Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Δευτέρα, 6 Απριλίου 2015

Οι δύο παράξενες μεταβάσεις από και προς την αρχέγονη ολότητα..



Το ουσιώδες φαινόμενο κατά την συγκρότηση ενός διαχωριστικού υπερκαθορισμού πάνω στο πρωταρχέγονο πλέγμα των ενιαίων, αλλά πολύπλοκα διαμεσολαβημένων, κοινωνικοφυσικών καθορισμών του ανθρώπινου (κοινωνικο-παραγωγικού) ζώου είναι η εσωτερική διαίρεση της -συκοφαντημένης ως αγελαίας- πρωταρχικής ανθρώπινης κοινότητας σε μια σταθεροποιημένη ηγετική και μετέπειτα κυρίαρχη ομάδα και στους υπηκόους ή εντολοδόχους της.
Οφείλουμε να διευκρινίσουμε πως αυτό που ορίζουμε ως ουσιώδες φαινόμενο μιας ιστορικής κατάστασης, αλλά και κάθε κατάστασης, ενώ είναι εκδήλωση της ουσίας της δεν είναι το όλον της ουσίας ακόμη κι αν θεωρούμε πως είναι οργανικό της στοιχείο. 
Ενώ η ουσία εκφράζεται ως φαινόμενο, δηλαδή το φαινόμενο είναι η ουσία ως εκφραζόμενη και εκδηλωνόμενη (ή παρουσιαζόμενη), παραμένει ένας τρόπος της ολικής ουσίας και όχι το όλον της. 
Θα μπορούσε κανείς να θεωρήσει πως η ίδια η ουσία και το φαινόμενό της είναι τροπισμοί μιας ουσιο-ολότητας (ή εσώτατης μορφής) που τα παράγει και τα δύο ως στοιχεία ή στιγμές-εξωμορφές της, όπου όμως η έννοια της εξωμορφής σημαίνει το περίβλημα, ή τον φλοιό, ή την επιφάνεια και όχι ένα εξωτερικό της ολότητας. 
Ακόμα όμως και στην περίπτωση που μιλήσουμε για επιφάνεια αυτό γίνεται στο "παραδοσιακό" πλαίσιο της ενότητας βάθους επιφάνειας και όχι στα μετανεωτερικά πλαίσια μιας επιφάνειας χωρίς βάθος ή με βάθος μιαν άλλη επιφάνεια κ.λ.π. 
Με αυτή την έννοια λοιπόν μιλάμε και για μια εξωτερικότητα ή "εξωμορφή" που παραμένει πάντα η εξωτερικότητα μιας ολότητας που έχει εσωτερικότητα και εσωτερικόν εύρος. 
Αυτό που ενδιαφέρει την ιστορική θεωρία και μέθοδο (θεωρίας και δράσης) είναι η θεωρητική και πρακτική οικειοποίηση της ολότητας δια των στιγμών-εξωμορφών της χωρίς να υπάρχει (όσο το δυνατόν) ταύτιση αυτών των στιγμών-εξωμορφών με την ουσιο-ολότητα. 
Από την άλλη, οφείλουμε επίσης να δούμε το ενδεχόμενο "πάνω" από τον στιγμικό-εξωμορφικό καθορισμό να μην είναι άμεσα η ουσιο-ολότητα (ή εσώτατη μορφή) αλλά ενδιάμεσες "ιστορικές" οντότητες και διαμεσολαβήσεις που διαμεσολαβούν το εξωμορφικό-στιγμικό με το ουσιο-ολικό/εσωμορφικό στοιχείο της διεργασίας. 
Στην περίπτωση που εξετάζουμε ο ταξικός-διοικητικός διαχωρισμός είναι η εξωμορφή-στιγμή και ο διαχωριστικός υπερκαθορισμός η μεσολαβητική ενδιαμεσότητα προς την (όποια θεωρούμενη από εμάς) ουσιο-ολότητα.
