ουκρανικό οι σταλινικοί στηρίξανε με συστολή τους Νοβορώσσους και οι περισσότεροι Τροτσκιστές, και ένα τμήμα του Συριζα, το "κίνημα" Μεϊντάν - σε αυτή την περίπτωση εκτέθηκαν οι Τρότσκες και οι Ευρω-αριστεροί, αλλά και οι φιλο-Ρώσσοι κάπου το παρατραβήξανε με τις φαντασιώσεις τους). 
Όλοι σας έχετε στηρίξει αιματοβαμμένους δολοφόνους, όπως ήταν άλλωστε και οι ιδεολογικοί σας προπάτορες (Λένιν-Στάλιν-Τρότσκι). Η διαφορά είναι πως τότε που ζούσε η παράδοση του μπολσεβικισμού υπήρχε ένα αχνό νόημα στα εγκλήματα και την αθλιότητα των προπατόρων σας (προσπάθεια οικοδόμησης ενός πρωταρχικού "κρατο-σοσιαλισμού" και αντιμετώπισης της αντίδρασης - με τυπικότερη την περίπτωση του Ναζισμού) ενώ τώρα πρώτοι εσείς έχετε στηρίξει κάτι ιστορικά ερείπια και απομεινάρια όπως εκφράζονται από ηγεμονικές κυρίαρχες (καπιταλιστικές!) δυνάμεις. Να καταλάβω την υποχώρηση, πρώτος εγώ μιλάω για την ανάγκη ρεαλιστικών υπαγωγών στο σκηνικό του αστικού κόσμου σήμερα, αλλά αυτά που είναι εξοργιστικά στην άθλια περίπτωσή σας είναι τα εξής:
α) Κρίνετε τους άλλους και την κατάσταση όπως δεν κρίνετε τους εαυτούς σας (τυπική περίπτωση φανατικών).
β) Κάνετε τουμπεκί ψιλοκομμένο για την Τουρκία. Μόκο Μόκο και γενικές αναλύσεις για τις "ενδο-αστικές ενδο-ιμπεριαλιστικές αντιθέσεις", όπως οι προπάτορές σας στο Ανατολικό Ζήτημα. Μικρασιατική Εκστρατεία και Καταστροφή. Καλείται "εθνικιστικό" γεγονός, "τυχοδιωκτική εκστρατεία", από όλους σας γιατί ο Πατέρας σας ο Λένιν τα βρήκε τότε με τον Φασίστα Γενοκτόνο Κεμάλ Αττατούρκ. Να όμως που τα πράγματα είναι πάλι σχεδόν τα ίδια. Και στη θέση των "φιλο-ιμπεριαλιστών" Ελλήνων είναι τώρα οι Κούρδοι. Δεν θα αναλύσω τα πράγματα. Αυτό μόνο θα πω: Πάνω από 10% όλοι μαζί, όπως και η Χρυσή Αυγή, δεν θα δείτε ποτέ σε αυτή τη  Χώρα. Είστε εσείς και η Χρυσή Αυγή το 10-15% των κρεττίνων που αντιστοιχούν σε μια αστική κοινωνία. Και να καταρρεύσει ο καπιταλισμός και να πρέπει να οικοδομήσουμε μια άλλη κοινωνία εσείς θα είστε έξω από αυτό.
Ας ασχοληθούμε με τους υπόλοιπους...





Ι.Τζανάκος 

Κυριακή, 16 Νοεμβρίου 2014

MESOP / Σημαντική αναδημοσίευση..




