Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Κυριακή, 17 Μαΐου 2015

Σκάσε Ευρώπη! (3) / PLAN Ω





Αποτέλεσμα εικόνας για πάπας







Το Όνομά μου έχει σπαραχθεί στις αντιφάσεις της ζωής, αυτής της ζωής που διαπερνάται από τα πάθη της κατοχής του Είναι και της Κυριότητας του Είναι, αλλά είναι το δικό μου Όνομα που δεν μου ανήκει όπως ανήκει ένα πράγμα ή μια οικεία οντότητα αλλά μου ανήκει.
Το ανώνυμο της Αυτοκρατορίας σας είναι πνιγμένο στο αίμα και αυτό που λέω δεν είναι υπερβολή, είναι η αλήθεια της ενοχής σας που είναι αιώνια όσο υπάρχει κόσμος. Γιατί δεν απαρνείται κανείς την ενοχή αν δεν την έχει και τίποτα δεν υπάρχει στους Λόγους σας που να μην είναι απάρνηση και μόνον απάρνηση. Γι'αυτό και θεωρώ ότι η λατρεία σας του ανώνυμου, το πάθος σας για την μη-ταυτότητα είναι η λατρεία και το πάθος μιας αίρεσης της Αυτοκρατορίας που όσο δομείται ως αίρεση και απαρνητική άρνηση τόσο βυθίζεται στο είναι που καλέσθηκε να αρνηθεί.
Από που καλεσθήκατε;
Από την εργατική τάξη, τον λαό σας, τους λαούς σας;
Από την ίδια την ενοχή σας για τον κόσμο που φτιάξανε οι πατέρες υμών. Γιατί να νοιασθώ;
Έχω Όνομα και είναι ένδοξο και είναι ένα τίποτα που σπαράσσεται μέσα στις αντιφάσεις της "ζωής" που δεν θέλει να είναι κάτι άλλο από κατοχή. 
Και σεις έχετε την κατοχή σας ακόμα και εκεί που ανοίγεστε στο πέλαγος της υποτιθέμενης απειρίας του βίου σας που δεν είναι, για μένα τουλάχιστον, τίποτα άλλο από ένας θάνατος.

Τι είναι τόπος;
Τι είναι (το) ανώνυμο του τόπου;


Η ζωή έχει περίεργες τοπικοποιήσεις και εσείς έχετε πιά γίνει ειδικοί στις άρσεις και τις υπερβάσεις όλων των εν-τοπισμών, εξπέρ στους εκ-τοπισμούς.
Λαμβάνοντας την θέση του έκ-τοπου, άρα για να το πω λιανά του εκ-τοπισμένου "υποκειμένου" έχετε καθαρίσει για πάντα την συνείδησή σας από τα λάθη και το κακό, μιας και όπως έχουμε πει είσθε καλοί άνθρωποι, καλοί Φράγκοι.
Όμως η ταυτότητα σας με το έκ-τοπο, όπως λαμβάνει την αγιοσύνη της από τους βασανισμούς του ξεχνάει να μιλήσει για το έν-τοπο που ξεριζώθηκε χωρίς να έχει κανέναν λόγο να ξεριζωθεί ως έν-τοπο. 
Η μοίρα βλέπεις δεν υπάρχει για εκείνον που έχασε το σπιτικό του και την ταυτότητά του σε έναν δικό του τόπο που άφησε από τους εχθρούς που τυχαίνει να μην είναι οι αγαπημένοι σε σας "εσωτερικοί" εχθροί αλλά οι κυρίαρχοι ξένοι όπως εσείς, οι Φράγκοι, και οι καλοί Φράγκοι, και κάτι δικά σας γεωπολιτικά δημιουργήματα. 
Γι'αυτούς τους έν-τοπους σε ιερά χώματα που εκ-τοπίσθηκαν δεν υπάρχει ξανά έν-τοπο τους λέτε, ας βολευθούν στην ευρωπαϊκή γη ή στην γενική εθνική γη. 
Εβραίοι, Αρμένιοι και Έλληνες Μικρασιάτες, αυτά τα έν-τοπα έκ-τοπα που είναι ξανά επιθυμία της ιερής γης, αυτές οι έν-τοπες προκλήσεις δεν υπάρχουν για τους Μπαντιού-Αγκαμπέν, μόνον η ενοχή που αντιπροσωπεύουν και το δράμα της (πρέπει να) υπάρχουν.
Πόσο άργησα να καταλάβω γιατί οι Εβραίοι φύγαν μαζικά, όταν κατάλαβαν, από την αισχρή γη σας ω Ευρωπαίοι, και δεν θα ξαναγυρίσουν.
Αυτή την αθεράπευτη απώλεια του αθώου Ονόματος, της αθώας ταυτότητας, ίσως να μην την καταλάβετε ποτέ, μιας και το αθεράπευτο της εξόδου του ανώνυμου Ονόματος και η συνακόλουθη είσοδός του σε μιαν "ταυτοτική έγκλειση", που σημαίνεται από εσάς με τόση θεολογική έπαρση, δεν μπορεί να φροντίσει κάτι τέτοιο όπως το αθώο ταυτόν. 
Το τραύμα που σας απασχολεί είναι το δικό σας τραύμα, η αλλότητα που θέλετε να επαναφέρει την κοινότητα του ανώνυμου πλήθους σας ταγοί αφορά τους θύτες, και μόνον τους θύτες, γιατί καθάρματα μόνον οι ΘΥΤΕΣ έχουν θεολογία του ανώνυμου και μόνον "μετανοημένους" (Ευρωπαίους) θύτες αφορούν αυτές οι έξοδοι-είσοδοι και τα αθεράπευτα "οντολογικά τραύματα". 
Γιατί η Ευρώπη, και ο Πάπας, και το προτεσταντικό ψευδο-ιερατείο και η ψευδής οικειοποίηση της Αθήνας και της Ιερουσαλήμ, και η δεξιά της και η αριστερά της, είναι οι κατεξοχήν θύτες. 
Μόνον Ευρωπαίους θύτες μπορούν να απασχολούν τέτοια.
Πότε θα προσκυνήσετε κανονικά; Πότε;
ΣΚΑΣΕ ΕΥΡΩΠΗ..




