Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Κυριακή, 24 Μαΐου 2015

Το Εν και η αρίθμηση..











Η δυνατότητα της αρίθμησης ως υπαγωγική και κυριαρχική, άρα μορφοποιητική-ειδολογική, πράξη ενός Νού που καθολικοποιεί τους όρους της ανθρώπινης ύπαρξης μπορεί να υπάρξει αρχικά μόνον με την ένωση του ζώντος Νού με το Εν ή τα πλέγματα των πολλών Εν-οποιήσεων που επιφέρει το Εν ως σκέψη και νόημα. 
Κατά την ίδρυση αυτής της έξοχης (Υψηλής) τροπικότητας σύλληψης του Εν-ός (της Μορφής, του Είδους) δεν επιφέρεται ούτε αποκλεισμός τού υποκειμένου εν γένει ούτε διατήρησή του ως είναι αδιαμεσολάβητο από την στοιχειώδη Λογική του Εν-ός (της μορφής, του Είδους).
Το Εν (Μορφή, Είδος) διασπά μη καταστροφικά (θανατερά) τον ενιαίο ανθρώπινο Λόγο του υποκειμένου: 
Αναδυόμενο το Εν (Μορφή, Είδος) ως η κορυφαία δομή του ανθρώπινου Λόγου (υποκειμένου) θεάται εαυτόν και το "άλλο" του -εντός του υποκειμένου- χωρίς να γίνεται, όπως είπαμε, αφαίρεση της ζωντάνιας του υποκειμένου εν γένει αλλά μόνον (γίνεται) μη καταστροφική ανάδυση ως Αρχών των Εν-ολογικών (ειδολογικών-μορφικών) χαρακτηριστικών του που ενώνονται με τον "έξω" (φυσικό) κόσμο.   
Ο φυσικός αριθμός στην Ελληνική, αλλά και αρχέγονη Μεσανατολική, Μεσοποταμιακή, Εβραϊκή, Ισλαμική παράδοση, που έχουν το Εν (Μορφή, Είδος) ως Αρχή που αρνείται θετικά (ζωτικά) το αδιαμεσολάβητο σύνολο των ζωντανών-εμπειρικών καθορισμών, εκφράζει την ενότητα του στοιχείου με το σύνολο, χωρίς να διενεργείται γενική και εξ'αυτού καταστροφική αφαίρεση του ζωντανού υποκειμένου
Ακόμα και η ανακάλυψη-δημιουργία του Μηδενός από τους Άραβες δεν γίνεται σε κάποιο καταστροφικό-μηδενιστικό (φιλοσοφικο και κοινωνικο-οντολογικό) πλαίσιο αλλά στο πλαίσιο ενός υπερκυρίαρχου μάλιστα Εν-ός.
Ο αριθμός, λοιπόν,  υπό την διαρκή κυριαρχία του Εν-ός διατηρείται, εντός αυτών των κοσμοθεωρητικών δυνατοτήτων, ως το όνομα της ενότητας στοιχείου-συνόλου, χωρίς αυτό να διενεργείται ως ένα γεγονός εν γένει έξω από κάθε υποκείμενο.
Η αφαίρεση του ''αντικειμένου Χ'' από τα χωροχρονικά καθορισμένα πράγματα σύμφωνα με την ειδολογική και μορφολογική έννοια που υποστηρίζουμε δεν οδηγεί νομοτελειακά στην έννοια του αφηρημένου καθαυτού πραγμικού οντος. 
Η σχέση του "αντικειμένου-Χ" με τα καθέκαστα πράγματα, κατά αυτήν την κοσμοθέαση που δυνητικά παράγεται ως διαφορετική από την ειδική δυτική κοσμοθέαση της κεντρευρώπης, διαφέρει από τη σχέση που έχει το καντιανό ''πράγμα καθεαυτό'' με τα χωροχρονικά καθορισμένα  καθέκαστα φαινόμενα-πράγματα.