Η στιγμή-εξωμορφή της ταξικο-διοικητικής διαίρεσης δεν πρόκειται λοιπόν για μια διεργασία διαίρεσης που έχει απλά αίτια, ας πούμε πρωτογενή και θεμελιακά, και πολύπλοκες θεμελιωμένες διαμεσολαβήσεις ή ταυτόχρονες πολύπλοκες θεμελιωμένες διεργασίες συντέλεσης και μόνιμης εγκαθίδρυσής της, αλλά (πρόκειται) για μια διεργασία πολύπλοκη εν τω γεννάσθαι που σημαίνει όμως την άρση της αρχέγονης διαμεσολαβητικής πολυπλοκότητας και την δημιουργία ξεχωριστών "δομών" και ξεχωριστών αυτοκαθορισμένων καθορισμών της κοινωνικής ολότητας.
Σε αυτή την διεργασία δεν υπάρχουν αρχικά ξεχωριστές δομές που επιτελούν έναν ιδιαίτερο "ρόλο" αλλά ένα σύνολο από αλληλοδιεισδυόμενα (αλληλοδιεισδύοντα) στοιχεία που όταν εξετάζονται "χωριστά" πάντα αναφέρονται στα άλλα χωρίς να μπορούν να αποτελέσουν από μόνα τους, ή σε ένα συνδυασμό μερικότητας -επί του όλου των στοιχείων, έναν θεμελιωτικό συντελεστή.
Το πρώτο παράξενο για έναν σύγχρονο μελετητή της αταξικής ή μη-ταξικής κοινωνίας των πρωταρχικών κοινοτήτων, αν ακολουθήσει την οδό της καταστροφής της "προοδευτικής" αλαζονείας, ακολουθώντας κατά κάποιο τρόπο ένα περίπλοκο σχήμα νοητικού και υπαρκτικού σεβασμού τόσο προς την πρώτη ακέραια μορφή της όσο και (προς) την ακέραια μορφή της που άρχισε να τείνει προς την διάλυση και "απλοποίηση", το πρώτο παράξενο λοιπόν είναι πως έρχεται αντιμέτωπος με την ανάγκη να εξηγήσει και να κατανοήσει την έξοδο από την ιερή πολυπλοκότητα της αταξικής κοινότητας προς την χυδαιότητα και την απλότητα της ταξικής κοινωνίας διατηρώντας ένα πολύπλοκο σχήμα και για την μεταβατική φάση και για την νέα (χυδαία) κοινωνία. 
Την διατήρηση της διαμεσολαβητικής πολυπλοκότητας κατά την μεταβατική φάση μπορεί να την κατανοήσει, ή δικαιολογήσει, μέσω του τονισμού της επιρροής της πρωταρχικής κοινωνίας (ακόμη). 
Την διατήρηση της διαμεσολαβητικής πολυπλοκότητας και κατά την εδραιωμένη φάση της ταξικής κοινωνίας πως μπορεί να την κατανοήσει και δικαιολογήσει; 
Μπορούμε να πούμε πως όχι το γενολογικό αλλά το υπερδιαμεσολαβητικό στοιχείο της ανθρώπινης ζωής είναι ίσως ο πραγματικός δείκτης "επιβίωσης" της αρχέγονης κομμουνιστικής ευγένειας και κατά την ατελείωτη σκοτεινή περίοδο της ανθρωπότητας που βιώνουμε. 
Βέβαια, ακριβώς εδώ τίθεται το ερώτημα: μήπως και ο ίδιος ο όρος "κομμουνισμός" είναι γι'αυτό τον λόγο ατυχής και απηχεί ακριβώς (παρά τις όποιες προθέσεις και ανθρωπολογικές επιτεύξεις) άλλον έναν τροπισμό της "απλούστευσης" που χαρακτηρίζει τις ταξικές ιεραρχικές κοινωνίες; 
Πέρα όμως από το ζήτημα αυτό, που δεν θα ήταν εύστοχο να το χαρακτηρίζαμε απλά αξιολογικό ή σημασιολογικό (νοηματικό), τίθεται το ζήτημα της γενικής αξίας ενός σχήματος σαν και αυτό που σας παρέθεσα στην αρχή. 
