Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Πέμπτη, 2 Απριλίου 2015

Άγριες σκέψεις για το αντι-ιμπεριαλιστικό Αγαθό..




Όταν οι μετριοπαθέστεροι διεθνιστές θέτουν το ζήτημα του εθνικισμού ως αλλοτριωτικής "αστικής" ιδεολογίας αναφέρονται κυρίως στα ιμπεριαλιστικά ή αποικιοκρατικά (ή γενικά ετεροκυρίαρχα) έθνη κράτη (και αστικές τάξεις) διαχωρίζοντας με προσοχή αυτά τα έθνη κράτη και τον αναπτυσσόμενο εντός τους εθνικισμό από τον αμυντικό εθνικισμό που αναπτύσσεται εντός των ετεροκυριαρχούμενων ή "καταπιεζόμενων" (με η χωρίς εισαγωγικά) εθνών κρατών (αστικών τάξεων και εργαζόμενων) που δέχονται την διαλυτική επίδραση και κυριαρχία τους.
Η διάκριση όπως γίνεται (αφού διατηρεί ένα είδος ισορροπημένης ενότητας ενοχοποίησης-αθώωσης των ειδών του εθνικισμού) είναι εμπειρικά ορθή και σε ένα βαθύτερο επίπεδο αντανακλά τους ουσιαστικότερους περιορισμούς του εθνικισμού που αναφέρονται στην κρατική οργάνωση του σώματος κυριαρχίας ενός έθνους, εφόσον η ασυμμετρία και η ανισοκατανομή ισχύος και κυριαρχίας, ειδικά την εποχή του ιμπεριαλιστικού καπιταλισμού (ή καλύτερα, του ιμπεριαλιστικού κεφάλαιου), παρουσιάζεται ως μια σταθερή μορφή που καθορίζει τόσο τον επιθετικό-κατακτητικό εθνικισμό όσο και τον αμυντικό εθνικισμό ως αποτέλεσμα μάλιστα των ταξικών και ιεραρχικών διαιρέσεων της κοινωνίας, "πράγματα-διττές καταστάσεις" που θα έπρεπε να οδηγήσουν με την άρση τους όλα τα είδη του εθνικισμού στην καταστροφή από την μιά πλευρά (επιθετικός εθνικισμός) ή στον μαρασμό τους (αμυντικός εθνικισμός που καθίσταται μετά την καταστροφή του επιθετικού εθνικισμού άχρηστος). 
Εννοείται πως όλα αυτά γίνονται υπό τους ειδικούς όρους της επαναστατικής κίνησης της κεντρικής καταπιεσμένης τάξης (εργατική τάξη) στα πλαίσια της συγκεκριμένης καταστρέφουσας άρσης των κοινωνικο-οικονομικών και κοινωνικο-πολιτικών δομών του ιμπεριαλιστικού καπιταλισμού ή ευρύτερα του κυριαρχικού-εκμεταλλευτικού τρόπου οργάνωσης των "εσωτερικών" και "εξωτερικών" σχέσεων μιας ή περισσοτέρων κοινωνιών. 
Θα έλεγε κανείς πως ακόμα και η έννοια "εσωτερικό" και "εξωτερικό" σχεσιακό πλαίσιο των καπιταλιστικών κοινωνιών σχετικοποιείται ως ήδη σχετικοποιημένο από τις εξελίξεις στον ίδιο τον καπιταλισμό ως παγκόσμιο σύστημα.
Είναι όμως έτσι τα πράγματα;
Η βαθύτερη έννοια της κυριαρχίας των τωρινών υπερ-κυρίαρχων κυρίαρχων και ημι-κυρίαρχων αυτού του άθλιου κόσμου μας βάζει σε άλλους παράλληλους προβληματισμούς.
Το παιχνίδι των κυρίαρχων εθνοτικών και εθνο-θρησκευτικών ομάδων έχει ένα εξαιρετικό και αχρείο ταυτόχρονα βάθος που οι διεθνιστές μοιάζουν να αγνοούν ακόμα κι όταν το λαμβάνουν υπόψιν τους, αν είναι πιό υποψιασμένοι με τα ιστορικά δεδομένα.
Θα θέλαμε να ορθώσουμε την παραλληλία αυτών των δεδομένων στο ύψος που τους αξίζει παραθέτοντάς σας κάποιες σκέψεις, και ό,τι θέλετε κάνετε με την εθνική ή αντεθνική συνείδησή σας.


