Κυριακή, 28 Δεκεμβρίου 2014

Το Νόημα (μη-Νόημα) ως νεώτερη έννοια για μαζοδιανοούμενους..





Ηχεί με μια μετριοπάθεια. Είναι το Νόημα. Μπορείς και να το αποδομήσεις. Να φτιάξεις το μη-Νόημα. Ένα μασκαρεμένο Νόημα, έναν αρνητικό αντικατοπτρισμό του. Το Νόημα και το μη-Νόημα είναι η θεολογική (διττή) έννοια των διανοουμένων αλλά υπάρχει παντού. Μπορείς να ανοίξεις την τηλεόραση ή το ράδιο και να ακούσεις για το Νόημα της ζωής, για το Νόημα που χάθηκε, ή αν είσαι άτυχος να ακούσεις πολλά για το πραγματικό Νόημα που είναι το μη-Νόημα, αλλά δεν θα το πει έτσι ο υπερασπιστής του. Υπάρχει μια απειρία νοημάτων του Νοήματος, αν και ως τρέχουσα λέξη των διανοουμένων και των μαζών πρέπει να έχει ζωή τους 2 τελευταίους αιώνες. Κάποτε υπήρχε η λέξη-όλεθρος Αξίες. Η μεταξίωση, η απαξίωση, η κρίση των Αξιών, τι Αξίες έχουμε, δεν έχουμε Αξίες, χάθηκαν οι αξίες, πότε θα αποκτήσουμε Αξίες, αλλά και δεν έχουμε Αξίες, δεν θέλουμε Αξίες, θέλουμε να ζήσουμε και άλλα σχετικά "αντίθετα".
Το Νόημα είναι πιό μυστικό, πιο απαλό, πιό εσωτερικό, είναι ένας ψίθυρος που ηχεί στα αυτιά γλυκά. Δεν απαιτεί τόσα.
Άλλο να λές σε κάποιον "ποιές είναι οι Αξίες σου" και άλλο "ποιό το Νόημα της ζωής σου". Στην δεύτερη περίπτωση τον μαστιγώνεις αλλά και τον χαϊδεύεις. Τον οδηγείς στον ψυχαναλυτή, στον συριζα, στην νέα εκκλησία των καβλιάρηδων νεορθόδοξων. Μπορεί και στον αναρχισμό. Είναι κάτι που σε βάζει σε σκέψεις χωρίς να σε πιέζει. Μόνον ψυχοφάρμακα μπορεί να χρειαστείς δύστυχε, αν τυχόν και δεν το βρείς. Αλλά και τότε θα σε πλησιάσουν οι τρελλοί του Νοήματος, οι του μη-Νοήματος. Υπάρχουν διαλείμματα και χαριτωμένες εναλλαγές. Θυμάμαι τους απατεώνες τους dangerfew πότε να μιλάνε για το Νόημα πότε για την πληθώρα του. Αλλά Νόημα υπάρχει και στον Λογικό Εμπειρισμό. Βαράς Βιτγκενστάϊν άμα λάχει και είσαι και επιστημονάρα ορθολογιστική και πολύ ψαγμένη. Α! μη το ξεχάσω: Θεωρία Συστημάτων. Στο κέντρο του Συστήματος το Νόημα. Και εκεί έχει χωθεί το Νόημα. Κάτσε! δεν τελείωσα! Και ο Π.Κονδύλης για Νόημα μιλάει. Μπορεί να αστράφτει και να βροντά για την Ισχύ(η) αλλά για Νόημα μιλάει και αυτός. 
Στο πολύ βάθος υπάρχει η θεωρία του Φρέγκε, Σημειωτική στο ξεκίνημα, και άλλα ακόμα παλαιότερα. Θεϊκή έννοια παραλλαγής των "παραδοσιακών" εννοιών. Ιδέες; Μορφές; Είδος; Γένος; 
Τι είναι τούτα! ξεπερασμένα πράγματα. Θα τα κάνουμε Νοήματα, μορφές του Νοήματος. Και το Νόημα είναι και εσωτερικό, ή μάλλον λειτουργεί ως μαζικό εσωτεριστικό αγαθό, γιά όλες τις χρήσεις, αλλά έχει και μια ωραία εξωτερικότητα, μιαν επιφανειακότητα που τρελαίνει τους μονδέρνους. Δεν χρειάζεται να πείς "ψυχή". Αρκείς να μιλήσεις για το Νόημα, για Νοηματοδότηση, και να μην πείς όλα αυτά τα παλαιά περί ψυχής. Θα μπορούσες να πείς "Σημείο", όπως κάνω εγώ συνήθως για να την σπάσω σε όλους σας, αλλά αυτό είναι πολύ ειδικόν, πολύ εστέτ, για να το κάνεις και αφίσα και όραμα. 
Άστρα και Όραμα. 
Νόημα και Όραμα. 
Άστρα Νόημα και Όραμα. 
Νόημα.
Ανοησίες!
Τίποτα..





