Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Σάββατο, 28 Φεβρουαρίου 2015

Αντικριτική της κριτικής της κριτικής, σε 2 σημεία..


Σημείον 1

Η δυνατότητα η ίδια (ακριβώς;) κοινωνική μορφή να περιέχει αντίθετα περιεχόμενα έχει αποκλειστεί από τους πάνσοφους αμιγείς μαρξιστές, αφού γι'αυτούς η υφιστάμενη κοινωνική πραγματικότητα είναι ίδια σε όλο τον κόσμο. 
Καπιταλισμό έχουμε στην δυτική Αφρική καπιταλισμό έχουμε στην Γαλλία, κρατικό καπιταλισμό στην Σοβιετική Ένωση κρατικό καπιταλισμό στην Γαλλία, εθνικισμό στην Δυτική Αφρική εθνικισμό στην Γαλλία εθνικισμό στην Σοβιετική Ένωση, για να φέρουμε μπροστά μας έναν σωρό από διαφορετικά αναφορικά συστήματα που λέγεται ότι "μορφοποιούνται" από κοινές μορφές, άρα σημαίνουν λίγο ως πολύ ένα ταυτόν περιεχόμενο.  
Αυτό μας λέει ο αριστερισμός και ο νεο-αριστερισμός.
Η "αντίθετη" ροπή, που συνδέει διάφορους ας πούμε σοσιαλδημοκράτες ή αστούς σοσιαλιστές (στους οποίους ανήκουν και οι "εθνικοσοσιαλιστές" φασίστες),  κατασκευάζει τις μορφές ως ουδέτερες κοινές μορφές ή "μορφικά εργαλεία" που χρησιμοποιούνται κατά βούληση για να πραγματωθεί ένα κοινό ή μη κοινό περιεχόμενο, ο "σοσιαλισμός" ή η "κοινωνική δικαιοσύνη", ή απλά το "εθνικό συμφέρον". 
Οι διαφορές ως προς την σκοποθεσία, αν θεωρηθούν ως πραγματικές -ας πούμε ότι είναι- βυθίζονται στα "ουδέτερα" μέσα πραγμάτωσής τους σε σημείο να ταυτίζονται μαζί τους, και να αίρονται ακόμα και ως πραγματικές ή προσχηματικές διαφορές: το κράτος, ή το έθνος, ή η κοινωνία εν γένει ως μορφές των ταξικών αντιπαραθέσεων ή ως εργαλεία των ταξικών συμφερόντων ταυτίζονται με τις ίδιες τις αντιπαραθέσεις, τα ταξικά συμφέροντα κ.λ.π . 
Έτσι το έθνος ή το κράτος ή εν γένει η κοινωνία εκτός από θεωρούμενο ως γενικό μορφικό πλαίσιο των αντιθέσεων ή των διαφορών μετατρέπονται σε τελικό περιεχόμενό τους. 
Βέβαια υπάρχει μιά ποικιλία ταυτίσεων και πάνω σε αυτή την ποικιλία σχηματίζονται όντως διαφορετικές πολιτικές και ενσωματώνονται διαφορετικά ταξικά συμφέροντα, είτε μέσα στην άρχουσα τάξη, στό ίδιο οντολογικό ταξικό επίπεδο, είτε μεταξύ οντολογικά αντιπάλων τάξεων. 
Ο σκοπός όμως να ταυτίζονται όποιοι διαφορετικοί σκοποί με κάποια ουδέτερα μέσα ή κάποιες ουδέτερες μορφές είναι αλήθεια ότι οδηγεί σε ένα κοινό αποτέλεσμα. 
Ποιό είναι αυτό το γενικό κοινό αποτέλεσμα; 
Θα μπορούσαμε να πούμε πως το γενικό κοινό αποτέλεσμα σε μια νεωτερική, καπιταλιστική ή μετα-καπιταλιστική, κοινωνία είναι ένα σύστημα της μισθωτής εργασίας:
Μισθός από το πλέγμα κράτος-ιδιωτικός τομέας, μισθός από το πλέγμα κράτος-κόμμα-συλλογική ιδιοκτησία, μισθός από το πλέγμα έθνος-κράτος-κόμμα/κίνημα-μεικτή μορφή ιδιοκτησίας, και ό,τι άλλο θέλετε.