mesop

www.mesop.de/


Iraqi forces, Iranian-suported militias report success in Baiji

By BILL ROGGIO & CALEB WEISSNovember 14, 2014 – THE LONG WAR JOURNAL
B1G_Uv5CAAMPZau.jpg
Photographs were disseminated on Twitter purporting to show Iranian Qods Force commander Qasem Soleimani alongside Shi’ite militiamen in Jurf al Sahkar in late October. – The Iraqi military and Iranian-backed Shiite militias are reported to have liberated the central city of Baiji from the Islamic State and are close to breaking the siege on the nearby oil refinery. The Shiite militias, which are heavily supported by Iran’s Qods Force, are playing a key role in recent gains against the Islamic State. US airpower has supported the militias and Iraqi government forces. General Abdul Wahab al Saadi, the senior commander in the area, announced the “liberation of Baiji” earlier today on Iraqi state television, The Associated Press reported. Several Iraqi military officers also claimed success in Baiji, which hosts Iraq’s largest oil refinery. Iraqi officials told Reuters that security forces have advanced to within one kilometer of the refinery, which has been surrounded by Islamic State fighters since the beginning of the summer. Officers claim that Islamic State fighters who are retreating are being targeted by aircraft.
Security forces and the Shiite militias have killed 17 Islamic State fighters over the past 24 hours, according to All Iraq News.
Asaib al Haq, or the League of the Righteous, a Shiite militia that is responsible for killing hundreds of US soldiers in Iraq between 2006-2011, is known to be fighting in Baiji. Al Ahad TV reported that the militia, along with Iraqi Army units, killed Ala Burhan al Tikriti, an Islamic State commander who “supervised the execution of the massacre at Camp Speicher,” an Iraqi base outside of Tikrit where hundreds of Iraqi troops were murdered. Numerous videos of the League of the Righteous fighting alongside Iraqi forces in Baiji have also been published on YouTube and other video sharing sites.
The League of the Righteous was formed in 2006 as an offshoot of Muqtada al Sadr’s Mahdi Army. The militia, which has been trained by Hezbollah and Qods Force, was the largest and most powerful of what the US military called the Special Groups, or militias backed by Iran. The group was at the forefront in using EFPs, or explosively formed penetrators, the deadly mines that can penetrate US armored vehicles. Hundreds of US soldiers were killed in EFP attacks.
Three of the group’s top leaders, including its military emir, Akram Abbas al Kabi, are listed by the US as Specially Designated Global Terrorists. [See LWJ report, US sanctions Iranian general for aiding Iraqi terror groups.]
Iranian militias spearheading Iraqi assaults against the Islamic State
The Iraqi government has grown dependent on Iranian-backed Shiite militias ever since the Islamic State launched its offensive to take large swaths of northern, central and eastern Iraq in mid-June. The Islamic State’s summer offensive, combined with the group overrunning most of the western province of Anbar beginning in January, cause the collapse of nearly half of Iraq’s Army divisions.
The militias deployed to Samarra, the provincial capital of Salahaddin, as the Islamic State took control of the nearby cities of Tikrit and Baiji. Samarra is home to the Al Askari Mosque, one of the most revered religious sites in Shia Islam.
Qasem Soleimani, the commander of Iran’s Qods Force, the special operations branch of the Islamic Revolutionary Guards Corps, was spotted in Samarra directing the defense of the city.
The Shiite militias were at the vanguard of the fighting in two other recent successes: driving back the Islamic State from Amerli in Salahaddin province and from Jurf al Sakhar in northern Babil province.
At the end of August, the League of the Righteous and the Hezbollah Brigades, another Iranian-supported militia, supported Iraqi troops in breaking the Islamic State’s hold on Amerli. The Hezbollah Brigades is listed by the US as a Foreign Terrorist Organization. [See LWJ reports, US airstrikes in Amerli supported deadly Shia terror group and US aided Hezbollah Brigades in breaking Islamic State siege of Iraqi town.]
At the end of October, the League of the Righteous, the Hezbollah Brigades, and the Badr Brigade, yet another Iranian-supported militia, drove the Islamic State from Jurf al Sakhar.
After the town was liberated from the Islamic State, photographs and videos of the militias celebrating the victory alongside Iraqi troops were published on the Internet. Soleimani was photographed with several members of Shiite militias in Jurf al Sahkar. One photograph purported to show Soleimani along with Hadi al Amiri, the head of the Badr Brigades, The Washington Post reported.
The US, either intentionally or unintentionally, has supported the Shiite militias’ gains. US and coalition aircraft launched multiple airstrikes in Baiji, Amerli, and Jurf al Sakhar as the militias and Iraqi forces began their offensives. Most recently, the US conducted 28 airstrikes in Baiji between Oct. 18 and Nov. 12, according to data compiled by The Long War Journal and Qualitative Military Edge.
The deployment of Iranian militias in Sunni areas such as Baiji and Jurf al Sakhar is certain to complicate the fight against the Islamic State. While the Islamic State has lost territory, the jihadist group has positioned itself as the defenders of the Sunnis against Iran and its Shiite proxies in the Iraqi government.
Read more: http://www.longwarjournal.org/archives/2014/11/iraqi_forces_shiite.php?utm_source=feedburner&utm_medium=email&utm_campaign=Feed%3A+LongWarJournalSiteWide+%28The+Long+War+Journal+%28Site-Wide%29%29#ixzz3J7oh0hPi

Το διαρκές μέλλον αυτού του παρελθόντος-παρόντος..(4)




4ο μέρος



Η διαρκής μετάθεση των στρατηγικών σκοπών εκείνων που έχουν εγγεγραμμένο εντός τους έναν σκοπό απόλυτης πραγμάτωσης σε ένα ακαθόριστο και απροσδιόριστο μέλλον προκύπτει ως αποτέλεσμα μιας ευρύτερης κοινωνικο-ιστορικής ανασχετικής δυναμικής. Αν θεωρούσαμε πως αυτή η ανασχετική κοινωνικο-ιστορική δυναμική είναι με την σειρά της αποτέλεσμα, απλά, κάποιας κεντρικής βούλησης θα υποκύπταμε σε μιαν αφελή αντίληψη της ιστορικής διεργασίας, από την άλλη όμως θα ήταν λάθος να αποκλείσουμε την ύπαρξη βουλητικών-εξουσιαστικών στοιχείων. Σε μιά περιγραφική θεώρηση αυτού του ανασχετικού φαινόμενου θα συμπεριλαμβάνονταν όλοι οι συντελεστές δημιουργίας του, και θα εξετάζονταν όλες οι συγκεκριμένες ιστορικές εκδηλώσεις τους στα ιδιαίτερα και συγκεκριμένα ιστορικά περιβάλλοντα. Πάντως το σίγουρο είναι πως σήμερα αυτή η ανασχετική δυναμική σχετίζεται με το κοινωνικό πρόβλημα και την διαρκή ανάσχεση κάθε σοσιαλιστικής προοπτικής, όπως εμφανίζεται σε πιθανή ιστορική συνέχεια των σοσιαλιστικών πειραμάτων του 20ου αιώνα είτε όπως πιθανόν θα εμφανιστεί σε μια καινοτόμα μορφή. Όμως δεν θα έπρεπε να παραβλέψουμε την σημασία της ανασχετικής κατάστασης που διαμορφώνεται στο πλαίσιο της διεθνο-πολιτικής και "γεωπολιτικής" δομής. Χαρακτηριστικά θα μπορούσαμε να αναφέρουμε την αδυναμία επαναχάραξης συνόρων, όπου είναι σχεδόν νομοτελειακό, και την δομική αδυναμία συγκρότησης νέων στρατηγικών διεθνών συνθηκών, που καλύπτεται από ένα "αντι-αναθεωρητικό" γεωπολιτικό δόγμα που όλως "παραδόξως" δεν τίθεται συχνά σε κριτική ανασκευή. 
Πέραν όμως των θεωρητικών κοινωνιολογικών και ιστορικών εποπτειών αυτό που έχει σημασία για μια πολεμολογική θεωρία και στρατηγική είναι να αποκτήσει κανείς μια όσο το δυνατόν επαρκέστερη εικόνα όλων αυτών των ανασχετικών δυναμικών, που ενώνονται σχηματικά σε μία, σε όρους πολεμικής πρακτικής, ακόμα κι αν αυτό περιέχει έναν ισχυρό κίνδυνο "μιλιταριστικοποίησης" της σκέψης.
Σε αυτό το πλαίσιο θα παραμείνω, τελικά, σε αυτές τις σημειώσεις, επιγραμματικός, αναφέροντας συγκεντρωμένα τα τελικά σημεία τα οποία σας παρέθεσα διάσπαρτα στις προηγούμενες δημοσιεύσεις με ένα τελικό συμπέρασμα: 


