Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Τετάρτη, 1 Απριλίου 2015

Μορφές κυριαρχίας ή καλά κρασά!




Η διαφορά ανάμεσα σε ένα "σώμα κυριαρχίας" που έχει ως μέσα πραγμάτωσης της κυριαρχικής πράξης του "όργανα" που είναι εντός του από ένα άλλο "σώμα κυριαρχίας" που έχει ως μέσα πραγμάτωσης της κυριαρχικής πράξης του ''όργανα" που είναι και εκτός και εντός του σχετίζεται με τους εσωτερικούς σκοπούς και τον ιδιαίτερο ποιοτικό καθορισμό του κάθε ενός από αυτά (τα "σώματα κυριαρχίας") που είναι ομόλογη προς τους προαναφερθέντες εσωτερικούς σκοπούς. 
Βέβαια σπεύδω να ξεκαθαρίσω πως οι προσδιορισμένοι εννοιολογικά από εμέναν ως "εσωτερικοί σκοποί" του εκάστοτε "σώματος κυριαρχίας" δεν είναι απαραίτητα οι καθορίζοντες το πλέγμα εκείνο που μπορεί να περιγραφεί ως ένωση "εσωτερικών σκοπών" "μέσων-οργάνων" κυριαρχίας και "σώματος κυριαρχίας" όπως καθορίζεται ποιοτικά. 
Ο τελευταίος ειδικά καθορισμός ως ποιοτικός καθορισμός μπορεί να σημαίνει ένα ευρύτερο πλαίσιο που αφορά εξωτερικούς προς το προαναφερθέν πλέγμα καθορισμούς.
Ένα αστικό καπιταλιστικό κράτος λ.χ είναι ποιοτικά καθορισμένο από την σχετική δεδομενικότητα (ή απολυτότητα) της εξωτερικής του σχέσης με τους όρους των σχέσεων παραγωγής που νομοτελειακά προασπίζει, ακόμα και σε συνθήκες κρατικο-μονοπωλιακού καπιταλισμού, και αυτό το συνολικό γεγονός που μόλις περιγράψαμε αποτελεί επιπλέον σε σχέση με το ίδιο το "σώμα κυριαρχίας" μιαν καθορίζουσα εξωτερικότητα που καθορίζει τόσο τον ποιοτικό καθορισμό του κράτους ως κράτους όσο και τους "εσωτερικούς σκοπούς" του. 
Το αστικό κράτος λοιπόν δεν είναι μόνον ένα ενιαίο "σώμα κυριαρχίας" που περιέχει εντός του ως "όργανα" τα μέσα της κυριαρχικής του πράξης αλλά και ένα "σώμα κυριαρχίας" που έχει και μιαν εξωτερική ως προς την εσωτερική του "οργανική" ενότητα εργαλειακή πραγματικότητα-πραγμικότητα.
Είναι γνωστή η εσωτερική διαμάχη των κρατιστών σοσιαλιστών, σοσιαλδημοκρατών και κρατο-κομμουνιστών που χωρίζονται με ένα τεράστιο χάσμα ως προς την αντιμετώπιση του καπιταλισμού και ως προς τα άμεσα και ιστορικά συμφέροντα που αντιπροσωπεύουν. 
Οι μεν σοσιαλδημοκράτες (και ευρωκομμουνιστές) έχουν συνθηκολογήσει με τον καπιταλισμό και αποτελούν το "αριστερό" μέρος του και οι κρατο-κομμουνιστές επιδιώκουν την καταστροφή του καπιταλισμού και την εγκαθίδρυση ενός μετα-καπιταλιστικού κρατικού (εκμεταλλευτικού) συστήματος της μισθωτής εργασίας. 
Αυτό που ενώνει αυτές τις αλλληλομισούμενες και αλληλο-αποκλειόμενες δυνάμεις, πέρα από το γεγονός πως γενικά υπερασπίζονται έμπρακτα γενικά την εκμετάλλευση και την αλλοτρίωση, είναι πως θεωρούν την συλλογική κρατική παραγωγή και ιδιοκτησία ως το κεντρικό μέσο και όργανο της δικής τους κυριαρχίας (ή των υπαρχόντων ή των αναδυόμενων τάξεων που αντιπροσωπεύουν). 
Η σημαντική διαφορά τους ως προς την χρήση και το εύρος της χρήσης του νεωτερικού αστικού κράτους και το είδος της κοινωνικής παραγωγής που επιδιώκουν να υπερασπισθούν και "δημιουργήσουν" (οι κρατο-κομμουνιστές θέλουν ένα νεωτερικό μη καπιταλιστικό αστικό κράτος χωρίς τους αστούς καπιταλιστές-ιδιώτες και χωρίς καπιταλισμό, οι σοσιαλδημοκράτες θέλουν ένα περισσότερο ή λιγότερο ισχυρό νεωτερικό αστικό καπιταλιστικό κράτος με τους αστούς καπιταλιστές-ιδιώτες και τον καπιταλισμό περιορισμένους στον ρόλο της διευρυμένης αναπαραγωγής του κεφαλαίου) αντανακλάται και στην θεωρία που έχει ο κάθε χώρος για το κράτος η οποία προβάλλει περισσότερο την πτυχή εκείνη (οργανικότητα-ενότητα της κυριαρχίας ή εργαλειακότητα) που αντιστοιχεί στο είδος της ταξικής κυριαρχίας που ο καθένας επιτάσσει και προτάσσει.
