Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Σάββατο, 18 Απριλίου 2015

Simulacrum (2)




Σε μία απόλυτη ομοίωση, πέραν των μεταμορφώσεων και των ετεροτήτων μεταξύ των σχετιζόμενων και ανταλλασσόμενων στην διεργασία της ομοιώσεως, αυτό που αναδύεται είναι μια υπερπραγματικότητα που περιέχει ως αντιληπτό είναι της ένα ταυτόν που επαναλαμβάνεται και ως υπερβατικό στοιχείο της την ετερότητα που περιέχει η ψιλή αλλότητα δύο ή περισσοτέρων εξ'αλλήλων ομοιωμάτων. 
Είναι σχεδόν αυτονόητο πως στην διεργασία που συγκροτεί αυτή την υπερπραγματικότητα δεν υπάρχει σε καμμία στιγμή της κάποιο ον που αντιπροσωπεύει την "αυθεντικότητα", είτε αυτή αναζητείται στον πόλο που ομοιώνεται (έστω παροδικά) ως το (υποτιθέμενο) πρότυπο της ομοιώσεως είτε αυτή αναζητείται στην συνολική διεργασία που θα θεωρούνταν ως το "όλον-αυθεντικότητα" ή την υπερπραγματικότητα που αναφέραμε ως το (υποτιθέμενο) αυθεντικό των παροδικών (και κίβδηλων ή ομοιωματικών) στιγμών της.
Δεν μπορούμε να στοχαστούμε υποθέτουμε μίαν έσχατη ομοίωση . 
Εάν η ομοίωση είναι εντελεχής, όσο και η πραγματικότητα που υποθέτουν οι θιασώτες της αυθεντικότητας (που είναι περισσότεροι από αυτούς που την υπερασπίζονται), ποιός ο λόγος να διαφέρει η ομοίωση από το "αυθεντικό". 

                  
Χωρίς την οπτική του "προτύπου" (και της "αυθεντικότητας") μπορεί να υπάρξει ένας στοχασμός που δεν είναι μόνον βλέμμα, και κάθε βλέμμα τελικά ορίζεται σε ένα ατέρμονο παιχνίδι που αναγκάζεται από τα πράγματα του στοχασμού να περιορισθεί στην ταυτότητα και τις ουσιαστικές πτυχές των πραγμάτων. 
Ο στοχασμός για την ομοιωματικότητα είναι ένας στοχασμός για το Εν και τις ετερότητές του εντός του οικείου του φωτός. Ο Jean Baudrillard στο έργο του Simulacres et Simulation  μας αποκαλύπτει ότι η αδυνατότητα να αποκαλυφθεί η ουσία της ομοιωματικής υπερπραγματικότητας είναι ταυτή με την αδυνατότητα να υπάρξει η ψευδαίσθηση πως μπορεί να υπάρξει ένα ατελεύτητο παιχνίδι ψευδαισθήσεων και αντανακλάσεων που είναι εξάλλου και το τυπικό νόημα κάθε έννοιας ψευδαίσθησης.

Η ομοίωση δεν μπορεί να διαλυθεί ούτε να υπάρξει καθαυτή. Ωστόσο, εκτός από τα ομοιώματα, και τα νοήματα δεν διαλύονται από άλλα νοήματα. 

Το ομοιωματικόν και το νοηματικόν που θα αναδύονταν ως καινόν δεν καταστρέφει ούτε αφομοιώνει, αλλά επανακαθορίζει το πλέγμα των θέσεων της εικόνας, του ειδώλου, του ομοιώματος και των ομόλογων νοημάτων τους.

Το ομοίωμα ορίζεται αρχικά ως μία ψευδαίσθηση, μια στιγμική άρνηση και θέση του αληθινού, και αρχίζει εκεί που η αλήθεια του πραγματικού αμφισβητείται. 
Το μη-ον του ομοιώματος όμως, των simulacra, δεν αρνείται το νόημα, το αντίθετο: παράγει την παραγωγή του. 




Όλη η υπόρρητη διαδικασία της παραγωγής νοήματος δεν είναι ούτε ορατή ούτε αόρατη, ούτε ακατανόητη ούτε κατανοητή. 
'Ενα simulacrum αντικαθιστά ένα άλλο simulacrum και όλα αυτά αφορούν το Εν και την ουσιώδη αυτοταυτότητά του που καταστρέφει προ-αναδρομικά όλες τις ετερότητές του.







Ι.Τζανάκος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..