Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Πέμπτη, 30 Απριλίου 2015

Τα 3 μεγάλα καθήκοντα..




Η κατάσταση του πολέμου μας καθορίζεται από την ικανότητά μας να τον εμφανίσουμε στο φως των φαινομένων και να αναδείξουμε πρακτικά κάθε εμφανιζόμενο πόλεμο ως τον δικό μας πόλεμο. 
Τότε ο πόλεμος θα γίνει ο πόλεμός μας και κάθε πόλεμος που υποτάσσει τον λαό στην θέση του μόνιμου θύματος και του παθητικού συντελεστή θα μετατραπεί σε πόλεμο που θα τον αναδείξει σε υποκείμενο τόσο του πολέμου όσο και της ιστορίας.
Η μορφή του λαϊκού πολέμου δεν είναι πιά μη οικειοποιήσιμη από τις εχθρικές προς τον λαό δυνάμεις αλλά αυτό δεν σημαίνει πως μπορεί να υπάρξει άλλο είδος πολέμου που μπορεί να ασκηθεί από τον λαό. 
Χρειάζεται επιπλέον εξειδίκευση και ιδιαιτεροποίηση αυτής της ούτως ή άλλως ειδικής και ιδιαίτερης μορφής του πολέμου, σε συνάφεια με τα νέα κοσμο-ιστορικά καθήκοντα του εκάστοτε εθνικού και του παγκόσμιου λαού που είναι συναρτημένα με την ιστορική ανάγκη μιας ακόμα μεγαλύτερης συνειδητότητας και υποκειμενικοποίησης της κοινωνικής, άρα και ιστορικής πραγματικότητας. 
Αυτά τα ιστορικά καθήκοντα δεν είναι αφηρημένα. 
Προσδιορίζονται σαφώς ήδη στα συγκεκριμένα πλαίσια του ύστερου ιμπεριαλιστικού-καπιταλιστικού συστήματος και είναι, σε γενικές γραμμές, τα εξής:
 
1.
Κατάργηση της εθνοκρατικής μορφής και αντικατάστασή της με ένα παγκόσμιο συνομοσπονδιακό σύστημα αυτόνομων και αυτοκυρίαρχων εθνών. 
Κατάργηση όλων των υφισταμένων διεθνών θεσμών κυριαρχίας, από τους ιμπεριαλιστικούς υπερεθνικούς οργανισμούς τύπου Νατο και Ευρωπαϊκής Ένωσης, μέχρι και τους "ουδέτερους" διεθνείς θεσμούς όπως λ.χ ο ΟΗΕ, και αντικατάστασή τους με άλλους που να αντιστοιχούν στο νέο εθνικό και κοινωνικό περιεχόμενο των απελευθερωμένων λαών και εθνών.
Το κοινωνικό περιεχόμενο της νέας μορφής των εθνικών και διεθνικών σχέσεων αντιστοιχεί σε έναν σοσιαλισμό της αυτοδιοίκησης ανεξάρτητων οικονομικών κοινοτήτων χωρίς ατομική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής, χωρίς χρήμα και μισθωτές σχέσεις, όπου ο κεντρικός σχεδιασμός (κρατισμός) και η "ελεύθερη αγορά" (φιλελευθερισμός) (και τα καπιταλιστικά ή μετα-καπιταλιστικά μίγματά τους) θα έχουν αρθεί και θα έχουν αντικατασταθεί από την δημοκρατική συλλλογική και οικολογική οικονομία. 

2.
Έμπρακτη κατάργηση του διαχωρισμού των δύο φύλων και κάθε κοινωνικού αποκλεισμού των σεξουαλικών μειονοτήτων, με πρωτοπόρο ρόλο των γυναικών που εντάσσονται ισότιμα και αυτόνομα στους ένοπλους σχηματισμούς του αυτο-οργανωμένου λαού. 
Διάλυση κάθε εθνοφασιστικού, θεοκρατικού και φονταμενταλιστικού μορφώματος.

3.
Κατάργηση της πολιτικής, γεω-πολιτικής, οικονομικο-τεχνικής και στρατιωτικής κυριαρχίας και πρακτικής υπεροχής του δυτικού κόσμου και δια της μαζικής μεταβίβασης "πόρων".
 
 



Ι.Τζανάκος

Ο Ροβεσπιέρος και το κρεμμύδι..


Quiz για δυνατούς λύτες




Αποτέλεσμα εικόνας για ροβεσπιέρος  





 Αποτέλεσμα εικόνας για κρεμμυδι



   

Στο ίδιο μπουντρούμι..




Δεν ξέρεις από τα πριν με ποιούς μπορεί να βρεθείς στο ίδιο μπουντρούμι. 
Αυτό είναι ένα ερωτηματικό συμπέρασμα που θα ήθελα να μοιραστώ με φίλους και εχθρούς.







Ι.Τζανάκος

Μια σχεδόν μεταφυσική πολιτική ελπίδα..



Οι στρατηγικοί ταξικοί και εθνο-ταξικοί εχθροί της εργαζόμενης τάξης στην Ελλάδα είναι τόσο πολλοί, τόσο διαφορετικοί, τόσο πολύπλοκα διαρθρωμένοι σε συστήματα αλληλο-εξόντωσης και αλληλο-συνένωσης, που αν θελήσει κανείς, χωρίς κανέναν ιδεολογικό και πολιτικό κρεττινισμό, να συνοψίσει τις πολιτικές και πολιτικο-πολεμικές ανάγκες αυτής της τάξης για την καταπολέμηση όλων αυτών των εχθρών θα αισθανθεί πραγματική απελπισία.
Δεν φτάνει μια ζωή για να καταρτίσει κανείς εδώ τον κατάλογο των εχθρών του λαού. Και αυτό που τον απελπίζει περισσότερο, αν προσπαθήσει να πετάξει από τον κήπο των λαϊκών και εργατικών αξιών όλα τα σκουπίδια και τα σκατά, είναι πως αυτό που φανερώνεται είναι το μέγεθος της ιδεολογικής και πολιτικής δύναμης του ταξικού και εθνο-ταξικού εχθρού. Όταν συναντήσει ένα ''θετικό" σημάδι στην μία ή την άλλη λαϊκή παράταξη, στην μία ή την άλλη ριζοσπαστική φράξια, αμέσως, λίγο μετά, συναντάει και κει μέσα έναν άλλο όγκο σκατών και σκουπιδιών που πρέπει να πετάξει. Το μόνο που μου δίνει ελπίδα είναι ότι υπάρχει κάποια πιθανότητα σε μια κρίσιμη στιγμή ο ίδιος ο εργαζόμενος λαός να πάρει την κατάσταση στα χέρια του, θα καθαρίσει πρώτα από όλα το μυαλό του από όλες τις κουράδες και με την βοήθεια μιας μικρής ομάδας επαναστατών θα κάνει αυτό που πρέπει. Σχεδόν μεταφυσική ελπίδα θα έλεγα..



Ι.Τζανάκος

Brader - Harunemin

Κυριακή, 26 Απριλίου 2015

Όλα τους κλέψε τα..