1. Η αδυναμία πραγμάτωσης καθολικών-απόλυτων σκοπών από μια πολιτική ή πολεμική "μηχανή", για λόγους τεχνικούς ή κοινωνικο-τεχνικούς, έχει ως αποτέλεσμα την δημιουργία ενός σχετικά στατικού μετώπου μάχης, αλλά σε διασπορά.
2. Σε αυτό το πλαίσιο ο ρόλος των μικρών σε ποσοτική έκταση αλλά τεχνολογικά προηγμένων ομάδων σύγκρουσης επαναπροσδιορίζεται σε αναβάθμιση, αλλά εντός του ειδικού πλαισίου που προαναφέραμε.
3. Η μετατροπή της σχέσης "δύναμης" και "αδυναμίας" δεν αναιρεί απόλυτα την "παραδοσιακή" της πολεμική τροπικότητα: οι "αδύναμοι" αναπτύσσουν ασύμμετρες πρακτικές και οι "δυνατοί" στατικο-κρατικιστικές πρακτικές μάχης. Έχει όμως γίνει αντιληπτό πως οι στατικές-κρατικές πρακτικές έχουν αφομοιώσει τις ασύμμετρες. Στο ακόμα νεώτερο στάδιο οι στατικές-κρατικές πρακτικές αναπτύσσουν έναν τέτοιο βαθμό αφομοίωσης των ασύμμετρων πρακτικών που παρατηρείται μια ισχυρή μετατροπή τους ως στατικών πρακτικών. Κατά κάποιο τρόπο υπάρχει μια γενίκευση του ασύμμετρου πολέμου, και ως εκ τούτου καθίσταται ιδιαίτερα κρίσιμο στο στρατόπεδο των "αδυνάμων" να παράξουν μια ακόμα ευφυέστερη εκδοχή ασυμμετρίας.



Ι.Τζανάκος

Σάββατο, 15 Νοεμβρίου 2014

Το διαρκές μέλλον αυτού του παρελθόντος-παρόντος..(3)



3ο μέρος



Παρακολουθώντας την τοποθέτηση των δημοσιολόγων που στέκονται με ενδιαφέρον στα ζητήματα που αφορούν την εθνική κυριαρχία της χώρας που μας έτυχε να ζυμώσουμε την προσωπικότητά μας, και σταθμίζοντας τα "ρεαλιστικά" επιχειρήματά τους, συγκρατείς ένα βασικό πράγμα:
Πως αναφέρονται στην κρατική-στρατιωτική δύναμη της χώρας, στις διπλωματικές της δυνατότητες, τις πολιτικο-οικονομικές δυνατότητες εντός του συγκεκριμένου σχηματισμού στον οποίο εντάσσεται, και με αυτό τον τρόπο μετράνε τις αντικειμενικές δυνατότητές της σε κάθε περίπτωση σύγκρουσής της με τον βασικό της εχθρό που είναι τώρα η Τουρκία.
Επίσης σταθμίζονται με κάποιον γενικό τρόπο και οι ιδεολογικές καταβολές, οι παραδόσεις αντίστασης και εθνικής εξέγερσης που απέκτησε το έθνος διατρέχοντας τον ιστορικό χρόνο αντιμετωπίζοντας τους διάφορους εχθρούς-κατακτητές.
Σε αυτό το πλαίσιο η θέση του ανταρτοπολέμου και ο ρόλος των πολιτοφυλακών εντάσσονται σε ένα μάλλον δεύτερης σημασίας σημείο της εθνικής αφήγησης. 
Κατά κάποιο τρόπο αυτή η ιεράρχηση αντανακλά τόσο την πρόσδεση στον στατικό κρατικιστικό τρόπο οργάνωσης των εθνικών στρατών, άρα και της εθνικής άμυνας, όπως έχει διαμορφωθεί τους τελευταίους αιώνες, αλλά και την πικρή εμπειρία από την τελική στρατιωτική ήττα των αντάρτικων-ατάκτων σχηματισμών στην αντιπαράθεσή τους με τους ξένους κατακτητές και τους συνεργούς τους, στην περίπτωση της επανάστασης του '21 και στην περίπτωση τού πολέμου τού λαού ενάντια στους Γερμανούς ιμπεριαλιστές φασίστες, τους Αγγλοαμερικάνους ιμπεριαλιστές επικυρίαρχους (ήδη ξεκινώντας λίγο πριν το τέλος του β'παγκόσμιου πολέμου) και τους ντόπιους συνεργάτες τους.