Η διαφορά είναι σημαντική γιατί η κρατο-κομμουνιστική θεωρία και πρακτική είναι επαναστατική και διέρχεται μέσα από την καταστροφή του υφιστάμενου αστικού-καπιταλιστικού κράτους και του καπιταλισμού  ενώ η σοσιαλδημοκρατική θεωρία είναι ρεφορμιστική αντεπαναστατική. 
Οι κρατο-κομμουνιστές είναι οι εκμεταλλευτές (μια ριζοσπαστική μερίδα τους) ως επαναστάτες (όπως οι αστοί στην πρώτη φάση, αλλά μερικές φορές και μετά) και οι σοσιαλδημοκράτες είναι οι δημοκράτες "μετριοπαθείς" εκμεταλλευτές ως αντεπαναστάτες.
Οι κρατο-κομμουνιστές ονειρεύονται (και ξύπνιοι πλέον) μια αυταρχική επανάσταση υπό την ηγεσία των (δια)φωτισμένων Κυρίων (κυρίως ριζοσπάστες διανοούμενοι και επαναστατικοποιημένοι μικρο- ή μεσοαστοί) και ένα ολικά κρατικό σύστημα εκμετάλλευσης και κυριαρχίας (όχι απαραίτητα "ολοκληρωτικό"), και γι'αυτό φαντάζονται το υφιστάμενο κράτος (ή μάλλον το "σώμα της κυριαρχίας") ως μια προ-μορφή του δικού τους μελλοντικού, ως δηλαδή ένα ενιαίο πολιτικο-κυριαρχικό και οικονομικό-κυριαρχικό "σώμα". 
Εννοείται πως αυτοί οι (υποψήφιοι) εκμεταλλευτές υπερτονίζουν την σχετικότητα της εξωτερικότητας του αστικού καπιταλιστικού κράτους προς τις καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής, δηλαδή υπερτονίζουν την σχετικότητα της δεδομενικότητας (απολυτότητας) της εξωτερικής σχέσης κράτους και αστικής-καπιταλιστικής κοινωνίας, άρα αίρουν την εξωτερικότητα (μη οργανικότητα), όπου αυτή υπάρχει, μέσα στο απόλυτο των δεδομένων καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής.
Οι σοσιαλδημοκράτες αντεπαναστάτες ονειρεύονται μιαν ειρηνική μεταλλαγή του καπιταλισμού υπό την ηγεσία των (δια)φωτισμένων Κυρίων (της ίδιας κοινωνικής σύνθεσης με τους προηγούμενους, αλλά πιό ενσωματωμένοι στο υφιστάμενο καθεστώς) και ένα μεικτό σύστημα εκμετάλλευσης και κυριαρχίας (δημοκρατικό αστικό, αλλά δεν απουσιάζουν από αυτό οι κυνόδοντες και το χυμένο αίμα των λαϊκών μαζών άμα λάχει), και γι'αυτό φαντάζονται το υφιστάμενο κράτος ως μια προ-μορφή του δικού τους μελλοντικού, ως δηλαδή ένα ανοιχτό και πολυμορφικό εργαλείο που δέχεται όλες τις πιθανές χρήσεις στα πλαίσια της σοσιαλιστικής τους Νεφελοκοκκυγίας. 
Εννοείται πως αυτοί οι (υποψήφιοι και νυν) εκμεταλλευτές υπερτονίζουν την απολυτότητα της εξωτερικότητας του αστικού καπιταλιστικού κράτους προς τις (αγαπημένες τους) καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής, δηλαδή υπερτονίζουν την απολυτότητα της δεδομενικότητας (απολυτότητας) της εξωτερικής σχέσης κράτους και αστικής-καπιταλιστικής κοινωνίας, άρα αίρουν την εσωτερικότητα (οργανικότητα), όπου αυτή υπάρχει, μέσα στο απόλυτο της εξωτερικότητας του κράτους προς τις καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής.


Προσωπικά ένα έχω να πω,

καλά κρασά και στους δύο..
δεν θα πάρουμε..
δώσαμε δώσαμε.. 










ι.τζανάκος  

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..