Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Κυριακή, 12 Απριλίου 2015

Δυτική Ισχύς (Ρώμη, Γερμανία) και Κίνα..



Η υπερίσχυση είναι η εντατική όψη ενός αγώνα που έχει ως επίκεντρό του την ισχύη. 
Ας ορίσουμε ως ένταση (άρα και ως εντατική όψη ενός πράγματος) την ενότητα ποσοτικού (μεγέθους) με ένα ειδικό στοιχείο ενός συστήματος ή μιας μορφής που έχει ποιοτικούς προσδιορισμούς χωρίς απαραίτητα να αποτελεί την μορφή ή τον ποιοτικό καθορισμό εν όλω. 
Η νομοτελειακή κατάληξη των αγώνων ισχύος λέμε ότι είναι η υπερίσχυση και με αυτό εννοούμε πως ακόμα και αν αυτή (ως αποτέλεσμα του αγώνα ισχύος) είναι ένα σημείο μιας ευρύτερης ολότητας που αποτελεί ένα σύνολο πολλών άλλων στοιχείων που πλέκονται σε αυτό το πλέγμα της ολότητας είναι ωστόσο εκείνο το στοιχείο που δεν αποτελεί απλά έναν δείκτη ή έναν δείκτη υπό την αναγκαία μορφή του αιτιατού (αποτελέσματος). 
Αυτό ωστόσο είναι αναγκαίο να διευκρινισθεί υπό ποιές συνθήκες και υπό ποίους όρους συμβαίνει, γιατί είναι προφανές (ή θα έπρεπε να είναι προφανές) πως δεν είναι ο γενικός κανόνας σε κάθε σύστημα ή σε κάθε ολότητα ή (ολική) μορφή. 
Στην περίπτωσή μας (στην έννοια-κατάσταση της ισχύος) υπάρχει θαρρώ ένας γενικός κανόνας αυτονόμησης του ειδικού στοιχείου που είναι η ισχύη σε ένα κοινωνικό σύστημα εν γένει αλλά και ιδιαίτερες εξειδικεύσεις που επιτείνουν τον κανόνα της αυτονόμησης και αφορούν, για να γίνω πιό συγκεκριμένος, την ένταξη μιας ασθενούς ή λιγότερο ισχυρής χώρας (ή εθνοκράτους) σε ένα ευρύτερο αυτοκρατορικό ή ιμπεριαλιστικό-καπιταλιστικό σχήμα.
Ας ξεκινήσουμε όμως από τον γενικό κανόνα.
Κατά την κίνηση της διαίρεσης της κοινωνίας-κοινότητας σε τάξεις, όπου δημιουργείται μια ηγετική κυρίαρχη και μια κυριαρχούμενη (μπορεί κάθε τάξη ως κυρίαρχη ή κυριαρχούμενη να περιέχει αρκετές υπο-τάξεις), έναν εξαιρετικό ρόλο παίζει το παιχνίδι της ισχύος-υπερίσχυσης.
Η κυρίαρχη τάξη δεν είναι μια οικονομική μόνον μονάδα άντλησης της υπερ-εργασίας των υπόλοιπων μελών της κοινωνίας-κοινότητας αλλά ένα ειδικό σώμα κυριαρχίας που έχει την δυνατότητα να ηγείται του σώματος κυριαρχίας του συνόλου της κοινωνίας-κοινότητας. 
Δεν υπάρχει άλλος άμεσος τρόπος ανάδυσης μιας αρχέγονης άρχουσας τάξης από την ειδική συνύφανσή της με τον πόλεμο (πολεμική αριστοκρατία) και την θρησκεία που πάντα έχει άμεσες σχέσεις με την πολεμική δραστηριότητα της κοινωνίας-κοινότητας. 
