Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Τετάρτη, 27 Μαΐου 2015

Η καταστροφή τού αντι/Λόγου..




Η έκταση και το ''πλάτος'' μιας έννοιας ορίζεται κατά τον Frege ως το σύνολο των αντικειμένων που υπάγονται σε αυτήν την έννοια. Αυτό θα μπορούσε να ονομασθεί ως η απόλυτη μεταφυσική ενός κόσμου που επιθύμησε όσο κανείς άλλος την κατακρήμνιση της μεταφυσικής. 
Η αναγωγή τής (λογικής) μονάδας τής σημασίας σε στοιχείο ενός συνόλου είναι ένα πράγμα τόσο κλειστό όσο κανένα πράγμα εντός κανενός συστήματος οντολογικής φιλοσοφίας, θρησκείας κ.λ.π και το σημαντικόν είναι πως αυτό αναγνωρίζεται (στους αποδομιστές απογόνους των "λογικιστών") δια μίας πρακτικής αυτοκαταστροφής του συστήματος (αυτού) που θεραπεύει την καταστροφή που έφερε το σύστημα (αυτό) με μια ολοκληρωτική καταστροφή. 
Απορώ που αυτό δεν κάνει τους κατά τα άλλα ευαίσθητους με την τύχη των ανθρώπινων όντων να ριγούν. 
Ομοιάζουν, με τι και ποιούς άραγε, όλοι αυτοί οι ξεθεμελιωτές του ίδιου του εαυτού τους ;




Το σύνολο κατά αυτόν τον τρόπο ορίζεται ως η μία από τις όψεις της ίδιας της έννοιας κατά την συγκεκριμένη όμως μορφή της έννοιας που υπάρχει σε συνάφεια με τον περιορισμό του "βάθους" της στην αποκλειστική ιδιότητα (που έπειτα συνολοποιείται). 
Δεν αρκεί να μιλήσουμε για μια αφαιρετικοποίηση και συστηματικοποίηση (ή συστημοποίηση) της λειτουργίας ("πλάτους") της σημασίας αλλά για πλήρη απογύμνωσή της. Αυτή η αναβαθμισμένη σημασία ("πλάτος") δεν έχει μέσα της καμμία εσωτερική ποιοτική πλοκή.
Αυτό που έχει πραγματικά προηγηθεί, στον τρόπο αυτόν οικοδόμησης των εννοιών-συνόλων, είναι η τυπικο-μορφολογική αφαίρεση όλων των ιδιοσυστατικών χαρακτηριστικών του καθέκαστου αντικειμένου σε αναφορά πάντα με την σύγχρονη μαθηματική πρακτική της συνολοποίησης-στοιχειοποίησης.
Οι νέες μαθηματικές και φιλοσοφικές πρακτικές της συνολοποίησης-στοιχειοποίησης και του προτασιακού Λογισμού έχουν στηριχθεί όντως σε μια πλήρη αφαίρεση από το καθέκαστο αντικείμενο των "άλλων" ποιοτικών χαρακτηριστικών του και κυρίως της βασικής του ποιοτικής ιδιότητας να είναι ένα πολύμορφο αντικείμενο που ενώνει αξεδιάλυτα (και σχετικά άρρηκτα) όλες τις ιδιότητές του (καθώς και την εκάστοτε διατηρούμενη και τυπικοποιημένη κατά την διεργασία της συνολικοποίησης-στοιχειοποίησης ιδιότητα).
Η νέα περιπλοκοποίηση-απλοποίηση του αντικειμένου της γνώσης συνοδεύεται από μια αντίστοιχη περιπλοκοποίηση-απλοποίηση του προβλήματος της συγκρότησης του αντικειμένου της ως μεταβαίνοντος εις μιαν άλλη ποιότητα αντικειμένου, και αυτό δεν εννοείται μόνον στο επίπεδο μιας τυπικής "εξελικτικής" πραγμοειδούς διεργασίας αλλά και στο επίπεδο της συγχρονικότητας και της κατάστασης ως διατηρούμενης στα ίδια συνολικά ποιοτικά χαρακτηριστικά.






