Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Σάββατο, 11 Απριλίου 2015

Ο καθορισμός της Φύσης..




Το ολοκληρωμένο νοηματικό και αξιακό ανάπτυγμα της αστικής και νεωτερικής κοσμοθέασης που όρισε και το τελικό της όριο ήταν η αμφισβήτηση της έννοιας της "Φύσης".
Το θέσει της κοινωνικής και κοινωνικο-υποκειμενικής θέσμισης τέθηκε ως το ουσιώδες του ανθρώπινου κόσμου, αν και βέβαια ούτε η έννοια της ουσίας παρέμεινε αλώβητη ούτε η αμφισβήτηση του νοήματος "Φύση" ή "φυσικόν" περιέλαβε (σε κάποιες οριακές θεωρήσεις) μόνον το πλαίσιο του ανθρώπινου κόσμου. Ακόμα και ό,τι αναφέρονταν σε κάτι εξω-ανθρώπινο φυσικόν θεωρήθηκε ότι αποτελούσε μια προβολή  εννοιών και νοημάτων προς ένα αντικείμενο ή ον που δεν αποτελούσε από μόνο του κάτι νοηματικά αυτοφυώς φυσικόν.
Έτσι, το παράδοξο η αστική κοινωνία να στηρίζει τα πρωταρχικά της πολιτικο-οντολογικά προτάγματα στο "φυσικόν"  καταλήγοντας στο τέλος να αρνείται κάθε έννοια ή νόημα "φυσικότητας" μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι πιθανόν και αυτό που προτάσσονταν ως "φυσικόν" περιείχε ένα σύνολο στοιχείων που το παρήγαγαν ήδη από την αρχή ως κάτι άλλο από αυτό που θα μπορούσε να ορισθεί ως φυσικόν. 
Υπάρχει ένας τρόπος, λ.χ στην ερμηνεία του Π.Κονδύλη, να εξηγούμε τις αντιστρεπτικές μετατροπές των νοημάτων και ειδικότερα αυτή την μετατροπή, αναφερόμενοι στις ανάγκες της κοσμοθεωρητικής αντιπαράθεσης του αστισμού εν προκειμένω με τα "προ-νεωτερικά οργανικιστικά" ιεραρχικά μοντέλα κοινωνικής οργάνωσης και κοσμοθεωρητικής νοηματοδότησης τα οποία όταν εκλείπουν παρασύρουν και το πολεμικό τους αντίστοιχο (την θεωρία μιας μη ιεραρχικής φυσικότητας, που μπορεί να αναφέρεται στην γεωμετρική ή μηχανιστική έννοια της φύσης ή σε άλλες θεωρήσεις που αν και μη-γεωμετρικές ή μη-μηχανιστικές ήταν ωστόσο μη-ιεραρχικές). 
Αυτός ο τρόπος ερμηνείας έχει το πλεονέκτημα της υπέρβασης αυτού του είδους του ιδεαλισμού που έχει εντός του την απαίτηση και το προαπαιτούμενο της θεώρησης του νοήματος ως αυτοκαθοριζόμενου και αυτάρκους δημιουργού του ανθρώπινου κόσμου χωρίς την ανάγκη των πολεμικών συγκροτήσεων του σε αναφορά προς συγκεκριμένες νοηματικο-πρακτικές ανάγκες που βρίσκονται "έξω" από την ύφανση του ίδιου. 
Βέβαια αναλυτές όπως ο Π.Κονδύλης είναι αρκετά ευφυείς ώστε να θεωρούν το εκάστοτε νόημα και τον ομόλογο ανθρώπινο κόσμο "του" ως συνυφαζόμενα συνεχώς χωρίς καμμία απόλυτη εξωτερικότητα μεταξύ τους, αλλά από την άλλη είναι διαρκώς παρούσα μιά υποστρωματική εξωτερικότητα προς την αυτο-νοηματοδότηση που δεν είναι απλώς σχετικά αυτόνομη προς την εσωτερικότητα της αυτο-νοηματοδοτικής διεργασίας αλλά αποτελεί έναν θεμελιωτικό καθορισμό της.