Ι.Τζανάκος

Σάββατο, 27 Δεκεμβρίου 2014

Οι παράξενοι δρόμοι της παρακμής..






Όπως εμφανίζεται ξαφνικά ένας άνθρωπος τό ίδιο ξαφνικά μπορεί να χαθεί. Δεν χρειάζεται να υποθέσουμε πως συνέβει κάτι το δραματικόν. Τις περισσότερες φορές μπορεί απλά να αποσυρθεί στην ζεστή ανοησία της "ιδιωτικότητάς" του, χωρίς πάλι αυτό να σημαίνει πως πριν ήταν "δημόσιο" πρόσωπο με την συνηθισμένη έννοια του όρου. 
Ξέρετε, αν εγκαταλείψεις φίλους συγγενείς, ακόμα και "γνωστούς" και κλειστείς σε έναν ακόμα "ιδιωτικότερο" κόσμο πάλι πράττεις αντι-πολιτικά, τρόπον τινά "ιδιωτικοποιείς" περισσότερο μια ζωή που πιθανά θα ήταν ήδη αρκετά "ιδιωτική" αν παρέμενε ως είχε..
Τι ωθεί κάποιον σε ένα μεγαλύτερο βάθος απόσυρσης; Πολλοί μπορεί να είναι οι λόγοι. Εγώ θα έλεγα πως αυτό που χάνεται είναι ένα είδος ελπίδας πως θα προκύψει κάτι διαφορετικό από την διαρκή επανάληψη της διεργασίας επιβίωσης της ανθρώπινης μονάδας. 
Αν αναδιπλωθεί κανείς μπορεί να καταλήξει σε δρόμους που δεν τους φαντάζονταν, να κάνει σκέψεις "τρελές", ακόμα ακόμα να ξωκείλει εντελώς σε μια μηδενιστική φιλοσοφία από αυτές που μπορείς να αγοράσεις εύκολα παντού, και οι οποίες σε περιμένουν στην ήρεμη αγκαλιά τους πάντα, χωρίς απαιτήσεις. Αυτή η πράξη απόσυρσης προϋποθέτει ένα είδος θάρρους ή αν μιλήσουμε με λιγότερη δραματική ένταση ένα είδος πολιτικού μηδενισμού. 
Δεν μπορεί ο φοβισμένος άνθρωπος να κόψει τις γέφυρες όλες. 
Θα προστρέξει σε κάποια εναλλακτική λύση, θα ζητήσει "κοινωνικό" δεκανίκι, ίσως ακόμα να επιζητήσει έναν λυτρωτικό έρωτα. 
Ο άνθρωπος του φόβου ψάχνει ένα ελάχιστο νόημα, επιθυμεί έναν καλό θάνατο, μια κάποια ανεκτή βαθμιαία παρακμή της ζωτικότητάς του. 
Και τελικά κάτι βρίσκει. 
Υπάρχουν συμβόλαια για όλους, προγράμματα για όλους, υποχωρήσεις για όλους, θάνατος για όλους. Θάνατος "αξιοπρεπής", προβλέψιμος, θάνατος προγραμματισμένος. Αναρωτιέμαι τελικα αν κάποιος αρνηθεί τις πρόνοιες της "καλής κοινωνίας" και κρατήσει γερά μέσα του το πείσμα της άποψής του, αυτής της άποψης που τον οδήγησε στην απομόνωση, μήπως πράττει πολιτικότερα από όλους αυτούς τους θορυβώδεις