Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Κυριακή, 31 Μαΐου 2015

Ο στρατιωτικός καθορισμός των ταξικών/εθνοκαπιεστικών κοινωνιών..




Η συγκρότηση της υλικής παραγωγής στις άδικες ταξικές κοινωνίες περιέχει έναν κρίσιμο στρατιωτικό καθορισμό που συν-συγκροτεί το στρατιωτικό φαινόμενο στην ολότητά του. 
Ο άλλος στρατιωτικός καθορισμός που συν-συγκροτεί το στρατιωτικό φαινόμενο (στην ολότητά του) είναι ο γνωστός καθορισμός της ένοπλης ομάδας μάχης.
Ας ονομάσουμε (α΄) τον πρώτο, μη-ένοπλο, στρατιωτικό καθορισμό και (β΄) τον δεύτερο, ένοπλο, καθορισμό.
Ποιός είναι όμως ο (α) καθορισμός;
Ας κάνουμε μια μικρή περιγραφική ανάλυση των ταξικών κοινωνιών για να πάμε άμεσα και γρήγορα, αλλά μεθοδικά, στο στρατιωτικό "μέρος-σημείο" της συγκρότησής τους:
Οι άδικες κοινωνίες έχουν δημιουργήσει για τα (χαμηλά) λαϊκά στρώματα (λαϊκές τάξεις), άρα και τα άτομα που γεννιούνται μέσα τους, ένα αρχικό σημείο εκκίνησης του αγώνα για την υλική τους συντήρηση που τις καθηλώνει εξαρχής σε υποδεέστερη θέση σε σχέση με τις "ανώτερες" τάξεις κατά τον κοινωνικό ανταγωνισμό τους. Πρέπει να επισημάνουμε, όπως μας έχει δείξει με απόλυτη επιστημονική επάρκεια ο μαρξισμός, πως αυτή η υποδεέστερη αρχική εκκίνηση του αγώνα για την υλική συντήρηση της ζωής δεν αφορά βέβαια μόνον την χρονική εκκίνηση της ζωής μιας λαϊκής τάξης (ή ενός ατόμου εντός της) αλλά όλη την ζωή κατά την μακρόχρονη διάρκειά της. 
Αυτό αποδεικνύεται από το αναμφισβήτητο γενικό γεγονός (των άδικων-ταξικών κοινωνιών) της καθολικής (ή καθοριστικής μερικής) αποστέρησης -για τις λαϊκές τάξεις- τών υλικών μέσων παραγωγής τών υλικών μέσων συντήρησης της ανθρώπινης ζωής (νομής, κατοχής, ή και των δύο). Δεν θέλουμε εδώ να επαναλάβουμε το μαρξιστικό "προφανές", ούτε να το αρνηθούμε με βάση τις σχετικοποιήσεις του που έχουν επιτευχθεί πραγματικά ή φαντασιακά από μερικές αστικές κοινωνίες (με την μορφή του "κράτους πρόνοιας", τού "λαϊκού καπιταλισμού", της συμμετοχής στην νομή της ιμπεριαλιστικής λείας κ.ο.κ).
Αυτό που θέλουμε να δείξουμε εδώ είναι πως η ταξική δομή "υλικής αποστέρησης" είναι μιά στρατιωτική δομή, μια κανονική στρατιωτική κατάσταση που δεν έχει (τυπικά) ένοπλο χαρακτήρα αν και ασφαλίζεται επίσης από τις ένοπλες στρατιωτικές δομές (του β΄ στρατιωτικού καθορισμού).
Ποιοί είναι όμως οι ειδικοί στρατιωτικοί καθορισμοί που συγκροτούν αυτόν τον γενικό στρατιωτικό καθορισμό-προσδιορισμό της ταξικής δομής (αποστέρησης) και δικαιολογούν τον ταξικό καθορισμό ως στρατιωτικό (α΄), και μάλιστα πριν ακόμα μιλήσουμε για την τυπικά ένοπλη μορφή του (β΄);
Μιλήσαμε πριν για την δομή αποστέρησης των υλικών μέσων παραγωγής της ανθρώπινης ζωής (για τον φτωχό λαό). 