Δεν υπάρχει κάποια νομοτελειακή ταύτιση του ''αντικειμένου Χ'' με την ''Έννοια'' όπως αυτή έχει παραχθεί ως κάτι πλεονάζον της κοινότητας των χαρακτηριστικών κάποιων καθέκαστων πραγμάτων και γεγονότων (αν δεν φάνε μερικοί πρωτόγονο νομιναλισμό δεν μπορούν ούτε αυτό να το καταλάβουν). 
Στην εξουσιαστική κοσμοθέαση της (κεντρο-ευρωπαϊκής κυρίως) δύσης παράγεται το λογικό στοιχείο ως (υποτίθεται νομοτελειακά) ενικό λογικό στοιχείο που συν-συγκροτείται με το σύνολο υπαγωγής. Αυτή η ταυτότητα του υπαγόμενου στοιχείου και του συστήματος υπαγωγής του θεωρείται, στο θανατερό μηδενιστικό και απολυτοκρατικό πλαίσιο που αναδείξαμε, πως είναι ο όρος γενικής δυνατότητας της αρίθμησης. 
Πριν ακόμα αναφερθεί κανείς στο ανιστόρητο της κεντρο-ευρωπαϊκής κοσμοθέασης,  όταν αυτή ταξινομεί μεταφυσικοποιεί και ιστορικοποιεί την ιστορική της ψύχωση που έχει επεκταθεί και στην ιστορία της επιστήμης (που έχει σαρωθεί ως ψύχωση από την σοβαρότερη και τιμιότερη θα έλεγα αγγλοσαξωνική παράδοση), θα έπρεπε να ψάξουμε στην κυριολεξία μέσα στην ιστορική μαθηματική εμπειρία την πραγματική Γένεση της αρίθμησης για να εκπλαγούνε όλοι οι καταναλωτές αυτής της στρεβλής μηδενιστικής ιστοριογραφίας. 
Στην διαδοχή των αριθμών δεν επαναλαμβάνεται αναγκαστικά η ενικότητα του Χ ως επέκταση της λειτουργίας αυτής της στρεβλής οντολογικής ταυτοποίησης πράγματος-έννοιας
Μπορεί ένας ψυχωτικός (πολιτισμός, άτομο) να το πράττει έτσι, όπως μπορεί κανείς να πάει στην Λαμία από την Αθήνα μέσω Καζακστάν, αλλά αυτό δεν είναι ούτε "οικονομικό" ούτε αναπόφευκτο, παρεκτός κι αν συνυπολογίσουμε τις ειδικές ιδεολογικές και εξουσιαστικές αναγκαιότητες που φέρει μια τέτοια ταλαιπωρία. 
Η λειτουργία ιδεολογικής ταύτισης αφηρημένης έννοιας (και ταυτοτικής σκέψης αυτού του είδους) και αρίθμησης μετατρέπει το καθέκαστο πράγμα σε αριθμήσιμο υπό αυτές τις ιδεολογικές κοσμοθεωρητικές συνθήκες και τίποτε άλλο, και το λογικό αντικείμενο παράγεται βέβαια πάλι ως λογικό αντικείμενο που του αποδίδεται η ιδιότητα να είναι "είναι-Ένα" αλλά πάλι υπό αυτές τις ιδεολογικές κοσμοθεωρητικές συνθήκες κ.λ.π. 




Για να εξετασθεί η λειτουργία της ταυτοποίησης δεν πρέπει να παραμείνουμε για πάντα σε αυτή την ιδεολογική φυλακή, πρέπει να εξετάσουμε την έννοια της ταυτότητας σε ένα άλλο Εν-ολογικό πλαίσιο (συζητώντας αποκλειστικά, αν και διαλεκτικά-απορητικά αλλά και συγκρουσιακά, με την αγγλοσαξωνική παράδοση). Σε αυτό το άλλο και κατ'εμάς ευρύτερο πλαίσιο δύο καθέκαστα όντα δεν ταυτίζονται αληθολογικά μόνον όταν το ένα μπορεί να υποκαταστήσει το άλλο
Μέσω κάποιας έννοιας "ταυτότητας" αναδύεται και η έννοια της αλήθειας, αλλά αυτή η ταυτότητα δεν σημαίνει μιαν αποκλειστική οντολογική υποκαταστασιμότητα. Αυτό έχει συνέπειες και ως προς τον αυτοναφορικό καθορισμό του καθεκάστου όντος-πράγματος: Η ταύτιση δύο καθεκάστων πραγμάτων σημαίνει μεν πάντα την ταυτότητα κάθε πράγματος με τον εαυτό του αλλά δύναται να ορισθεί (και) σε ένα ευρύτερο πλαίσιο όπου το Εν του καθέκαστου πράγματος-όντος περιέχει ήδη και χωρίς να αφαιρείται καταστροφικά την πολλαπλότητα που έχει κάθε καθέκαστο ον-πράγμα.  
Σύμφωνα με τον εμπειρικό (εν τέλει) ορισμό της ταυτότητας για να είναι κάτι ταυτόσημο με τον εαυτό του και αληθές δεν θα πρέπει να δοκιμάζεται σε μια καθολική υποκατάσταση του εαυτού του από ένα άλλον-ταυτόν,  και αυτή είναι η πραγματική  μη-απώλεια της αλήθειας του όντος ως όλου. 
Ένα καθέκαστον ον-πράγμα ταυτίζεται με τον εαυτό του, μετατρέπεται σε αντικείμενο της λογικής κρίσης (περί της ταυτότητας και της πολλαπλότητας) και άρα συγκροτείται ως σημείο  στο πεδίο του Λόγου, ως λογικό αντικείμενο, χωρίς αυτό να σημαίνει καθολική υποκαταστασιμότητα της παρουσίας του και καταστροφή της εσωτερικής του πολλαπλότητας. 
Η ταυτότητα με τον εαυτό είναι ουσιώδης προϋπόθεση της αλήθειας αν η αλήθεια αυτή δεν καταστρέφει το καθέκαστον ον-πράγμα κατά την διεργασία της αφαιρετικοποίησης/Εν-οποίησης.


Θα συνεχίσουμε στην επόμενη δημοσίευσή μας με την ανάλυση του (εκ-)μηδενιστικού πλαισίου ερμηνείας της σχέσης αρίθμησης και μηδενοποίησης.




Ι.Τζανάκος 


 






Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..