Η γλώσσα της αλήθειας δεν είναι η σιωπή σου μόνο..
Ούτε οι μάταιοι συμβιβασμοί των κόσμων
σημαίνουν το άστρο που μας οδήγησε..
Σαν χθές περπατούσαμε μαζί στο φως της φωτιάς
και μας συνόδευαν οι θλίψεις των νεκρών..
Όπως ανοίγουν οι πόρτες του παρελθόντος
έτσι κλείνουν οι ουρανοί
αν δεν πάρεις στα σοβαρά τη φωτιά..
Πάρε στα σοβαρά τη φωτιά 
και κλέψ'τους τη χαρά..
Όλα τους κλέψε τα 
και γύρνα κάποτε εκεί που ξεκίνησες
Οι στάχτες σε περιμένουν να ανάψουν ξανά
Όπως ανάβουν πάντα στο κάλεσμα του πάθους..
Όλα τους κλέψε τα
και φύγε μακριά απ'τους δειλούς
Φύγε μακριά από τους δειλούς και τους φονιάδες του λαού..
Οι μνήμες δεν ωφελούν τους αδικημένους
αν δεν συνοδεύονται από όπλα..
Ούτε οι ιδέες τους ωφελούν
αν δεν μπήγουν το παλούκι στον βρυκόλακα..
Όλα τους κλέψε τα
και πάρε τον δρόμο που έχει τέλος..
Πάρε ένα μπαστούνι από εκείνα που δεν λυγάνε
Κράτα ένα μαχαίρι και λίγο νερό
μέχρι την επόμενη πηγή..
Όλα τους κλέψε τα 
και μην μιλάς πολύ πιά
και τα άγια ύδατα μη δίνεις στα σκυλιά
Ακόμα κι αν διψάνε..
 
 
 
Ι.Τζανάκος

Η κρίσιμη στιγμή..



Αρκεί μια ολιγάριθμη ομάδα που την κρίσιμη στιγμή θα πυροδοτήσει έναν ένοπλο προπαγανδιστικό πόλεμο ενάντια στον ξένο ιμπεριαλισμό, την εθνική αλλοτρίωση και την ντόπια ολιγαρχία, για να συγκροτηθεί η ταξική και εθνική πρωτοπορία. 
Αρκεί επίσης αυτή η ομάδα να μην πυροδοτήσει τον επαναστατικό μηχανισμό προπαγάνδας πολύ νωρίτερα από ότι επιτάσσει η ιστορική ανάγκη και οι εσωτερικές και εξωτερικές πολιτικές και πολεμικές συνθήκες.




Ι.Τζανάκος

δύσβατα μονοπάτια..






Φωτογραφία: Sipa Press / Rex Features
https://omniatv.com/blog/3322-κίνα-δύσβατα-και-μακρινά-μονοπάτια-ο-δρόμος-για-το-σχολείο
 

Ελευθερία στο Κουρδιστάν τώρα!




Σάββατο, 25 Απριλίου 2015

Πετάξτε το Κράτος στα σκουπίδια..



Αν πέθαινα σήμερα ή αύριο, ένα πράγμα θα έλεγα στους φίλους ή τους άγνωστους πριν πεθάνω:
Πετάξτε το Κράτος στα σκουπίδια!!
Δε ξέρω ακόμα τι ακριβώς να κάνω με το έθνος, ή τα έθνη, τον ένοπλο αγώνα ή την ανάγκη των όπλων και της βίας, δεν ξέρω τι ακριβώς να κάνω ακόμα με έννοιες και καταστάσεις όπως μισθός ή αμοιβή, ή χρήμα, δεν ξέρω ακόμα τι ακριβώς να κάνω με τους θεσμούς, την δημοκρατία κ.ο.κ. Δηλαδή "έχω" μια άποψη, ξέρω περίπου τι να κάνω και ελπίζω όλα όσα λέω να είναι σχετικά ορθά και να ανταποκρίνονται στην ιστορική κίνηση και τις ανθρώπινες ανάγκες, αλλά αυτό που ξέρω σίγουρα είναι αυτό:
Το Κράτος είναι μια σακαράκα της Ιστορίας, ένα πατριαρχικό αίσχος, ένα πανηλίθιο και μοχθηρό και αδιέξοδο "υποκείμενό" της, που πρέπει να εξαλειφθεί σε όποια μορφή του, ακόμα και αν βαφτίζεται "λαϊκό" ή "εργατικό".
Πετάξτε λοιπόν το Κράτος στα σκουπίδια και μην το ανακυκλώσετε ποτέ ξανά..


Στα σκουπίδια το Κράτος! 

Καταστρέψτε το Κράτος..





Ι.Τζανάκος

Tamil Eelam And The Rojava Revolution: An Interview With A Tamil Activist In Europe




The Rojava Report

News from the Revolution in Rojava and Wider Kurdistan

Tamil Eelam And The Rojava Revolution: An Interview With A Tamil Activist In Europe