Θα γίνει προφανές τι εννοούμε όταν μιλάμε για στρατιωτικό καθορισμό της παραγωγής (στις άδικες ταξικές κοινωνίες) αν ορίσουμε τα υλικά μέσα παραγωγής ως στρατηγικούς όρους της ζωής και τα μέσα συντήρησης ως τακτικούς όρους της ζωής.  
Όταν μια ομάδα ανθρώπων δεν ελέγχει πλήρως ή δεν ελέγχει καθόλου τα μέσα παραγωγής τής (υλικής) ζωής της, ήτοι τα μέσα παραγωγής των καταναλωτικών μέσων για την συντήρησή της, βρίσκεται σε διαρκή εξάρτηση από αυτούς που ελέγχουν αυτά τα μέσα παραγωγής.
Τότε, τα μέσα παραγωγής μετατρέπονται σε στρατηγικό όρο, με την έννοια πως αν δεν "έχεις" τα μέσα που παράγουν τα υλικά αγαθά που είναι αναγκαία για να βιοπορισθείς και τα "έχει" ένας άλλος είσαι όχι μόνον υποχρεωμένος να τον υπακούς και να ακολουθείς την δική του θέληση ως προς την δόμηση της ανθρώπινης συνύπαρξης, αλλά είσαι επίσης υποχρεωμένος να δεχθείς την μόνιμη αφαίρεση ελέγχου της κυριότερης εξωτερικής δύναμής σου, του εργασιακού όπλου σου για βιοπορισμό.  
Θα προσωποποιήσω χρηστικά την περιγραφή:
Η αφαίρεση σε ένα ανθρωπινο ον του ελέγχου της εξωτερικής του δύναμης, του εργασιακού του όπλου, το καθιστά έρμαιο των ελεγχόντων το όπλο σε κάθε μορφή αγώνα για επιβίωση μεταξύ των μελών της ευρύτερης ομάδας (μιας εθνότητας λ.χ), άρα καθιστά αυτά τα εξωτερικά μέσα, αυτές τις εξωτερικές δυνάμεις (του) από μεταφορικώς "όπλα" σε κυριολεκτικώς "όπλα", σε στρατηγικούς στρατιωτικούς όρους για εκείνους που τα ελέγχουν και για εκείνους που στερούνται του ελέγχου τους. 
Με λίγα λόγια ο αρχικά αδιάφορος και "κοινότοπα ισότιμα" "ελεγχόμενος-διαμοιραζόμενος" κεντρικός καθορισμός του εργαλείου/πόρου ως σημαντικού εξωτερικού πράγματος, εξωτερικής δύναμης ανθρώπων που ήταν σε ενότητα με αυτόν, μετατρέπεται δια της οικειοποίησής του από μια επιμέρους ομάδα μέσα στην ανθρώπινη ομάδα, σε επίδικο αντικείμενο που έχει στρατιωτικό χαρακτήρα-προσδιορισμό.  
Ό,τι υλικά αναγκαίο στερείς για να το κάνεις μέσο κυριαρχικού εκβιασμού και πλουτισμού είναι αναγκαστικά/απόλυτα-νομοτελειακά (κάποια στιγμή) επίδικο στρατιωτικο-πολεμικό αντικείμενο. 
Οι αστοί πολεμολόγοι, διεθνολόγοι, στρατηγικολόγοι (εθνικιστές ή μη) να κάτσουν προσοχή παρακαλώ!
Ξεκινάει λοιπόν ένας αδιάλειπτος, αναπόφευκτος, ανελέητος ταξικός πόλεμος που στηρίζεται στην μετατροπή ενός αδιάφορου κοινού αντικειμένου σε αντικείμενο αποστέρησης για την πλειονότητα και πλουτισμού-εξουσίας για την ολιγαρχική μειοψηφία. 