ηθικολόγους-ιδεολόγους της πολιτικής. Οι άνθρωποι μιλάμε πολλές φορές λές και έχουμε κάποιο σημαντικό πόστο. Και η εκάστοτε εξουσία/αντεξουσία παιανίζει συνέχεια τον σκοπό της σημαντικότητας του "ταπεινού" πόστου. Όποιος αποσύρεται ίσως να έχει μεγάλη ιδέα για τον εαυτό του, και από αυτή τη σκοπιά είναι αξιοκατάκριτος. Αλλά γιατί να μην έχει ο καθένας μεγάλη ιδέα για τον εαυτό του; Δεν είναι υποτίθεται όλοι ίσοι; Υπάρχει κάτι σημαντικότερο από τον οδοκαθαριστή; Υπάρχει κάτι σημαντικότερο από τον εργάτη γης; Τι θα κάναμε χωρίς αυτούς τους "ταπεινούς"; Όμως, τους ρωτήσαμε ποτέ; Κάνουνε αυτό που θέλανε και θέλουνε; Γιατί όλοι οι άνθρωποι έχουν μερικές φορές την τάση να τα βροντήξουν όλα κάτω και να εξαφανιστούν "από προσώπου γής"; Και που να πάνε; λένε μόνοι τους όταν καταλαγιάσει η φλόγα της φυγής. Όμως, πάλι, έχουν φύγει πολλοί, ειδικά από αυτήν την παγίδα που λέγεται Ελλάδα. Και πριν φύγουν περνάνε αυτή την φάση της "ιδιωτικότητας''. Ξέρω πολλούς πλέον στην ηλικία μου που την πουλέψανε κανονικά, και μην τον είδατε τον παναή. Και μην νομίζετε πως όλοι αυτοί ανήκουν στον "οικουμενικό Ελληνισμό" ή θα ανήκουν απαραίτητα σε αυτόν, ειδικά τώρα που φεύγουν (πολλοί) με μιαν αηδία φοβερή, με ένα ξενέρωμα που δεν έχει όμοιό του σε ό,τι έχω δει στην ζωή μου. 
Σήμερα, σε όσους έχουν ακόμα δυνατότητα, ανοίγονται δύο δρόμοι: το χωριό και η ξενητειά. Υπάρχουν και οι μοναχικοί της Αθήνας, όχι τίποτα "υπαρξιστές", αλλά άνθρωποι που έχουν χάσει και τους γονείς τους, δεν έχουν οικογένεια και παιδιά, και παρακμάζουν σε κάποιο διαμέρισμα να φυτοζωούν. Αυτό είναι το θολό περίγραμμα αυτών που σας ανέφερα στην αρχή. Δεν σας ανέφερα από την αρχή όλους αυτούς που λόγω της δουλειάς μου έχω ανακαλύψει ως ένα σημαντικό ποσοστό "απομονωμένων": τους "αναπήρους", τους ψυχικά ασθενείς και άλλες ακόμα πιο ταλαιπωρημένες ομάδες του κόσμου. Δεν αρκεί να διαπιστώνουμε τους υλικούς οικονομικούς όρους της ζωής "όλων" αυτών. Στην βάση της συμπεριφοράς τους υπάρχει μια απελπισμένη αξιοπρέπεια, μια άγνωστη φλόγα και αρκετή οργή. Δεν θα ξεσπάσει μάλλον τίποτα. Γιατί, τι να ξεσπάσει σε ανθρώπους που απομονώνονται; Να αναζητηθεί ένα "νόημα";
