Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Σάββατο, 30 Μαΐου 2015

3 θέσεις για την στρατηγική..



Ο πραγματικός πόλεμος θέσεων εκσπάει πάντα σε μια μάχη απόλυτης επικράτησης. 
Ποιοί πολεμούν και τοποθετούνται, όμως, στο παγκόσμιο πεδίο συνάντησης των ανθρωποτήτων που συναπαρτίζουν την οικουμένη;
Και τι είναι αυτό το παγκόσμιο πεδίο; 
Αποτελεί ένα "ουδέτερο" πεδίο στο οποίο συναντώνται οι διάφορες δυνάμεις ή αποτελεί ένα πεδίο που διαμορφώνεται από τις ισχυρές δυνάμεις πριν και κατά την συνάντηση όλων των δυνάμεων; (ισχυρών, μεσαίας και μικρής ισχύος) 


Οι απαντήσεις μας έρχονται στο φως χωρίς να είναι τελικές, αφού προϋποτίθεται ολοκληρωμένη (έστω σχηματική) μελέτη όλου του πολιτικοστρατιωτικού φόντου της παγκόσμιας αντιπαράθεσης δι-ιστορικά και κατά το παρόν, καθήκον που δεν μπορούμε ακόμα να το αποπερατώσουμε.



Μπορούμε να κάνουμε κάποιες παρατηρήσεις που προδιαγράφουν το σχήμα της μελέτης αυτής και το σύνολο των θεωρητικών-στρατηγικών προ-αποφάσεων που θα την καθοδηγήσουν.



 1.
Η συγκρότηση ακόμα και του πεδίου μάχης κάθε μορφής οικονομικής, πολιτικής, άρα και πολιτικο-στρατιωτικής σύγκρουσης είναι προκαθορισμένη από τις ισχυρότερες δυνάμεις. 
Ο προκαθορισμός αυτός δεν αφορά μόνον την επιλογή του είδους (της μορφής) της αντιπαράθεσης αλλά και την επιλογή του χωρικού (εδαφικού) και χρονικού σημείου που αυτή θα διεξαχθεί ως ήδη προκαθορισμένη ειδολογικά (μορφολογικά). 
Μπορούμε, λοιπόν, με βάση τα προηγούμενα να ορίσουμε ως είδος (μορφή) του πεδίου σύγκρουσης όχι μόνον το πλέγμα των ειδικών πεδίων που επιλέγει η ισχυρότερη δύναμη να συγκρουστεί αλλά και το πλέγμα των χρονικών και χωρικών (εδαφικών) σημείων που αυτή επιλέγει.