Η χρηστική κεντρικότητα των εργαλείων και των υλικών πόρων (πρώτων υλών, γης κ.λ.π) που είναι αναγκαία για την συντήρηση της ανθρώπινης ζωής μετατρέπεται σε πολεμική-στρατιωτική κεντρικότητα πριν ακόμα καν υπάρξει η (αναγκαστική πάλι) ένοπλη μορφή αυτής της πολεμικής-στρατιωτικής κεντρικότητας (συνήθως αυτά πάνε μαζί, αλλά κάνουμε αυτό τον διαχωρισμό για λόγους κατανόησης και μεθοδολογικούς). 
Τα εργαλεία και οι "πόροι" είναι τότε οικονομικά όπλα και η σχέση των κοινωνιών, των εθνών, με αυτά είναι σχέση στρατιωτική, σχέση πολεμική, "εντός" και "εκτός" τους. 
Η ταξική αρπακτική δομή μετατρέπει δε τους συνηθισμένους (στους αρχέγονους ανθρώπους) εθνοφυλετικούς πολέμους σε ταξικούς αρπακτικούς πολέμους στρατηγικού χαρακτήρα με κύριο στόχο την μετατροπή του άλλου έθνους-λαού σε "εργαλείο" παραγωγής και των μέσων παραγωγής-πόρων που ελέγχει ο άλλος λαός σε μέσα παραγωγής-πόρους που ελέγχει η άρχουσα τάξη του αρπακτικού έθνους και εν μέρει και οι λαϊκές τάξεις του, αλλά και ένα μέρος συνεργατών από το υποταγμένο έθνος.
Αυτό είναι το γενικό κάδρο (υπάρχουν και άλλα κάδρα μέσα στο κάδρο αυτό) της στρατιωτικής υφής των κοινωνιών μας για τα χιλιάδες χρόνια που επικρατεί η αρπακτική αδικία και η αθλιότητα των ολιγαρχών, που όμως παρασέρνουν στην αρπακτική τους πορεία μερικές φορές και όλον τον υπόλοιπο εθνολαό, τον εθνολαό "τους" όπως λένε ηγεμονικώς (και φουσκώνοντας).
Ας δούμε όμως τώρα κάποιες, στρατιωτικές πάλι, συνέπειες αυτής της "ανθρωπολογικής" κατάστασης μόνιμου και υπόγειου-υπέργειου ταξικού εμφύλιου πολέμου μέσα στις κοινωνίες, για να μην συνεχίσουν να χαίρονται με χαρούλες (όπως υποθέτω) μόνον οι μαρξισταί φίλοι και εχθροφίλοι μας. 
Όπως είπαμε, τα μέσα παραγωγής, οι πόροι, έχουν στις άδικες ταξικές κοινωνίες, μετατραπεί σε μέσα πολέμου, σε αιτία ένοπλου πολέμου, αλλά κυρίως (στην αμιγώς στρατιωτική έποψη που μας ενδιαφέρει εδώ) σε στρατηγικά αντικείμενα κάθε πολέμου, στα οποία αποβλέπουν όλοι αλλά τα ελέγχουν οι λίγοι και εκλεκτοί βρυκόλακες κάθε έθνους-λαού. 
Ο πόλεμος αυτός, σε αυτό το στοιχειακό επίπεδο, ήδη από την έναρξη της ταξικής-άδικης κοινωνίας, είναι παντού και όχι μόνον στο "εσωτερικό" της εθνοτικής/εθνολαϊκής ομάδας. 