Υπό μια έννοια όλα αυτά τα "αναγκαία" σκατά θα μπορούσαν να είναι το αιώνιο αντικείμενο της αιώνιας περιφρόνησης του μισθωτού υποζυγίου ή το αιώνιο αντικείμενο του αιώνιου θαυμασμού του μισθωτού υποζυγίου που "πιστεύει" στην αιωνιότητά τους, και έχει κάθε λόγο να περιφρονεί ή να θαυμάζει κάτι που έχει αποδείξει την αντοχή του στην διάρκεια του νεωτερικού χρόνου. 
Οι ίδιοι άνθρωποι όμως, μέσα σε αυτό το κοινό πλαίσιο, μπορούν να εμπλακούν σε θανατερούς αγώνες που εκφράζουν τα υλικά και ιδεολογικά συμφέροντά τους, και αυτό δεν εξηγείται με την "εξήγηση" της ιδεολογίας ούτε με την εξήγηση της ισχύος του "αλλοτριωμένου κοινωνικού είναι" που τους περιέχει και τους αναγκάζει στην συμμετοχή σε κάτι που στην "πραγματικότητα" δεν τους περιέχει. 
Τι είναι όμως αυτό που κάνει δυνατή την συμμετοχή των ανθρώπων στο ένα ή το άλλο σύστημα της μισθωτής υποδούλωσης (καπιταλιστικό ή μετα-καπιταλιστικό, κρατικιστικό ή φιλελεύθερο) με τέτοιο τρόπο που να κάνει την αληθοφάνεια της ταύτισής τους με ένα από αυτά, και άρα με το όλον που τα σημαίνει, να προσεγγίζει την αλήθεια;
Ο κοινός νούς της εμπλοκής στον αγώνα για οντολογικά α-διάφορα ενδεχόμενα της ίδιας οντολογικής πραγματικότητας, που είναι η μισθωτή υποδούλωση και η κατά παραχώρηση ύπαρξη της εργαζόμενης προσωπικότητας, ο κοινός νους λοιπόν της εμπλοκής σε έναν τέτοιο αδιέξοδο αγώνα, που μερικές φορές είναι ένας αγώνας μεταξύ ανθρώπων που δεν έχουν όπως λέμε να μοιράσουν τίποτα (εργάτες, ή λαοί ως εθνικές υποστάσεις), αναφέρεται στις ιστορικές και γεωπολιτικές/γεωοικονομικές συγκυρίες που κάνουν αυτό τον αγώνα, και από τις δυό αντιμαχόμενες "πλευρές" πραγματικό, και άρα κοινό από την πρακτική σκοπιά του επίδικου αντικειμένου. 
Το έθνος-κράτος και οι κοινωνικοπολιτικοί μηχανισμοί του μπορεί να είναι το κοινό αντικείμενο μάχης δυο διαφορετικών φορέων τής κοινωνικής κοινής ουσίας που είναι η παραγωγή εν γένει και αυτό βέβαια δίνει το προβάδισμα σε αυτόν τον φορέα που είναι οντολογικά συμβατότερος με την ριζική μη-κοινότητα του κοινού αντικειμένου και της ίδιας της θεωρούμενης ως κοινής ουσίας και επωφελείται αυτής του τής ριζικής μη-κοινότητας. Είναι αυτονόητο πως ο αρχικά τουλάχιστον ωφελούμενος είναι η αστική τάξη. Χαίρω πολύ Χαιρόπουλος..
Είναι ψωμοτύρι για τον αριστερισμό και τον κομμουνισμό η ανάδειξη της μη κοινότητας της θεωρούμενης ως κοινής ουσίας ή του κοινού αντικειμένου και ως προς αυτό έχουν να δείξουν λαμπρές σελίδες κριτικής που πολλές φορές στρέφονται μέσα στο ίδιο το κοινό κατά τα άλλα ιδεολογικό τους στρατόπεδο που συγκροτούν απέναντι στους αστούς σοσιαλιστές, τους "αμιγείς" σοσιαλδημοκράτες και πολλές φορές (από κοινού απέναντι) στους εθνικιστές, φασίστες κ.λ.π
Είναι διασκεδαστικό να παρακολουθήσει κανείς τις οικείες διαμάχες αυτού του διευρυμένου χώρου, αν έχει υπομονή και φυσικά αν δεν διαθέτει πολλά κιλά από τον συνεχώς κατακρινόμενο από αυτές τις ισχυρές ιδεολογικές φράξιες κοινό νού. Στο τέλος όμως μπορεί κανείς να υπενθυμίσει σε όλους τους διονυσιαζόμενους αριστερούς ότι στο διαταύτα αυτό που έχει ακόμα επικρατήσει είναι, δια της μίας ή άλλης εκδοχής, το σύστημα της μισθωτής εργασίας.