Σήμερα οι συνθήκες της πολιτικής και στρατιωτικής πάλης έχουν αλλάξει σε δύο θεμελιακά σημεία: έχει αυξηθεί ο ρόλος της τεχνολογίας και έχει διευρυνθεί η αποκεντρωτική δομή των παραδοσιακών και τεχνολογικά καινοτόμων μέσων πολιτικής και στρατιωτικής σύγκρουσης. Αυτό το διττό γεγονός είναι σύμφυτο με την "αδυναμία" απόλυτης επικράτησης ενός μοναδιαίου σχηματισμού μάχης έναντι ενός άλλου αντίστοιχου αντίπαλου (μον.σχ.μάχης), και αντιστοιχεί (ως ειδικό κοινωνικο-τεχνικό γεγονός) στην "αδυναμία" απόλυτης επικράτησης των ευρύτερων πολιτικών και ταξικών ή εθνοτικών σχηματισμών έναντι των αντιπάλων. 
Αυτό δεν σημαίνει πως έχει μειωθεί η ένταση, το βάθος, η προοπτική και η σκληρότητα της κάθε μάχης. Θα έλεγα μάλιστα πως όλος ο τροπισμός της πολεμικής μηχανής έχει αποκτήσει μιαν ιδιότυπα σκληρότερη υφή που έχει να κάνει:
α) με την ολοκληρωτική εμπλοκή του "άμαχου" πληθυσμού στην πιθανή σύγκρουση, εντός και εκτός των τυπικά στρατιωτικών και πολιτικών μέσων σύγκρουσης.
β) με την διαρκή μετάθεση των λειτουργικών δομών της όποιας "τοπικοποιημένης" αντιπαράθεσης σε όλα τα επίπεδα συγκρότησης της κοινωνίας, πράγμα διόλου άσχετο με την πιθανή διαρκή εμπλοκή των μαζικών κοινωνικών δυνάμεων.
γ) με την διαρκή μετάθεση του "στρατηγικού τέλους" της εκάστοτε αντιπαράθεσης σε ένα ακαθόριστο μέλλον.
Αυτή η πολύπλοκη δομή και οργάνωση των "θέσεων" της εκάστοτε αντιπαράθεσης μπορεί να δίνει παροδικά την εικόνα μιας παράδοξης ακινησίας.
Η συνολική εικόνα των αντιπαραθέσεων όμως, αν ενώσουμε τώρα όλα τα στοιχεία που παραθέσαμε, μας παραδίδουν την εικόνα ενός ακόμα παραδοξότερου συνδυασμού "κίνησης" και "ακινησίας", όπου η "ιδανικότερη" μορφή διαμεσολάβησης των ενεργειών για την επικράτηση σε μια σύγκρουση περιέχεται στην μικρή και κοινωνικά οργανωμένη ομάδα σύγκρουσης. Το "πρότυπο" για αυτόν τον τύπο οργάνωσης είναι η αντάρτικη ομάδα,  ευρύτερα η πολιτοφυλακή, η "τρομοκρατική" οργάνωση, ο πυρήνας, η πολιτικο-στρατιωτική επιτροπή βάσης, σε συντονισμό ή μη με τους ευρύτερους σχηματισμούς αντιπαράθεσης. Με δεδομένο τον ιστορικό κοινωνικο-πολιτικό συσχετισμό, δεν υπάρχει άμεσα κάποια δυνατότητα κοινωνικής και πολιτικής νομιμοποίησης αυτού του τύπου οργάνωσης στην Ελλάδα, αν και έγινε μια επαίσχυντη προσπάθεια μερικής νομιμοποίησης της ακροδεξιάς εκδοχής του.  
Αυτή η τελευταία προσπάθεια είχε έναν ιδιαίτερα ανησυχητικό χαρακτήρα, εφόσον πέρα από την τυφλότητα, την ανοησία, την ελεεινότητα των φορέων της αποκαλύφθηκε άλλη μια φορά η προδοτικότητα της αστικής ηγεσίας της χώρας, που υπαναχώρησε στην άθλια επιλογή της να "ενισχύσει" την ακροδεξιά (συμμορίτικη-ταγματασφαλίτικη) εκδοχή τής πολιτοφυλακής μόνον όταν συνειδητοποίησε ότι θα υπάρξει μια ευρύτερη αριστερή "απάντηση", και γιατί είχε εκτεθεί διεθνώς.
Η μελλοντική πραγματικότητα όμως, πέρα από τις "εσωτερικές" εξελίξεις και την αθλιότητά τους, θα φέρει στην επιφάνεια την ανάγκη για εθνική λαϊκή αυτο-άμυνα, γι'άλλους λόγους που θα εξετάσουμε στην επόμενη δημοσίευσή μας.  