Υπάρχει κάποια υπερ-περίπλοκη δι-ιστορική διαλεκτική που εξηγεί τόσο την διαμεσολαβητική περιπλοκότητα των ευγενών αταξικών κοινοτήτων όσο και την χυδαιο-απλότητα των ταξικών ιεραρχικών κοινωνιών; Και ποιός είναι ο ουσιαστικός Λόγος που τελικά κάνει αναγκαία την μετάβαση προς την ταξική και ιεραρχική "απλούστευση" και την μακρόχρονη διέλευση της ανθρωπότητας από τις ταξικές μορφές ιστορικής ύπαρξης αν δεν περιέχεται σε μια ευρύτερη διαμεσολαβητική περιπλοκότητα; (που αν και δεν ταυτίζεται με την διαμεσολαβητική περιπλοκότητα της αταξικής κοινωνίας έχει τον ίδιο βαθμό). 
Τολμώ να πω, αντίθετα ίσως με τους περισσότερους αριστερούς (και ''αριστερούς"), κομμουνιστές ή αναρχικούς-αυτόνομους, πως ίσως ο ευρύτερος διαλεκτικός Λόγος της ύπαρξης της ταξικής κοινωνίας σχετίζεται με την επαχθή αναγκαστικότητα (που μπορεί και να έχει υπονομεύσει για πάντα τις αληθινά κοινοτικές προσπάθειες της ανθρωπότητας) μεταβατικής καταστροφής της άμεσης σχέσης της ουσιο-ολότητας με τις εξωμορφικές-στιγμικές της εκφράσεις. 
Ως επαχθή αναγκαστικότητα εννοώ την ιδιαίτερη τροπή που παίρνει μια κοινωνική διεργασία ενώνοντας την αναγκαιότητα συγκεκριμένων εξελίξεων με απαράδεκτες διοδεύσεις της. 
Ο χειρότερος αναγκαίος δρόμος μιας νομοτέλειας, αναγκαίος αλλά χειρότερος. 
Στην θεματική μας εδώ το αναγκαίον είναι η θραύση της άμεσης σχέσης ουσιο-ολότητας και εξωμορφής-στιγμής της και το επαχθές αναγκαίον λαμβάνεται μέσα από την επιτέλεση "αυτού του πράγματος" δια της διογκώσεως των ενδιάμεσων βαθμίδων που ενώνουν μη άμεσα την ουσιο-ολότητα με την στιγμή της. Αυτή είναι η "κακή" διαμεσολάβηση. 
Και υπό αυτούς τους όρους μπορούμε τώρα να υποθέσουμε πως ο διαχωριστικός υπερκαθορισμός είναι το εξωτερικό όνομα ή η εξωτερική έκφραση της αυτονόμησης και διόγκωσης της "κακής" διεργασίας διαμεσολάβησης που όχι μόνον δεν ετίμησε το όνομα της διαμεσολάβησης αλλά και την συκοφάντησε εις τους αιώνας των αιώνων παρασύροντάς την (όπως είναι στην βαθύτερη ιερή ουσία της) στην κόλαση της απόκρυψης και της εγκατιαιο-βίωσής της στο άρρητο ή το α-συνείδητο. 
Νοητικός και σημασιολογικο-αξιακός καρπός αυτής της προαιώνιας στρέβλωσης του αγαθού της διαμεσολάβησης είναι η ταύτιση της υπερ-διαμεσολάβησης που εκφράζει την παράδοση της κοινοτικής-κομμουνιστικής διαμεσολαβητικής πολυπλοκότητας με την αυτονομημένη διαμεσολαβητικότητα των ενδιάμεσων βαθμίδων που ενώνουν την ουσιο-ολότητα με τις στιγμές της.
