Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Τετάρτη, 18 Μαρτίου 2015

Abdullah Öcalan

Αποτέλεσμα εικόνας για Οτσαλάν


Το παράδοξο τής συνύπαρξης ενός τελικού σκοπού ειρήνης και καταλλαγής με τα πολεμικά μέσα-όπλα που είναι αναγκαία για την συνέχιση του αγώνα προς αυτό τον σκοπό δεν επιλύεται μόνον με την αναγωγή (αυτών) των μέσων-όπλων στην ειδική τους μορφή που συντελείται ως περιεχομενοποίηση και ποιοτικοποίησή τους επί τη βάσει (αυτού) του τελικού σκοπού. 
Είναι ορθό να πεί κανείς πως είναι αυτονόητος και ο αγώνας για αυτή την ειδική ποιοτικοποίηση και περιεχομενοποίηση των όπλων-μέσων και επίσης πως αυτός ο αγώνας δεν πρέπει να εγκαταλειφθεί ποτέ, για να υπερισχύσει τάχα ένας "ρεαλισμός" της πολεμικής αναγκαιότητας. 
Τα μέσα-όπλα όμως είναι μέσα-όπλα.
Έχουν έναν συγκεκριμένο χειρισμό και λειτουργία και στις κάνες τους ή τα στόμιά τους ακούγεται πάντα ο ίδιος ήχος που στην άκρη του ακουμπάει μια άλλη ανθρώπινη ζωή, μια ζωή που περιέχει, περιείχε και πιθανόν να περιείχε αν συνέχιζε, τις φοβερές δυνατότητες της αγάπης και της αλήθειας.  
Μια από τις συγκλονιστικότερες ομιλίες μιας Κούρδισσας μαχήτριας στον αγώνα για την συντριβή των βρυκολάκων του ISIS αναφέρονταν στο γεγονός της ανθρωπινότητας αυτών των βρυκολάκων, και όταν μίλαγε η αγωνίστρια αυτή που έχει, όπως όλοι οι δια βίου ένοπλοι μαχητές, αναλώσει άπειρες ώρες στην κατάκτηση της ικανότητας να σκοτώνεις, να εξαφανίζεις την ανθρώπινη ζωή που είναι εχθρός, και όταν αυτή η ομιλία δεν αναδύει κανέναν ανθρωπιστικό ή ιδεολογικό τόνο σαν κι αυτούς που ακούμε στους φιδίσιους συριγμούς της γλώσσας των διανοουμένων της τάδε ή της δείνα ενσωμάτωσης, της τάδε ή της δείνα ιδεολογικής επανάστασης, τότε καταλαβαίνουμε τι σημασία έχει σε αυτή τη ζωή να αγαπάς τον άνθρωπο.
Μόνον όποιος ξέρει να αγαπά τον άνθρωπο μπορεί να σκοτώσει με ουσία.
Μόνον όποιος μισεί με βάθος ό,τι δεν μετριέται στο ύψος της ανθρώπινης ζωής μπορεί να αγαπήσει.
Μένει να δούμε αν μπορεί να νικήσει αυτό το μίσος, αυτή η αγάπη.
Αυτό το όλον των αποφάνσεων και του παράδοξου ερωτήματος είναι το πολεμολογικό ερώτημα της εποχής μας, αυτό είναι και το νόημα της ενασχόλησης με τον πόλεμο όσων δεν θέλουν να πολεμούν για να πολεμούν, αν και ξέρουν πως μπορεί να πολεμούν για πάντα.
Ποιούς πολεμάνε όμως; 
Ποιοί πολεμάνε;
Είναι το σύνολο των κύριων δυνάμεων του παγκόσμιου λαού στην ορθή κατεύθυνση του κύριου στόχου;
Ποιός είναι ο κύριος στόχος; 
Ο απώτερος, η ειρήνη;
Ή η κατάκτηση του πεδίου υπερίσχυσής της;
Πως κατακτιέται αυτό το πεδίο της μάχης;
Ποιό είναι αυτό το πεδίο της μάχης;
Απαντώντας σε πλήρη αναφορά τού παραδόξου που θέσαμε θα λέγαμε χωρίς περιστροφές πως μόνον ο Τόπος μπορεί να δεχθεί την ειρήνη, και ο κάθε Τόπος περιβάλλεται απο Τόπους πολλές φορές εχθρικούς, ή μάλλον από ξένους Τόπους που είναι και αυτή η δυνατότητα, και ο κάθε Τόπος έχει την δική του εσωτερική οριοθέτηση ειρήνευσης που δεν έχει σχέση με αυτό που επιδιώκουν οι τυχοδιώκτες της εξειρήνευσης που θα προκύψει, νομίζουν, από την συντριβή του δικού τους Τόπου. 
Δεν χρειάζεται καν να μιλήσω μόνον για τους διωγμένους ανθρώπους από τον Τόπο τους, δηλαδή για ανθρώπινους Τόπους που παρέμειναν να πεθάνουν και δεν έφυγαν φοβισμένοι, όπως εδικαιούτο, από το θρασύδειλο μαχαίρι των εκάστοτε ταγμάτων θανάτου των άοπλων, ή έφυγαν πεθαίνοντας για πάντα, μιλάω ακόμα και για ισχυρούς ένοχους Τόπους, για Τόπους που τρόμαξαν τους άλλους Τόπους, για λαούς επίφοβους που δικαιούνται και αυτοί τον σεβασμό του Τόπου τους.
Αν αυτή η φθαρμένη και αόριστη έννοια που λέγεται παγκοσμιοποίηση και εννοείται ως α-εθνοποίηση δεν σημάνει αναγέννηση του Τόπου, όπου ο Τόπος των Τόπων θα είναι Τόπος των Τόπων όσο υπάρχουν Τόποι και όχι αυτά τα απομεινάρια, αν λοιπόν δεν σημαίνει ξανά και όπως ποτέ ξανά την αρχική αγάπη γι'αυτό που είσαι και για τους ομοίους σου, τότε τι μας υπόσχεται;
Θάνατο και βία εντός απογυμνωμένων χώρων και σε αναζήτηση της αγάπης του κενού. Και σε αυτό το κενό που λαμβάνει την μορφή της επιφάνειας και της ολίσθησης σε μια άπειρη επιφάνεια δεν υπάρχει άλλος τρόπος από την ανακάλυψη πάλι του Τόπου, με κάθε τρόπο, με κάθε μέσο, με κάθε τίμημα, και αυτό είναι το μεταβατικό αντικείμενο της αληθινής αγάπης, αυτή είναι η αγάπη της αληθινής ειρήνης, της ειρήνης αυτού του κόσμου και όχι κάποιου άλλου σαν κι αυτόν που υπόσχονται αφελώς οι μαρξιστές, οι φιλελεύθεροι, οι "εθνικιστές" των "εθνικιστικών" διεθνών.