Αυτά είναι για κοινωνιο-ψυχολόγους και φιλάνθρωπους του συριζα, της εκκλησίας και λοιπές δημοκρατικές δυνάμεις. Σκέφτομαι επίσης τι θα γίνει και τι γίνεται με τους μετανάστες που μεγαλώνουν και φθείρονται ακόμα περισσότερο όσο περνάει ο χρόνος. Μέχρι τώρα μίλησα, "υποκειμενικά", για τους "δικούς". 
Όμως γερνάνε και οι ξένοι , σαπίζουν πολλοί από αυτούς, χωρίς να έχουν πολλές φορές ούτε ένα ένσημο (αυτά που ειρωνεύονται κάποιοι μικροαστοί "επαναστάτες" και "αντισυμβατικοί"), χωρίς καμμιά ελπίδα, χωρίς ούτε καν την ελπίδα της επιστροφής στην πατρίδα. Στην μάζα των "ιδιωτικοποιημένων" ελλήνων, φτωχών, αποσυρμένων, "αποτυχημένων", προστίθεται σιγά σιγά μια μάζα κατεστραμμένων ξένων. Γιατί, πράγμα που ξεχνάει το κάθε ΚΕΕΡΦΑ, και μέσα στους ξένους υπάρχουν ταξικές, εθνικές, προσωπικές συγκρούσεις, που οδηγούν πολύ κόσμο στο περιθώριο. Σε ένα διπλό περιθώριο, σε έναν διπλό πόνο. Γι'αυτό και όταν μιλήσαμε κάποιοι με επιφύλαξη ή και αντιπάθεια για τους Σύριους του Συντάγματος κάποιοι οργίστηκαν και συνέχισαν να καβλώνουν με την οθόνη και τις δυνατότητες "ιδεολογικής παρέμβασης", χωρίς να ρωτήσουν το τι, το ποιός, το γιατί. Όλοι ξένοι να είναι κι ό,τι συμβαίνει στους κόλπους τους ας συμβεί. Χρυσαυγίτες από δω, σεκίτες από κεί, και στην μέση οι "ξένοι" γενικά και αόριστα.
Η μάζα όμως των ξένων, και των ντόπιων βουβών, τσακισμένων, απογοητευμένων, βουβή, άγνωστη, ξένη τελικά.
Αλλά θέλω να παραμείνουμε στην αρχική εικόνα. Μην νομίσετε πως ξέφυγα. Θέλω να ενώσουμε αυτή την εικόνα με την βούληση του ατόμου, να δεχτούμε την πρόκληση όλων αυτών που θέλουν να δοθεί νόημα, και άλλο νόημα, και ελπίδα και άλλη ελπίδα στις ζωές που χάνουν το παιχνίδι, και με δική τους βούληση, το επαναλαμβάνω, και να τους πούμε: Ακόμα και αυτή η παρακμή είναι δική τους, και σεις θέλετε να τους την πάρετε και αυτήν; Με τι αντίτιμο;  Δεν είναι μόνον η φιλανθρωπία ντροπή. Μερικές φορές ντροπή είναι και η διάθεση "σωτηρίας" της "αξιοπρέπειας" όπως την εννοούν οι ευφυέστεροι από εσάς. Αν καταλάβατε και τίποτα από την ζωή τελικά..