tamilrojava








The following interview was conducted by the Rojava Report with Athithan Jayapalan, a Tamil activist living in Europe. In the interview Athithan dicusses the current state of the Tamil Liberation Struggle and compares this struggle to that of the Kurdish Liberation Struggle. Athithan also considers the possibility that the Rojava model could serve as an alternative to the nation-state model which has been the cause of such violence and oppression in Sri Lanka. Finally Athithan considers different possibilities for collaboration and solidarity among Kurdish and Tamil activists. Athithan can be reached at: athi11@hotmail.com 
-Can you briefly summarize the history of the Tamil movement? What is the current state of the Tamil movement in Tamil Eelam since 2009?
The sovereignty of the Tamil people in Sri Lanka was usurped by successive imperialist powers, beginning with the Portuguese in 1619, followed by the Dutch, and finally the British. The British artificially united the island under a unitary state in 1833 and in 1947 they undemocratically transferred power to the Sinhala English educated elite, who further consolidated this tradition of undemocratic rule by crystalizing it as a Sinhala Buddhist nation-state. As with the Kurdish people’s struggle in Northern Kurdistan, the Eelam Tamils commenced non-violent political mobilization demanding equal rights and self- determination within a federal system from 1948 till the 1960s. This was met with deceit and suppression, alongside state sponsored colonization schemes and anti-Tamil pogroms. In the 1970s, Eelam youth disillusioned with the parliamentary approach of the elder generation in resolving the national question, form armed revolutionary movements. The LTTE becomes the chief propagator of the liberation struggle from the late 1980s onwards. There are, as you know, many parallels between the PKK and the LTTE. Both have spearheaded a sovereign and revolutionary liberation struggle emphasizing egalitarian ideals and practice towards national equity, unity and gender equality.
This led the LTTE, (as with the PKK) into being criminalized and branded as terrorist by a range of regional and international powers, who are also responsible for aiding the Sri Lankan state in implementing counter-insurgency towards pursuing a military solution to the Tamil national question.
The LTTE went into a short lived peace negotiation with the Sri Lankan government in 1994, which broke down the following year with an unprecedented Sri Lankan military campaign against the Tamils. Likewise in 2002, the US-Japan alliance sponsored a Norway mediated peace process. From 2004 onwards the government unleashed a covert war in which thousands of Tamil intellectuals, politicians, writers and journalists were assassinated. From 2008 December till mid-May 2009, the government with the aid of multiple international establishments conducted a genocidal war, killing over 146,000 Tamils and annihilating the LTTE’s de-facto state and fighting formations.
Since then our people have been subjected to an unprecedented military occupation and a structural genocide, in which the national characteristics of the Eelam Tamils are systematically dismantled and annihilated. In many parts of Eelam, there is effectively 1 solider per 3 civilians; in addition you have the navy, the air force, the police, the British trained Special Task Force, auxiliary forces and various paramilitary groups. Currently more than 75 percent of the entire Sri Lankan armed forces are entrenched in the Tamil homeland.
This has led to a situation in which the remaining courageous voices in the homeland, represented by Tamil political parties and grass-root movements, are heavily monitored, intimidated and circumscribed. The demand however remains centered on regaining our lost sovereignty, to exercise self-determination and to secure justice for the crimes perpetuated against the Tamil people. This inevitably leads to the diaspora and fellow Tamils in Tamil Nadu, India gaining a more prolific role in addressing and articulating the political situation and demands of the people in Tamil Eelam.
-How does the situation in Tamil Eelam relate to the situation in Tamil Nadu and India more broadly? In the diaspora?
Broadly speaking the Tamils in India and Tamils of Eelam identify themselves as two different Tamil nations yet they consider themselves belonging to a common Tamil civilization, similar to the Kurds in the four regions. Eelam Tamils and Tamil Nadu Tamils are both subjected to state enforced suppression and oppression, yet the forms vary greatly. While Eelam Tamils have been subjected to genocidal acts of violence and policies, Tamil Nadu Tamils have been subjected to cultural hegemony of the Hindi elite in New Delhi and Bombay. Moreover the linguistic and national rights of the Tamils in India are curtailed, eroded and sought to be further encroached upon. In Eelam due to genocidal policies, territorial, national and linguistic rights have all been subject to systematic state violence.
In the present there is a burgeoning civil protest in Tamil Nadu, which has been mobilized since the genocide occurred in Eelam in 2009. This civil protest has consistently demanded political and legal justice for Eelam Tamils and for the crimes committed against them. The inability experienced by Tamil Nadu Tamils in terms of compelling the Indian government to act on behalf of their democratic will during 2009, exposed the fact that despite Tamils in India having a state within the Indian union do not exercise self-determination as the massacres in Eelam went on unhindered and furthermore with the aid of the Indian central government.
The Eelam Tamil diaspora are predominantly a refugee community created by the war policies of the Sri Lankan state, and since the 1980s have been a driving force, in a similar vein to the Kurdish diaspora, in sustaining the struggle for liberation. Likewise in the present the diaspora has been oriented towards activism demanding legal and political justice for their people back in their now occupied homeland.
-How is the question of the nation and the nation-state approached and taken up within the Tamil movement? What are the different views on the subject?
Due to the material conditions in Sri Lanka, the question of nationhood and rights are paramount for Tamils as that has been the primary locus for the genocidal policies of the Sri Lankan state. There is some difference within the diaspora on the question of internal or external self-determination, yet history has proven that there can be no existence of Tamils within the fascists’ Sri Lankan unitary state system. Yet due to the geographical peculiarity of Sri Lanka, being an island, co-existence is inevitable. However for Tamils such a condition has to be on the basis of national equality respecting various peoples’ self-determination, and through securing political and legal justice for those affected by genocidal atrocities.
In this regard a confederation in which the Sri Lankan nation-state is dismantled and Tamil Eelam is secured through a Rojava inspired model accommodating various communities of Tamil speakers could be a starting point for discussion.
-What is the current situation in terms of dialogue and solidarity among Tamil and Kurdish activists in Europe? How could this be improved in way that would be mutually beneficial?
Tamil activists, including myself, have in Norway, England and Germany been espousing solidarity with the Kurdish struggles and in particular the Rojava revolution. Likewise our Kurdish comrades have also stood with us at important moments and expressed their heartfelt solidarity. Such solidarity should become deeper and occur more frequently between Tamils and Kurds everywhere; an institutionalized process will benefit both struggles, as there are organic parallels between both our peoples and their respective struggles for equity and equality. Both are among the largest peoples without states and victims of the geo-political injustices of world powers. Direct solidarity and cooperation between us can maximize our grass-root powers, as well being a source of lessons and experiences from both sides can enhance our respective national struggles towards the effect of protecting us against the maneuverings undetaken by regional and world establishments driven by the greed and with the goal of enhancing their imperialist interests.
I believe Tamils and Kurds alike should forefront a transnational solidarity platform for oppressed nations and people around the globe in order to build an alternative to the exploitative capitalist-imperialist, industrialist and state centric world order which marks doom and oppression for a majority of humanity. This can circumvent the compulsion to deal with establishments in a manner which imposes restructuring and compromise of the people’s sovereignty and democratic will. For any international movements to build an alternative, it is imperative to accommodate struggles of equity mobilized by oppressed nations which are consistently neglected by various internationalists.
-What do you see as the significance of the Rojava Revolution for the situation of the Tamils?
The phenomenal revolution in Rojava, which has been waged, protected and advanced by the Kurdish people in solidarity with various religious and ethnic formations have shown the world an alternative to liberate the Middle-East from imperialism, capitalism, state fascism and religious fundamentalism. The revolution in Rojava has for oppressed people everywhere, in particular the Eelam Tamils, proven that a peoples’ movement can triumph despite the efforts of their oppressors and their external backers and material superiority in terms of arms and diplomatic power vested against them. Such a phenomenal spirit of resistance invigorates Eelam Tamils in the present. Given the historical junction the Tamils are situated at now with the absentia of Tamil politico-military power, it is crucial to build a broad grass-roots popular movement to re-build political and democratic power.
In this regard the Rojava model proves an extraordinary inspiration for Tamils. In particular regarding the system of eco-industry, collective ownership of the means of production, and the governing model of direct democracy exercised from the grass roots upwards. Such a democratic practice could be of immeasurable value for Tamils to rebuild effective national political power. Moreover it can also prevent the beleaguered Eelam Tamils and their homeland from being exploited by the corporate interests of various establishments who are now hovering as vultures to claim their payment for the assistance they have serviced for Colombo in its war against and occupation of Tamils.
-What lessons might the Kurdish movement learn from the Tamil experience?
Beside the organic links between our struggles and situations, there are geographic and demographic differences. Kurdistan is landlocked and harbors a plethora of peoples whereas Eelam is on an island inhabited by two principle nations, with smaller religious and ethnic minorities.
Beyond these differences, as with the Kurds, the Tamil liberation struggle held as its foremost principle not to compromise the oppressed peoples’/nation’s sovereignty and self-determination despite continuous machinations from the oppressor state and the external powers backing it. This has lked to confrontation with various world powers that are structurally dependent on dissecting independent people’s struggles to secure their imperialist, corporate, strategic and geo-political interests. Although our movement in the homeland was annihilated alongside a large portion of our people in the 2009 genocide, they did not capitulate and the spirit of resistance is still prevailing. In the course of the Tamil struggle we have lost well over 40,000 martyrs who laid down their lives embodying a spirit of struggle for emancipation and for building a better future for their people. The Kurds and Tamils have oceans of experience and insight from over three decades of revolutionary struggle, to be exchanged with each other and communicated to the world. In this process it is warranted that Kurd-Tamil solidarity must be strengthened and proceed to pioneer in creating a transnational platform in order to address and integrate the struggles of oppressed peoples and to contribute to the revolutionary transformation of humanity.

 

 

 

 

Η άλλη εποχή της επανάστασης..



Το εάμ ελας πέθανε ένδοξα με την ήττα του Άρη Βελουχιώτη και μαζί του πέθανε κάθε σχέση της ελληνικής αριστεράς (συμπεριλαμβάνω και το κκε) με την επανάσταση. 
Η στρατηγική του εαμ ήταν στρατηγική ήττας και σε αυτό δεν έχουν να πουν τίποτα ούτε οι νέοι μιμητές και αναδρομικοί σφετεριστές του που μιλάνε για "εθνική ανεξαρτησία" ούτε και οι ιδιοκτήτες της ιστορικής του μνήμης και παρακαταθήκης που επισημαίνουν μόνο εκείνες τις πλευρές της αδιέξοδης στρατηγικής του εάμ που τους συμφέρουν.
Δεν μπορεί να υπάρξει νεο εαμ ούτε νεο κκε ούτε νέος σταλινισμός ή νέος τροτσκισμός. Αυτά είναι για τα αριστερά πανηγύρια και τα αριστερά ιστορικά θεάματα. Αυτό που μπορεί να υπάρξει είναι ένας νέος ταξικός και εθνικός αγώνας με άλλα ριζοσπαστικά χαρακτηριστικά που θα ενώσει τον λαό μας και τους λαούς της Ανατολικής Μεσογείου με περισσότερη δύναμη ξεπερνώντας τα θέσφατα, τις άγονες μνήμες και τις ιστορικά περιορισμένες μεθόδους του μαρξισμού, επαναστατικού ή μη.