2.
Ο καθορισμός του είδους της σύγκρουσης δεν είναι μιά τόσο απλή υπόθεση από την σκοπιά των ισχυρών συντελεστών μιας σύγκρουσης. 
Οι ισχυρότερες δυνάμεις δεν είναι ποτέ απόλυτα κυρίαρχες και αυτό το ξέρουν πολύ περισσότερο από τις λιγότερο ισχυρές δυνάμεις που συνήθως λαθεύουν είτε υποτιμώντας είτε υπερεκτιμώντας τις δυνατότητές τους για επικράτηση και νίκη. 
Ένα από τα θεμελιακότερα πλεονεκτήματα της ισχυρότερης δύναμης είναι η επίγνωση των ορίων της και η επίγνωση της επικινδυνότητας των αυταπατών όσον αφορά την μέτρηση της πραγματικής ισχύος εντός αυτών των ορίων.
Ο υπερ-ισχυρός είναι μεθοδικός, επιστημονικός με την διατήρηση και επέκταση της ισχύος του και αρκετά επιφυλακτικός με την "εδραίωσή" της μετά από μια νικητήρια μάχη. 
Όταν οι δυτικοί καπιταλιστές λ.χ εξόντωσαν την σοβιετική δύναμη δεν επαναπαύθηκαν στην νίκη τους αυτή αν και ήταν κοσμο-ιστορικής σημασίας. Άρχισαν αμέσως την προληπτική διαμόρφωση του πεδίου της κάθε μελλοντικής (παγκόσμιας-τοπικής) σύγκρουσης στηριγμένοι στην προηγούμενη εμπειρία τους. 
Εδώ είναι που πραγματικά υπήρξε μια τελειοποίηση της εφαρμοσμένης πολιτικής/στρατηγικής επιστήμης της προδιαμόρφωσης του πεδίου της όποιας πιθανής στρατηγικής-τακτικής σύγκρουσης. 
Μπορούμε να πούμε χωρίς υπερβολή πως το ειδικό αστικό (πολιτικοθεσμικό και οικονομικό) σύστημα του ορντο-φιλελευθερισμού και εν γένει της φιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης είναι όλο κατασκευασμένο πάνω στην μεθοδολογία της προληπτικής παγκόσμιας προδιαμόρφωσης του πεδίου της κοινωνικής ταξικής πάλης.
Οι λαϊκες μάζες παγκοσμίως αναγκάζονται σε ένα οριακό αγώνα επιβίωσης δια μέσω ενός οριακού κράτους πρόνοιας (αναπαραγωγής της εργασιακής δύναμης) και (ταυτόχρονα) οι ασθενέστερες (από τις δυτικές υπερκυρίαρχες) εθνικές αστικές τάξεις που πιθανόν θα δημιουργούσαν ένα νέο επικίνδυνο πλαίσιο εσωτερικών αντιπαραθέσεων μέσα στον παγκόσμιο καπιταλισμό πειθαρχούνται μέσα από ένα απρόσωπα θεσμοποιημένο παγκόσμιο χρηματιστικό σύστημα που δομείται πάνω σε αρχές υπέρβασης του εθνοκρατικού ελέγχου των χρηματικών κεφαλαίων. 
Αυτός ο διττός εξαναγκασμός έχει και ένα παράξενο, αλλά ωφέλιμο για τον αστισμό, αποτέλεσμα, που θα αναφέρουμε για να δούμε την στρατηγική σημασία της προδιαμόρφωσης ενός (πιθανού) πεδίου σύγκρουσης:
Οι εργαζόμενες μάζες (τμήματά τους) έλκονται σε μια διαταξική συμμαχία με τις πιεσμένες ( δεν λέω κατα-πιεσμένες, και αυτό δεν είναι λεκτικό παιχνίδι) εθνικές αστικές τάξεις για να διατηρήσουν την άνω του κατώτατου ορίου επιβίωσή τους. 
Δεν έχει σημασία αν αυτές οι εθνικές αστικές τάξεις είναι κρατικο-πολιτικές κυρίως ελίτ ή αν είναι αμιγώς συντηρητικές ή ακόμα και αντιδραστικές ή "προοδευτικές". Αυτό που έχει σημασία από την έποψη που μας ενδιαφέρει είναι πως ακυρώνεται από την αρχή της κάθε αυτόνομη ταξική στρατηγική των λαϊκών τάξεων (και εν μέρει της εθνοαστικής ελίτ) δια της πλήρους ("φυσικής") αποδοχής του αμυντικοειδούς πεδίου τής (όποιας πιθανής, ή συμβαίνουσας) σύγκρουσης όπως έχει διαμορφωθεί προληπτικά από την παγκόσμια στρατηγική ηγεσία του δυτικού καπιταλισμού. 
Ακόμα και η πιό "μισητή" για τους δυτικούς στρατηγούς εθνοαστική αντιστεκόμενη ελίτ, με κωμικό ελάχιστο τρόπο όπως η αριστερο-ομαδούλα που βγήκε στον αφρό εδωνά ή αλλού με πιό σοβαρό και επικίνδυνο τρόπο (Ιράν, Βενεζουέλα κ.λ.π), είναι ενσωματώσιμη ως μέρος του παγκόσμιου συστήματος. 
Καμμία "τρέλλα" δεν παρουσιάζεται ως αληθινή, δηλαδή ως αληθινός κίνδυνος για το "κανονικόν" του συστήματος αφού το πεδίο σύγκρουσης είναι απόλυτα προδιαμορφωμένο στο αμιγώς αμυντικόν επίπεδο της επιβίωσης και της διατήρησης κάποιων ταξικών ή εθνικών θέσεων που έχουν μάλιστα μια τέτοια ποικιλία προσήμων μεταξύ τους ώστε είναι αδύνατον να ενωθούν (έστω έμμεσα) σε ένα απο-σταθεροποιητικό πλαίσιο. 
Όλο το σύστημα/αντισύστημα είναι προβλέψιμο αφού πρώτα έχει προκαθορισθεί ως σύστημα-πεδίο οριακής συντήρησης κάποιων ταξικών και εθνικών θέσεων (από την πλευρά των "αντιστεκόμενων"). 
Η πολιτικο-στρατιωτική επιστήμη όπως έχει αποκτηθεί από το δυτικό στρατηγείο έχει θριαμβεύσει συντριπτικά ακόμα και επί των ευφυέστερων συντελεστών αντίστασης, αστικο-λαϊκών και αμιγώς λαϊκών, χωρίς μάλιστα να υπάρχει (συνήθως) επίγνωση του θριάμβου (του εχθρού). 
Αλλά και σε αυτούς που (κατ-)έχουν την μέγιστη ιδεολογική και πολιτικο-στρατιωτική επιφυλακή έχει επέλθει μιά -χωρίς υπερβολή- εγκεφαλική καταστροφή. Τι εννοώ; Ακολουθείστε το επόμενο σημείο.