Ι.Τζανάκος

9 σφυριές και κάτι μικρότερο..







1.
Η παράδοξη μείξη του πόνου που προέρχεται από την αδικία με τον πόνο που προέρχεται από την μοίρα (της θνητότητας) ενός (θνητού) όντος δεν φέρνει αγαθά αποτελέσματα στην συνείδηση και τις ενορμητικές τάσεις του (ατομικού) υποκειμένου. 





 

2.
Ένα ούτως ή άλλως θνητό ον όπως ο άνθρωπος, που είναι περικυκλωμένο από τους κινδύνους του θανάτου, της αρρώστειας, των ατυχιών (πράγματα που δεν πρόκειται ποτέ να καταργήσει καμμία δίκαια ή σούπερ ανεπτυγμένη κοινωνία, αλλά μόνον να περιορίσει ή εξανθρωπίσει), λαμβάνει όλα τα καταστροφικά συμβάντα της ζωής του ως ένα ενιαίο όλον. Πράγματα που δεν έχουν άρρηκτη σχέση λαμβάνουν μια φανταστική ενότητα. 
Εκεί πάνω στηρίζεται όλη η ιδεολογία, η θρησκεία, η Ουτοπία ( ακόμα κι αν μασκαρεύεται σε "επιστήμη") όταν γραπώνουν στα νύχια τους το δυστυχισμένο άτομο. 
Η δυστυχία του γίνεται ένα ενιαίο "πράγμα" και η υποσχόμενη "ευτυχία" ένα "αντίθετο" άλλο ενιαίο "πράγμα".
Όμως πριν κατηγορήσουμε την "εξουσία", τους "θεοκράτες", την "γραφειοκρατία", τους "κακούς" οραματιστές της θρησκειο-ουτοπικής και ιδεολογικής παράκρουσης ας αντικρύσουμε χωρίς εξιδανίκευση τα "θύματά" τους ως άτομα έτοιμα τις περισσότερες φορές να δεχτούν τα γλυκά ψέμματα, για να μην πούμε πως αυτή τους η ανάγκη να ακούσουν γλυκά ψέμματα προϋπάρχει της κατασκευής τους ως συγκροτημένων ψεμμάτων.




 

3.
Θα πω κάτι ευθέως:
Δεν πρόκειται ποτέ να υπάρξει ελεύθερη ζωή και νόηση, σε όποιους βρίσκονται μάλιστα σε δύσκολη θέση (εκκίνησης ή τυχαία), αν δεν συντριβεί κάθε ουτοπική, οραματική, γλυκειά και άθλια, ιδέα για έναν κόσμο παραδείσιας ευτυχίας. 
Και για να μην παρεξηγηθώ δεν έχω κανένα πρόβλημα με την έννοια και την κατάσταση της "ευτυχίας" αλλά με την κεντρική της χρήση (ακόμα και ως ασυνείδητο θυμικό υπόστρωμα) για να αφιονίζονται τα υποψήφια θύματα.





 

4.
Κατηγορώ όμως ακόμα και αυτούς που διακρίνουν την ελευθερία από την ευτυχία ως ιστορικά υπεύθυνους για την συντήρηση της ουτοπικής αθλιότητας (συνήθως χριστιανικής ή μουσουλμανικής προέλευσης στην γεωπολιτισμική σφαίρα που ζούμε), μιας και το ζήτημα δεν είναι η έννοια της ευτυχίας και το ενδιαφέρον για την πραγμάτωσή της αλλά η ικανότητα να διακρίνει κανείς την διαφορά της ατομικής ευτυχίας και δυστυχίας εκείνης που είναι προϊόν της ανθρώπινης μοίρας από την ατομική ευτυχία και δυστυχία που είναι προϊόν της κοινωνικής και οικονομικής συγκροτήσης. Ακούγεται απλό αλλά δεν είναι. 
Υπάρχει πολύ σαβούρα σε αυτό το θέμα καλυμμένη πίσω από τα λαμπρά ονόματα και τις λαμπρές ιδέες της νεωτερικότητας.





 

5.
Ποιά είναι όμως η χρήση εκείνη της ουτοπικής αθλιότητας που την κάνει αναντικατάστατη για όλους αυτούς που μοιράζουνε αφιόνι στα μαγεμένα πλήθη; 
Είναι μόνον η υπόσχεση ενός εντελώς άλλου κόσμου όπως μεταμφιέζεται σε "ορθολογική επιστήμη"; 
Είναι μόνον η "νεώτερη συνήθεια" της α-πονιάς και γαϊδουριάς που έχει αναζωογονήσει την ουτοπική ασθένεια αφού αυτή προσφέρει έναν εύκολο τρόπο να μην αισθάνεται και να μη βλέπει κανείς τίποτα από το ''πραγματικό";
Πέρα από την ανάγκη που αναγνωρίζουμε σε όλους τους ψυχοπαθείς συνανθρώπους μας (κυρίως αυτούς που δεν παίρνουν φάρμακα και αυτούς που δεν ξέρουν ότι είναι ψυχοπαθείς) υπάρχει και ο Λόγος της εξουσίας (και αντεξουσίας) που επιδιώκει κάτι παραπάνω. 