Ο ανθρώπινος κόσμος ως κόσμος βίας και κυριαρχίας συγκροτείται σε ένα σώμα κυριαρχίας που τον διαμεσολαβεί και μορφοποιεί ως έναν ιδιαίτερο τροπισμό του γενικού Ίδιου που είναι η κυριαρχία και η βία ως Εν. 
Οι διαφοροποιήσεις ανάμεσα στους τροπισμούς περιέχουν ενδογενώς την κατίσχυση αυτού του ίδιου του θεμελιωτικού στοιχείου που είναι το κάθε ένα στοιχείο που αναφέραμε (ίσως και άλλα), δηλαδή η βία η κυριαρχία κ.λ.π. 
Με αυτή την έννοια είναι σχεδόν σίγουρο πως αυτό που κυριαρχεί ανάμεσα στα ιδιαίτερα συστήματα-τροπισμούς είναι αυτό το σύστημα-τροπισμός (ή αυτά τα συστήματα-τροπισμοί) που έχει (έχουν) την μεγαλύτερη αυτοταυτότητα με τα στοιχεία του (τους) που είναι στοιχεία κακότητος, μίσους, απανθρωπιάς.
Ζούμε στον χειρότερο δυνατό κόσμο και από αυτή την σκοπιά..
Δηλαδή, κάθε ιδιαίτερη μορφή (έθνος, έθνος κράτος, και βέβαια κάθε συγκεκριμένη εθνική αστική τάξη που είναι συνυφασμένη σήμερα με αυτά) που κυριαρχεί ολικά άρα και εξωτερικά σε αυτό τον κόσμο ήταν νομοτελειακό να υπερισχύσει όχι μόνον εκ της γενικής ισχύος της ή της οικονομικο-πολιτικής επιδεξιότητός της, ή εκ των ιστορικών συγκυριών που εθεμελίωσαν αυτά (όπως θα έλεγε ένας μαρξιστής) στα πλαίσια ενός καπιταλιστικού λ.χ πρωταθλητισμού στην δημιουργική ιστορικά παραγωγή του συστήματος της υπεραξίας. 
Αυτό που ήταν επιπλέον καθοριστικό για την ειδική επιτυχία του επιτυχέστερου σώματος κυριαρχίας ήταν η ριζική κακότης, η βαθιά απανθρωπιά αυτού του επιτυχέστερου, όπως αυτή σχηματίζεται ειδικά στα πιό σύνθετα συστήματα-τροπισμούς οργάνωσης της κακότητος. 
Το ξέρω, ακούγεται πολύ περίεργο αυτό που λέω, αλλά το λέω έτσι και για να διευκολύνουμε την συζήτηση αλλά και για να μην καταντήσω σαν και εσάς, όσοι είστε πολύ διαφωτισμένοι και πολύ μαρξιστές ή (το αντίθετο) ρατσιστές-εθνικιστές. Συγγνώμη αν σας θίγω. 
Δεν ιδρώνει το αυτί σας όμως, δεν ανησυχώ. 
Προχωρώ λοιπόν πάνω σε αυτή την παράξενη ατραπό της μέτρησης της κακότητος και θα σας έλεγα πως το όλο ζήτημα της αρχικής διαιρέσεως που σας παρέθεσα μπορεί να γονιμοποιηθεί με την εξής προκλητική δι'εσάς πουλάκιαμ φράση:
Οι ιμπεριαλιστές και οι αποικιοκράτες δεν είναι κακοί μόνον επειδή είναι ιμπεριαλιστές και αποικιοκράτες αλλά είναι κακοί, δηλαδή βρυκόλακες, επειδή είναι κακοί και κατόρθωσαν να είναι ιμπεριαλιστές και αποικιοκράτες ως τα αποκρουστικά (καπιταλιστικά τώρα) άνθη των κακιστότερων από τα έθνη. 