Δεν ξέρω τι συμμαχίες, τι υποχωρήσεις, τι δειλίες, τι τραγικά λάθη, τι τακτικές ή τι αυτο- και ετεροχειραγωγήσεις περιέχει αυτή η στροφή του σημαντικού ανθρώπου της Μεσοποταμίας σε μια ανοιχτά τοπική έννοια του Τόπου. 
Το σίγουρο είναι, γιά όσους καταλαβαίνουν από μαρξιστικά γράμματα, πως ο Άπο δεν ήταν ποτέ μαρξιστής, μαρξιστής λενινιστής, διεθνιστής, αλλά ένας άνθρωπος που αναζητούσε την ουσία της ταυτότητάς του και της ταυτότητας του έθνους του, το σίγουρο είναι πως χρησιμοποίησε τα σκληρότερα μέσα-όπλα για την ενδυνάμωση αυτής της τραυματισμένης του ταυτότητας που δεν περιείχε καλά καλά (προσωπικά) ούτε την επαρκή γνώση της εθνικής του γλώσσας (των κουρδικών), το σίγουρο είναι πως ακόμα και σε εκείνες τις στιγμές του συμμοριτισμού που είναι αναπόφευκτος σε κάθε αντάρτικο αγώνα δεν έχασε τον ανθρώπινο ορίζοντά του, το σίγουρο είναι πως κατάφερε να χάσει κερδίζοντας μια μεγαλύτερη μάχη, αυτήν που αφορά την ανάδυση του Τόπου του σε κεντρικό Τόπο, το σίγουρο είναι πως έστρεψε το έθνος του σε μιαν ιδιότυπη συμμαχία και ενότητα με τον Φεμινισμό και τον Κομμουναλισμό, την Οικολογία και την Αυτονομία, το σίγουρο είναι πως παρέμεινε και αυτός και το έθνος του εμφορούμενοι από αυθεντικά εθνικιστικά/εθνοτικά αλλά ταυτόχρονα δια-εθνιστικά/δια-εθνοτικά ιδανικά, και αυτό που απομένει είναι να δούμε αν ο τελικός του ελιγμός θα είναι η αρχή ενός Τόπου ή η αρχή της νέας τραγωδίας και προδοσίας του Κουρδικού λαού.







Ι.Τζανάκος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..