3.
Η ισχυρότερη στρατηγική επιφυλακή εντός ενός ασθενούς στρατοπέδου μάχης εκδηλώνεται με την (ορθή για μένα) αρχική υπερ-πρόταξη του στρατηγικού πεδίου ως κρίσιμου για την διεκπεραίωση ακόμα και αυτής της τακτικής δράσης. Σήμερα ειδικά που υπάρχει εδραίωση της στρατηγικής ήττας διάφορων εθνο-αστικών και άλλων αμιγώς λαϊκών δυνάμεων (σε μια σειρά από χώρες και σύνολα χωρών), ανεξάρτητα από την ετερότητα (και οντολογική σύγκρουση) των συμφερόντων και των σκοπών μεταξύ τους, εμφανίζεται μια μικρή αλλά έντονη τάση υπερ-ανάδειξης (ορθής, επαναλαμβάνω) του στρατηγικού χαρακτήρα της ήττας (τους). 
Οι τρόποι που αυτή η στρατηγικοειδής επίγνωση εμφανίζεται στον κοινωνικό κόσμο είναι πραγματικά έξαλλοι, στο σημείο του παρανοϊκού σκέπτεσθαι. 
Η παράνοια εδώ περιέχει αλήθειες και δεν πέφτει έξω σε θεμελιακές της ενοράσεις που δεν είναι τίποτε άλλο από εικόνες της στρατηγικής οργάνωσης και της δομικής κατίσχυσης του δυτικού εχθρού όπως σε μεγάλο βαθμό είναι όντως υλοποιημένες. 
Ποιό είναι όμως το πρόβλημα στους "στρατηγιστές"; 
Θα έλεγα μη-αστειευόμενος ότι τους έχει φάει η αϋπνία. Βλέπουν παντού ένα σχέδιο και μια υλοποίηση και σε αυτό δεν έχουν άδικο γενικά αλλά έχουν χάσει ταυτόχρονα σε σημείο κρεττινισμού την ικανότητά τους να βλέπουν (και) το προφανές των τυπικών αξιών κάθε ανθρώπινης δράσης (κοινωνία, έθνος, δημοκρατία, κ.λ.π)  και την ουσία που έχει σε μεγάλο βαθμό αυτό το προφανές. 
Εξηγούμαι: Είναι ορθή η καχυποψία προς την ασθένεια και το ψοφοεδές του "αντιστεκόμενου" αμυνόμενου χώρου και μερικές φορές μέσω των υπερβολών αναδεικνύουν το στρατηγικό αδιέξοδο και την εσωτερικευμένη ήττα που περιέχουν αυτοί οι αλλοπρόσαλοι "ενδιάμεσοι" χώροι, σήμερα (ας πούμε όλοι, από τους πιό ισχυρούς και ενδιαφέροντες μέχρι την γελοία ομάδα που αναφέραμε). Αλλά δεν κατανοούν πως το γενικό και αντεστραμμένο, όπως θέλουν να το κατανοούν, πλαίσιο αυτής της ήττας που έγινε ηττημένος ιδεολογικά εσωτερικός κόσμος και σοσιαλδημοκρατία, εθνική υποχώρηση (άλλο σύστημα αναφοράς αντίθετο από το προηγούμενο) κ.λ.π είναι ένα ισχυρό πλαίσιο που εν πάσει περιπτώσει τίθεται από τα κυριαρχικά πράγματα.  Προσοχή όμως:
Τα κυριαρχικά κάνουν τα πράγματα κυριαρχικά πράγματα αλλά είναι όντως πράγματα και όχι ιδέες και ομοιώματα με την "κακή" έννοια των όρων.  
Επίσης, για να εξηγούμεθα, πολλές από αυτές τις πραγμοποιήσεις των κυριαρχικών καταστάσεων έχουν όντως έναν αντικειμενικό-πραγμικό χαρακτήρα. 
Το ότι η παγκόσμια (ιμπεριαλιστική) κυριαρχία έχει επιλέξει και προδιαμορφώσει ένα πεδίο, άρα το έχει συγκροτήσει ως είναι, δεν σημαίνει ότι το έχει κατασκευάσει απόλυτα, ότι το έχει κυριεύσει απόλυτα, το έχει δημιουργήσει απόλυτα. 
Αυτό λοιπόν μπορεί να σημαίνει πως δεν αποκλείεται το ίδιο το πεδίο της (μελλοντικής) σύγκρουσης να είναι ούτως ή άλλως ένα ισχυρό πεδίο αφ'εαυτό και για αυτούς που δεν το επέλεξαν για να πραγματώσουν το κοινωνικό τους Είναι.
Με αυτόν τον τρόπο τους να τα αγνοούν όλα αυτά οι "στρατηγιστές" μετατρέπουν την σοφία τους σε άγονη σοφία που επιβεβαιωνόμενη συνεχώς, και ως πολιτικο-στρατιωτική σοφία, λαμβάνει την θέση του παγκόσμιου-παγκοσμιοποιημένου αστικού συστήματος και επιτελεί και αυτή (ως θέση) ένα ωραίο και καλό ρολάκι στο θέατρο της κυριαρχίας. 
Σε αυτό το αλλόκοτο παρασκήνιο των "στρατηγιστών" συμπεριλαμβάνω εντελώς αντίθετες ομάδες, που βαριέμαι τώρα να παραθέσω, και τους κατηγορώ ευθέως με όσα είπα προηγουμένως χωρίς θαρρώ να κάνω καμμία υποχώρηση προς τους "τακτικιστές" (όλων πάλι των ειδών) της αμυντικής "αντιστάσης", πως είναι το ίδιο εξυπηρετούντες το παγκόσμιο σύστημα κυριαρχίας, για να μην πω πως είναι μερικές φορές απλά σύμμαχοί του. 