Μισθωτή εργασία στην δυτική Αφρική μισθωτή εργασία στην Γαλλία, μισθωτή εργασία στην Σοβιετική Ένωση μισθωτή εργασία στην Γαλλία, μισθωτή εργασία στον φασισμό μισθωτή εργασία στον κομμουνισμό. Είναι το ίδιο πράγμα όλα αυτά; Όχι βέβαια..
Υπάρχουν ριζικές διαφορές, όπως ριζικές διαφορές υπάρχουν στον εθνικισμό του ένα και στον εθνικισμό του άλλου, στον κρατισμό του ένα και στον κρατισμό του άλλου, στον φιλελευθερισμό του ένα και στον φιλελευθερισμό του άλλου και πάει λέγοντας.. 
Πως μπορούμε να ξεφύγουμε από αυτό το δόκανο της συγκεχυμένης α-διαφοροποίησης και της "αντίθετης" υπερ-διαφοροποίησης των οργανικών μορφών της αστικής κοινωνίας και των αρνησιακών ομοιωμάτων της, για να ανοιχτούμε, παρ'όλα αυτά, σε μια διαλεκτική της ριζικής άρνησης των πάντων που σημαίνουν κράτος-κρατισμός μισθωτή εργασία, "αγορά" φιλελευθερισμός μισθωτή εργασία, εθνικισμός διεθνισμός α-εθνισμός και ούτω καθεξής;
Κατ'αρχάς πρέπει να αναγνωρίσουμε την σημασία της αλήθειας όλων των ιστορικά έγκυρων θεωρήσεων, και με αυτό εννοούμε όλες εκείνες τις θεωρήσεις που δεν ξεπέφτουν στον φασισμό εθνικοσοσιαλισμό ή ακραίο εθνικισμό. Ξέρω πως αυτό το κριτήριο θα ενοχλήσει πολλούς, και μάλιστα πολύ διαφορετικούς ανθρώπους, πράγμα που δεν θα με εκπλήξει. Στην πραγματικότητα θα ενοχλήσει μάλλον τους περισσότερους, αλλά θα έσπευδα να τους καθησυχάσω λέγοντας πως μου είναι αδύνατον να μην καταλαβαίνει κανείς την διαφορά των "κανονικών" αστών και των "κανονικών" μετα-αστών (κομμουνιστών και λοιπών), με όλα τα τερατώδη εγκλήματά τους απ-έναντι των καθημερινών ανθρώπων, με τους φασίστες ναζιστές που είναι εκτός συναγωνισμού για την ανοησία, αθλιότητα και απανθρωπία τους. Απλά εξορίζω τους ολίγιστους από την διαλεκτική, και όποιος δεν το καταλαβαίνει αυτό του λέω να ελπίσει στην επιστήμη. Κάποια στιγμή θα δημιουργηθεί η μηχανή του χρόνου και θα μπορέσει να γυρίσει πριν το 1934 ή το 1936. Εγώ δεν γυρνάω πάντως, όποια ιδεολογικά ξόρκια κι αν δεχτώ.
Θα προσέθετα όμως "κάτι" δι'εμέ ουσιαστικότερον στην συζήτηση αυτή, που δεν θα γίνει. 
Και αυτό το "κάτι" είναι η σημασία της θέσης του σημαίνοντος υποκειμένου στο παγκόσμιο ιεραρχικό σύστημα (παλαιότερα καπιταλιστικόν και μετακαπιταλιστικόν και σήμερα μόνον καπιταλιστικόν) και ο ρόλος αυτής της θέσης για την σχετικοποίηση των γενικών κριτηρίων κρίσης που συνήθως χρησιμοποιούν οι θεωρητικοί για να συσκοτίζουν νομίζω την συγκεκριμένη ανάλυση των συγκεκριμένων καταστάσεων και μη καταστάσεων που μας βασανίζουν. 
Σε αυτή δε την παγκόσμια ιεραρχία δεν υφίστανται μόνον ακραίες θέσεις υπεροχής και υποταγής αλλά και ενδιάμεσαι θέσεις που ως γνωστόν έχουν "ως σκοπόν" να τρελλάνουν τους θεωρητικούς, αλλά εμέναν όχι, όπως δεν θα με τρελλάνουν και οι θεωρητικοί. 