Οι άρπαγες της ολιγαρχίας μετατρέπουν την εξωτερική σύγκρουση με τις άλλες εθνοτικές/εθνολαϊκές ομάδες σε επιχείρηση στρατηγικής πλέον αρπαγής των ξένων μέσων παραγωγής/πόρων, ανεξάρτητα αν αυτά ελέγχονται ή δεν ελέγχονται (στην άλλη ομάδα) από μια ανάλογη ολιγαρχία ή όλους. 
Ένα σημαντικό στοιχείο εδώ είναι πως μέσα από την επιχείρηση αρπαγής των ξένων μέσων παραγωγής/πόρων αναδύεται μάλλον η μόνιμη μετατροπή της εργασίας σε δουλική και του ανθρώπου σε δούλο. 
Η εθνοτική καταπίεση από στρατηγικές αρπακτικές ολιγαρχίες είναι πιθανόν το αίτιο της μετατροπής του ανθρώπου σε δούλο, εφόσον είναι μάλλον ευχερέστερο να μετατραπεί ο ξένος μόνιμα σε δούλο και όχι ο "δικός", όχι γιατί οι ολιγάρχες έχουν γενικά ηθικό πρόβλημα αλλά γιατί πάντα ισχύει ένα είδος κοινωνικής μεταφυσικής της εθνολαϊκής ομοιογένειας που αποτρέπει την μόνιμη απόλυτη και άμεση εργαλειοποίηση-πραγμοποίηση κάποιων μελών της εθνοτικής/εθνολαϊκής ομάδας. 
Η διττότητα, η αγαθότητα/κακότητα (αν μπορούμε να μιλήσουμε έτσι) αυτής της ανασχετικότητας της εθνοτικής δομής παρουσιάζεται στο διαχρονικό γεγονός από την μιά της διαρκούς εξισωτικής τάσης μέσα στο έθνος και από την άλλη από την διαρκή μετάθεση-προβολή της ταξικής άδικης δομής σε κάποιο εθνοτικό "έξω", ανάλογο και αντίστοιχο πάντα με αυτή την αρχική "δομή δουλείας" που περιγράψαμε σχηματικά. 
Η προβολή αυτή λαμβάνει δε πάντα στρατιωτικό/πολεμικό χαρακτήρα. 
Ας δούμε όμως τώρα ένα σημαντικό πράγμα που προκύπτει από όλα αυτά και έχει να κάνει με την στρατιωτική δομή της ταξικής κοινωνίας μέσα τώρα στα τρίσβαθα της (αλλοτριωμένης πιά, δεν ξέρω πότε δεν ήταν στις ιστορικές κοινωνίες) λαϊκής ζωής:




Όπως είδαμε, η στρατιωτική μορφοποίηση του κοινωνικο-οικονομικού αγώνα επιβίωσης καθιστά τα μέσα παραγωγής των μέσων συντήρησης και τους πόρους που είναι απαραίτητοι για την συντήρηση της ανθρώπινης ζωής σε στρατιωτικο-στρατηγικούς όρους ενός ανειρήνευτου αγώνα.
Αυτό που δεν μπορούν να κατανοήσουν και να γνωρίσουν τα μαθητούδια του ριζοσπαστισμού είναι τις συνέπειες της αποκλειστικότητας ελέγχου αυτής της στρατιωτικο-στρατηγικής δομής. 
Η στρατηγική δομή είναι ορατή από όλους (αν δεχτούν έστω παιγνιωδώς την μετατροπή της σε στρατιωτικο-πολεμική) ως στρατιωτικο-πολεμική, αλλά ελλείπει η όραση του προφανούς ότι η ζωντανή λαϊκή υποκειμενικότητα έχει πεταχθεί στην κυριολεξία στον χώρο της "τακτικότητας", του εφήμερου, της άμεσης επιβίωσης με κάθε μέσο αν είναι δυνατόν. 