Αλλά η Ευρώπη, η καλή Ευρώπη, δεν προσκυνάει, μιλάει μιλάει μιλάει μιλάει:


Μπαντιού
''....— τέλος, και είναι αυτό το σημείο ως προς το οποίο αρχίζουν να εγείρονται ερωτήματα, δεν θεωρώ ότι η ιδιότητα τού ανήκειν μπορεί καθαυτή να θεμελιώσει ή τουλάχιστον να μας οδηγήσει άμεσα στις εν γένει ενικότητες, στο μέτρο που η ιδιότητα του ανήκειν αναφέρεται απλώς στο α-διάφορο τής καθαυτό έκ-θεσης τού πολλαπλού και άρα παραπέμπει ουσιαστικά στο είναι-ως-είναι. Αλλά, το ὂν ᾗ ὂν αποτελεί κοινό έρεισμα τόσο τής κατασκευής τού εν γένει όσο και αυτής τού ορισμού. Δεν μπορούμε επομένως να πούμε ότι το είναι-καθ’-εαυτό, το ὂν ᾗ ὂν με τη μορφή τού καθαρού πολλαπλού, προσιδιάζει περισσότερο, ή ότι αποτελεί μάλλον γνώρισμα τού εν γένει, σε σύγκριση με την ταυτότητα ή τον ειδολογικό προσδιορισμό. Στην πραγματικότητα, το είναι αποσύρεται πίσω από την αντίθεση ανάμεσα στο εν γένει και σ’ εκείνο στο οποίο αποδίδεται το κατηγόρημα. Ως εκ τούτου, καθίσταται, στην πραγματικότητα, αναγκαίο να επέλθει, να εμφανισθεί ως εξαιρετικό συμβάν το εν-γένει-είναι, η εν γένει ή γενολογική ενικότητα, στη μοναδικότητά της, και μάλιστα χωρίς να υπόκειται η ανάδυση αυτή στη ρύθμιση τού κράτους τής κατάστασης ή τής ταυτοτικής ταξινόμησης. Επομένως, ως αναγκαία προϋπόθεση τής δυνατότητας επέλευσης τού εν γένει θεωρώ ένα επιπλέον στοιχείο που θα έρθει να προστεθεί στο ανήκειν, με άλλα λόγια, εκείνο που αποκαλώ με τον όρο συμβάν και το οποίο, από την προοπτική ακριβώς τού καθεστώτος τού ανήκειν, θεωρείται ως αναποφάνσιμο. Δεν πρόκειται, συνεπώς, για την καθαυτή ιδιότητα τού ανήκειν, αλλά απεναντίας για το στοιχείο που αναστέλλει την ιδιότητα αυτή.
Με άλλα λόγια, η θέση που θέλω να υποστηρίξω είναι ότι το έσχατο θεμέλιο τού εν γένει:

— δεν θα μπορούσε να είναι το ίδιο το όνομα ως αν-ώνυμο

— ούτε όμως και το ανήκειν, ακόμα και αν αυτό θα είχε στερηθεί τόσο τής ιδιότητας τού ανήκειν σε κάτι όσο και τής ιδιότητας τού μη ανήκειν

