Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Σάββατο, 23 Μαΐου 2015

Το μηδέν του μηδενός..



Όταν αφαιρούνται τα συγκεκριμένα χαρακτηριστικά του όντος αυτό που μένει είναι ένα Εν. 
Αυτό μπορεί να προστίθεται συνεχώς σε όσα όντα έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό αλλά δεν είναι ως όντα μόνον αυτό το κοινό χαρακτηριστικό. 
Υπό αυτή την έννοια το μηδέν, ως εμφάνιση της "απάλειψης" της πολλαπλοειδούς ιδιοσυστασίας του καθέκαστου όντος, είναι μια πράξη οικονομίας στην σκέψη και όχι το παραγωγικό της αίτιο ως μάλιστα αναδρομικά (διαλεκτικά) συγκροτητικό. 
Ακόμα και όταν το Εν έγινε μέρος της "μαθηματικής σωματικότητας" δεν είχε καμμίαν ανάγκη του μηδενός, μα καμμία, καμμία εντελώς, πουθενά, και που το είδανε οι διαλεκτικοί, μου λέτε;
Το μηδέν είναι ένα πολύ παραγωγικό παράσιτο της σκέψης και της πράξης και ουδένα άλλον, μα ουδένα εκ του όποιου ουδενός, και σε καμμία περίπτωση κάτι άλλο σημαντικότερον, αν και σημαντικόν ήδη από την άποψη της παραγωγικότητας που έχει η οικονομικότητα της (αλγεβρικής) σκέψης. 
Αν όμως είναι έτσι, θα πείτε, τότε πως εξετάζουμε τη σχέση του σημαίνοντος ή σημείου με το σημαινόμενο ον-πράγμα, χωρις εξαλείψεις, αφανισμούς, εκ-μηδενίσεις που γενικά σημαίνουν την τάση, ας πούμε κοινοτόπως, του Λόγου να αποκρύπτει κατά την ενο-ποιητική του λειτουργία την μη-ταυτότητα/μη-σχέση του με το πράγμα; (ρε μανία αυτοί οι άνθρωποι να ανακαλύπτουν εξαλείψεις).
Σύμφωνα με την επικαιροποιημένη στον 20ο αιώνα ιερή ιστορία της δυτικής σκέψης η μη αναγνώριση της συγκροτητικής λειτουργίας της παλιοπαρέας του μηδενός (μηδέν, έλλειψη, απουσία, τίποτις) κατά την αρχέγονη δημιουργία της Φιλοσοφίας, των (ελληνοδυτικών) μαθηματικών κ.λ.π είναι απλά μη αναγνώριση και σημαίνει από "εμάς" την αναγνώριση, άρα και ένα είδος ας πούμε ανωτερότητας που δείχνει πως ξέρουμε πως η παλιοπαρέα ήταν εκεί και στην ίδια την γέννηση και όχι μόνον ξεγένναγε το μωρό αλλά το έκανε μαζί με τον πατέρα (ποιά είναι η μάνα;), για να μην πούμε πως ο πατέρας ήταν αυτή η παλιοπαρέα και όχι αυτός ο από τότε κωλόγερος (το Εν).
Κατά έναν παράξενο τρόπο οι συγκεκριμένοι άνθρωποι που έκαναν τη γέννα, και μάλλον ήταν και ο πατέρας (οι άνθρωποι του εν-ός, του σχήματος, του περι-ορισμού, του είδους κ.λ.π) αν άκουγαν τότε πως είναι και κάτι σαν το χάος αυτό που συν-έκανε τον αριθμό και το έλλογον ον και όχι αυτό (και αυτοί, και ο πατέρας) που έβαλε (ή ήθελε να βάλει) το χάος σε τάξιν, για να το μεταμορφώσει σε κόσμον, θα έφριτταν, σας διαβεβαιώ.
Στην δική μας περίπτωση, εν τω χρόνω που ζούμε, την τάξιν φέρνουν συνήθως αγγλοσαξωνικά στρατεύματα..
Η εμπειρία δείχνει μιαν αναλογία των όντων με το σημείο δια των ενο-ποιήσεων χωρίς εξαλείψεις και εκμηδενίσεις και άλλα τέτοια ψυχάκικα κεντροευρωπαϊκά. Το συγκεκριμένο πράγμα με την πολλαπλοειδή πολυμορφική του σύσταση γίνεται αφηρημένο ον και αριθμός χωρίς να χρειάζεται να υπάρξει σημείο μηδενοποίησής του και γενικά κάποια οντολογική τομή "μηδενιστικού" χαρακτήρος, αλλά με εμπειρικές (με την πιό ευρεία έννοια) ή λογικο-εμπειρικές παραγωγές. Και αυτό που λέω πονάει, και μένανε..






Ι.Τζανάκος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..