Όπως η ταξική ιεραρχική κοινωνία "εφαρμόζει" στην "πράξη" τις αρχές της αυτονομημένης διαμεσολάβησης των ενδιάμεσων βαθμίδων της φυσικοκοινωνικής (ολικής) πραγματικότητας το ίδιο μπορούμε να πούμε αντίστροφα: η αυτονόμηση της διαμεσολαβητικής ενδιαμεσότητας μεταξύ της ουσιο-ολότητας και της στιγμής της είναι η άμεση αιτία παραγωγής της ταξικής ιεραρχικής κοινωνίας.
Ο διαχωριστικός υπερκαθορισμός σημαίνει, υπό αυτή την έννοια, την ένωση της αιτίας της ταξικής κοινωνίας με το αποτέλεσμά της και σε φιλοσοφικό επίπεδο σημαίνει την δημιουργία μιας μορφής ιστορικής αυταιτιοκρατίας που αν και ευρίσκεται, όπως είναι προφανές από τον ορισμό αν ισχύει, στο οντολογικό ύψος της αλληλοκαθοριστικότητας που έχουν τα "ελεύθερα φαινόμενα" έχει την απόλυτη όψη και το απόλυτο βάρος μιας αλυσίδας. 
Αν κάτι μας μαθαίνουν οι κομμουνιστές, οι αναρχικοί, αλλά και οι δαιμονικότεροι των αντιδραστικών, είναι πως ονόματα, λέξεις, αξίες, οντολογικές αρχές όπως η "ελευθερία", η "δημοκρατία" κ.α μπορούν εν πλήρει αυθεντικότητα να είναι αυτό που είναι και όχι κάτι άλλο αλλά την ίδια στιγμή, σε κολασμένη ταυτότητα μια αλυσίδα, μια φυλακή, ένας ζωντανός θάνατος. 
Το ίδιο ισχύει βέβαια και για αυτούς όλους που τα αποκαλύπτουν όλα αυτά.
Το δεύτερο παράξενο για έναν σύγχρονο μελετητή της αταξικής ή μη-ταξικής κοινωνίας των πρωταρχικών κοινοτήτων είναι πως κατά την μελέτη της μετάβασής τους στις ταξικές-ιεραρχικές κοινωνίες συναντάει την ίδια αρχική καθολικότητα και διαμεσολαβητική πολυπλοκότητα των καθορισμών της μετάβασης, καθώς και τον ίδιο ασταθή ή ανύπαρκτο αυτοκαθορισμό των ξεχωριστών καθορισμών των προηγηθεισών αταξικών ή μη-ταξικών κοινωνιών, που συναντάει και ένας μελετητής της μετάβασης μιας ταξικής κοινωνίας σε μιαν αταξική ή μη-ταξική κοινωνία του νεωτερικού παρόντος ή (συναντάει ένας) πραξεακά εμπλεκόμενος σε αυτήν την διεργασία.
Η ιστορία φαίνεται πως έχει κάνει έναν τεράστιο κύκλο που έχει δημιουργήσει στο μεταξύ νέα δεδομένα αλλά παραμένει επί της ουσίας κύκλος σε ό,τι αφορά την βαθύτερη κοινωνική ουσία των γεγονότων και οι θέλοντες να κλείσουν αυτό τον κύκλο έχουν να προτάξουν έναντι των "χωριστών" δομών, υπερδομών, θεμελίων και θεμελιωμένων, βάσεων και συνθηκών, ένα αδιαχώριστο και ριζικά ενιαίο όλον που αποτελεί όχι μόνον το νέο, αλλά ουσιαστικά αρχέγονο αταξικό ή μη-ταξικό σημείο αλλά και την μέθοδο κίνησης προς αυτό το σημείο.