Ι.Τζανάκος       

3 σχόλια:

  1. Το «Υπέρ Αδυνάτου» ερμηνευτικό σου σχήμα πάσχει από την αδυναμία του αυτοκαθορισμού του, φαινομενικά. Στην πραγματικότητα υπερέχει έναντι κάθε πολεμικής που θα δεχθεί.. Ο λόγος της υπεροχής του είναι ότι μεταθέτει το πρόβλημα της νομιμοποίησης στην πλευρά του ισχυρού και επομένως του δημιουργεί κατανάλωση σε πρώτο χρόνο και σε κάποιο βαθμό και στο εν συνεχεία.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Είσαι μεγάλη φάτσα..
    Μια πρόσθεση που μάλλον την έχεις κάνει μόνος σου:
    Ξέρεις βέβαια πως υπάρχουν πολλοί δυνατοί (σε συστήματα αναφοράς στα μέτρα μας) που το παίζουν αδύνατοι, και με τον τρόπο αυτό δεν μπορούν να το συνεχίσουν αυτό το τροπάρι. Για να δούμε, θα απαντήσουν αυτοί οι μη-δυνατοί δυνατοί που μας έχουν φάει τη ζωή;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σ΄ ευχαριστώ για το «μεγάλη...» ΧαΧαΧα. Δεν θα απαντήσουν.. Είναι ηλίθιοι αλλά όχι τόσο.

      Διαγραφή

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

  • φράσεις [8] - Υπάρχει πρόοδος; υπάρχει, από το μη ον στο ον, ώσπου να εξεγερθεί το γίγνεσθαι και να τα απορροφήσει όλα στο εν. Παίζω ζάρια με τα λεγόμενά μου και θ...
    Πριν από 21 ώρες
  • Why Women Had Better Sex Under Socialism - The New York Times - Why Women Had Better Sex Under Socialism - The New York Times Photo A woman working at a collective farm near Moscow in 1955. Credit Mark Redkin/FotoSo...
    Πριν από 21 ώρες

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..