άντε γειά!





Ι.Τζανάκος

7 σημεία για τον επαναστατικό σοσιαλισμό στην Ελλάδα..




Τα χρόνια της υποταγής στην ιδέα πως αυτός ο δυτικός κόσμος είναι ο καλύτερος δυνατός για τον λαό μας έχουν περάσει για τα καλά. Αυτό που μετράμε είναι την αντοχή μας στην υποταγή μας και τον χρόνο για να πετάξουμε και τις τελευταίες αναστολές για τον αγώνα που θα έρθει αναπότρεπτα για την ελευθερία και την δημοκρατική εθνική ανεξαρτησία που μπορεί να σημαίνει μόνον την συναδέρφωση και την ένωσή μας με όλους τους λαούς και ειδικότερα με τους γειτονικούς και γεωγραφικά εγγύτερους λαούς. 
Είναι αδύνατη μια εννόηση αυτής της συναδέρφωσης και της ένωσης χωρίς υπέρβαση και καταστροφή του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής και πολιτειακής οργάνωσης και για την επίτευξη αυτού του σκοπού δεν αρκεί η αποδέσμευση από τους δυτικο-καπιταλιστικούς θεσμούς αλλά χρειάζεται η υπερίσχυση της κοινωνικής οικονομίας και της γενικευμένης άμεσης και μαζικά ένοπλης Α-ΚΡΑΤΙΚΗΣ δημοκρατίας.
Η διενέργεια ενός σφοδρού εσωτερικού ταξικού πολέμου είναι αναπόφευκτη, ακόμη κι αν αυτός αργήσει χρονικά, και αυτός ως πόλεμος θα έχει τα εξής χαρακτηριστικά που αποκτούν σημασία (και) σε ένα  διεθνοπολιτικό (άρα και διεθνο-στρατιωτικό) επίπεδο:



 
1. 
Πλήρης εθνικοποίηση-κοινωνικοποίηση των παραγωγικών μονάδων και άμεση διαχείρισή τους από τους άμεσους παραγωγούς. Δημιουργία μίας μόνον τράπεζας άμεσα διοικούμενης από τα κεντρικά πολιτικά όργανα της επανάστασης.


2. 
Μαζικός εξοπλισμός του εργαζόμενου λαού (άντρες, γυναίκες) που συμφωνεί με τους ταξικούς στόχους της κοινωνικής επανάστασης.


3. 
(Αυτονόητα) Ταυτόχρονη αποχώρηση από την Ευρωπαϊκή Ένωση και το ΝΑΤΟ.


4. 
Καταστροφή του υφιστάμενου πολιτικο-θεσμικού, νομικού και διοικητικού μηχανισμού. 
Κατάργηση της κοινοβουλευτικής αστικής δημοκρατίας και των αντιδραστικών δεξιών κομμάτων.
Δήμευση της εκκλησιαστικής περιουσίας και κατάργηση της νομικής μορφής των θρησκευτικών πίστεων.


5. 
Ένοπλη υπεράσπιση της εθνικής και λαϊκής ανεξαρτησίας στα πλαίσια όμως της ανάγκης συναδέλφωσης των λαών, πέρα δηλαδή από εθνικιστικές και σωβινιστικές ιδεολογίες και βλέψεις. Υπεράσπιση της χώρας από τις σωβινιστικές βλέψεις του κεμαλικού και νεο-οθωμανικού φασιστικού κατεστημένου στην Τουρκία και έμπρακτη-στρατιωτική διεθνιστική επιβοήθηση των επαναστατικών δυνάμεων στην Τουρκία και το Κουρδιστάν αλλά και όλα τα Βαλκάνια και την Ανατολική Μεσόγειο.


6. 
Ριζική αποκέντρωση και ενίσχυση της υπαίθρου με δήμευση και κοινωνικοποίηση όλων των μεγάλων γαιοκτησιών και δημιουργία νέων αγροτικών και αγροτοβιομηχανικών συνεταιρισμών με προοδευτικό οικολογικό προσανατολισμό.


7. 
Απόδοση της ιδιότητας του πολίτη της σοσιαλιστικής δημοκρατίας σε όποιον άνθρωπο ανεξάρτητα εθνοτικής ταυτότητας (αν δεν συντρέχουν λόγοι υγείας και ηλικίας που το αποτρέπουν) δεσμευθεί στρατιωτικά να υπερασπίσει την σοσιαλιστική πατρίδα, όσο δύναται και από κάποιο -εφικτό γι'αυτόν- πόστο. Αφαίρεση της ιδιότητας του πολίτη σε όποιον αρνηθεί το πολιτικο-στρατιωτικό καθήκον του και διατήρηση μόνον των γενικών ανθρωπίνων δικαιωμάτων του.



Για να επιτευχθούν αυτοί οι γενικοί και ειδικοί στόχοι πρέπει εκτός από τα δεξιά και δεξιο-σοσιαλδημοκρατικά κόμματα να διαλυθούν-καταστραφούν: ο συριζα (και όποια μελλοντική του μεταμόρφωση) η ανταρσύα και το κκε. 



"Προσωπικό" υστερόγραφο
Να θυμηθείτε, αν ζούμε, και να σημειώσετε, όσοι θα ζούνε όταν εμείς δεν θα ζούμε, πως έτσι θα γίνει και μόνον έτσι θα γίνει..
Πείτε και κάντε ό,τι θέλετε.

ΈΤΣΙ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΚΑΙ ΜΟΝΟΝ 'ΕΤΣΙ ΘΑ ΓΙΝΕΙ 
Ο ΝΕΟΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΗΣ ΛΑΟΣ ΘΑ ΘΑΨΕΙ ΜΕ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΟΥ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΣΦΕΤΕΡΙΣΤΕΣ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΚΗΣ ΑΝΑΓΚΗΣ ΤΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ ΚΑΙ ΘΑ ΟΙΚΟΔΟΜΗΣΕΙ ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ ΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΗ Α-ΚΡΑΤΙΚΉ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ..




Ι.Τζανάκος

για μια χώρα που την λέγανε Συρία..




Ήρθαν οι άνθρωποι
Σαν ένα νεύμα σιωπής
που απαιτεί τον Λόγο
Σαν μια θύελλα
που ησυχάζει τη γέννα
του ανθρώπου..
Πότε θα έρθει ακέραιος;
ρωτάνε
όσοι τους συναντούν
Και αυτοί δείχνουν τα κουρέλια της ζωής τους..
Πότε θα έρθει χωρίς φασαρίες;
ρωτάνε
όσοι απορούν με τα πρόσωπα
τείνοντας λειψά χέρια λύτρωσης
Και αυτοί δείχνουν έναν γέρο που έμεινε πίσω
Μόνος
να περιμένει τον χρόνο
να ελπίζει ότι θα φτιάξουν τα πράγματα..
Και αυτοί δεν μιλάνε πολύ
συνεχίζοντας
σε έναν δρόμο που έχει ένα τέλος
έναν σκοπό
έναν σταθμό στη μέση της διαδρομής..
Και αυτοί απλά κλαίνε
συζητάνε
σκεπάζονται 
να μη τους κάψει ο ήλιος που αφήσανε αθέλητα..
Κρατάνε έναν χάρτη με ενόχους και αθώους
Κυλάνε σε μια κόλαση από ελπίδες..
οι μέρες περνάνε
οι νεκροί έφυγαν
Και αυτοί κοιτάνε μέσα μας
Τι να βλέπουν;
Πως θα κρυφτεί ο διωγμένος από τις εικόνες μας;
Πως θα ξεπληρώσει τον θάνατο που ξανασυνάντησε;
Που θα πάνε τα άστρα;
Κανείς δεν ανοίγει έναν κόσμο..
Παντού έθνη και εθνάρια
ένδοξα και άσημα
δυνατά και αδύναμα
λένε τα καθέκαστα της ντροπής τους
για μια χώρα
που την λέγανε Συρία..