(Συνεχίζεται)


Ι.Τζανάκος

Το διαρκές μέλλον αυτού του παρελθόντος-παρόντος..(2)


Πριν σπεύσετε να ανακαλύψετε στις γραμμές αυτής της δημοσίευσης την απάντηση στα ερωτήματα που έθεσα στην προηγούμενη ανάρτηση, σε σχέση με την ανάδυση του θέματος "πολιτοφυλακές", παρακαλώ να διαβάσετε με προσοχή το πλαίσιο απάντησης που θέτω εδώ..



2ο μέρος




Η διαρκής προπαγάνδα (δημαγωγική ή μη) των όποιων αντιπολιτευόμενων ομάδων  στην εκάστοτε ηγετική ομάδα της κυρίαρχης τάξης έχει ως βασικό της μοτίβο την καταγγελία του "εσωτερικού" τρόπου οργάνωσης της οικονομίας και της πολιτικής. Στην πραγματικότητα όμως ο "εσωτερικός" τρόπος οργάνωσης των ταξικών κοινωνιών και ειδικά των ώριμων αστικών κοινωνιών (της "ιμπεριαλιστικής" εποχής) είναι η εξωτερική στοιβάδα της πραγματικής "εσωτερικότητας" που είναι η παγκοσμιότητα όπως οργανώνεται σε βαθμίδες, ιεραρχίες, κυριαρχίες και υποταγές. 
Τα έθνη, αλλά και οι ευρύτερες δι-εθνικές "συμμαχικές" υπερ-μορφές, με τις "εσωτερικές" οργανωτικές μορφές τους,  είναι υποσυστήματα του γενικού συστήματος οργάνωσης της ανθρώπινης κοινωνίας. Γι'αυτό και ο αυτο-προσδιορισμός και αυτοκαθορισμός των ξεχωριστών μονάδων ισχύος και ταυτότητας δεν είναι αποτέλεσμα του ίδιου του αυτο-προσδιορισμού/αυτοκαθορισμού αυτών των μονάδων αλλά της διαλεκτικής συγκρότησης των σχέσεων όλων των μονάδων μεταξύ τους.
Κάθε έθνος ή ομάδα εθνών έχει στις ταξικές κοινωνίες μια συγκεκριμένη σχετικά σταθερή θέση στο παγκόσμιο σύστημα ιεραρχικής κυριαρχίας που έχει "αποκτήσει" στον στίβο του πολιτικού, οικονομικού, στρατιωτικού πολέμου κάποια στιγμή σε ένα ιδρυτικό παρελθόν, όταν αναδιατάσσονταν η παγκόσμια δομή ιεραρχίας στην ολότητά της ή σε ένα μέρος της.
Ποτέ δεν αλλάζει η θέση ενός έθνους ή ενός συμμαχικού σχήματος εθνών αν δεν έχει τεθεί συνολικά το ζήτημα μετατροπής ή ανατροπής του παγκόσμιου συστήματος κυριαρχίας, ανεξάρτητα αν μιλάμε για τον καπιταλισμό, τους προκαπιταλιστικούς σχηματισμούς, τον "σοσιαλισμό" ή ένα (παγκόσμιο) σύστημα συνύπαρξης διαφόρων τρόπων κοινωνικής οργάνωσης. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει πως δεν υπάρχουν πρωτοβουλίες ρήξης του εκάστοτε παγκόσμιου συστήματος κυριαρχίας πριν ακόμα ωριμάσουν πλήρως οι συνθήκες κατάρρευσης της αντινομικής του συγκρότησης, αλλά σημαίνει πως ακόμα και αν μιλάμε για "επιταχύνσεις" μιας διεργασίας αυτό που υπάρχει ως υπόστρωμα είναι μια αντικειμενική διαλεκτική διεργασία. Κατά κάποιο τρόπο υπάρχει ένας νομοτελειακός προκαθορισμός των "σεισμικών" γεγονότων της παγκόσμιας πραγματικότητας, αλλά κανείς δεν μπορεί να διακρίνει αμέσως το είδος τους, το συγκεκριμένο περιεχόμενό τους, ακόμα κι αν επιστρατεύσει όλες τις εικόνες του πρόσφατου και απώτατου παρελθόντος που αφορούν τους τρόπους σχηματισμού της κρίσης. Είναι βέβαια χρήσιμες οι αναδρομές αυτές μιας και σίγουρα η κατάσταση είναι σε ουσιαστικό βαθμό μια επανάληψη πρότερων, αλλά αυτό που λείπει πολλές φορές είναι η προσπάθεια να πιαστεί το νήμα ακριβώς εκεί που έσπασε, με την έννοια πως δεν γίνεται αντιληπτή η "εκρεμμότητα" που αφέθηκε (από το σχετικά σταθεροποιημένο διεθνές σύστημα) αιωρούμενη για να διεκπεραιωθεί στο επόμενο ιστορικό στάδιο. Εκεί είναι το φοβερό "μυστικό" της επερχόμενης κρίσης: όχι μόνον στην επανάληψη αλλά στο κρυφό χάσμα, το κενό που δεν καλύφθηκε από την τελευταία τελική μορφή του παγκόσμιου συστήματος κυριαρχίας. Κρίνοντας τα πράγματα από την σκοπιά του στρατιωτικού τρόπου σκέψης, επεκτείνοντάς τον, θα δήλωνα επιγραμματικά (για αυτό που θεωρώ ως πιθανότερο χάσμα που μας παραδόθηκε) το εξής: 
Έχει καταργηθεί σε σημαντικό βαθμό (και άγνωστο για πόσο) η δυνατότητα απόλυτης επικράτησης οποιασδήποτε ξεχωριστής ή συμμαχικά οργανωμένης μονάδας, όπως και να την ορίσει κανείς στο επίπεδο των εθνικών, ταξικών, πολιτισμικών, ιδεολογικών προσδιορισμών. 
Όποιος το αποκρύπτει αυτό είναι ή αφελής ιδεοληπτικός ή πολιτικός και ιδεολογικός απατεώνας ( ο έχων την μύγα ας μυγιαστεί). 
ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΑΡΚΕΙ ΝΑ ΤΟ ΠΟΥΜΕ ΑΥΤΟ. ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΑΡΚΕΙ; 
Δεν αρκεί να το πούμε αυτό γιατί πρέπει να προσθέσουμε το εξής καθοριστικό (που θα έπρεπε να είναι αυτονόητο, αλλά δεν είναι γιατί μας περιστοιχίζουν ναρκέμποροι της σκέψης):
Το γεγονός πως δεν είναι εφικτή η απόλυτη επικράτηση του ενός ή του άλλου κοινωνικο-πολιτικού ή στρατιωτικού στρατόπεδου δεν σημαίνει πως έχουμε "ειρήνη" ή πως θα έχουμε "ειρήνη" αλλά πως έχει μετατραπεί ο πόλεμος. Μάλιστα ο πόλεμος όπως αρχίζουμε να τον αναγνωρίζουμε στην Μέση Ανατολή και την Μεσοποταμία είναι από μια σκοπιά σκληρότερος, ανηλεέστερος, πολυπλοκότερος,  και σε έναν βαθμό -λόγω της αποκεντρωτικής του δομής- χαοτικότερος από τον συμβατικό πόλεμο που γνωρίσαμε στο παρελθόν (χωρίς αυτό να σημαίνει πως και στο παρελθόν δεν είχαμε και αυτό το είδος πολέμου ταυτόχρονα, χωρίς αυτό επίσης να σημαίνει πως και τώρα έχει καταργηθεί εντελώς ο συμβατικός πόλεμος -σε γραμμές, μέτωπα κ.λ.π).
Αυτό που έχει σημασία είναι να διαβλέψουμε την "ασυμμετρία" της ανερχόμενης ακόμα πολιτικο-στρατιωτικής νέας τεχνικής σε όλο το πεδίο του "παγκόσμιου/κοινωνικού", σε σχέση και αναφορά πάντα με το προαναφερθέν συμβάν της μη-απόλυτης επικρατισιμότητας της όποιας (δυνητικής ή ενεργεία) κυρίαρχης μονάδας (εθνικής, ταξικής κ.λ.π). Καταλαβαίνετε νομίζω ήδη πόσο αστείες ακούγονται μερικές αφηγήσεις "κατάληψης" της εξουσίας και της ισχύος και τα διάφορα "σοσιαλιστικά προγράμματα", ακόμα κι αν διανθίζονται κειμενικά από "στρατιωτικές" νότες σκέψης.
Στην επόμενη δημοσίευσή μας θα μιλήσουμε πιό συγκεκριμένα για το θέμα "πολιτοφυλακή"..


(Συνεχίζεται..)