Εδώ όμως θα ήθελα να απολογηθώ επιθετικώς για κάποια συγκεκριμένα πράγματα που αφορούν και δεν αφορούν τα άνωθεν λεχθέντα..


Σημείον 2

Σε έναν επεισοδιακό μου "διάλογον" με θαμώνες μίας συντηρητικής "πατριωτικής" ιστοσελίδας, της οποίας διαχειριστής είναι ο εξαιρετικός συντηρητικός στρατιωτικός (και πολιτικο-στρατιωτικός αναλυτής) Σ.Καλλεντερίδης εξέφρασα απόψεις που δεν δυσαρέστησαν μόνον τους θαμώνες αυτούς, μερικοί εκ των οποίων μάλιστα εξέφρασαν την απέχθειά τους για την "εμφυλιοπολεμική" μου ρητορική, αλλά και αρκετούς κομμουνιστές και αριστερούς φίλους. 
Δεν παρεξηγήθηκα βέβαια, γιατί ως γνωστόν όποιος παρεξηγείται δεν καταλαβαίνει, και αν καταλάβει λύεται η παρεξήγηση και η ζωή συνεχίζει απτοήτως εις τα αδιερεύνητα ακόμα μονοπάτια της. Εμείς να είμαστε καλά και η ιδεολογία μας. 
Όλα τα άλλα θα έρθουν, αφού πρώτα θα έχουν ξοδευτεί μερικές δεκαετίες, έτσι είναι η ζωή εξάλλου..
Τι είπα όμως που εδημιούργησε τόση σύγχυση σε όλους;
Αναφερόμενος στα εγκλήματα της αστικής παρατάξεως (δεξιάς και κεντρώας) στην νεο-ελληνική ιστορία δεν παρέλειψα να στολίσω και την κομμουνιστική ιστορία με τους σωστούς χαρακτηρισμούς. 
Έχοντας κατά νου την βιωμένη αφήγηση των "δικών" και των "άλλων", οικείων και ξένων, και έχοντας πάντα κατά νου το κριτήριο του ταπεινωμένου "μικρού" ανθρώπου έχω καταλήξει στο ιστορικό συμπέρασμα πως το "κοινό" αγαθό διαμεσολαβήθηκε καλύτερα μέσα από τον κομμουνισμό και την ιστορία του κομμουνισμού στην ελλάδα και όχι από την ιστορία του αστισμού. 
Έχοντας "εμβολιαστεί" απέναντι στην χυδαία "αντικομμουνιστική/αντισταλινική" ιστοριογραφία και μη χαρίζοντας ούτε κάστανο στους "νέους" ιστορικούς της δεξιάς (αναθεώρησης) δεν έδωσα παρ'όλα αυτά κανένα κάστανο (που δεν τους ανήκει) ούτε στους κομμουνιστές και αριστερούς αφηγητές της αγιότητος και ιδεατής καθαρότητος.
Γιά μένα όλοι αυτοί υπό το φως της α-διαφοροποίησης παραμένουν ως έχουν: δυνάστες και (δυνητικοί;) μακελάρηδες του λαού και των εργαζομένων, και υπό το φως της διαφοροποίησης συμπίπτοντες με τα συμφέροντα του λαού και των εργαζομένων, δηλαδή των αιώνιων μισθωτών υποζυγίων. 
Δεν είναι της ώρας να προβούμε σε ιστορικούς απολογισμούς αλλά από την άλλη δεν είναι η ώρα να υποκύψουμε στις ιστορικές μυθολογίες της αστικής κεντρο-ακροδεξιάς και της κομμουνιστικής ή μη κομμουνιστικής αριστεράς (και μη αριστεράς, ξέρω και γω; ας το λύσουν). 
Εγώ τουλάχιστον αυτό θα πράξω, και όχι από την σκοπιά μόνον της ιστορικής θεωρίας ή της διαλεκτικής, όσο μπορώ να την ασκώ, σοβαρώς ή γελοίως. Θα το πράξω από την σκοπιά της ιστορικής προοπτικής που δεν χωράει πλέον καμμία μυθοποίηση ή συμβιβασμό ως προς τους μελλοντικούς σκοπούς της ελληνικής κοινωνίας να υπερβεί τόσο τον αστικό όσο και μετα-αστικό ορίζοντά της όπως διαμορφώθηκε ως τα τώρα..
Αυτά προς το παρόν..

Ι.Τζανάκος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..