Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Δευτέρα, 20 Απριλίου 2015

Μετα-νεωτερικότητα και θήλυ: ο νέος πατριαρχικός ελιγμός..




Αν η πραγματικότητα του ιεραρχικού και πατριαρχικού νοήματος των ανθρώπινων κοινωνικο-ιστορικών σχέσεων μπορούσε να υπάρξει ως αλήθεια τότε ίσως και να μπορούσε να υπάρξει (και) ως απόλυτη αλήθεια. 
Το ομοίωμα ως κεντρική λειτουργία της "ολικής" κοινωνικής σχέσης είναι η πληρότητα που αποκτάει μια κοινωνική ολότητα που δεν μπορεί να διανοηθεί και βιώσει καμία πληρότητα. 
Η κριτική που ασκείται από την έποψη της ομοιωματικότητας στις έννοιες και τις επιθυμίες για ένα "αυθεντικό" όν (όλον ή σημείο που νοηματοδοτεί το όλον) στέκεται με ιδιαίτερη ένταση στο εξής γεγονός: 
Η αυθεντικότητα ή η βεβαιότητα που θα καταργούσε το ομοίωμα ως κεντρική λειτουργία της κοινωνικής συνείδησης ή του ανθρώπινου βιώματος δεν θα επαρκούσε για να καλύψει την ανάγκη της ατελεύτητης κίνησής του προς την ίδια την κίνηση της ζωής και της νόησης. 
Το ομοίωμα είναι η εξωτερίκευση ενός βλέμματος που είναι το μοναδικό πνευματικό ενέργημα που δεν δύναται ούτε πρέπει να ενταχθεί σε μια προ-εννοημένη ταυτότητα, άρα είναι ο βαθύτερος πυρήνας έκφρασης της ριζικής ετερότητας των πραγμάτων που δεν καταλήγουν ποτέ να γαληνεύουν σε μία ταυτότητα, ακόμα κι αν κατά κάποιο τρόπο υπάρχει κάποτε ένα παροδικό, αλλά όχι απλά στιγμιαίο, καταλάγιασμα σε μια ταυτότητα. 
Κατά κάποιο τρόπο το ομοίωμα αντιπροσωπεύει έναν ζωντανό μηχανισμό αμφισβήτησης κάθε βεβαιότητας, αντιπροσωπεύοντας όμως ένα α-λογικό στοιχείο που παραταύτα δεν τείνει στο ανορθόλογον αλλά στο έλλογον. 
Η κριτική της αυθεντικότητας, με αυτό τον τρόπο που έχει καταγωγικές θεμελιώσεις στην σοφιστική αλλά και στην πλατωνική αναίρεση της σοφιστικής, παράγεται ως θεμελιωμένη στην κριτική της βεβαιότητας. 
Η μετανεωτερικότητα είναι ουσιαστικά μιά διαφωτιστική (παρά τα "μετά" της) δημοκρατική κοινωνικο-νοητική δραστηριότητα.
Εδώ χωρίζουν πολλοί δρόμοι, αν και στην πραγματικότητα πάντα ήταν χωρισμένοι.
Από την σκοπιά μου όλο αυτό είναι ένα μη τυχαίον ιδεολογικό ατόπημα κοσμο-ιστορικής σημασίας και είναι το εξής και βασικόν:
Το βέβαιον και το αυθεντικόν είναι ως γενικές έννοιες και καταστάσεις εποικοδομήματα της εκάστοτε έννοιας και οικειοποίησης της πληρότητας και όπως η πληρότητα παράγεται σε ένα πατριαρχικό πλαίσιο είναι αναμενόμενο να στρεβλούται και να υπεραναπτύσσεται πάνω σε ακραίως φαντασιακά και ακραίως οραματικά θεμέλια. 
Αυτό παράγει τις εικόνες της πληρότητας ως ένα ακατάστατο ακαθόριστο και ταραχώδες όραμα που είναι και δεν είναι ψευδαισθησιακό, είναι και δεν είναι κρίνον την βεβαιότητα. Το πατριαρχικό θεμέλιο είναι θεμέλιο τρόμου και εξαχρειωτικών υπεραναπληρώσεων της απολεσθείσας βεβαιότητας, αυθεντικότητας και πληρότητας της μητρικής Αρχής. 
Σύμφωνα με τις ψυχαναλυτικές και όψιμα νεωτεριστικές επαναδιατυπώσεις της πατρικής αυθεντικότητας δεν υφίσταται καμμία αυθεντικότητα, αλλά αυτό εννοείται βέβαια πάντα στα πλαίσια της πατρικής αυθεντικότητας. 
Η πατρική αυθεντικότητα δεν δύναται, στα όψιμα αστικο-καπιταλιστικά πλαίσια (που μπορεί να είναι αρκετά "αριστερά"), να αυτοκαθορισθεί ανοιχτά (μόνον) ως απόλυτη εξουσία, ως κύρος, ως κυριαρχία, και αυτοκαθορίζεται ως γενική και απόλυτα αναγκαία διαμεσολαβητική αρχή. 
Μπορεί ο πατήρ να μην είναι καν αρσενικού γένους, αλλά είναι -λένε- ο αναγκαίος κοινωνικοποιητικός τρίτος και διαμεσολαβητής που διαπράττει το "αναγκαίο" ξερίζωμα του βρέφους από την βυθιότητα και "σκοτεινότητα" της μητρικής πληρότητας. 
Πρόκειται για ένα ψεύδος που αξιοποιεί την κοινωνικο-οντολογική (ιστορική) καταστροφή της μητρικής Αρχής και την προαιώνια σύνθλιψη της μητρός στο τρομοκρατημένο και -ακόμα και αυτό- κατεστραμμένο βάθος του Οίκου, για να αναπαραχθεί, από μια εξόχως πλέον ανευθυνότερη σκοπιά, ένας νέος πατήρ. 
Γι'αυτό λοιπόν παράγεται και το θήλυ (ή το μητρικόν) και ως αρχή ετερότητας. 
Η ετερότητα στις νέες αισθηματολογίες των (προοδευτικών) ανδρών αφεντάδων και των φεμινιστριών ακολούθων τους δωρίζεται στο θήλυ ως το δηλητηριωδέστερο δηλητήριο του νέου πατριαρχικού κόσμου που έχει όμως (υποτίθεται) την αίγλη ενός (νέου) "μυστηρίου". 
Η "ταυτότητα" είναι (λένε) "κακή", σαν να λέμε η εξουσία είναι "κακή". 
"Μην ασχολείστε θήλεα με αυτήν", και μείς εξάλλου την έχουμε εγκαταλείψει σε άλλους πατέρες. 
Πολύ δόλιος πατριαρχικός (και δημοκρατικότατος) ελιγμός που αφήνει εξάλλου την δυνατότητα και στα (βιολογικά) θήλεα να αυτο-ευνουχισθούν και απο-μητρικοποιηθούν αναλαμβάνοντας "αξιότιμους" ρόλους στην κοινωνία των δημοκρατών κάθε είδους και μορφής.
Όμως, όπως θα δούμε στο επόμενο σημείωμα, αυτό το δηλητήριο έχει χαρισθεί και σε παλαιότερες εποχές, αν και σε τούτες τις ειλικρινείς εποχές δηλώνονταν ευθέως η ιεραρχική του "φαρμακολογική" σημασία και ο ρόλος του σε ένα πλαίσιο που το έτερον ήταν ανοιχτά δηλωμένο ως κατώτερον.





Ι.Τζανάκος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..