Οι λαοί του κόσμου, ακόμα κι αν έχουν λίγο ψωμί παραπάνω στο τραπέζι τους, είναι μόνιμα πεταγμένοι στο καναβάτσο της ζωής να παρακαλούν να τους πάρουν τα αφεντικά στην μισθοδούλεψή τους, να τους δώσουν κάποια μόνιμη θεσούλα, ένα κάποιο μικροαστικό πόστο, να τους δώσουν ένα ψίχουλο από το μεγάλο τραπέζι. 
Ας το δούμε αυτό στρατιωτικά:
Αυτή η μονίμως κατά παραχώρηση ύπαρξη είναι τακτική ύπαρξη, ένα οντολογικά ιδρυμένο, και καθιερωμένο δομικά, στρατιωτικό "τώρα", χωρίς πολλές δυνατότητες ορίζοντα ακριβώς όσον αφορά την ικανότητα ανα-οικειοποίησης του κεντρικού εξωτερικού αναγκαίου μέσου και ειδικά του κεντρικού εξωτερικού αναγκαίου πολεμικού μέσου-όπλου. 
Το μέσο-όπλο ενός πολέμου είναι καταρχήν η αληθινή εικόνα του άρπαγα ως οικονομικής τάξης άρπαγα ή ως έθνους άρπαγα (μην ζορίζεστε μερικοί με το τελευταίο).
Ας δούμε όμως μερικές από τις εικόνες που υπάρχουν γύρω μας και ας δούμε αν είναι δυνατόν οι αδύναμοι να πολεμήσουν ή να οργανώσουν πόλεμο με τέτοιες εικόνες
Ας υποθέσουμε πως ένας "λαϊκός" αντιπαθεί τους αφέντες, και όχι μόνον το αφεντικό του (αφεντικό=τούρκικη λέξη, είπατε τίποτα;), και έχει επίγνωση της συλλογικής αρπαγής τού "πλούτου" από τους "ολιγάρχες".
Πως την κατανοεί συνήθως;
Την κατανοεί ως αρπαγή του αποτελέσματος τής συλλογικής εργασίας ή της ατομικής του εργασίας. 
Την κατανοεί λοιπόν ως αφόρητα εμμένων στο τακτικό πεδίο ύπαρξης που τον έχουν εξορίσει αυτοί οι ίδιοι οι αφέντες (τάξεις, έθνη), το επίπεδο της ιδιοποίησης του προιόντος. 
Αυτή η κατανόηση δεν είναι εντελώς λαθεμένη, αλλά είναι λειψή και τελικά επικίνδυνη γιατί αν κανείς παραμείνει σε αυτήν είναι το ιδανικόν θύμα των παραπλανητικών θεωριών για την "δίκαια αναδιανομή" του κοινωνικού προϊόντος. 
Αυτή η μορφή παραπλάνησης δεν είναι μόνον επικίνδυνη για τον ίδιο τον "λαϊκό" τυπά αλλά είναι, όπως θα δούμε αν διαβάσουμε κάτι τις ιστορικόν, ίσως πιό επικίνδυνη για τον υποτιθέμενο αδερφό του αλλοεθνή η ομοεθνή. 
Τι του ψιθυρίζει στην αυτάρα του ο αντιπαθής αφέντ; "Μήπως αντί να κοιτάς τα πλούτια μου, τις επαύλεις μου, τις γκομενάρες μου, να σε έβαζα σε κάποιο ληστρικό τάγμα αρπαγής πλούτου άλλων; αλλοεθνών, κομμουνιστών, απίστων;" 
Ο (παλι-)ανθρωπάκος φτιάχνεται, έτσι κι αλλιώς γι'αυτόν ο πλούτος είναι αυτό το άμεσο πράμα που είναι διανεμόμενον, ο αφέντης και αυτός είναι άρπαγας ("μαγκιά του" λένε όλοι οι καφενόβιοι) και κάαθεται (κάτσε εσύ λαουτζίκο να νομίζεις πως ο αφέντ κάθεται, και η τύχη σου δουλεύει), ας προσχωρήσουμε λοιπόν, λέει ο (παλι-)ανθρωπάκος αυτός. 
