Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Κυριακή, 19 Απριλίου 2015

Η ετερότητα ως όχημα της διαλεκτικής Λογικής και της διαλεκτικής παράνοιας..


Η ετερότητα, ένα εκ των πέντε μέγιστων γενών του Σοφιστή [Πλάτων, Σοφιστής]  του Πλάτωνα (ον, στάση, κίνηση, ταυτόν, έτερον) εξετάζεται σε διαλεκτική αντιθετικότητα ως προς το γένος της ταυτότητας. 
Το ταυτόν αντιπροσωπεύει το οικείον και το έτερον αντιπροσωπεύει αρχικά το ανοίκειον, το ξένο που δεν έχει ακόμα ενσωματωθεί σε ένα πλαίσιο διαλεκτικής οικειοποίησης στο αρχικό οικείον. 
Δεν αναφερόμαστε σε μία υποστασιοποιημένη σε όντα ετερότητα, και βέβαια δεν "ομιλούμε" για προσωπικές, εθνικές, ή απλά ιδιοσυγκρασιακές διαφορές και "ιδιομορφίες". 
Και όταν θεσμίζεται για πρώτη φορά στην Ιστορία, μέσω της πλατωνικής θεωρητικής μεγαλουργίας, μία θεωρησιακή-διαλεκτική σχέση ταυτού και ετέρου, δεν συγκροτεἰται κάποια λογική ή οντολογία της υποστασιακότητας ή της (κοινωνικής ή ατομικής-υπαρκτικής) προσωπικότητας, πράγμα που θαρρώ είναι αναποφεύκτως αδύνατον στα πλαίσια που θέτει ο ίδιος ο Πλάτων το θέμα, εφόσον προηγείται στο κείμενο (με κειμενική συντομία, χαρακτηριστική) η περίφημη πατροκτονία του Πατρός (της Φιλοσοφίας) Παρμενίδη. 
Είναι ένα αδιευκρίνιστο πατριαρχικόν μυστήριο το πως παραβλέπεται από τους ερμηνευτές και συνεχιστές του Πλάτωνος, αλλά και από τους "αποδομιστές" της σημερινής εποχής της ψευδο-βεβήλωσης της πατριαρχίας, το ατελέσφορον και το αιωρούμενον της πατροκτονίας του πατρός Παρμενίδη από τον ίδιο τον Πλάτωνα που ανοιχτά, στο συγκεκριμένο απόσπασμα της γραφής του, μιλάει για σωτηρία του Πατρός και όχι για πατροκτονία. 
Η διαλεκτική έκτοτε, και όχι τυχαίως, είτε ακολουθεί τον Πλάτωνα είτε τον ενσωματώνει είτε τον εντάσσει σε ένα άλλο ευρύτερο πλαίσιο (Χέγκελ-Μαρξ-Λούκατς, αλλά και Φρόυντ-Λακάν), ορίζεται ως το ιδεοτυπικό πλαίσιο διατήρησης του πατρός Λόγου που μέσα από τροποποιήσεις και ανατροπές, ακόμα και καταστροφές του αναδύεται ως η Αρχή του Κόσμου που εκβάλλει το αδιαφώτιστο και σκοτεινό ον της μητρικότητας και της ανωριμότητας στο πραγματικό του πραγματικού. 
Δεν υπάρχει για μένα καμμία ελπίδα πλέον για την διαλεκτική και μετα-διαλεκτική, αλλά αυτό είναι μιά άλλη υπόθεση. 
Είναι ωστόσο λάθος να μην ακολουθήσουμε τους δρόμους που χαράσσει ο Πατήρ για να ανα-δημιουργήσει τον Κόσμο ως αεί δικό Του Κόσμο, γιατί μόνον έτσι θα δούμε μέσα από τις ελάχιστες χαραμάδες της πατριαρχικής κιβδηλότητάς του πως το Ίδιο και το Άλλο ταυτίζονται, αλληλοβυθιζόμενα, πάντα μέσα στην μητρική Αρχή-Εν, αν δεν περιορισθούμε στο κυριαρχικό αρσενικό Εγώ και (να δούμε) πως η στρεβλή αρετή της κριτικής ή μη-κριτικής (καχ)υποψίας αν και δεν βρίσκεται θεμελιωμένη στη μη-σχέση και την διαμεσολάβηση ως κορωνίδα της κυριαρχίας (που ακολουθείται και από την διαφορά) είναι ωστόσο διαμεσολαβημένη από αυτά. 
Η (κριτική και μη-κριτική) (καχ)υποψία παρουσιάζεται ως άχρονη, αλλά δεν είναι άχρονη. 
Είναι διαχρονική ως η οριακή υποστασιακή ιδιότητα της αρσενικής Λογοκρατίας που λαμβάνει ενίοτε και την μορφή της αντι-Λογοκρατίας, με το Όνομα πάντα της ενσωματωμένης πάντα ετερότητας. 