 

6.
Τι επιδιώκει μια εξουσία (αντεξουσία) σήμερα με την χρήση των παράλογων και εξωπραγματικών απόλυτων μείξεων της εικόνας της ατομικής ανθρώπινης μοίρας με την κοινωνική μοίρα;
Σίγουρα δεν υπάρχει μια απόλυτη κοινότητα των διάφορων "κέντρων" ιδεολογικής εξουσίας παραγωγής αφιονιού και ψυχοναρκωτικών. 
Υπάρχουν πολλά σχέδια αποβλάκωσης και πολλές μορφές κολακείας των μαζών με αρκετές μεταξύ τους διαφορές. 
Δεν είναι δυνατόν να σχηματοποιήσουμε όλα αυτά μαζί σε ένα απλό σχήμα, χωρίς να διευκρινίσουμε αυτήν ακριβώς την σχηματικότητα της νοητικής μορφής που θα παρουσιάσουμε. 
Το δηλώνουμε λοιπόν, πριν σπεύσουν όλοι να βολευτούν στην ποικιλομορφία των πραγμάτων πως έχουν δίκιο. 
Το θέμα είναι να δούμε την κοινή ουσία της νεωτερικής μυθοπλασίας του απόλυτου αγαθού για να συνεισφέρουμε στην καταστροφή της και όχι να κάνουμε επιστήμη και θεωρία. Θέλω να σας γκρεμίσω όλους και όχι να σας μάθω. Θα σας μάθει το χώμα όταν γίνετε σκόνη από την βαριοπούλα μου.






7.
Σε αυτό λοιπόν το πλαίσιο αναγκαστικά θα αναφερθούμε στις θεμελιακές προθέσεις των εξουσιών-αντεξουσιών σε συνάφεια με την δημιουργία και χρήση της δικής τους νέας μορφής μείξης υπό το φώς του σφυριού που πέφτει πάνω της και όχι υπό το φως της ανάλυσης. Αυτά ας τα κάνουνε οι διανοούμενοι, πράγμα που δεν θα κάνουν ακόμα κι αν είναι ακτήμονες, φτωχοί, παλικάρια της ελευθερίας, εξεγερμένοι και άλλα ωραία πράγματα. Εγώ ελπίζω να διαλύσω και αυτωνών τις ουτοπικές φυλακές. Σημασία έχει η άγρια ελευθερία της ίδιας της πραγματικότητας και όχι τα ουτοπικά αφιόνια.




 

8.
Ας πω επ'αυτού μια φράση, μιας και κουράστηκα πολύ με τους προλόγους:
Η κοινή πραγματικότητα δεν παρέχει καμμία ευτυχία αλλά μέσα για την ελάχιστη (εργασιακή) πραγμάτωσή της, μαζί με άλλα σημαντικότερα πράγματα που έχουν να κάνουν περισσότερο με την (εργασιακή) οριοθέτηση της δυστυχίας και των προβλημάτων.
Αυτό που μισεί η εξουσία/αντεξουσία είναι αυτά τα όρια που μπορεί να θέσει μόνον μια υπεύθυνη δημόσια σφαίρα άμεσα ελεγχόμενη και κινούμενη από τους πολίτες. Για να υπάρξει όμως αυτή η σφαίρα πρέπει να γίνει κτήμα η διαφορά ατομικής και συλλογικής μοίρας, να υπάρξει ακριβώς αυτό που ονομάζουν "αλλοτρίωση", "θάνατο", ή "αμαρτία"  όλες οι αντιδημοκρατικές θεοκρατικές συμμορίες της ιδεολογίας. 
Για να γίνει αυτό χρειάζεται μαζική διαπαιδαγώγηση στην έννοια του ορίου. Το ακριβώς αντίθετο από αυτό που λέει ο Μπαντιού και γενικά όλος ο νεοκομμουνισμός, αλλά και κάθε νεο-αναρχισμός, αν μιλάμε για τούς αγαπημένους μας "χώρους" (;). Στους "χώρους" της δεξιάς αρκεί μια μαζική ψυχοθεραπεία, πράγμα καθόλου εύκολο, αφού οι δεξιοί συμπολίτες μας έχουν καταφέρει να κάνουν τα σπίτια τους τα τέλεια θωρακισμένα τρελλόσπιτα. Να τους ανοίξουμε τα σπίτια σε αυτούς σημαίνει να τους τα κλείσουμε. Το πιό δύσκολο. Αλλά οι "αριστεροί" ασχολούνται με τον ιδεολογικό αυνανισμό και όχι τους δεξιούς. Τους θεωρούν δεδομένους όπως είναι, και έτσι περνάει ο χρόνος..






