Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Σάββατο, 28 Μαρτίου 2015

Το υπερβατικό χρονικό σύνθεμα και η ''φιλοσοφία" του παρόντος..



Το εικονιστικό σύνθεμα του χρόνου είναι ενέργεια ως το δίπτυχο παρελθόν(/παρόν)-μέλλον(/παρόν). 
Άρα, με αυτή την έννοια το ενεργητικό σύνθεμα του χρόνου αποτελείται από τα στοιχεία ή μορφήματα παρελθοντο-παρόν και μελλοντο-παρόν, ενώ το παθητικό τρίπτυχο σύνθεμα του χρόνου, που ορθότερα θα το περι-ορίζαμε αναφερόμενοι μόνον στην έννοια της σύνθεσης, αποτελείται από τα οντολογικώς ισοδύναμα, σε αυτή την περίπτωση, στοιχεία του παρελθόντος του παρόντος και του μέλλοντος. 
Όταν αντικρύζουμε τα πράγματα του χρόνου από την σκοπιά του υφίστασθαι (της υπόστασης) η συνθεματότητα της κάθε πτυχής του τρίπτυχου παρουσιάζεται ως μια απλή σύνθεση εξεικόνισης των άλλων δύο πτυχών, και με αυτή την έννοια το παρελθόν είναι σύνθεση του παρελθόντος με το παρόν και το μέλλον, το παρόν είναι η σύνθεση του παρελθόντος με το μέλλον και το μέλλον η σύνθεση του παρελθόντος με το παρόν. 
Αυτή η κενή και αόριστη αφαίρεση της συνθεματότητας του χρόνου είναι ικανή να περιέξει πολλές εποπτείες της χρονικότητας αν και καθορίζεται εν πολλοίς από την κυριαρχία της σημειακής της κενότητας. 
Απουσιάζει ο δεσπότης του χρόνου που σε αυτή την περίπτωση θα έπρεπε να μετατρέψει το τρίπτυχο σε μια δυϊκή σχέση κατά την οποία ο ένας πόλος της θα ήταν ο δεσπότης και ο άλλος πόλος ο κυριαρχούμενος της σχέσης.
Σπεύδουμε να ορίσουμε, στα πλαίσια της βαθύτερης οντολογικής ουσίας του χρόνου, ως τον κυρίαρχο δεσποτικό πόλο αυτής της δυϊκής σχέσης το δίπτυχο μέλλον-παρελθόν (ή παρελθόν-μέλλον) και ως κυριαρχούμενο πόλο το τρίπτυχο παρελθόν-παρόν-μέλλον, όπου αυτό το τελευταίο εκφράζει συνήθως μιαν οντολογική πτώση του διπτύχου στις χρήσεις του παρόντος.
Αλλά θα ήταν λάθος θαρρώ επίσης να θεωρούσαμε πως αυτός ο δεσπότης θα μπορούσε να είναι ο αποκοπτόμενος ένας από το τρίπτυχο (παρελθόν, παρόν, μέλλον) που θα παρήγαγε τους άλλους συντελεστές (ή πτυχές) ως το απ-έναντί του, ενοποιώντας τους ως κάποιες "αλλοτριωμένες" μορφές του.
Το γελοίο θράσος των λεγόμενων "αριστερών κομμουνιστών" (στην πραγματικότητα όλης αυτής της αριστερίστικης φιλοσοφικο-φιλολογικής πλέμπας που έχει σπαρεί σαν άχρηστος σπόρος σε όλη την ευρώπη μετά τα γεγονότα του ΄68), σε σχέση με την χρονικότητα έγκειται στην εξής διπλή τους αθλιότητα: από την μιά μεριά έχουν αποκόψει το παρόν από το τρίπτυχο του παρουσιαζόμενου χρόνου χωρίς να έχουν πράξει κάποια μετατροπή της διαλεκτικής τού τρίπτυχου, άρα έχουν διαπράξει το "αδίκημα" της γελοίας φιλοσοφικής ρηχότητας με καταφυγές σε όποιον εύκαιρο και κατά περίπτωση βολικό μυστικισμό, και από την άλλη μεριά έχουν την τόλμη να αναγορεύσουν το παρόν σε δεσπότη χωρίς όμως αυτό να γίνει με τις τιμές και τις τελετουργίες της αναγόρευσης τινός όντος σε δεσπότη, μιλώντας μάλιστα και για αντεξουσία. 
Τι αχρειότητα..
Η "φιλοσοφία" των ναρκομανών, των "αριστερών" αγραβάτωτων πουκαμίσων, των ακροδεξιών νεοπαγανιστών, η "φιλοσοφία" των καταναλωτών παροντο-ευτυχίας και παροντο-αυτοπραγμάτωσης έφαγε ήδη τα ψωμιά της και πολλές σειρές στο κείμενό μας. 
Προχωράμε.
Η δημιουργία της δίπτυχης αυτο-αυτουσιότητας του χρόνου που διακρίνεται από την οντική τρίπτυχη αυτουσιότητά του είναι και αυτή υποκείμενη στην εικονιστικο-οντολογική νομοτέλεια από την σκοπιά όμως της ενέργειας. 
Το εικονιστικό σύνθεμα της χρονικής ενέργειας είναι το όντως σύνθεμα και δεν αποτελεί σύνθεση. 
Η εικονιστική ενότητα μέλλοντος παρελθόντος σε μια απείρως αλληλομετατρεπόμενη σειρά (που θα μπορούσε να φανεί λ.χ με μιά άλλη σειρά, ιδού: παρελθόν μέλλον) διαμεσολαβείται στο όχημα του κυριαρχούμενου χρονικού όντος που είναι το παρόν χωρίς ωστόσο αυτή η διεργασία διαμεσολάβησης να σημαίνει την διαμεσολάβηση των διαμεσολαβούντων από το διάμεσο ή το διαμεσολαβούμενο στοιχείο. 
Το διαμεσολαβούν στοιχείο (το σύνθεμα μέλλον παρελθόν) δεν διαμεσολαβείται από το διαμεσολαβούμενο στοιχείο ή διάμεσο, και με αυτή την έννοια μπορούμε να διασαφηνίσουμε όχι μόνο την μη-διαλεκτική σημασία της διεργασίας αυτής αλλά και την γραμματική σημασία της έννοιας "διαμεσολαβημένο στοιχείο". 
Εννοούμε βέβαια πως το διαμεσολαβημένο εδώ δεν είναι το διαμεσολαβούν αλλά το διάμεσο και όταν μιλάμε για διαμεσολάβηση μιλάμε για μια διεργασία υποταγής του διάμεσου (ούτως εννοούμενου διαμεσολαβημένου) από το διαμεσοποιόν του. 
Τελεία και παύλα με την διαλεκτική ή ψευδοφιλοσοφία του παρόντος και της "υπερβατικής ή υπερβατολογικής ή υπερβασιακής εμμένειάς" του. 
Απο εκεί και πέρα προχωράμε σε διευκρινήσεις ή μάλλον εισερχόμεθα στον εικονιστικό λαβύρινθο του φωτός που εκλάμπει το υπερβατικό δίπτυχο της χρονικής ενέργειας με μοναδικό μέσο ενωτικής οντολογικοποίησης του παρόντος (διάμεσου), αλλά και του υπερβατικού διπτύχου (παρελθόν[\]μέλλον), την έννοια-κατάσταση της στάσεως..

(Συνεχίζεται)



ι.τζανάκος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..