Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Παρασκευή, 27 Μαρτίου 2015

Το παγερό Ύψος του υπέρ του εγώ, ή η σκοπιά της Φιλοσοφίας..



υπάρχει η εικόνα της ανθρώπινης ζωής μετά την διακοπή της ως βιοψυχοκοινωνικής διεργασίας, λές και υπάρχει έπειτα-τότε ο φορέας της, από τον ίδιο τον φορέα αυτόν. δεν αναφέρομαι λοιπόν στην εικόνα που δημιουργούν οι ζώντες μετά τον θάνατο τού νυν αποθανόντος αλλά μιλάω για την εικόνα που είναι στην ''κατοχή" ενός νυν ζώντος. και το λάθος που υπάρχει δεν έχει να κάνει με τις λάθος ''προβλέψεις'' που (θα) έχει αυτή η εικόνα αλλά με την ίδια την εικόνα αυτή καθαυτή. με αυτή την έννοια η συνηθισμένη και αυθόρμητη μεταφυσική που τρυπώνει όμως και στις πιο εκλεπτυσμένες μεταφυσικές είναι όλη ένα λάθος. αλλά και κάθε αντιμεταφυσική που ικανοποιεί αυτές τις σχεδόν φυσικές μεταφυσικές ανάγκες κατοχύρωσης της κοινωνικο-ατομικής υπόστασης και της ατομικής ύπαρξης είναι ένα λάθος. λάθος ίσως αναπόφευκτο στην ανθρώπινη ζωή, ακόμα και υπό τις υλιστικότερες και διαφωτισμένες συνθήκες αναπαραγωγής της, αλλά λάθος. ακόμα και όταν ο επίκουρος μιλάει για την ανυπαρξία του θανάτου εντός της εμμένειας της ζωής νομίζω πως αποστρέφει το βλέμμα του από την εικόνα της αντίστροφης εικόνας που δηλώνει αυτό που υπάρχει, το οποίο είναι ο θάνατος, το θνήσκειν εντός της ζωής, άρα και εντός της "έκτοτε" πολυδοξασμένης της εμμένειας. όπου υπάρχει ζωή υπάρχει σε εσωτερική συνάφεια με το θνήσκειν της και το θνήσκειν είναι ένα υφάδι της ζωής που καθιστά τόσο τον όρο ''ζωή'' όσο και τον όρο ''θάνατος'' μεταβατικές έννοιες μιας πραγματικά ανώτερης οντότητας εις την οποία μεταβαίνουμε δια των διαλεκτικών εννοιών και καταστάσεων που σημαίνονται με τους όρους αυτούς ως όρους αλληλοσυνύφανσης. το γεγονός πως έχει παγιωθεί ένα σταθεροποιητικό νοητικό και βιονοητικό μόρφωμα εις το οποίο παράγονται αυτοί οι όροι ως πάγιοι και οντολογικά αυτάρκεις είναι ένδειξη της αδυναμίας των κοινωνιών, των ανθρώπων, των ιστορικών υποκειμένων, να βιώσουν αληθινά υψηλές βιώσεις του όντως είναι που εκ φύσεως ευρίσκεται σε διάκριση προς την έγχρονη και περι-ορισμένη ζωή από την σκοπιά και την πραγματική έποψη του ύψους του. γι'αυτό και οι αμβιβολίες ως προς την ύπαρξη του απροσπέλαστου αυτού όντος μοιράζονται την ίδια χθαμαλότητα με τις αντιστοίχως χαμηλές ενοράσεις του από την σκοπιά της πίστεως, της όποιας πίστεως. η κορυφή είναι παγερή για όλους και οι αντοχές στο κρύο είναι αυτές που μετράνε, άσχετα από την τάδε ή δείνα ιδεολογία, θρησκεία, πίστη η απιστία. αν θέλουμε να προσεγγίσουμε κάπως το θέμα με μιαν αναλογία θα λέγαμε πως αυτό που μετράει είναι η επίτευξη ή η μη επίτευξη ενός μεταφυσικού ήθους, αν όμως παραμείνουμε στην έννοια του ήθους ως αντοχής στο παγωμένο ύψος του αγαθού. όμως ακόμα και τότε κινδυνεύουμε με βασικές παρανοήσεις αν δεν περι-ορίσουμε αυτή την αντοχή ακριβώς εκεί που αναφέρεται, δηλαδή στο παγωμένο ύψος του