Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Δευτέρα, 30 Μαρτίου 2015

Ορμή και λαϊκή θύελλα / Λαϊκός πόλεμος και χρόνος




Ενώ ο χρόνος φαίνεται να εκκινεί από το παρόν, από αυτό το ''στιγμικό" ον που παρουσιάζεται ως ένα κινούμενο σώμα, άρα ως κάτι εσωτερικά συνεχές και ακέραιο που βρίσκεται σε κίνηση μη αλλοιωνόμενο ως προς την συνοχή του και την ακεραιότητά του, στην πραγματικότητα ξεκινάει από δύο πηγές: το παρελθόν και το μέλλον.  Αυτό είναι το δίπτυχο που αγγίζει το αγαθό ως χρόνο και τον χρόνο ως αγαθό. 
Έχω το θάρρος, θράσος αν θέλετε, να πιστεύω ότι η λαϊκή μεταφυσική του έπους, του μύθου, της αρχέγονης διήγησης, ακόμα κι αν αλλοτριώνεται από τις αριστοκρατικές αρχές έχει εντός της (εντός τους) αυτή την αρετή και το αγαθό της που υπερβαίνει σε εύρος, βάθος, αλήθεια τις υπερβατικές έννοιες της "αιωνιότητας" και της "αθανασίας" όπως τουλάχιστον έχουν κρυσταλλωθεί στην λόγια παράδοση. 
Για την "υποκειμενική τέχνη" και την τέχνη γενικά της έκφρασης ή καταστολής του υποκειμένου δεν έχω να πω τίποτα. 
Ό,τι αξίζει σε αυτήν σχετίζεται με τον προαναφερθέντα λαϊκό πόλεμο και θα άξιζε πραγματικά να δει κανείς πώς αυτό το κάτι κρύβεται και ξεσπά σε έργα διάττοντων πολεμιστών όπως ο Α.Ρεμπώ που είναι τόσο άγνωστος όσο τον αναλύουν τα δυτικά "άτομα'' (ακόμα κι όταν πατάει τη γη της δουλείας με ακαθόριστη την κίνησή του, θαρρείς επίτηδες).
Είδαμε σε προηγούμενες δημοσιεύσεις πως το παρουσιαζόμενο τρίπτυχο του χρόνου (παρελθόν, παρόν, μέλλον) που κυριαρχείται από τις άμεσες επιτακτικότητες τού (ανθρώπινου) παρόντος κρύβει την βαθύτερη ουσία του που εκφράζει κάτι που εκφεύγει της παροντικότητας και του "δικού" της τρίπτυχου που αναφέραμε, και η οποία (βαθύτερη ουσία) αγγίζει ένα είδος ακεραιότητας που δεν εκφράζει απλά την σύνθεση του παρελθόντος και του μέλλοντος αλλά μιαν άρρηκτη σχέση αυτών ως μορφημάτων ενός οντολογικού χρονικού συνθέματος.
Αυτό που αποκαλύπτεται άμεσα στους οφθαλμούς της ψυχής μας μετά το σκίσιμο της παροντικότητας που διενεργεί η έλξη μας από το βαθύ δίπτυχο του χρόνου είναι η σημασία και το βάρος του παρελθόντος όπως αναδύεται από το μέλλον ή όπως κρύπτεται ως μέλλον. 
Θα ήταν λάθος ωστόσο, αν και αφού έχουμε σπάσει τις καθημερινές ανάγκες της παροντικότητας, να παραμείνουμε στον παρελθοντοποιητικό χαρακτήρα της αποκάλυψής μας και να χάσουμε την δυνατότητα να σπάσουμε τελικά την εξάρτησή μας από το επιφανειακό "συν-θέτειν" ακόμα και αν έχουμε κονιορτοποιήσει την συνοχή και την ακεραιότητα του δεσπότη της αθλιότητάς μας, δηλ. του παρόντος. 
Πίσω από το ριζικό παρελθόν που ανακαλύψαμε πίσω και από το μέλλον πρέπει να βρούμε κάτι που να ενώνει τις φοβισμένες ψυχές σαν θύελλα και να ενώνεται σαν λαϊκή θύελλα που είναι μία και μοναδική στην σφοδρότητά της πέρα και πάνω και κάτω από την γη που σχηματίζουν τα παρελθόντα και τα μέλλοντα, αν και συντελείται πάνω στην γη τους.





ι.τζανάκος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

  • φράσεις [8] - Υπάρχει πρόοδος; υπάρχει, από το μη ον στο ον, ώσπου να εξεγερθεί το γίγνεσθαι και να τα απορροφήσει όλα στο εν. Παίζω ζάρια με τα λεγόμενά μου και θ...
    Πριν από 4 ώρες
  • Why Women Had Better Sex Under Socialism - The New York Times - Why Women Had Better Sex Under Socialism - The New York Times Photo A woman working at a collective farm near Moscow in 1955. Credit Mark Redkin/FotoSo...
    Πριν από 5 ώρες

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..