Η φορά όμως είναι αντίθετη: Ενώ στην πρωταρχική κοινωνία κατά την μετάβασή της σε ταξικές δομές είχαμε να κάνουμε με την μετάβαση από την διαμεσολαβητική πολυπλοκότητα στην απλότητα και τις "ξεχωριστές" δομές που δια-δομούνται, στην νεωτερική μετάβαση από την ταξική κοινωνία στην αταξική ή μη-ταξική κοινωνία έχουμε να κάνουμε με την μετάβαση από την απλότητα και δια-δομικότητα των "ξεχωριστών" δομών στην διαμεσολαβητική πολυπλοκότητα και την μη-δομικότητα της ριζικής αρχέγονης  ολότητας.
Αυτή η διαφορά αν γίνει "συνείδηση" αποτελεί έναν αληθινό πολιτικό οδηγό για την αποφυγή κάθε εθελούσιας επιστροφής στην ταξική-ιεραρχική απλότητα και τις μεθόδους της ταξικής-ιεραρχικής κοινωνίας.
Δεν υπάρχει αταξικό κράτος ή κράτος που οδηγεί καθ'οποιονδήποτε τρόπο στην αταξική ή μη-ταξική κοινωνία ή την αυτοκυβερνώμενη κοινωνία, ούτε μη-ταξική ή αταξική οικονομία ή μη-ταξική ή αταξική ιδεολογία, ή μη-ταξική ή αταξική δημοκρατία ή δικτατορία, έθνος ή οικουμενικότητα (που οδηγούν στην αταξική ή μη-ταξική κοινωνία ή είναι η αταξική κοινωνία), αλλά όλα αυτά (όπως και άλλοι καθορισμοί) είναι η αταξική ή μη-ταξική κοινωνία (ή καλύτερα κοινότητα) ή οδηγούν σε αυτήν αν συγχωνευθούν σε τέτοιο βαθμό που να μην είναι δυνατόν να υπάρξουν ούτε νοητικώς ούτε υπαρκτικώς ως "ξεχωριστές" δομές ή καταστάσεις του κοινωνικού-κοινοτικού όλου.
Ο διαρκής πολιτικός, φατριαστικός φραξιονιστικός, ιδεολογικός, κοσμοθεωρητικός πόλεμος μέσα στις λαϊκές τάξεις και τους καλοθελητές διανοούμενους και ηγέτες "τους" για τον υπερ-καθοριστικό χαρακτήρα του ενός ή του άλλου καθορισμού για την μετάβαση σε μια αταξική ή μη-ταξική κοινωνία, πέρα από το αδιέξοδο που σημαίνει σε πρακτικό και πολεμολογικό επίπεδο, σημαίνει και ένα θεωρητικό και ψυχικό αδιέξοδο χωρίς τέλος. 
Αυτή είναι η οιωνεί δυστυχισμένη συνείδηση και ατομική-κοινωνική "ύπαρξη-υπόσταση" και αυτή παράγει όλα τα φαινόμενα που σχηματίζουν μια τεράστια επικράτεια που έχει το μέγεθος ενός κόσμου που αρχίζει και τελειώνει στα όρια ενός σώματος κυριαρχίας και ενός διανοούμενου εγκεφάλου χωρίς όρια αλλά και γεμάτου όρια ως προς την κατανόηση του κοινωνικοφυσικού και κοινωνικοψυχικού όντος.
Η πλήρης χαρτογράφηση αυτής της επικράτειας είναι αδύνατη και ατέρμονη όπως αδύνατη και ατέρμονη είναι η διεργασία θεραπείας μιας ψύχωσης που αναπαράγει διαρκώς τις αιτίες της γένεσής της χωρίς ποτέ να αγγίζει το καφτό όλον της βαθιάς ψυχής που είναι (ομολόγως προς την αταξική κοινωνία) ένα παραλήρημα ζωντανών αλληλοδιεισδύσεων μη ξέχωρων βιοψυχικών στοιχείων που χωρίσθηκαν βιαίως από την πατριαρχική και αυταρχικο-οικογενειακή μονάδα ενδοστροφής-διαστροφής.