Το ζήτημα είναι να ευρεθεί ένας αυτοκαθορισμός της αυτονοηματοδοτικής διεργασίας που να ενώνεται εσωτερικά με τους οριζόμενους ως εξωτερικούς καθορισμούς της ανθρώπινης πράξης, είτε αυτοί εννοούνται ως αφορώντες την οικονομικο-παραγωγική πράξη είτε (εννοούνται ως) αφορώντες την πολεμικο-παραγωγική ή πολιτικο-παραγωγική πράξη (και τις αναγκαίες συνάφειές τους).
Σε αυτό το επίπεδο η άρνηση του υπερ-καθορισμού της Φύσης παρασύρει μαζί με τους ιεραρχικούς και πατριαρχικούς καθορισμούς του κοινωνικού-ανθρώπινου κάθε αναφορά στην αρχεγονότητα της ανθρώπινης κατάστασης. 
Το γεγονός πως οι νεο-πατριαρχικές και νεο-ιεραρχικές θεωρήσεις και πολιτικο-ιδεολογικές πρακτικές αξιοποιούν αυτό το άλμα στο κενό της αστικής και αστικο-κομμουνιστικής κοσμοθεωρίας και κοσμοπρακτικής δεν είναι κάτι που μπορεί να προσπεραστεί "έτσι απλά". 
Βέβαια δεν είναι και ιδιαίτερα έξυπνο αλλά μερικές φορές ούτε και αθώα αφελές να προστρέξει κανείς σε μια βιαστική αναπλήρωση του αστικού και αστικο-κομμουνιστικού κενού πάνω στα χνάρια της εθνο-φονταμενταλιστικής ή θεο-φονταμενταλιστικής αναπλήρωσης που έχουν ήδη την δική τους αδιέξοδη ή αλλοτριωμένη και αλλοτριωτική εμπειρία 2 αιώνων, από την έναρξη του ρωμαντισμού μέχρι τις αντιδραστικές εθνο-ουτοπίες των "δεξιών επαναστατών" του δυτικού μεσοπολέμου. 
Έννοιες και νοήματα όπως η Φύση, ο θεός, το ον, ακόμα και πολιτικο-οντολογικά νοήματα όπως το έθνος ή η εθνότητα, έχουν γίνει αντικείμενα ισχυρής αφομοιωτικής οικειοποίησης από τις ανανεωμένες και αστικοποιημένες προ-αστικές δυνάμεις, συντελώντας στην δημιουργία του σκληρού δεξιού πυρήνα κοινωνικής ιδεολογίας και πολιτικής. 
Κάθε προσπάθεια εκτροπής τους αλλά και διατήρησής τους από άλλες ιδεολογικές δυνάμεις κινδυνεύει να βυθισθεί στην κινούμενη άμμο της αστικής και ειδικά δεξιο-αστικής κυριαρχίας. 
Αυτό όμως από μια άλλη πλευρά, ως επισήμανση κινδύνου και ως δικαιολογία, έχει γίνει εδώ και μερικές δεκαετίες η μεγάλη πρόφαση και το μεγάλο αίσχος του αριστερού αστισμού και του αστικού κομμουνισμού (σταλινικοί, τροτσκιστές, νεο-αριστεριστές κ.λ.π) που σε βαθιά ιδεολογική συμπαιγνία με τους αστους δημοκράτες όλων των μορφών επαναλαμβάνουν τα ίδια λάθη και καθορίζουν την μοίρα τους πάλι με τα ίδια τα χέρια τους, ακόμα και όταν έχουν πλήρη γνώση και καχυποψία προς την αστική "πρόοδο".
Κεντρικό κοσμοθεωρητικό ρόλο στο ξεθεμελίωμα της ψυχής του αρχέγονου, στις σημερινές συνθήκες, παίζει η ριζική αμφισβήτηση της έννοιας της Φύσης όταν αυτή καθορίζεται ως πληρότητα, ως υπερκαθορίζουσα ολότητα, ως εξωτερικό και εσωτερικό πλαίσιο της ανθρώπινης πράξης. 