Μπορούμε να πούμε πλέον, χωρίς αυτό να είναι πιά θράσσος ότι όποιο πρόβλημα ή θεματοποίηση έχει με αυτόν τον νεωτερικό ("λογικιστικό-αντιλογικιστικό") τρόπο "λυθεί" σέρνει μαζί με όλο αυτό το νέο σύστημα "επίλυσης" (και τον "λελυμένο" εαυτό του (της)) και ένα σύνολο άλυτων νέων προβλημάτων. 
Όπως, παράδειγμα, έχουν απομυθευθεί "ολοσχερώς" οι οντότητες-ποιότητες (καθέκαστα πράγματα και ολότητες πραγμάτων) ούτως απομυθεύονται "ολοσχερώς" (πλέον) και οι απομυθεύσεις, άρα και τα εργαλεία των απομυθεύσεων και τα σκεπτομορφώματα που τις συνοδεύουν.
Ζούμε στην εποχή που η ίδια η αποδόμηση αποδομείται, όχι από τον εαυτό της αλλά από τα επιστρέφοντα και "εκδικούμενα" πρωτο-αποδομημένα όντα.
Επιστρέφει η τραυματισμένη παράδοση, και πάλι λίγα έχετε δει φιλάρες.
Το αδιέξοδο της νέας Λογικής του Λογικισμού και αντι-Λογικισμού σημαίνει με ανησυχητικό τρόπο την επιστροφή του ανα-δικαιωμένου παρελθόντος.
Θα υπάρξει μεγάλη αναστάτωση κατά την τελική ιστορική απο-αποσυναρμογή των αποσυναρμογών. 






Η πρώτη και ασθενής συναρμογή αντιθέτων και διαφοροποιημένων (υπό την τυπική έννοιά τους) πραγμάτων που παρουσιάζεται ως ένα μετανεωτερικό νεφέλωμα ασθενών συναρμογών που σημαίνουν και αποκρύπτουν υποτίθεται την πραγματική ουσία τους (όπως αυτή έχει μετατραπεί, υποτίθεται μόνον τροπικά, σε ένα είδος ροής) είναι ο ιστορικός πρόλογος επιστροφής της θεμελιακής αντι-πολιτικής ενότητάς τους. 
Όσο δε οι φιλοσοφικές, πολιτικές (και άλλες) ελίτ επιμένουν να θεωρούν όλο αυτό το επιστρέφον όλον ένα "εποικοδόμημα", ή "φάντασμα" ή "θέαμα" τής τάδε ή δείνα υπο-δομής ή ουσίας (που βρίσκεται σε "παρακμή" ή "κρίση") δεν καταλαβαίνουν πως ναι μεν έτσι είναι, αλλά με την έννοια πως σε κρίση έχει περιέλθει ο ίδιος ο διχασμός-διαχωρισμός που οι ίδιοι αρνούνται (ως υπάρχοντα στους άλλους ομοίους τους εχθρούς τους) ανάμεσα στους όρους θεμέλιο και μορφή του θεμελίου. 
Η ισχυρότερη κριτική αυτού του είδους που είναι η κριτική στον καπιταλισμό είναι τελικά η αναπαραγωγή, στην καλύτερη ριζοσπαστικότερη περίπτωση, της αρνησιακής ομοιότητάς του, δηλαδή (η αναπαραγωγή) ενός μετα-καπιταλιστικού (άρα και μετα-τυπικο/ορθολογικού ή μετα-συστημικού) "σοσιαλιστικού" μοντέλου με ημερομηνία λήξεως (πάλι).






Ο ορίζοντας αυτού του καθολικού Λόγου αντι-Λόγου, όπως είδαμε σχηματικά, είναι ο ορίζοντας ενός τεχνοβιομηχανικού μισθεργασιακού συστήματος που δεν φαίνεται να τα κακαρώνει τόσο εύκολα ακόμα κι αν γίνει μια ηφαιστειακή επανάσταση, στους Λόγους και τα έργα, με όλες τις αγαθές "προδιαγραφές". 
Αυτό όμως θα ήταν το λιγότερο, αν και φρικτό από την άποψη της προοπτικής, αν δεν συνοδεύονταν από την έλλειψη εναλλακτικής προς τις ανάγκες του Λόγου μιας (οικουμενικής) κοινωνίας ως προς τις οντολογικές (συντηρητικές, ναι συντηρητικές) προϋποθέσεις της. 
Τίποτα δεν έχει επιλυθεί ως προς τις ταυτοτικές, συντηρησιακές και επιβιωσιακές ανάγκες και εκτροπές τους και αυτό αφορά, με έναν εξόχως συμβολικό τρόπο που δεν στερείται λογικής επάρκειας ως προς την ιδιάζουσα ελλογότητά του, την ίδια την ουσία του Λόγου.
Ο Λόγος και η ανώτερη έκφραση και ολοκλήρωσή του που είναι η Λογική έχουν μιά χαρά επαναπαυθεί στους κύκλους των "συνεπέστερων" με έναν μηδενισμό της αποταύτισης που συν τοις άλλοις αποδομεί τα ίδια τα θεμέλια που αρνείται με έναν τρόπο που φέρνει την ιστορική τους Λήθη. 
Μιά λήθη που έχει τυπικά και ουσιαστικά παιδαγωγικά αποτελέσματα παραποίησης με καθολικά καταστροφικά χαρακτηριστικά.









Ι.Τζανάκος



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..