Ι.Τζανάκος

Δευτέρα, 20 Απριλίου 2015

Μετα-νεωτερικότητα και θήλυ: ο νέος πατριαρχικός ελιγμός..




Αν η πραγματικότητα του ιεραρχικού και πατριαρχικού νοήματος των ανθρώπινων κοινωνικο-ιστορικών σχέσεων μπορούσε να υπάρξει ως αλήθεια τότε ίσως και να μπορούσε να υπάρξει (και) ως απόλυτη αλήθεια. 
Το ομοίωμα ως κεντρική λειτουργία της "ολικής" κοινωνικής σχέσης είναι η πληρότητα που αποκτάει μια κοινωνική ολότητα που δεν μπορεί να διανοηθεί και βιώσει καμία πληρότητα. 
Η κριτική που ασκείται από την έποψη της ομοιωματικότητας στις έννοιες και τις επιθυμίες για ένα "αυθεντικό" όν (όλον ή σημείο που νοηματοδοτεί το όλον) στέκεται με ιδιαίτερη ένταση στο εξής γεγονός: 
Η αυθεντικότητα ή η βεβαιότητα που θα καταργούσε το ομοίωμα ως κεντρική λειτουργία της κοινωνικής συνείδησης ή του ανθρώπινου βιώματος δεν θα επαρκούσε για να καλύψει την ανάγκη της ατελεύτητης κίνησής του προς την ίδια την κίνηση της ζωής και της νόησης. 
Το ομοίωμα είναι η εξωτερίκευση ενός βλέμματος που είναι το μοναδικό πνευματικό ενέργημα που δεν δύναται ούτε πρέπει να ενταχθεί σε μια προ-εννοημένη ταυτότητα, άρα είναι ο βαθύτερος πυρήνας έκφρασης της ριζικής ετερότητας των πραγμάτων που δεν καταλήγουν ποτέ να γαληνεύουν σε μία ταυτότητα, ακόμα κι αν κατά κάποιο τρόπο υπάρχει κάποτε ένα παροδικό, αλλά όχι απλά στιγμιαίο, καταλάγιασμα σε μια ταυτότητα. 
Κατά κάποιο τρόπο το ομοίωμα αντιπροσωπεύει έναν ζωντανό μηχανισμό αμφισβήτησης κάθε βεβαιότητας, αντιπροσωπεύοντας όμως ένα α-λογικό στοιχείο που παραταύτα δεν τείνει στο ανορθόλογον αλλά στο έλλογον. 
Η κριτική της αυθεντικότητας, με αυτό τον τρόπο που έχει καταγωγικές θεμελιώσεις στην σοφιστική αλλά και στην πλατωνική αναίρεση της σοφιστικής, παράγεται ως θεμελιωμένη στην κριτική της βεβαιότητας. 
Η μετανεωτερικότητα είναι ουσιαστικά μιά διαφωτιστική (παρά τα "μετά" της) δημοκρατική κοινωνικο-νοητική δραστηριότητα.
Εδώ χωρίζουν πολλοί δρόμοι, αν και στην πραγματικότητα πάντα ήταν χωρισμένοι.
Από την σκοπιά μου όλο αυτό είναι ένα μη τυχαίον ιδεολογικό ατόπημα κοσμο-ιστορικής σημασίας και είναι το εξής και βασικόν:
Το βέβαιον και το αυθεντικόν είναι ως γενικές έννοιες και καταστάσεις εποικοδομήματα της εκάστοτε έννοιας και οικειοποίησης της πληρότητας και όπως η πληρότητα παράγεται σε ένα πατριαρχικό πλαίσιο είναι αναμενόμενο να στρεβλούται και να υπεραναπτύσσεται πάνω σε ακραίως φαντασιακά και ακραίως οραματικά θεμέλια. 
Αυτό παράγει τις εικόνες της πληρότητας ως ένα ακατάστατο ακαθόριστο και ταραχώδες όραμα που είναι και δεν είναι ψευδαισθησιακό, είναι και δεν είναι κρίνον την βεβαιότητα. Το πατριαρχικό θεμέλιο είναι θεμέλιο τρόμου και εξαχρειωτικών υπεραναπληρώσεων της απολεσθείσας βεβαιότητας, αυθεντικότητας και πληρότητας της μητρικής Αρχής. 
Σύμφωνα με τις ψυχαναλυτικές και όψιμα νεωτεριστικές επαναδιατυπώσεις της πατρικής αυθεντικότητας δεν υφίσταται καμμία αυθεντικότητα, αλλά αυτό εννοείται βέβαια πάντα στα πλαίσια της πατρικής αυθεντικότητας. 
Η πατρική αυθεντικότητα δεν δύναται, στα όψιμα αστικο-καπιταλιστικά πλαίσια (που μπορεί να είναι αρκετά "αριστερά"), να αυτοκαθορισθεί ανοιχτά (μόνον) ως απόλυτη εξουσία, ως κύρος, ως κυριαρχία, και αυτοκαθορίζεται ως γενική και απόλυτα αναγκαία διαμεσολαβητική αρχή. 
Μπορεί ο πατήρ να μην είναι καν αρσενικού γένους, αλλά είναι -λένε- ο αναγκαίος κοινωνικοποιητικός τρίτος και διαμεσολαβητής που διαπράττει το "αναγκαίο" ξερίζωμα του βρέφους από την βυθιότητα και "σκοτεινότητα" της μητρικής πληρότητας. 
Πρόκειται για ένα ψεύδος που αξιοποιεί την κοινωνικο-οντολογική (ιστορική) καταστροφή της μητρικής Αρχής και την προαιώνια σύνθλιψη της μητρός στο τρομοκρατημένο και -ακόμα και αυτό- κατεστραμμένο βάθος του Οίκου, για να αναπαραχθεί, από μια εξόχως πλέον ανευθυνότερη σκοπιά, ένας νέος πατήρ. 
Γι'αυτό λοιπόν παράγεται και το θήλυ (ή το μητρικόν) και ως αρχή ετερότητας. 
Η ετερότητα στις νέες αισθηματολογίες των (προοδευτικών) ανδρών αφεντάδων και των φεμινιστριών ακολούθων τους δωρίζεται στο θήλυ ως το δηλητηριωδέστερο δηλητήριο του νέου πατριαρχικού κόσμου που έχει όμως (υποτίθεται) την αίγλη ενός (νέου) "μυστηρίου". 
Η "ταυτότητα" είναι (λένε) "κακή", σαν να λέμε η εξουσία είναι "κακή". 
"Μην ασχολείστε θήλεα με αυτήν", και μείς εξάλλου την έχουμε εγκαταλείψει σε άλλους πατέρες. 
Πολύ δόλιος πατριαρχικός (και δημοκρατικότατος) ελιγμός που αφήνει εξάλλου την δυνατότητα και στα (βιολογικά) θήλεα να αυτο-ευνουχισθούν και απο-μητρικοποιηθούν αναλαμβάνοντας "αξιότιμους" ρόλους στην κοινωνία των δημοκρατών κάθε είδους και μορφής.
Όμως, όπως θα δούμε στο επόμενο σημείωμα, αυτό το δηλητήριο έχει χαρισθεί και σε παλαιότερες εποχές, αν και σε τούτες τις ειλικρινείς εποχές δηλώνονταν ευθέως η ιεραρχική του "φαρμακολογική" σημασία και ο ρόλος του σε ένα πλαίσιο που το έτερον ήταν ανοιχτά δηλωμένο ως κατώτερον.