— αλλά το θεμέλιο αυτό ταυτίζεται με το στοιχείο εκείνο, η ιδιότητα τού οποίου ως μέλους θα εξαρτάται από ένα όνομα μέσω μιας ιδιότυπης στρέψης· με εκείνο δηλ. το στοιχείο που θα χαρακτηρίζεται ως τέτοιο κατά τρόπο συμβαντικό· με εκείνο που θα συμβαίνει ή θα λαμβάνει χώρα επιπροσθέτως και υπό συνθήκες τέτοιες ώστε η απόφανση ως προς το εάν αυτό έχει ή όχι την ιδιότητα τού μέλους να εξαρτάται ακριβώς από μια συγκεκριμένη πράξη ονοματοδοσίας. Και το όνομα αυτό, μέσω τού οποίου θα κριθεί ότι η συμβαντική επικουρικότητα συνιστά όντως στοιχείο, δεν θα είναι κάποιο προϋπάρχον ή ήδη διαθέσιμο όνομα, αλλά όνομα τού οποίου η επίκληση θα γίνεται στο κενό που χωρίζει το συμβάν από την κατάσταση. Σας υπενθυμίζω εντελώς σχηματικά όλ’ αυτά με σκοπό τον εμπλουτισμό τής συζήτησης, ώστε να μας δοθεί η δυνατότητα να εξετάσουμε τι ακριβώς λέει ο Αγκάμπεν σχετικά με το θέμα τού ανήκειν, τής απόφασης ή τής αβουλίας ως προς το ανήκειν και τέλος τής παραπομπής τής εν γένει ενικότητας στο καθαυτό πεδίο τού ανήκειν. Για το σκοπό αυτό, θα επικεντρώσω το ενδιαφέρον µου στις σελίδες 15-16, στην αρχή-αρχή τού βιβλίου, οι οποίες είναι προφανώς κεντρικής σημασίας..."




Απάντηση

Η "γενολογική ενικότητα" που δεν υπόκειται, λέει, στην ρύθμιση της κρατικής ταξινομικότητας δεν μπορεί να μην έχει σχέση με την Ονοματοδοσία και το Όνομα, σε αυτό υψώνει όντως μιαν ασθενή αντίσταση ο Μπαντιού και αυτή η αντίσταση είναι ο χάρτινος πύργος της μετα-χαιντεγκεριανής του οντολογίας που καμώνεται την αντι-οντολογία εφόσον αρνείται την δυνατότητα του είναι-ως-είναι να περιέξει κάτι άλλο από την "εξουσιαστική-κρατική" ρυθμιστικότητα που εκφράζεται πού; Μα πού αλλού! στον ορισμό!
Είναι ο ορισμός αυτός ο εφιάλτης σας που δεν μας αφορά εμάς τους εχθρούς της δύσης και είναι πραγματικά κωμικό να πω τώρα πως επιθυμώ, πάλι, να υπερασπισθώ τον ορισμό/καθορισμό στην ταξινομητική, ναι, οντολογική, ναι, ιεραρχική, ναι, λειτουργία του. 
Δηλαδή, όλη η ανθρωπότητα αφού πρώτα μπήκε μέσα στις τανάλιες των ορισμών της δύσης και της μανίας της να ορίσει/καθορίσει τα πάντα ως ορισμούς/καθορισμούς τώρα που καταρρέει το παραμυθάκι αυτό πρέπει να πάθει την έκσταση της ματαιώσεως της δυτικής λογικοπαραφροσύνης, για να μην πω να μαστουρώσει με τις αλλόφρονες εξόδους των δυτικών Κυρίων από τις βασικές αρχές της τυπικής και της διαλεκτικής Λογικής. Δεν θα΄στε καλά. Εσείς υποταχθήκατε στον αφηρημένο Λόγο, λατρέψατε την απόλυτη Λογική, κάντε τώρα την θεραπεία σας μόνοι σας. Δεν θα εγκαταλείψουμε την Λογική γιατί κάποιοι παράφρονες της δυτικής Φιλοσοφίας ανακάλυψαν πως δεν είναι όλα Λογική, ορισμός κ.λ.π. 
Η ιδιότυπη στρέψη, το ιππικό σωτηρίας του Μπαντιού που ονόμασε Συμβάν, εξ'όλων αυτών λοιπόν, δεν έχει καμμία σημασία, ή θα είχε σημασία μόνον σε έναν κόσμο νεογνών που δημιουργούν τον κόσμο μετά από μια ολική καταστροφή χωρίς να ξέρουν τι περιέχει ακόμα και ως μεταπυρηνικός παιχνιδότοπος Ονομάτων.
Το κενό μεταξύ των πολλών Ονομάτων που έχει ο κόσμος μας, και είχε μα τον διάολο πάντα, και του νέου Ονόματος (ή ορισμού, έτσι;) δεν καλύπτεται με την δημιουργία ενός τόπου μη-τόπου εκ του οποίου, χωρίς το έκ- παρακαλώ!, αναδύεται μια μη αναχθείσα στο προηγηθέν ον-είναι οντότητα, δια μιας συγκεκριμένης πράξης, ή δεν είναι πράξη;;, ονοματοδοσίας.
Ρε μαλάκα, έχω Όνομα. 
Δεν θα αλλάξω Όνομα.
Άντε γαμήσου..
Αναποφάνσιμος είναι πλέον ο πολιτισμός σου, Φράγκε...




Ι.Τζανάκος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

  • φράσεις [8] - Υπάρχει πρόοδος; υπάρχει, από το μη ον στο ον, ώσπου να εξεγερθεί το γίγνεσθαι και να τα απορροφήσει όλα στο εν. Παίζω ζάρια με τα λεγόμενά μου και θ...
    Πριν από 13 ώρες
  • Why Women Had Better Sex Under Socialism - The New York Times - Why Women Had Better Sex Under Socialism - The New York Times Photo A woman working at a collective farm near Moscow in 1955. Credit Mark Redkin/FotoSo...
    Πριν από 14 ώρες

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..