Δεν θα ήθελα να με παρεξηγήσουν οι αντι-σιωνιστές αν ελεγα εδώ, παρενθετικά, πως οι μόνοι ιμπεριαλιστές αποικιοκράτες για τους οποίους δεν ισχύει αυτό το περί κακότητας είναι οι Εβραίοι. 
Γιατί έχουν κάθε Λόγο μετά την απέραντη προσβολή της αθώας εσώτατης ιστορικής και ψυχικής τους ύπαρξης να είναι ό,τι θέλουν να είναι μέχρι να σβήσει το Όνειδος του αντισημιτισμού. 
Αυτό ας το ξέρουν ακόμα και όσοι δικαίως εμπλέκονται ή θα εμπλακούν σε διαμάχες με τον Σιωνισμό. 
Αν δεν το καταλαβαίνουν ακόμα θα το καταλάβουν όταν σκεφτούν τι είναι το αθώο και τι μπορεί και τι δικαιούται να γίνει αν προσβληθεί σε τόσο βάθος. 
Συνεχίζοντας λοιπόν θα έλεγα πως χρειαζόμαστε έναν Λόγο της μη αποδεκτής αρνησιακότητας, και έναν αντίστοιχο Λόγο του αγαθού που να πραγματώνεται στο διάκενο των διεθνοπολιτικών σχέσεων όπως αυτές όμως διαμεσολαβούν την πνευματική ουσία της πνευματικής κυριαρχίας και των συνεπειών της ως της βαθύτερης βίας που εγκαθιστά πραγματικούς κόσμους. 
Η δυσκολία σήμερα, που έχει αρχίσει να επεκτείνεται η ισχύς της κακότητας και της βιαιότητας σε μια σειρά από έθνη και έθνη κράτη που μέχρι τώρα παρουσιάζονταν ως θύματα ή έστω ως μικτές μορφές που ήταν και θύματα και θύτες, είναι να καταρτίσουμε έναν ιεραρχικό κατάλογο οντολογικής αξιολόγησης και απαξίωσης της κυριαρχικής ουσίας σε αναφορά προς την ιστορική συγκρότηση του σώματος κυριαρχίας κάθε έθνους ή κάθε ομάδας εθνών. 
Αυτό μπορεί να λειτουργήσει ως χάρτης ενός μέλλοντος που δεν είναι τόσο "μελλοντικό" αφού ανακαλύπτεται σε κάθε εμβριθή έρευνα της ιστορίας, αν γίνεται χωρίς μόνον να κλίνεται η λέξη "δομή" σε όλες τις κλίσεις.


Θα ρωτήσετε:
Το άγριο συμπέρασμα, σε σχέση με όλα αυτά, ποιό είναι; 
Βρείτε το..



ι.τζανάκος 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

  • δεν πουλιέται - [image: Αποτέλεσμα εικόνας για agia thalassa tinos] Μάζεψαν τη ψαριά με μια βιασύνη που θύμιζε τον χρόνο Απλώνοντας τη πραμάτεια στο παζάρι πούλησαν και το...
    Πριν από 30 δευτερόλεπτα
  • Why Women Had Better Sex Under Socialism - The New York Times - Why Women Had Better Sex Under Socialism - The New York Times Photo A woman working at a collective farm near Moscow in 1955. Credit Mark Redkin/FotoSo...
    Πριν από 1 ημέρα

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..