Ι.Τζανάκος 

Παρασκευή, 14 Νοεμβρίου 2014

Το διαρκές μέλλον αυτού του παρελθόντος-παρόντος..(1)






1ο μέρος






Ο κοινωνικο-ιστορικός καθορισμός της ανθρώπινης ζωής έχει χρησιμοποιηθεί ως μια εννοιολογική και ιδεολογική μορφή μιας πολιτικής πρόφασης που ως βασικό της στοιχείο έχει την υποτίμηση του ρόλου του συσχετισμού ισχύος και δύναμης μεταξύ των τάξεων και των εθνών. Αυτό το παραμύθι έπαψε να παίζει έναν πρακτικό ιδεολογικό ρόλο από την ιστορική στιγμή που εκδηλώθηκε ολόκληρη η ισχύς-δύναμη των κυρίαρχων τάξεων και εθνών κατά την οργάνωση και πραγμάτωση της αντεπίθεσής τους απέναντι στο εργατικό κίνημα του 19ου αιώνα και των αρχών του 20ου αιώνα. 



Στην πραγματικότητα η επικράτηση της αντεπιτιθέμενης αστικής τάξης είχε ήδη διαφανεί από την ανακοπή της επέκτασης της επανάστασης του '17 στην δυτική Ευρώπη. 
Από τότε και κατά ουσιαστική αποκλειστικότητα το πεδίο των δημιουργικών αντιφάσεων μέσα στην παγκόσμια αστική κοινωνία περιορίστηκε στο πεδίο που σχημάτισε η επικρατούσα αντεπιτιθέμενη κυρίαρχη τάξη ως μοναδικό: το πεδίο της εθνικής κυριαρχίας και της σχέσης της με την δημοκρατία. Μπορεί αυτό το πεδίο να σχηματίστηκε από την επιθετικότητα της παγκόσμιας αστικής κυριαρχίας αλλά μετασχηματίστηκε ως σχηματισμένο πεδίο σε πεδίο ικανό να περιέξει με έναν συγκεκριμένο ιδιαίτερο τρόπο όλες τις κοινωνικές και ταξικές αντιφάσεις. 
Η στενότητα του πεδίου, που αποτέλεσε το αντικείμενο του διαρκούς θρήνου των αναρχικών, τροτσκιστών, αυτόνομων, υπερ-κομμουνιστών κ.λ.π, δεν εμπόδισε τις υποτελείς τάξεις, ιδιαίτερα των υποτελών και μισο-εξαρτημένων εθνών, από την  επιτυχημένη προσπάθειά τους να το οικειοποιηθούν. 
Βέβαια αυτή η επιτυχία περιείχε και περιέχει πάντα την στενότητα και τον περιορισμό που της είχε αποδώσει ήδη από την αρχή του ο επιθετικός σχηματισμός της αντεπιτιθέμενης κυρίαρχης τάξης. 
Η στενότητα αυτή, ο περιορισμός σε έναν ούτως ειπείν αμυντικο-επιθετικό καθορισμό της από την πλευρά πλέον των υποτελών τάξεων, ανέδειξε από την άλλη πλευρά μια θετική πλευρά, που φαινομενικά έχει μόνον πρακτικό περιεχόμενο: 
Η πολιτική πρόφαση που κάλυπτε ιδεολογικά (με την "κακή" έννοια του όρου) το ζήτημα της ανισότητας δύναμης-ισχύος μεταξύ εθνών, κρατών, και ολόκληρων περιφερειών του κόσμου, συντρίφθηκε από την ίδια την πρόκληση που οργάνωσε η αστική τάξη, σε αυτό ακριβώς το πεδίο που αναφέραμε, παροξύνοντας τις "αυθόρμητες" διαφοροποιήσεις δύναμης-ισχύος που υπήρχαν "πάντα" στις ταξικές κοινωνίες ως υποτίθεται εποικοδόμημα των υποτίθεται "θεμελιακότερων" πτυχών τους που εδράζονταν στην "υλική παραγωγή". 
Η θεωρητική επιπρόσθεση του "ιμπεριαλιστικού" καθορισμού στον γενικό "καπιταλιστικό" καθορισμό της αστικής κοινωνίας μπορεί να ήταν μια ορθή επιπρόσθεση που αντανακλούσε ορθά την εξέλιξη του ίδιου του καπιταλισμού αλλά λειτούργησε και ως ένα θεωρητικό μπάλωμα ή μάλλον μπάζωμα που έδωσε στην ιδεολογική πρόφαση μια κάποια ανάσα ζωής αφού αποτέλεσε ένα έξοχο ιδεολογικό όπλο για την ταυτόχρονη με την αποκάλυψη των ανισοδυναμιών μεταξύ των εθνών (και την θεωρητική-πρακτική κριτική τους) συγκάλυψη του αυτοτελούς λειτουργικού ρόλου των πάντα υπαρκτών ανισοδυναμιών. Μπορεί να κατηγορηθούμε για τον χαρακτηρισμό αλλά αν κανείς πάρει στην κυριολεξία την θεωρία του ιμπεριαλισμού ως απόλυτα συνεπή και άτρωτη θεωρία και δεν διαγνώσει έγκαιρα τον αντινομικό πρακτικό της ρόλο το μόνο που θα του απομείνει θα είναι η διαρκής, αλλά μόνον θεωρητική, σοφιστεία. 
Έτσι μαζί με τον διαρκή θρήνο για την μη έλευση της "διαρκούς επανάστασης" προστίθεται ο διαρκής θρήνος για την υπαγωγή στις "ενδο-ιμπεριαλιστικές αντιφάσεις" (αυτοί οι δύο θρήνοι μπορούν να ενωθούν σε μια πραγματικά σπαρακτική θρηνωδία, που ενίοτε χαρίζει λαϊκές συγκινήσεις και οριακές κοινοβουλευτικές εκπροσωπήσεις κατά την διάρκεια ειρηνικών περιόδων του αστικού "κοινοβουλευτικού βίου").
Δυστυχώς, υπάρχουν τα ίδια τα κοινωνικά πράγματα, και αυτά τα πράγματα φανερώνουν μια καθολική εμπλοκή με τα θέματα που αναφέραμε. Δεν νομίζω πως ένας πρακτικός άνθρωπος θα είχε και πολύ χρόνο να αφιερώσει για την σοβαρή θεωρητική αντιμετώπιση των φαντασιωτικών και υπερφίαλων απόψεων και πολιτικών τοποθετήσεων που αναφέρονται σε κάποια επιστροφή στην "αγνή" εποχή των απόλυτων αποστάσεων από τα ίδια τα κοινωνικά πράγματα που είναι στην κυριολεξία βυθισμένα στο πεδίο που περικλείεται στους σχηματισμένους όρους της αστικής κοινωνίας όπως τους αναφέραμε. 
Εξάλλου την κρίσιμη στιγμή, όταν ας πούμε κάποιο τυχοδιωκτικό φασιστικό κράτος όπως η Τουρκία αποφασίσει να επιτεθεί σε μια χώρα όπως η Ελλάδα (που είναι και αυτή αστική κλπ κλπ) όλα τα οχήματα της φαντασιωτικής καθαρότητας δεν θα κάνουν τίποτα άλλο από συγγραφή υποσημειώσεων σε κάποιο εν τοις πράγμασι δημοκρατικό εθνικό μέτωπο, και τίποτα άλλο.
Όμως έχουμε χρόνο και υποχρέωση να ασχοληθούμε, μιας και σε έναν ύστερο χρόνο, που δεν μας γεμίζει με μια άλλη φαντασιωτική ευθυμία αλλά μόνον με περίσκεψη και κάποια λύπη, αυτό το δημοκρατικό εθνικό μέτωπο θα πρέπει να αποφασίσει τι είδους πολιτοφυλακές θα συγκροτήσει, μιας και το μέλλον όλων των εμπόλεμων κοινωνιών στο σήμερα που είναι ήδη το μέλλον θα καθορίζεται από το είδος, την μορφή, το ιδεολογικό και ηθικό πλαίσιο, των πολιτοφυλακών που θα τις διατρέχουν.
Γιατί όμως το λέμε αυτό και τι εννοούμε πιο συγκεκριμένα;