Έχει επιβεβαιωθεί πολλαπλώς αυτό που σας λέω όχι μόνον με την μελέτη αρχέγονων κοινοτήτων του απώτατου παρελθόντος αλλά και σε πιό πρόσφατα παραδείγματα όπως αυτό της αργής ολιγαρχοποίησης των γερμανικών κοινωνιών-κοινοτήτων που κατέστρεψαν την άθλια Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία (αρχέγονοι Γερμανοί που έκαναν ένα καλό έργο). 
Αυτό που δεν ξέρει ο "πολύς κόσμος" είναι πως η καταστροφή του δυτικο-ρωμαϊκού αυτοκρατορικού αίσχους ήταν μια περίπλοκη ιστορική διεργασία κατά την οποία κοινωνίες-κοινότητες που διέρχονταν την αργή και βασανιστική μετάβαση από τον αρχέγονο κομμουνισμό στην ταξική πολεμικο-αριστοκρατική κοινωνία-κοινότητα (υπό την επιρροή και των Ρωμαίων) κατέστρεψαν μια δουλοκτητική Αυτοκρατορία (το δυτικό τμήμα της) δημιουργώντας ένα πρωτότυπο (για την εποχή) κοινωνικο-ιστορικό μάγμα, το οποίο μάλιστα στην αρχή του είχε έντονα τα στοιχεία της κομμουνιστικής και αντι-αστικής κοινότητας. 
Μέσα στους σκοτεινούς (φωτεινούς θα έλεγα εγώ από μια σκοπιά) χρόνους της καταστροφής της Ρώμης και για αρκετούς αιώνες διαλύθηκαν οι περισσότερες δουλοκτητικές πόλεις, καταστράφηκε το οδικό δίκτυο, μαράζωσε το εμπόριο (και δούλων), παρ'όλο που η νέα βαρβαρική μισο-ρωμαϊκή μισο-γερμανική αριστοκρατία δομούσε ένα σύστημα εκμετάλλευσης των νέων αγροτικών πληθυσμών και ένα μικρότερο σύστημα πόλεων και δουλοκτησίας. 
Αυτό που μας ενδιαφέρει εδώ, πέρα από την ανάδειξη αυτής της άγνωστης εν πολλοίς -στους περισσότερους- αλλά ιδιαίτερα γοητευτικής ιστορίας των δυτικοβαρβαρικών αρχεγονο-κομμουνιστικών ορδών, είναι η ανάδειξη του συντελεστή της ισχύος καθ'όλη την διάρκεια της μετάβασης και της ισχυροποίησης του (τότε) νέου ταξικού συστήματος που παρεπιπτόντως αποτέλεσε και την πηγή μιας δύναμης που από'τι έχετε καταλάβει είναι αυτό που σας ποδοπατάει σήμερα ή είστε (είμαστε) μέρος του και από κοινωνικο-ιστορική σκοπιά ή ακόμα ακόμα και από την σκοπιά της "πνευματικής" θεμελίωσης (όλος ο κόσμος). 
Τόσο ο γερμαναράς Marx (διαυγέστερα) όσο και ο αμφίθυμος (μέσα στην παλαβομάρα) ως προς τον γερμανισμό του  γερμαναράς Nietzsche έχουν μιλήσει κάποτε ειρωνικά κάποτε μελιστάλακτα για τους αρχέγονους βαρβαρο-κομμουνιστές "προγόνους" τους, και έχουν επισημάνει την σημασία αυτού του ενδιάμεσου βαρβαρο-κομμουνιστικού "σταθμού" της ευρωπαϊκής Ιστορίας για την θεμελίωση όχι μόνον του λεγόμενου Μεσαίωνα αλλά και της νεώτερης εποχής. 
Το γερμανικό ξεροκέφαλο πέρασε μάλιστα και από ένα άλλο "ενδιάμεσο" στάδιο, όχι ιδιαίτερα κομμουνιστικό όπως το πρώτο αν και υπήρξαν αρχεγονο-κομμουνιστικές αγροτικές αναβιώσεις (Αναβαπτιστές): αυτό της Διαμαρτύρησης που αν και ενταγμένη στα πλαίσια του νεο-ρωμαϊσμού έχει πολλές βάσεις μέσα στην αρχεγονότητα αυτή που κακώς κάκιστα αποδίδεται στον "εθνικό χαρακτήρα" του γερμανικού έθνους ή των γερμανοβόρειων γενικά. 