Ι.Τζανάκος

Κυριακή, 19 Απριλίου 2015

Η ετερότητα ως όχημα της διαλεκτικής Λογικής και της διαλεκτικής παράνοιας..


Η ετερότητα, ένα εκ των πέντε μέγιστων γενών του Σοφιστή [Πλάτων, Σοφιστής]  του Πλάτωνα (ον, στάση, κίνηση, ταυτόν, έτερον) εξετάζεται σε διαλεκτική αντιθετικότητα ως προς το γένος της ταυτότητας. 
Το ταυτόν αντιπροσωπεύει το οικείον και το έτερον αντιπροσωπεύει αρχικά το ανοίκειον, το ξένο που δεν έχει ακόμα ενσωματωθεί σε ένα πλαίσιο διαλεκτικής οικειοποίησης στο αρχικό οικείον. 
Δεν αναφερόμαστε σε μία υποστασιοποιημένη σε όντα ετερότητα, και βέβαια δεν "ομιλούμε" για προσωπικές, εθνικές, ή απλά ιδιοσυγκρασιακές διαφορές και "ιδιομορφίες". 
Και όταν θεσμίζεται για πρώτη φορά στην Ιστορία, μέσω της πλατωνικής θεωρητικής μεγαλουργίας, μία θεωρησιακή-διαλεκτική σχέση ταυτού και ετέρου, δεν συγκροτεἰται κάποια λογική ή οντολογία της υποστασιακότητας ή της (κοινωνικής ή ατομικής-υπαρκτικής) προσωπικότητας, πράγμα που θαρρώ είναι αναποφεύκτως αδύνατον στα πλαίσια που θέτει ο ίδιος ο Πλάτων το θέμα, εφόσον προηγείται στο κείμενο (με κειμενική συντομία, χαρακτηριστική) η περίφημη πατροκτονία του Πατρός (της Φιλοσοφίας) Παρμενίδη. 
Είναι ένα αδιευκρίνιστο πατριαρχικόν μυστήριο το πως παραβλέπεται από τους ερμηνευτές και συνεχιστές του Πλάτωνος, αλλά και από τους "αποδομιστές" της σημερινής εποχής της ψευδο-βεβήλωσης της πατριαρχίας, το ατελέσφορον και το αιωρούμενον της πατροκτονίας του πατρός Παρμενίδη από τον ίδιο τον Πλάτωνα που ανοιχτά, στο συγκεκριμένο απόσπασμα της γραφής του, μιλάει για σωτηρία του Πατρός και όχι για πατροκτονία. 
Η διαλεκτική έκτοτε, και όχι τυχαίως, είτε ακολουθεί τον Πλάτωνα είτε τον ενσωματώνει είτε τον εντάσσει σε ένα άλλο ευρύτερο πλαίσιο (Χέγκελ-Μαρξ-Λούκατς, αλλά και Φρόυντ-Λακάν), ορίζεται ως το ιδεοτυπικό πλαίσιο διατήρησης του πατρός Λόγου που μέσα από τροποποιήσεις και ανατροπές, ακόμα και καταστροφές του αναδύεται ως η Αρχή του Κόσμου που εκβάλλει το αδιαφώτιστο και σκοτεινό ον της μητρικότητας και της ανωριμότητας στο πραγματικό του πραγματικού. 
Δεν υπάρχει για μένα καμμία ελπίδα πλέον για την διαλεκτική και μετα-διαλεκτική, αλλά αυτό είναι μιά άλλη υπόθεση. 
Είναι ωστόσο λάθος να μην ακολουθήσουμε τους δρόμους που χαράσσει ο Πατήρ για να ανα-δημιουργήσει τον Κόσμο ως αεί δικό Του Κόσμο, γιατί μόνον έτσι θα δούμε μέσα από τις ελάχιστες χαραμάδες της πατριαρχικής κιβδηλότητάς του πως το Ίδιο και το Άλλο ταυτίζονται, αλληλοβυθιζόμενα, πάντα μέσα στην μητρική Αρχή-Εν, αν δεν περιορισθούμε στο κυριαρχικό αρσενικό Εγώ και (να δούμε) πως η στρεβλή αρετή της κριτικής ή μη-κριτικής (καχ)υποψίας αν και δεν βρίσκεται θεμελιωμένη στη μη-σχέση και την διαμεσολάβηση ως κορωνίδα της κυριαρχίας (που ακολουθείται και από την διαφορά) είναι ωστόσο διαμεσολαβημένη από αυτά. 
Η (κριτική και μη-κριτική) (καχ)υποψία παρουσιάζεται ως άχρονη, αλλά δεν είναι άχρονη. 
Είναι διαχρονική ως η οριακή υποστασιακή ιδιότητα της αρσενικής Λογοκρατίας που λαμβάνει ενίοτε και την μορφή της αντι-Λογοκρατίας, με το Όνομα πάντα της ενσωματωμένης πάντα ετερότητας. 
Το ερώτημα που βέβαια ανακύπτει συνεχώς είναι: Καθώς δεν είναι ούτε η έκσταση εκ του νου που την παράγει, ούτε ανα-ανακλάται σε αυτόν, είναι δυνατόν, έστω ως ενσωματωμένη από την πατριαρχία, αρχή, να διατηρηθεί ως ένα απείκασμα της Αρχής-μητρικότητας; 
Εκφέρεται στο λόγο και τα λόγια, όμως δεν είναι ποτέ οι λέξεις που την σημαίνουν, ούτε κάποιο έλλογο η ά-λογο ον που θα συγκροτούσε το αναφορικό του αντικείμενο. Στερείται αρσενικής ουσίας, αυτό είναι προφανές. Αλλά και πάλι διεκδικείται ως ένα αντικείμενο που δεν είναι "θηλυκό" ή μητρικόν. 
Το "μεταξύ" πατριαρχίας και διαλεκτικής δεν μπορεί να ορισθεί θηλυκά, και αυτό καταρρακώνει κάνει αντι-πατριαρχικό και αντι-Λογοκεντρικό Λόγο, αφού, ιδού, είναι Λόγος πάντα. 
Η διαλεκτική ετέρου-ταυτού, η πολύ βαθιά δηλ. διαλεκτική, δεν μπορεί να αποκτήσει έναν Οίκο, ή να είναι ένας αυτογενής Οίκος, και θα ισχυρίζονταν κανείς με ορθότητα επιχειρημάτων ότι δεν μπορεί παρά να εγκαταβιώνει την ουσία της σε ένα κατεξοχήν πατρικό τρόπο που είναι πάντα ένας νοητός τόπος, που όμως δεν δύναται να είναι τελικά ακέραιος ως πατρικός και ως νοητός. 
Η κριτική (καχ)υποψία είναι ένα ανολοκλήρωτο που αγκυρώνεται στην ετερότητα, αλλά στην βαθύτερη ουσία της συγκροτεί την ετερότητα και την κάνει να έχει ένα υποστηρικτικό και ζωοποιόν νόημα. 
Ο πόλεμος είναι πάλι εδώ, και δεν θα ήταν κάποιος (από την αντίστροφη) καχύποπτος αν έλεγε πως η ετερότητα είναι ο παράδεισός του. 
Η ανθρώπινη ύπαρξη ως πατριαρχική ύπαρξη, και ως κυρίαρχος έλλογος ή ανορθόλογος εαυτός κινείται ταραχωδώς ανάμεσα στο Ίδιο και το Άλλο, στην ταυτότητα όπου βρίσκεται η αφετηρία της, και στην ετερότητα που την καθιστά να είναι αυτό που είναι με το να μήν είναι αυτή που ήταν. 
Έτσι, η γέννηση των υποψιών οδηγείται όχι στην τελικότητα ή κάποια λυτρωτική μετα-τελική τελικότητα, αλλά στην έλλογη και οντολογική (κοινωνική και κοινωνικο-τεχνική) ανανέωση, επέκταση στην ελλογοποίηση και ταυτόχρονα στην παράνοια της οικειοποίησής της. 
Ωστόσο, οι κριτικές και μη κριτικές (καχ)υποψίες και έλλογες ή ανορθόλογες πράξεις που τους αντιστοιχούν δεν ολοκληρώνονται ομαλά σε αυτό το αναπτυξιακό σχήμα που προκαλούν και αποτελούν την λαμπρή τους επιφάνεια, ούτε έχουν κανένα συνεκτικό νόημα σε μία σειρά, κάποια διαδοχή. 
Εκεί εισερχόμεθα στην πατριαρχική μορφή της ομοιώσεως, που ίσως είναι και η μοναδική που είναι νοητή ως ένα ενιαίο πλέγμα, που είναι ακαθόριστη μεταξύ ψευδαισθησιακής και μη-ψευδαισθησιακής αυθυπαρξίας (γι΄αυτό και υπάρχουν ομοιώματα και ψευδο-ομοιώματα). 
Οι ομοιώσεις ομοιάζουν, συγγενεύουν. 
Η αλληλοπραγμάτωσή τους σημαίνει ωστόσο την λήξη της συγγένειάς τους. Είναι άλλες από ό,τι ήταν ως αντ-ανακλώμενες, και ταυτόχρονα ένα διεστραμμένο ταυτόν που έχει "εντός" του ό,τι ήταν άλλο. 
Υπάρχει η αρχή της (καχ)υποψίας, αλλά η ζωή της κυμαίνεται μεταξύ της απόλυτης Λογικής και του ά-λογου της ετερότητας, μεταξύ της παράνοιας του κάθε πατρός και της Λογικής ως πατριαρχικής αρετής..