(Συνεχίζεται) 






Ι.Τζανάκος

Τετάρτη, 12 Νοεμβρίου 2014

Προαναγγελία...




Προαναγγέλλω, για τελευταία φορά ελπίζω, μια ανάρτησή μου για το Μεσανατολικό και Μεσοποταμιακό "ζήτημα" σε συνάρτηση με την υπαρκτή και επιθυμητή "εθνική στρατηγική" της χώρας που έτυχε να ζούμε, από την δική μου, ταπεινότατη, εκδοχή.
Σε συνάρτηση με αυτή την θεματολογία θα ξεδιπλώσω, το πιθανότερον το βράδυ του Σαββάτου, και τις ευρύτερες απόψεις μου για μια σειρά θεμάτων που με απασχολούν τον τελευταίο καιρό από μια άλλη οπτική σε σχέση με αυτήν που ενστερνιζόμουν μέχρι πρόσφατα, αν και σε ουσιαστικά ζητήματα νομίζω πως παραμένω στα ίδια.
Θα έχω και την ευκαιρία για ένα πραγματικό ξεκαθάρισμα θεωρητικών λογαριασμών με όλες τις ευφάνταστες υπάρξεις που  νιώθω πως απαρτίζουν τον ρευστότερο, άρα ουσιαστικότερο, πυρήνα της "εντόπιας" κοινωνικής συνείδησης, όπως: οι αριστεροί ("διεθνιστές" ή "πατριώτες"), οι κομμουνιστές, οι αυτόνομοι, και οι ριζοσπάστες δημοκράτες εθνικιστές (δεν εννοώ τους φασίστες, αλλά τύπους όπως ο Καραμπελιάς, ή ο Καλλεντερίδης, ή ακόμα και αριστεροί όπως ο Αγτζίδης), μιας και θεωρώ πως αναγκαστικά όλοι αυτοί μαζί θα είναι το κέντρο της πολιτικής ζύμωσης στους πολεμικούς καιρούς που έρχονται. Για να σταματήσει ο "ανταρτοπόλεμος" με όλους αυτούς θα προσπαθήσω να τους εξηγήσω ποιό είναι το θεμελιακό λάθος τους, και γιατί προορίζονται από την ιστορία για πολιτική ανάλωση, πιθανόν αποτελώντας το θεμελιακό υλικό για μια νέα σύνθεση.
Όπως καταλαβαίνετε όλο αυτό το δύσκολο και μάλλον υπερφιλόδοξο πόνημα θα έχει μια μεγάλη έκταση, αλλά νομίζω πως θα ξεκαθαρίσει από μέρους μου πολλά πράγματα..
Καλή αντάμωση Σάββατο βράδυ, ίσως και νωρίτερα..



Ι.Τζανάκος

Πέμπτη, 6 Νοεμβρίου 2014

Μετωπικές γραμμές..




