Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Τετάρτη, 13 Μαΐου 2015

Η ελληνική δυστυχία: 2 Σημεία..



Το ψυχρό μυαλό είναι τώρα το μόνο που χρειάζομαι. 
Και αυτό δεν σημαίνει πως δεν έχει μέσα του όση λάβα θέλετε να σας δώσω. Αυτό που είναι ψυχρό είναι το μυαλό μου ως το δοχείο εκτόξευσης αυτής της λάβας.
Συγχωράτε με γι' αυτό τον πρόλογο..
Προχωράμε..


Τι φαίνεται να ξεσπάει στην επιφάνεια της "κοινωνίας" μας;
Ένας συρφετός από μισθωτά στρώματα του δημοσίου, ένας σωρός από κατεστραμμένους ελευθερο-επαγγελματίες και μεσαίους αστούς, καθοδηγούν την πορεία του συνόλου της σιωπηλής πλειονότητας των ήδη πριν το 2009 φτωχοποιημένων στο απόλυτο τίποτα. 
Οι βιομηχανικοί εργάτες και οι εργάτες του ιδιωτικού τομέα, καθώς και οι ιδιωτικοί υπάλληλοι ή κάνουν λίγα ή δεν κάνουν (ακόμα;) τίποτα που να κάνει πολύ φασαρία ή θόρυβο. Αυτό μπορεί να είναι το "ηχητικό" αποτέλεσμα πραγμάτων που γίνονται αλλά δεν φαίνονται, ή δεν "ακούγονται".
Μέχρι εδώ "καλά", μπορούμε να κατανοήσουμε τα πράγματα.
Μπορούμε;
Η λεγόμενη κρίση έχει αιτίες, αλλά ποιές είναι πέρα από τις γενικές και αοριστολογικά εκφραζόμενες συνήθως από τους μαρξιστές ή "μαρξίζοντες";
Γιατί αν περιμένετε από τους θιασώτες της θεωρίας περί του "πελατειασμού" να εξηγήσουν τι γίνεται ή τι έγινε μην το περιμένετε. Αυτοί (οι "θεωρητικοί" περί του πελατειακού κράτους) λένε πολλά περιγραφικά και διάσπαρτα συγκεκριμένα αλλά τίποτα το ουσιώδες που να αφορά την ουσία του αστικού κομπραδορισμού σε μια χώρα όπως η ελλάς. 
Πάντως η εμπειρία μου δικαιώνει πολλά από αυτά που περιγράφουν οι τελευταίοι "θεωρητικοί" αλλά δεν υπάρχει συστηματοποίηση.
Έχουμε λοιπόν να κάνουμε με τους αοριστολόγους και ύποπτους κρατικιστικής απολογητικής μαρξιστές και από την άλλη νεο-φιλελεύθερους φιλοδυτικούς σε φάση πολεμικής έξαψης. Μηδέν το αποτέλεσμα.
Πως να προσεγγίσουμε, εμείς οι μη ειδικοί επί των οικονομικών το θέμα μας; Πως να συγκεφαλαιώσουμε τις κατακερματισμένες εμπειρίες μας ούτως ώστε να μην ακούμε τις παπάτζες των μαρξιστών και τις πολεμικές ιαχές των κυρίως ενόχων (ελλήνων καπιταλιστών) και των απολογητών τους;
Ας συνοψίσουμε τα πράγματα κατά τον προσφιλή μας τρόπο, σε σημεία:


1.
Η ελληνική αστική κοινωνία υπήρξε μετά τον "εμφύλιο" ένα δημιούργημα των δυτικών δυνάμεων. Δεν είναι αυτό που λέμε ένα απόλυτο πράμα. Μιλάμε για το σχήμα μιας κοινωνίας που πρέπει ντε και καλά να απο-κκεδοποιηθεί απο-εαμοποιηθεί. Δεν είμαι κουκουές αλλά νιώθω μια σιχασιά για μια κοινωνία που έχει στους κόλπους της ένα τόσο βρωμερό ξεπούλημα αυτού του κόμματος. Είναι ένα κόμμα διαχρονικά τραγικά ανίκανο, και σε πολλά πράγματα (όπως όλοι οι χώροι στην αποικία) ύποπτο. Αλλά θυσιάστηκε σαν το αρνί από τις αστικές δυνάμεις (καθόλου έκπληξη) αλλά και από μάζες ευνοημένων από αυτό λαϊκών ανθρώπων.
Δεν είναι συναισθηματικό να πω ότι το κκε πουλήθηκε από μεγάλα μέρη του λαού που επιβίωσαν εξ'αιτίας του κκε. 
Αλλά και το αισχρό αντίτιμο της μεταπολεμικής συναλλαγής της πλειονότητας της κοινωνίας για να μην "κομμουνιστικοποιηθεί" ήταν δώρο (ανεπίγνωτα) των κομμουνιστών προς τους αχρείους συναλλασσόμενους. Αυτό που λέω είναι ένα γενικό, και κάπως ηθικολογικόν, θεωρητικό σχήμα εξήγησης ενός υπόγειου κοινωνικο-ιστορικού πελατειασμού που δεν μπορεί (ως θεωρητικό σχήμα) να αποδειχθεί ούτε να στηριχθεί στην επιστημονική μεθοδολογία. Κρατήστε το ή πετάξτε το. Αδιαφορώ. Αυτό που έχει σημασία ίσως είναι να δούμε την "επίδραση διαφθοράς" αυτού του κοινωνικο-ιστορικού πελατειασμού στην ίδια την μεταπολεμική αστική κοινωνία. Η λεγόμενη "κρατικοδίαιτη" αστική τάξη και όλο το λαϊκό εκπορνευμένο βαγονάκι της ήταν το πολιτικο-πελατειακό ιστορικό κατασκεύασμα του αστικού αντικομμουνισμού. Ιστορικός βόθρος ολκής.



2.
Η ελληνική μεταπολεμική αστικοποίηση έγινε κάπως συγκροτημένα. 
Η Αθήνα "οικοδομήθηκε" πάνω σε ορθολογικές και σχετικά "τακτοποιημένες" πολεοδομικές και υγειονομικές σχεδιάσεις, σε σύγκριση με μητροπόλεις του "τρίτου κόσμου". 
Παρά ταύτα είναι ένας "εθνικός" βρυκόλακας, ένα τέρας που καταβροχθίζει τόσο τους κατοίκους της όσο και τους όποιους "έξω" από αυτήν.
Σε μια κάπως παράξενη τροπή της συμβολικής επανάληψης της "ιστορίας" η μεταπολεμική Αθήνα είναι το χαντάκωμα της όποιας "ελλληνικότητας" αλλά και ένας ανασχετικός τόπος κάθε συγκεκριμένης ταυτότητας, έστω "ευρωπαϊκής" η "μεσογειακής" ή ό,τι άλλο. 
Είναι μια ντροπή, μια απάνθρωπη πόλη με την αχρειότερη έννοια, που δεν σημαίνει την "τριτοκοσμοποίηση" (την ζοφερότητα και την αξιοπρέπεια που έχει μια ζοφερότητα "τριτοκοσμική") αλλά ένα πολύ συγκεκριμένο "νοικοκυρίστικο" εξαθλιωτικό μικροαστισμό που δένει ταμάμ με αυτά που περιγράψαμε στο σημείο 1. 
Όταν μιλάμε σήμερα για ελλάδα μιλάμε γι'αυτό το πράμα.



Αυτά, ω επιστήμονες της πολιτικής...







Ι.Τζανάκος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..