9.
Το άπειρο ως έννοια που επιστεγάζει όλη αυτή την αθλιότητα έχει βρωμίσει πιά, έχει ξεφτίσει από γενοκτονίες, παρακρούσεις βίας, ολοκληρωτισμούς, ουτοπικές βλέψεις πάνω σε ερείπια, ιδεοληψίες, θεοκρατίες και άλλα που συνεχίζουν να θαυμάζουν όλοι οι αντιδημοκράτες επί της γης αυτής..
Η νεώτερη δημιουργία του απείρου που έχει σχέση με όλα αυτά τα σκατά είναι ακόμα βλοσυρότερη και δεν στερείται αναφοράς σε όλα τα σκατά του παρελθόντος. Αντί να αντικατασταθεί το άπειρο του προ-νεωτερικού παρελθόντος με ένα "περιεκτικό" και "ελευθεριακό" άπειρο απλά προστέθηκαν όλα μαζί σε μια μέθη που προκαλείται από τις αναθυμιάσεις της αχαλίνωτης φαντασίας.
Θα μιλήσουμε σιγά σιγά (σγά σγά) για όλα αυτά, μη ξεχνώντας να ξεριζώνουμε και αυτούς τους απολυτοκρατισμούς που μασκαρεύονται συνέχεια με κάτι ψιθύρους "μετριοπάθειας'' που φοράνε σαν εσάρπα πάνω στην οικουμενιστική τους πτωματίλα..






 
Θυμάμαι και πράγματα. Ή μάλλον, δεν ξεχνώ..
Θυμήθηκα τώρα, διόλου τυχαία, κάτι κρυφές πληγές ολοκληρωτισμού όπως οι dangerfew ή ο ευρωδούλος Α.Γαβριηλίδης που είναι τυπικές περιπτώσεις μασκαράδων του νέου οικουμενιστικού ολοκληρωτισμού, που νομίζουν πως αν κάνουν λίγο δεξιά κριτική στην αριστερά και αριστερή κριτική στην δεξιά, αναρχική κριτική στον κομμουνισμό, αποδομισμό της ''ταυτότητας", και άλλα όμορφα, έτσι γλυτώνουν από την βαριοπούλα της αλήθειας. Θα τους περιλάβω και αυτούς τους μασκαράδες. Τους την έχω φυλάξει γιατί τέτοιοι μασκαράδες είναι οι πιο μασκαράδες υποστηρικτές του νέου ολοκληρωτισμού..
 



Υστερόγραφον
Μια από τις έννοιες που συντελούν σήμερα περισσότερο στον φενακισμό των συνειδήσεων είναι (πιά) η έννοια του "νοήματος". Δεν είναι δύσκολο να δεις πως αυτή η θολή (όπως κατάντησε) έννοια έχει συναρμοσθεί με την "θεωρία του απείρου", ακόμα κι αν φορά τα ενδύματα του ορίου ή της αποδόμησης (που μπορούν να συνδυάζονται ή όχι). Τι σημαίνει σήμερα αυτή η έννοια; Τίποτα!
Δηλαδή τα πάντα. Ένα "άπειρο" για όλες τις χρήσεις..




Ι.Τζανάκος