Ι.Τζανάκος

Περιπέτειες της ομοιωματικότητας: Δύο ιδιοφυείς μισογύνηδες..



Η προσπάθεια του Πλωτίνου για την ρητή έκφραση του Εν-ός εντός ενός ιεραρχικού πατριαρχικού συστήματος 3 υποστάσεων (Εν-Νούς-Ψυχή) και 4 καθορισμών (Εν-Νούς-Ψυχή-Ύλη) είναι η πρώτη και συνάμα έσχατη προσπάθεια "θετικής" πατριαρχικής οικειοποίησης της μητρικότητας της Αρχής εντός της οποίας δεν υπάρχει διάκριση Εν-ός και Ύλης-Φύσης.
Με την άνοδο της αισθητής ύλης σε νοητή, η ύλη (που σημαίνεται σε ένα υπερπερίπλοκο σύστημα έμμεσης καθόδου του Εν-ός) φωτίζεται. Όμως στην πραγματικότητα του πλωτινικού συστήματος αναμετρώνται το αρρενωποποιημένο και πατριαρχικοποιημένο Εν και η ά-μορφη Ύλη.
Το ομοίωμα του ριζικού Εν-ός που είναι η αδιάρρηκτη ενότητα μητρικότητας και Αρχής δεν υπάρχει, αλλά κατασκευάζεται, και αυτό σημαίνει έναν αναδιπλασιασμό του ως ομοιώματος που μπορεί να μας επιτρέψει να το ονομάσουμε ψευδο-ομοίωμα (όπως κάναμε θρασέως εδώ: Αυτοκαθορισμός: Αρχή και μήτρα..)




Όταν ο Jean Baudrillard αναλύει στα έργα του (και όχι μόνον στο Simulacres et Simulation) την αδυνατότητα να υπάρξει η ψευδαίσθηση, όπως και σύλληψη του γεγονότος του υπερπραγματικού, ψεύδεται αλλά αυτό δεν το κάνει με πρόθεση, εφόσον κατορθώνει στο επίπεδο της ανάλυσης της τεχνικο-επιστημονικής και "θεαματικής" πραγματικότητας μια σειρά από αποκαλύψεις, αλλά (αυτό το κάνει) συνεχίζοντας την αριστερίστικη παράδοση μισογυνισμού. Θα μιλήσουμε περί αυτού διαφωτιστικότερα αλλού.
Όλη η άρρητη διαδικασία της παραγωγής νοήματος δεν είναι σχεδόν ποτέ κατανοητή αν δεν ορισθεί το Εν ως μέρος της μητρικής Αρχής και ιδιότητα της Αρχής ως μητρικότητας. Σε αυτό το πλαίσιο ο ύστερος καπιταλισμός δεν είναι τίποτα άλλο από μια στιγμή της πατριαρχίας και ο μεταμοντερνισμός (παρά τα αποκαλυπτικά του προτάγματα) ένας αρσενικός στοχασμός εναντίον κάποιας μυθικής "εκθήλυνσης" που συναντάται σε όλο τον αριστερισμό ακόμα και παρά τις πραγματικά αντίθετες χειραφετητικές πρακτικές του (που είναι όμως προσεκτικά "αντι-μητρικές").





Ι.Τζανάκος

Simulacrum (3)