Το παράξενο για τους κολλημένους μαρξιστές ή ιστορικούς κοινωνιολόγους, και αυτό που επαναφέρουμε, είναι ακριβώς ο ρόλος του παιχνιδιού της ισχύος-κατίσχυσης και οι συνθέσεις που δημιουργούνται εντός αυτού του πλαισίου. 
Στην συγκεκριμένη ιστορική "περίπτωση" που αναφέραμε (διόλου τυχαία), δηλαδή στην δυτικο-γερμανική Ρώμη, υπάρχει ένα ιδιαίτερο μείγμα αυτοκρατορικής εκλέπτυνσης της ωμής βίας που παραμένει ωστόσο ωμή βία (αρχαία Ρώμη) με αρχέγονες παραδόσεις κυριαρχίας και μια θρησκεία που στοιχειοποιεί ένα αυτοκρατορικό ιμπεριαλιστικό σύστημα κυριαρχίας από την σκοπιά της υποκειμενοποίησής του.
Αυτό που αποτελεί νομίζω την (γενεαλογικά καθορισμένη) ιδιαίτερη στοιχειακή κανονικοποίηση "δυτικού κανόνα" της ισχύος-υπερίσχυσης είναι ένας συγκεκριμένος συνδυασμός διανοητικής και πολιτισμικής εκλέπτυνσης και ωμής βίας που δεν περιορίζεται μόνον στον αρχαιο-ρωμαϊκό κανόνα αλλά περιέχει και έναν ιδιαίτερο βαρβαρικό ψυχικό και βιοψυχικό τροπισμό. 
Οι Κινέζοι όταν πρωτοασχολήθηκαν σοβαρά με τους Ευρωπαίους εξεπλάγησαν με τον βαρβαρισμό τους αλλά λόγω της δικής τους -δικαιολογημένης τότε- αλαζονείας που προέρχονταν από την βαθιά εκλέπτυνση των ηθών που είχαν κατακτήσει δεν συλλάβανε αμέσως την ειδικότητα του δυτικού μείγματος εκλεπτυσμένης κακίας και βαρβαρότητας.
Αντίθετα οι πιό συγγενείς προς τους δυτικούς -ως προς την αγριότητα- Ιάπωνες, αν και κατά πολύ περισσότερο εκλεπτυσμένοι από αυτούς συλλάβανε την δύναμη αυτού του ειδικού μείγματος και επιβάλλανε στον εαυτό τους μια περίοδο απομονωτικής προσαρμογής του μιλιταριστικού τους μοντέλου στο ευρωπαϊκό μοντέλο. 
Και οι δύο, δυτικοβάρβαροι και νεο-Ιάπωνες, πέσανε με αγριότητα και μανία να κατασπαράξουν την Κινεζική Αυτοκρατορία της εκλέπτυνσης και θα καταστρέφανε αυτή την πολιτισμένη Αυτοκρατορία αν δεν την έσωζε ο ουράνιος αυτοκρατορικός κομμουνισμός του Μάο που περιείχε ακριβώς αυτή την αναγκαία καταβύθιση στο αγροτικό και προλεταριακό αρχέγονο που ήταν απαραίτητη (και) από την άποψη του παιχνιδιού της ισχύος.



Τώρα, με την υπομονή που τους διακρίνει, οι Κινέζοι, θα πάρουν σιγά σιγά την ηγεσία του Κόσμου. Αυτό που μέλλει να δούμε είναι αν η κινεζική εργατική τάξη και ο κινεζικός λαός θα νοηματοδοτήσουν αυτή την μέλλουσα κυριαρχία με ένα άλλο κοινωνικο-επαναστατικό περιεχόμενο.



 
Ι.Τζανάκος    

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..