Το ερώτημα που βέβαια ανακύπτει συνεχώς είναι: Καθώς δεν είναι ούτε η έκσταση εκ του νου που την παράγει, ούτε ανα-ανακλάται σε αυτόν, είναι δυνατόν, έστω ως ενσωματωμένη από την πατριαρχία, αρχή, να διατηρηθεί ως ένα απείκασμα της Αρχής-μητρικότητας; 
Εκφέρεται στο λόγο και τα λόγια, όμως δεν είναι ποτέ οι λέξεις που την σημαίνουν, ούτε κάποιο έλλογο η ά-λογο ον που θα συγκροτούσε το αναφορικό του αντικείμενο. Στερείται αρσενικής ουσίας, αυτό είναι προφανές. Αλλά και πάλι διεκδικείται ως ένα αντικείμενο που δεν είναι "θηλυκό" ή μητρικόν. 
Το "μεταξύ" πατριαρχίας και διαλεκτικής δεν μπορεί να ορισθεί θηλυκά, και αυτό καταρρακώνει κάνει αντι-πατριαρχικό και αντι-Λογοκεντρικό Λόγο, αφού, ιδού, είναι Λόγος πάντα. 
Η διαλεκτική ετέρου-ταυτού, η πολύ βαθιά δηλ. διαλεκτική, δεν μπορεί να αποκτήσει έναν Οίκο, ή να είναι ένας αυτογενής Οίκος, και θα ισχυρίζονταν κανείς με ορθότητα επιχειρημάτων ότι δεν μπορεί παρά να εγκαταβιώνει την ουσία της σε ένα κατεξοχήν πατρικό τρόπο που είναι πάντα ένας νοητός τόπος, που όμως δεν δύναται να είναι τελικά ακέραιος ως πατρικός και ως νοητός. 
Η κριτική (καχ)υποψία είναι ένα ανολοκλήρωτο που αγκυρώνεται στην ετερότητα, αλλά στην βαθύτερη ουσία της συγκροτεί την ετερότητα και την κάνει να έχει ένα υποστηρικτικό και ζωοποιόν νόημα. 
Ο πόλεμος είναι πάλι εδώ, και δεν θα ήταν κάποιος (από την αντίστροφη) καχύποπτος αν έλεγε πως η ετερότητα είναι ο παράδεισός του. 
Η ανθρώπινη ύπαρξη ως πατριαρχική ύπαρξη, και ως κυρίαρχος έλλογος ή ανορθόλογος εαυτός κινείται ταραχωδώς ανάμεσα στο Ίδιο και το Άλλο, στην ταυτότητα όπου βρίσκεται η αφετηρία της, και στην ετερότητα που την καθιστά να είναι αυτό που είναι με το να μήν είναι αυτή που ήταν. 
Έτσι, η γέννηση των υποψιών οδηγείται όχι στην τελικότητα ή κάποια λυτρωτική μετα-τελική τελικότητα, αλλά στην έλλογη και οντολογική (κοινωνική και κοινωνικο-τεχνική) ανανέωση, επέκταση στην ελλογοποίηση και ταυτόχρονα στην παράνοια της οικειοποίησής της. 
Ωστόσο, οι κριτικές και μη κριτικές (καχ)υποψίες και έλλογες ή ανορθόλογες πράξεις που τους αντιστοιχούν δεν ολοκληρώνονται ομαλά σε αυτό το αναπτυξιακό σχήμα που προκαλούν και αποτελούν την λαμπρή τους επιφάνεια, ούτε έχουν κανένα συνεκτικό νόημα σε μία σειρά, κάποια διαδοχή. 
Εκεί εισερχόμεθα στην πατριαρχική μορφή της ομοιώσεως, που ίσως είναι και η μοναδική που είναι νοητή ως ένα ενιαίο πλέγμα, που είναι ακαθόριστη μεταξύ ψευδαισθησιακής και μη-ψευδαισθησιακής αυθυπαρξίας (γι΄αυτό και υπάρχουν ομοιώματα και ψευδο-ομοιώματα). 
Οι ομοιώσεις ομοιάζουν, συγγενεύουν. 
Η αλληλοπραγμάτωσή τους σημαίνει ωστόσο την λήξη της συγγένειάς τους. Είναι άλλες από ό,τι ήταν ως αντ-ανακλώμενες, και ταυτόχρονα ένα διεστραμμένο ταυτόν που έχει "εντός" του ό,τι ήταν άλλο. 
Υπάρχει η αρχή της (καχ)υποψίας, αλλά η ζωή της κυμαίνεται μεταξύ της απόλυτης Λογικής και του ά-λογου της ετερότητας, μεταξύ της παράνοιας του κάθε πατρός και της Λογικής ως πατριαρχικής αρετής..











Ι.Τζανάκος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..