Το ομοίωμα  δεν ανήκει στα πλάσματα της φαντασίας. 
Όταν ο νεωτερικός επιστήμονας Φρανκεστάιν σχεδιάζει να δημιουργήσει το τέρας του Φράνκεστάιν [Mary Shelley, Frankenstein or the Modern Prometheus] σκοπεύει να δημιουργήσει μιάν άλλη πραγματικότητα χωρίς να περιορίζεται τελικά στην ονειροφαντασία του. 
Από την άλλη το ομοίωμα-πραγματικότητα που δημιουργεί δεν έχει μιαν αυτόνομη, έστω στα πλαίσια του τερατώδους, υπαρκτική πραγματικότητα, δεν έχει ανεπτυγμένη την οικεία βούληση και δεν παύει ακόμα και ως "φυσική" παρουσία να παραπαίει και να αδυνατεί να ενταχθεί στον υπάρχοντα κόσμο που το περιβάλλει. 
Ο δημιουργός του βρίσκεται συνεχώς σε απορία ως προς την πραγματική ύπαρξη του δημιουργήματός του και αυτό τον ακολουθεί παντού σαν να είναι σκιά του. 
Το τέρας του Φρανκεστάιν δεν είναι "φυσικό" αν και είναι πραγματικό. 
Στην πραγματικότητα αποτελεί ένα προφητικό, για την εποχή που γράφτηκε, σύμβολο της τεχνικής και επιστημονικής δράσης στα πλαίσια του καπιταλισμού, όταν αυτή αυτονομείται από τον ανθρώπινο δημιουργό της, χωρίς όμως ποτέ να μπορεί να αποκτήσει μια δική της "ζωή". 
Θα μπορούσε κανείς να πει πως σε αντίθεση προς το βαμπίρ το τέρας του Φράνκενστάιν δεν είναι ένα ζωντανό-νεκρό που αντλεί την δύναμή του από το ζωντανό (λ.χ την ζωντανή εργασία ή την ανθρώπινη ζωτικότητα) όπως το βαμπίρ που μπορεί να συμβολίσει ακόμα και το κεφάλαιο στην πρώτη βιομηχανική εποχή, αλλά ένα κεφαλαιοκρατικό-τεχνικο-επιστημονικό σύστημα που έχει αυτονομηθεί (σχετικά) και από τούς δημιουργούς (επιστήμονες και τεχνικούς) και κύριούς του (καπιταλιστές).
Όπως γράψαμε στο προηγούμενο σημείωμά μας μπορούμε να θέσουμε ως αντικείμενο στοχασμού την υπόθεση μιάς έσχατης ομοίωσης. Πριν δούμε αν είναι εφικτή η θετική περάτωση ενός τέτοιου στοχασμού θα ήταν ορθό να επισημάνουμε, σήμερα, την βαρύτητα της τεχνοκρατικής μεταφυσικής που είχε ως προδρομικό της σύμβολο τον μύθο του τέρατος του Φράνκενστάιν.
Η έννοια του simulacrum παρουσιάζεται συχνά ως το ακαθόριστο υπερπραγματικό των ανταλλαγών μεταξύ ειδώλου και κατοπτρίζοντος κατόπτρου του, που διαφεύγει του εντοπισμού του στο Υποκείμενο και στο Αντικείμενο, αλλά συναντάται σε έναν ανοίκειο τόπο που αν και ανεξιχνίαστος δεν ανήκει στον τόπο του άρρητου ή του απατηλού, και δύσκολα (μέσω εκλεπτυσμένων νοητικών διαμεσολαβήσεων) μπορεί να ευρεθεί στον τόπο της μεταφυσικής. 
Το χαρακτηριστίκότερο έργο μετά τον Φράνκενστάιν που αφορά αυτή την ακαθόριστη (υπερπραγματική) αλλά και ταυτόχρονα (πραγματική) οντολογική πραγματικότητα του simulacrum είναι το έργο του Karel Čapek, R.U.R Rossum’s Universal Robots/1921, στο οποίο μάλιστα εμφανίζεται ο όρος Robot. 
Ο Čapek περιγράφει ένα εργοστάσιο παραγωγής ανθρωποειδών, που "ομοιάζουν" με τα ανθρώπινα όντα. 
Η χρησιμοποίησή τους από τους ανθρώπους δεν κρατάει για πολύ χρόνο, ακολουθεί η επανάστασή τους και ο αφανισμός του ανθρώπινου. 
Στο έργο του Karel Čapek σχηματίζεται μια πιό ολοκληρωμένη από το τέρας του Φράνκενστάιν αυτονόμηση της τεχνικο-επιστημονικής πραγματικότητας του καπιταλιστικού νεωτερικού κόσμου. Το ομοίωμα φτάνει στην πλήρη ταύτισή του με το δημιουργόν του "πρότυπο" (στο επίπεδο της εναίσθησης και της βουλητικο-νοητικής ικανότητας), αλλά από την άλλη το αντικαθιστά πολεμικά. Δεν υπάρχει κάποια παράδοξη συνύπαρξη αλλά ολοκληρωτικός πόλεμος μεταξύ του "προτύπου" και του "ομοιώματος". 
Η τεχνική ολοκλήρωση αντικατάστασης της ανθρώπινης ουσίας ορίζεται σε ένα έμμεσα αυτοκαταστροφικό πλαίσιο. 
Η επανάληψη ορίζεται ως απόλυτη καταστροφή του ανθρώπινου: το τεχνικά επαναλαμβανόμενό του καταστρέφει το αρχικό σημείο/ον που είναι το ανθρώπινο.



Ι.Τζανάκος

Σάββατο, 18 Απριλίου 2015

Simulacrum (2)




Σε μία απόλυτη ομοίωση, πέραν των μεταμορφώσεων και των ετεροτήτων μεταξύ των σχετιζόμενων και ανταλλασσόμενων στην διεργασία της ομοιώσεως, αυτό που αναδύεται είναι μια υπερπραγματικότητα που περιέχει ως αντιληπτό είναι της ένα ταυτόν που επαναλαμβάνεται και ως υπερβατικό στοιχείο της την ετερότητα που περιέχει η ψιλή αλλότητα δύο ή περισσοτέρων εξ'αλλήλων ομοιωμάτων. 
Είναι σχεδόν αυτονόητο πως στην διεργασία που συγκροτεί αυτή την υπερπραγματικότητα δεν υπάρχει σε καμμία στιγμή της κάποιο ον που αντιπροσωπεύει την "αυθεντικότητα", είτε αυτή αναζητείται στον πόλο που ομοιώνεται (έστω παροδικά) ως το (υποτιθέμενο) πρότυπο της ομοιώσεως είτε αυτή αναζητείται στην συνολική διεργασία που θα θεωρούνταν ως το "όλον-αυθεντικότητα" ή την υπερπραγματικότητα που αναφέραμε ως το (υποτιθέμενο) αυθεντικό των παροδικών (και κίβδηλων ή ομοιωματικών) στιγμών της.
Δεν μπορούμε να στοχαστούμε υποθέτουμε μίαν έσχατη ομοίωση . 
Εάν η ομοίωση είναι εντελεχής, όσο και η πραγματικότητα που υποθέτουν οι θιασώτες της αυθεντικότητας (που είναι περισσότεροι από αυτούς που την υπερασπίζονται), ποιός ο λόγος να διαφέρει η ομοίωση από το "αυθεντικό". 

                  
Χωρίς την οπτική του "προτύπου" (και της "αυθεντικότητας") μπορεί να υπάρξει ένας στοχασμός που δεν είναι μόνον βλέμμα, και κάθε βλέμμα τελικά ορίζεται σε ένα ατέρμονο παιχνίδι που αναγκάζεται από τα πράγματα του στοχασμού να περιορισθεί στην ταυτότητα και τις ουσιαστικές πτυχές των πραγμάτων. 
Ο στοχασμός για την ομοιωματικότητα είναι ένας στοχασμός για το Εν και τις ετερότητές του εντός του οικείου του φωτός. Ο Jean Baudrillard στο έργο του Simulacres et Simulation  μας αποκαλύπτει ότι η αδυνατότητα να αποκαλυφθεί η ουσία της ομοιωματικής υπερπραγματικότητας είναι ταυτή με την αδυνατότητα να υπάρξει η ψευδαίσθηση πως μπορεί να υπάρξει ένα ατελεύτητο παιχνίδι ψευδαισθήσεων και αντανακλάσεων που είναι εξάλλου και το τυπικό νόημα κάθε έννοιας ψευδαίσθησης.

Η ομοίωση δεν μπορεί να διαλυθεί ούτε να υπάρξει καθαυτή. Ωστόσο, εκτός από τα ομοιώματα, και τα νοήματα δεν διαλύονται από άλλα νοήματα. 

Το ομοιωματικόν και το νοηματικόν που θα αναδύονταν ως καινόν δεν καταστρέφει ούτε αφομοιώνει, αλλά επανακαθορίζει το πλέγμα των θέσεων της εικόνας, του ειδώλου, του ομοιώματος και των ομόλογων νοημάτων τους.

Το ομοίωμα ορίζεται αρχικά ως μία ψευδαίσθηση, μια στιγμική άρνηση και θέση του αληθινού, και αρχίζει εκεί που η αλήθεια του πραγματικού αμφισβητείται. 
Το μη-ον του ομοιώματος όμως, των simulacra, δεν αρνείται το νόημα, το αντίθετο: παράγει την παραγωγή του. 




Όλη η υπόρρητη διαδικασία της παραγωγής νοήματος δεν είναι ούτε ορατή ούτε αόρατη, ούτε ακατανόητη ούτε κατανοητή. 
'Ενα simulacrum αντικαθιστά ένα άλλο simulacrum και όλα αυτά αφορούν το Εν και την ουσιώδη αυτοταυτότητά του που καταστρέφει προ-αναδρομικά όλες τις ετερότητές του.







Ι.Τζανάκος

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..