Αντί να προτάσσεται ένα άλλο νοηματικό και κοσμοθεωρητικό πλαίσιο της έννοιας (και του νοήματος) της Φύσης, σε αντιστοιχία προς τα επιστημονικά δεδομένα (λ.χ υπάρχει στην εξω-ανθρώπινη έμβια Φύση "κανονική" ομοφυλοφιλία) η ίδια η έννοια, ακόμα και από εκπροσώπους της "ριζοσπαστικής ή βαθιάς οικολογίας" θεωρείται "κατασκευή", ύποπτη μάλιστα (λ.χ η ανθρώπινη ομοφυλοφιλία, που έχει βέβαια την κοινωνικο-ανθρώπινη ιδιαιτερότητά της, θεωρείται μη-φυσική όπως και το ανθρώπινο). 
Με αυτό τον τρόπο αφήνεται κάθε άρρωστος ακροδεξιός ή αστός δημοκράτης, ή αστο-κομμουνιστής, όντας μετα-χριστιανός και μετα-ισλαμιστής (μετα-ινδουϊστής κ.λ.π)  να μεταφέρει την κοινωνικο-ψυχική του πάθηση και το πάθος "του" για ανθρωποποίηση και κυριαρχικοποίηση των πάντων, το πάθος "του" για βιομηχανοποίηση, τεχνικοποίηση, ορθολογικοποίηση των πάντων, χρησιμοποιώντας το νόημα της Φύσης κατά το δοκούν, "υπερασπιζόμενός" το ή καταβαραθρώνοντάς το, χωρίς να θέλει να θυμάται το εξής:
Την υποταγή του ανθρώπινου, από το ελάχιστο ως το πιθανόν μέγιστον, στην πραγματική Φύση, που είναι τα πάντα, από το κανονικόν στο εξαιρετικόν, από το ομαλόν στο ανώμαλον, από το ταυτόν στο έτερον, χωρίς κανέναν αποκλεισμό καμίας διαφοράς. 
Βέβαια προέχει η "αντιμετώπιση" της ψευδοφυσικότητας των εθνοδαρβινιστών και γενικά των δαρβινιστών ως ηλιθίων εικονοπλαστών του φυσικού (από τους Ναζιστές ως τον Ντώκινς), αλλά γι'αυτό θα "την πληρώσει" η Φύση;
Δηλαδή, αν ένας "ανόητος" δεξιός ή αριστερός φασίστας της επιστήμης θεωρεί πως αν παράγεις σύνθετα εργαλεία (και εξόντωσης) και σκέψεις αυτό σε καθιστά "ανώτερον είδος" ευθύνεται γι'αυτό το Σύμπαν; Ναι, θα μπορούσε να το πει κανείς και αυτό, ωθούμενος σε ακραίες σκέψεις για την ανθρώπινη "κοινωνική" και εξελικτικο-κοινωνιολογική βλακεία, βλέποντας πως όταν ένα έμβιο ον "ωφελείται" σε συνθετότητα υπάρχει κάπου αντιστάθμισμα εξαχρειωτικής απλοποίησής του. 
Ο κόσμος εξάλλου είναι γεμάτος από υπεργνωσιακά και τεχνοκρατούμενα ανθρωπάρια που καθηλωμένα σε μια καρέκλα ή σε μια αλυσίδα παραγωγής παρηγορούνται με την εικόνα του "κατώτερου", ακόμα κι αν αυτό φαίνεται από το τζάμι της φυλακής τους να πετάει σε κάποιους ουρανούς.








Ι.Τζανάκος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

  • φράσεις [8] - Υπάρχει πρόοδος; υπάρχει, από το μη ον στο ον, ώσπου να εξεγερθεί το γίγνεσθαι και να τα απορροφήσει όλα στο εν. Παίζω ζάρια με τα λεγόμενά μου και θ...
    Πριν από 4 ώρες
  • Why Women Had Better Sex Under Socialism - The New York Times - Why Women Had Better Sex Under Socialism - The New York Times Photo A woman working at a collective farm near Moscow in 1955. Credit Mark Redkin/FotoSo...
    Πριν από 5 ώρες

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..