Είναι πραγματικά δύσκολο να διακρίνει κανείς μέσα στη φωτιά ενός πολέμου, είτε είναι άμεσα συμμέτοχος ή παρατηρητής, τις πλοκές των αντιτιθέμενων και συμμάχων δυνάμεων που εμπλέκονται και συναντώνται μέσα στην φωτιά, με την έννοια ότι όχι μόνον είναι δύσκολο να διακρίνεις την βαρύτητα του κάθε συντελεστή αλλά και τον "ρόλο" των δομικών επιπέδων που συγκροτούν κάθε συντελεστή ως αυτόνομο σε σχέση με τους άλλους αλλά και ως σχετιζόμενο ουσιακά (σε σχέση πάλι με όλους τους άλλους συντελεστές). Δεν νομίζω πως θα είχε καμμία σημασία μόνον να απλώσουμε σε έναν "θεωρητικό χάρτη" τις δικές μας θεωρήσεις με σκοπό την επιβεβαίωσή τους, αν και είναι προφανές σε όποιον δεν ψεύδεται ή αυταπατάται ότι αυτή η θεωρητική ορμή θα διαπεράσει και τον ίδιο. Το σημαντικό είναι κάποιος να διδαχθεί από αυτό που δεν μπόρεσε να συλλέξει από πριν στα δίχτυα της θεωρητικής του συγκρότησης, και είναι αλήθεια πως γι'αυτό θα είχαν να μιλήσουν καλύτερα όσοι εμπλέκονται άμεσα και αναλώνονται μέσα στη φωτιά του πολέμου. Είναι κάτι παραπάνω από  λανθασμένη η βιαστική κρίση για τις ανατροπές που επιφυλάσσει η πολεμική πραγματικότητα στα μέτωπα των δομών "πολεμικής θέσης", στα ίδια αυτά τα μέτωπα αλλά φυσικά και  σε αυτούς που τα έχουν συγκροτήσει. 
Έχω την άποψη πως αυτές οι ανατροπές μπορούν να γίνουν αντιληπτές έστω ως δυνητικότητες μόνον από αυτούς που μοιράζονται έστω από απόσταση σταθερές θέσεις στο πολιτικό και διανοητικό επίπεδο, αρκεί να είναι έτοιμοι να δεχτούν το βάρος της θέσης τους και στο διανοητικό επίπεδο, και όχι μόνον στο στενά εννοούμενο πολιτικό επίπεδο. Γιατί μπορεί ας πούμε να είσαι ο βασικός συντελεστής, "εσύ'' ο ίδιος, ενός στενά περιορισμένου (από τις συνθήκες θα έλεγα) εθνικο-δημοκρατικού κινήματος και να νομίζεις πως είσαι συντελεστής της παγκόσμιας κοινωνικής επανάστασης (όπως και να την εννοείς). Αυτό το τελευταίο θα έχει τις συνέπειές του ακόμα κι αν περάσουν δεκαετίες, και τότε η ήσυχη απόσυρσή σου από την ιστορική πραγματικότητα θα συνοδεύεται από την παρακρουσιακή (διανοητική) επιστροφή της πρώτης αφήγησης που σε ώθησε στο ιστορικό σκηνικό που σε ώθησε στην δεύτερη και ουσιαστικότερη αφήγηση για την οποία σε κάλεσε η ιστορία. Αν γρήγορα θέσεις την πρώτη αφήγηση στο περιθώριο, που την έθεσε η ιστορία και η δεύτερη αφήγηση (της προσαρμογής), και αντιμετωπίσεις αυτό που λέμε πραγματικότητα, μπορεί να διατηρήσεις ένα ουτοπικό οπλοστάσιο και κάποια στιγμή να το επαναφέρεις, ζωντανό όμως, για να διεκδικήσει την πρωτοκαθεδρία της πραγματικότητας. Και μόνο τότε θα είναι δυνατή η επανεμφάνιση της ιδέας στην κορυφή των πραγμάτων από τη σκοπιά αυτών που την έφεραν στον κόσμο. Αλλιώς αυτό που θα συμβεί θα είναι η συμμετοχή σου σε έναν κόσμο αναμνήσεων που καμώνονται τον κόσμο, που αν μη τι άλλο έναν λόγο θα είχαν να υπάρχουν, έστω ως αναμνήσεις, να πυροδοτήσουν την πραγματικότητα στην πορεία της και όχι στην επιστροφή της σε μια πορεία που δεν υπήρξε ποτέ, παρά μόνον ως το αφηρημένο σχήμα μιας εφηβικής άγνοιας. Δεν υπάρχει επιστροφή, δεν υπάρχει καμμία επιστροφή σε ένα προ-μετωπικό παρελθόν καθαρότητας. 
Οι μοναδικοί αγώνες που υπάρχουν στο πολεμικό περιβάλλον που διαμορφώνεται είναι μετωπικοί, και αυτό συμβαίνει σε ένα ιδιαίτερα κυνικό πλαίσιο που έχει ανατινάξει κάθε εξομαλυντική έννοια "μετωπικών" σχημάτων, η οποία εξάλλου δεν υπήρξε στην πράξη ποτέ ως πραγματικότητα. Ο πολεμικός κόσμος είναι μια πολύπλοκη εμπλοκή, και όχι ένας κόσμος όπου ξεκαθαρίζονται πράγματα και ανακαλύπτονται οι καθαρές γραμμές του "αληθινού" μετώπου. Εκτός κι αν η γραμμή Μαζινώ έχει ακόμα υποστηρικτές. Δικό τους το πρόβλημα. Όταν θα έχουν περάσει όλα τα "στρατεύματα" (φιλικά και εχθρικά) δίπλα τους, από πίσω, αυτοί ας περιμένουν στο υπερχαράκωμα μέχρι κάποια στιγμή να περάσουν όλοι από πάνω τους, γιατί στ'αλήθεια είναι σίγουρο πως το σπάσιμο αυτού του είδους των γραμμών περιέχει και μια τέτοια στιγμή. Πιθανόν τότε οι υποστηρικτές αυτού του είδους πολέμου να επιβεβαιώσουν το εξής γεγονός: ότι ο σκοπός αυτών των μαχών που εξελίσσονταν δίπλα τους, πίσω τους, μπροστά τους, όσο αυτοί περίμεναν επιτέλους τον  οντολογικό υπερ-αντίπαλο, ήταν να περάσουν όλοι από πάνω τους, αυτή την τελευταία "ένδοξη" στιγμή της ήττας τους, πράγμα εξάλλου ιδιαίτερα σημαντικό για όποιον θέλει να επιβεβαιώσει ότι όλος ο κόσμος υπάρχει για έναν και μοναδικό λόγο, να τον εξολοθρεύσει.
Δεν έχω προς το παρόν να πω άλλα. Το Σαββατοκύριακο θα μιλήσω για τους Τούρκους "αδελφούς" και την νέα πραγματικότητα που έχουν φτιάξει δίπλα στην δική μας γραμμή Μαζινώ, ή μάλλον δίπλα στις διάφορες γραμμές Μαζινώ που έχουν φτιάξει διάφορα σοφά πολιτικά επιτελεία με την συναίνεση φυσικά του φιλήσυχου πληθυσμού που ζει σε αυτή τη χώρα...








Ι.Τζανάκος