Ενώ οι αρχέγονες κοινότητες επιλύανε τα κοινωνικά και ψυχωτικά προβλήματά τους με άμεσο τρόπο χωρίς να σπάνε την οντολογική συνοχή της κοινωνιο-ψυχικής ολότητας δημιουργώντας ένα ομοιωματικό παραληρηματικό όλον επανάστρεψης του διαχωρισμένου στοιχείου στο θεμελιακό του παραληρηματικό μάγμα (ή ρίζα), οι ταξικές ιεραρχικές κοινωνίες διαφοροποιούν το ήδη διαφοροποιημένο, διαχωρίζουν περαιτέρω το ήδη διαχωρισμένο οξύνοντας δια της παροδικής θεραπείας την κοινωνική και ψυχική ασθένεια σε ένα ανώτερο και βαθύτερο επίπεδο νοσηρότητας.
Οι ταξικές ιεραρχικές κοινωνίες έχουν παράξει ένα σύνολο από παροξυντικές θεραπείες της κοινωνικής κρίσης και της ψυχικής νόσου  με υλικά και υλικοθεσμικά μέσα που αποτελούν σε μεγάλο βαθμό μέσα καθολικής καταστροφής της ανθρώπινης ζωής με τον τρόπο και την έκταση που χρησιμοποιούνται ειδικά στο πλαίσιο της επιβοήθησης της διαχωριστικής και αλλοτριωτικής πρακτικής.
Μπορούμε να πούμε πως μια σειρά από αρχικά ουδέτερες "υλιστικές" υλικές μέθοδοι μετατρέπονται γρήγορα σε αυτοφαγικές ανθρωποφαγικές ουσίες της μεθόδου.
Η "υλιστική" υλική μέθοδος μετατρέπεται ως οικονομική βιολογική βιολογικοψυχιατρική στρατιωτικοπολιτική κ.λ.π μέθοδος σε ξεχωριστό σκοπό και αυτοσκοπό της κοινωνίας των ειδικών δολοφόνων.
Σε μια κοινωνία που δεν υπάρχει ενιαίος Λόγος των Λόγων και ιδιαίτεροι Λόγοι του Λόγου, ενιαίος χώρος-τόπος και ιδιαίτεροι χώροι-τόποι, ενιαίος χρόνος των χρόνων, όπως και ιδιαίτεροι χρόνοι του χρόνου, δηλαδή: υπερβασιακός χρόνος, και η "ανάγκη" για όλα αυτά (για το όλον αυτό και όλα μέσα στο όλον που το καθιστούν όλον) είναι διαρκώς ματαιωμένη, υπάρχει μόνον ένας θεσμο-εγκατεστημένος τρόπος δικαίωσης και πλήρωσης της "ανάγκης": ο τρόπος της κορύφωσης του διαχωρισμού. 
Ακόμα και οι ριζοσπαστικές αντιπολιτεύσεις σε αυτό τον αυτοκαταστρεφόμενο κόσμο σε ένα είδος κορύφωσης του διαχωρισμού εστηρίχθησαν.
Μάταια έργα..
Αντίθετα, η μη δυστυχισμένη, η μη τραγική, η μη δραματικο-ιστορική και μη ετερομνήμων ψυχή της χαμένης κοινότητας (όπως εμφιλοχωρεί ή υπνώττει εντός του ατόμου ερειπίου της έλλογης ταξικο-ιεραρχικής κοινωνίας ή εντός αόριστων και απροσδιόριστων ακόμα ομάδων των λαϊκών τάξεων) ακόμα και όταν ανυψούται στο ακραίο ύψος-όριο της έλλειψής της, αναγκαστικά λόγω της κοινωνικής ή ψευδο-κοινοτικής καταστολής, είναι ακεραιότερη κάθε ακεραιότητας που εμφανίζεται πάνω στα ερείπια που λέγονται "κοινωνία" και είναι η ίδια η ταξικο-ιεραρχική κοινωνία  αυτοπροσώπως..






ι.τζανάκος   
 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..