Αρκετά τον χλευάσαμε, τον κατηγορήσαμε, τον υποψήφιο γερμανοτσολιά, τον εθνικοσοσιαλιστή εργάτη και μικροαστό που μισούσε τον "Εβραίο", τον τουρκο-όχλο που έσφαζε και βίαζε ελληνόπουλα επειδή του το είπανε οι κεμαλιστές άρπαγες ότι οι "πλούσιοι ρωμηοί φταίνε". Να πάει στην κόλαση.
Ας δούμε ποιός είναι επίσης υπεύθυνος, που δεν είναι στην κόλαση αλλά ζεί παραδείσια πάνω στα "δικαιωμάτά" του ιδιοκτησίας, ελέγχου, νομής. Ποιός είναι η προσωποποίηση της δομικής (δομοποιημένης) υλικής στέρησης όλων των ηθικών ή μη-ηθικών λαϊκών υποκειμένων; 
Δεν είναι ο στρατηγός της παραγωγής, δηλαδή ο καπιταλιστής; 
Δεν είναι ο στρατηγός της παραγωγής και στρατοπαραγωγής, δηλαδή ο στρατοφεουδάρχης; 
Δεν είναι ο στρατηγός της πίστης, Δεσπότης και Μουλάς και Ιμάμης; (ΟΥΣΤ)
Πίσω από κάθε διάστρεψη της λαϊκής ανάγκης, πίσω από κάθε εμβιωτικό τακτικισμό, τυχοδιωκτισμό, εγκληματισμό, αχρειότητα, βρίσκεται η δομική υλική αποστέρηση που εκπροσωπούν και ενεργοποιούν οι αφέντες της παραγωγής. 
Οι αφέντες λαοί, τα αφεντικά έθνη που είναι η διεστραμμένη μορφή του έθνους-λαού ανακύπτουν, προκύπτουν άμεσα από την (μη αρχέγονη, μαλάκες) την κάθε αποστερημένη εθνολαϊκότητα που διαμεσολαβεί νοητικά και προθεσιακά την αποστέρησή της με ιδέες αναδιανομής του προϊόντος. 
Είναι το ισχυρότερο επιχείρημα εναντίον της εθνολαϊκότητας (και της λαϊκότητας) το επιχείρημα που τονίζει αυτήν ακριβώς την νομοτελειακή εκτροπή της εθνολαϊκότητας στο χυδαίο σημείο της επιθυμίας της άμεσης αναδιανομής. 
Βέβαια ο εθνολαός είναι το αντικείμενο, θύμα-θύτης, αυτής της δομής αποστέρησης, είναι κάτι που δεν είναι μόνον (ευτυχώς) καθηλωμένο στην δομή αποστέρησης. Αλλά ας προχωρήσουμε, βαθύτερα μέσα στον βόρβορο της οντολογικής "τακτικότητας" της λαϊκής ύπαρξης:
Ας υποθέσουμε πως ο λαϊκός αδερφός μας (που όπως είδαμε πολλές φορές είναι αξιαγάπητος, μερικές φορές αισθάνεσαι πως είναι ικανός να σου φάει το λαρρύγγι) "ανεβαίνει" επίπεδο.
Στοχάζεται "σοσιαλιστικά" για τα μέσα παραγωγής. 
Του έχουν ζαλίσει τα όργανα οι συγγενείς, φίλοι που έχουν διαβάσει το δοκίμιον τάδε-δείνα μαρξισμού πρώτης δημοτικού, του τα έχουν ζαλίσει πραγματικά τα όργανα με την ατομική ιδιοκτησία της παραγωγής και έχει αποφασίσει να το εξετάσει το θέμα, στο μεσοδιάστημα μεταξύ μπυραρίας, πάμπ, ποδοσφαίρου, σεξ, και αγώνα να βρεί δουλειά ή να την κρατήσει αν την έχει βρεί. Κουτσά στραβά καταλαβαίνει, δεν είν΄χαζός ο άνθρωπος, επείγεται μόνον, δεν έχει χρόνο να διαβάσει βιβλιοθήκες όπως αυτός ο φίλος του που αποτρελλάθηκε, η μόρφωση φέρνει παραμόρφωση, λέει και ξαναλέει. 
