Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Δευτέρα, 30 Μαρτίου 2015

Αντώνιος Μυκονιάτης / Ορυχείο


Αντώνιος Μυκονιάτης

Ορυχείο

 

Εσείς
εσείς νεκροί
μην αφεθείτε
στη λησμονιά των ζωντανών
αυτοί δεν ξέρουν
πόσο ακριβά
και πόσο σπάνια
είναι τα βήματα του ήλιου
πάνω απ’τα κεφάλια τους


αυτοί
αυτοί δεν πρόκειται να μάθουν
και μην ακούτε
τις ικεσίες των ζωντανών
ούτε και τις κραυγές τους
τις λάμψεις απ’την αύρα τους


μη βλέπετε
καθώς τον έρωτα προδίδουν κάθε αυγή
και στρέφουν την πλάτη τους στο αιώνιο
αδιάντροπα
αυτοί δεν ξέρουν
δεν έχουν γλώσσα
δεν σας μιλούν
δεν σας ξεχνούν
ούτε και σας θυμούνται…



φοβούνται όμως
τη στιγμή
που θα πάψετε εσείς
να τους θυμάστε
φοβούνται
όχι τη μοναξιά που φέρνει ο χωρισμός
τη θλίψη που γεννάει ο πόνος
ή τη στενόχωρη ματιά
που έχει η αδιαφορία
φοβούνται
πως όλα αυτά
θα γίνουν δύσκολες ανάσες
νύχτιοι πυρετοί
στο Απέραντο
λυγμοί και οιμωγές και κοπετοί
σε ένα ατελεύτητο μετά


 
κι εσείς
πως δεν θα τους απλώσετε το χέρι
χωρίς εσάς
να ξέρετε
κι ο πιο σπουδαίος απ’αυτούς
είναι ένα σάπιο παιχνίδι παιδικό
ένα παλιό αστείο
που δεν γελά μαζί του
πια κανείς
ένα φιλί
που κρέμεται μονάχο
κι αιωρείται
δίχως χείλη…



χωρίς εσάς
αρπάζεται ο ουρανός από τη γη
και αρνείται να την ξαναφήσει
σαν μια αγκαλιά μικρού παιδιού
στη μάνα
που κρύβει το μαχαίρι
πίσω απ’την πλάτη του
και δακρυσμένη του τραγουδάει
κάτι σαν παρηγοριά
κάτι σπασμένο
συλλαβές και φθόγγοι
που νόημα δεν έχουν
πριν το αδιανόητο πράξει
κι ανάμεσα στ’ αναφιλητά
σπαραχτικά το μακελέψει
και ύστερα τον εαυτό της
για να ημερέψει αυτό που τραγουδάει
με τόσο άπληστη μανία
αιώνες τώρα
αμέτρητους
στο πιο βαθύ ορυχείο
του είναι της…


Μαρ2015
 
 http://blackrose-nimertis.blogspot.gr/





σχόλιο
ι.τζανάκος 
     
 Οι νεκροί αντιπροσωπεύουν ένα συντελεσμένο που πληροί μιαν απειρία εκπληρωμένων και ανεκπλήρωτων δυνατοτήτων, αλλά ο ποιητής φανερώνει μια δυνατότητα που δεν περιέχεται σε καμμία δυνατότητα από αυτές που κρατάει μέσα του το άπειρο ή η πεπερασμένη στιγμή του. Ο κόσμος εξαρτά την ουσίωση της ύπαρξής του από αυτούς που δεν έχουν ύπαρξη πιά αλλά ούτε και καμμιάν ουσία. Πέρα ίσως από την λησμονιά που θα τους λύτρωνε οι νεκροί έχουν το αδιανόητο χρέος να ξυπνήσουν τη ζωή και την φωτίσουν με επίγνωση και ζωή, όντας σημείο της ίδιας της συνύφανσης θνήσκειν και ζειν που γεννάται από την εκείθεν της παροντικής ζωής προειδοποίηση ότι η ζωή δεν τελειώνει απλώς, ούτε μεταφέρεται σε ένα άλλο είναι του παρόντος της, παρόν και αυτό, αλλά πως η ζωή η ίδια σπαράσσεται από την ζωντανή γνώση της καθημερινής της μοίρας να μην μπορεί να αγνοήσει τίποτα, ούτε το χρέος ούτε τον παροντικό θάνατο, ούτε τον μελλοντικό θάνατο, ούτε την ζωή την ίδια ως διαρκή συνύφανση και αλλληλοδιείσδυση ζωής και θανάτου.. 




2 σχόλια:

  1. ότι η ζωή δεν τελειώνει απλώς ούτε μεταφέρεται σε ένα άλλο είναι του παρόντος της, παρόν και αυτό, αλλά πως η ζωή η ίδια σπαράσσεται από την ζωντανή γνώση της καθημερινής της μοίρας...

    σ'ευχαριστώ από καρδιάς Ιωάννη μου...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. να σαι καλά φίλε μου και πάντα στην πρώτη γραμμή της ύπαρξης, όπως πάντα..

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..