αγαθού και όχι σε οποιαδήποτε άλλη σημαντική, έξοχη ή τερατώδη αντοχή. και η αντοχή αυτή είναι η αντοχή που "έχει" ως εσωτερική ιδιότητα η δυνατότητα δύναμις της αναλώσεως σε έναν τύπο ανωτερότητας του όντος που περιέχει ως ανηρημένες στιγμές του κάθε εικόνα και υπερ-εικόνα του θνήσκειν και του ζειν, άρα και κάθε έννοια εικόνα ή κατάσταση που αυτο- και ετεροσημαίνεται επί τη βάσει αυτών των μεταβατικών μορφών εύρεσής του και δημιουργίας του. και πολλά λέμε. αυτή η δυνατότητα δύναμις αναλώσεως ωστόσο δεν είναι ούτε αυτή ένα μέρος του αγαθού που αποζητάμε. δεν μας αποζητά μόνον το αποζητάμε. και αναλωνόμεθα πραγματικά όταν γνωρίζουμε και ταυτά βιώνουμε αυτή την αγεφύρωτη ετερότητά μας, από την σκοπιά της ανωτερότητάς του και ξενότητάς του προς εμάς, ως δεδομένη και αιώνια απαραβίαστη. το άγγιγμα στο κυριολεκτικό τέλος αυτής της αναλώσεως είναι το μοναδικό είδος μετοχής της υικότητάς μας στην ουσία του που τότε και μόνον τότε ενώνεται μαζί μας σε μια στιγμή χωρίς άλλο νόημα και χωρίς άλλο μέλλον, και χωρίς να προσθέτουμε εμείς ούτε έναν κόκκο σκόνης ούτε καν στο εξωτερικό περίβλημα του ειδώλου που συναντάται με το δικό μας χέρι, που το αγγίζει, ως μοναδικός αντιπρόσωπος -το είδωλο- της οντότητας αυτής. θα έλεγε κανείς πως δεν υπάρχει κανένας λόγος ή Λόγος να αποζητήσει ένας θνητός αθάνατος όπως εμείς το μοναδικό άγγιγμα ενός ειδώλου του παγερού ανώτατου αναλωνόμενος σε μια ανάβαση χωρίς κανένα είδος ηδονής ή μετοχής στο τέλος της. όμως η ακεραιότητα αυτού του όντος έστω δια των όποιων στιγμικών διατακτικοτήτων και επιτακτικοτήτων που όντως απηχούν το ύψος του αποτελεί τον αναπόφευκτο Λόγο της ελκτικότητάς του. μια έλξη προς τα άνω, μια μοίρα ανόδου, μια ελκτική αλλά μη θαλπερή εικόνα ακεραιότητας και αυτάρκειας που δεν δύναται να νοηθεί και να συλληφθεί στα περιχαρακωμένα όρια του θνήσκειν και του ζειν ή ακόμα και στα ανώτερα μορφώματα έκφρασης της αλληλοσυσχέτισής τους ως ορίων που σημαίνονται με την αθανασία ή την αιωνιότητα. αυτό είναι ένα υπερεγώ που δεν δύναται να συλλάβει η τραγική τέχνη, το δράμα, ακόμα και η θρησκεία που μερικές φορές ίπταται άνωθεν των προηγουμένων (όντας κινούμενη και κάτωθέν τους). αυτό είναι ένα υπέρ του εγώ που εκπέμπει με λόγιο τρόπο η Φιλοσοφία και δύναται ο καθείς, αν δεν θέλει απλά το καλό του ή κάποια ανταμοιβή πλήρωσης..


ι.τζανάκος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

  • δεν πουλιέται - [image: Αποτέλεσμα εικόνας για agia thalassa tinos] Μάζεψαν τη ψαριά με μια βιασύνη που θύμιζε τον χρόνο Απλώνοντας τη πραμάτεια στο παζάρι πούλησαν και το...
    Πριν από 32 δευτερόλεπτα
  • Why Women Had Better Sex Under Socialism - The New York Times - Why Women Had Better Sex Under Socialism - The New York Times Photo A woman working at a collective farm near Moscow in 1955. Credit Mark Redkin/FotoSo...
    Πριν από 1 ημέρα

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..