Διαβάζει και Μπακούνιν, αλλά επειδή είναι και πολύ μάγκας, και κάθε μάγκας πρέπει να είναι σε όλα, και σε μπουρδέλα και σε παράξενα μέρη (όπως τότε που ήρθε από το χωριό, στο στρατιωτικό του, και τον πήγανε στους τραβεστί), επειδή λοιπόν είναι πολύ μαγκίτης το παιδί και ξήγας και καλό παιδί, ρίχνει και ένα βλέφαρο σε εθνικιστικά περιοδικά, σε βιβλία για την παγκόσμια συνωμοσία, και πάνω από όλα γλιέπει και αυτές τις εκπομπές που μιλάνε για τους απέραντους κρυμμένους πόρους αυτού του έθνους μέσα στα βάθη της γης του. 
Την συνέχεια την καταλαβαίνετε. 
Όσο του ζαλίζουν τα όργανα οι αναρχοκομμουνιστές φίλοι, συνάδελφοι, συγγενείς, αυτός κάνει τον μαρξοκομμουνιστικό καϋμό τους λαϊκό άσμα για μια εθνοκοινωνία δίκαια, όπου οι ξένοι άρπαγες δεν αφήνουν το δικό μας κεφάλαιο (χρειάζεται και αυτό) να παράγει πλούτο, να φάμε και μεις. 
Και συνεχίζουν αυτοί να μιλάνε για την δικαιοπαγκοσμιοκοινωνία και συνεχίζει αυτός να μιλάει για την δικαιοεθνοκοινωνία. 
Κάτι εδώ είναι στρατηγικά στρεβλόν, δηλαδή μη στρατηγικό μη πολιτικο-στρατιωτικά εφικτό και διαυγές, δεν το βλέπετε; 
Το επαναλαμβάνω: 
Κάτι, αν θέλετε, είναι πολιτικο-στρατιωτικά στρεβλόν, από την έποψη ας πούμε και του χαζολαϊκού (υπόψιν μας και η επικίνδυνη/ακίνδυνη ανοησία του και η ατυχία του να ζει με τον φόβο της μη επιβίωσης, για να καταλάβουμε το νοητικόν πρόβλημα), αλλά και από την έποψη των υποτίθεται έξυπνων μαρξο-αναρχο-στρατηγών (τους βάζω μαζί, γιατί από μακριά μοιάζουν οι άνθρωποι) που αντικρύζουν τις ως άνω εικόνες σαν πραγματικά σκατά χωρις να αναγνωρίζουν ότι είναι εν πολλοίς δικά τους μεταλλαγμένα σκατά. 
Θα συνεχίσουμε αύριο, η παραμεθαύριο, ή παρα-παραμεθαύριον και με αυτούς τους παραπλανημένους (μαρξο-αναρχο-στρατηγούς) αν και όπως είδατε επιδιώκουμε πλέον την ισορροπία στην καταστροφή (πιάνουμε και τους "εθνικώς" σκεπτόμενους σγά σγά, πολύ τους αφήσαμε)...



Ι.Τζανάκος 

2 σχόλια:

  1. Αγαπητέ Blogοδεσπότα,

    Σού έχω γράψει και στείλει ένα σχόλιο στην ανάρτηση ΣΟΥ που φέρει τίτλο “Σημειώσεις για τον ιδεολογικό πόλεμο”..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Απάντησα στο ευγενικό σου σχόλιο, ελπίζω επαρκώς-επεξηγηματικώς...

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..