Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Τρίτη, 30 Ιουνίου 2015

Ποιοί ξέρουν;





Θα υπάρξει σήμερα αύριο "συμφωνία" και ακύρωση του δημοψηφίσματος;
Αν υπάρξει συμφωνία και αναβολή είναι προφανές πως επιβεβαιώνονται όλες οι καταρχήν υποψίες, μίση, κριτικές, βρισίδια για τον συριζα(ανέλ).
Αν..
Αν όμως αυτό το αν γίνει όντως, ρωτάω το εξής, με μια ρήτρα στο ερώτημα:


Ρήτρα
Υποθέτουμε πως όντως δεν υπάρχει πάντα τυχαία δυναμική, αλλά μερικές φορές ένα είδος προκαθορισμού, προσχεδιασμού κάποιων γεγονότων, και πως μερικοί "ξέρουν". 
Μπορεί και να μην υπάρχει τελικά προκαθορισμός, σίγουρα δεν υπάρχει πάντα προκαθορισμός, άρα δεν εμπλεκόμεθα ντε και καλά με "συνωμοσιολογίες".
Άν όμως υπάρχει τότε όντως κάποιοι "ξέρουν".
Το ερώτημα τώρα:

Ποιοί ξέρουν;
Ποιοί ήξεραν;

ΤΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΡΑΤΗΣΕΤΕ:
Και για να σας  προλάβω, ακόμα κι αν γίνει τελικά δημοψήφισμα, σίγουρα υπήρξε και υπάρχει εσωτερική πληροφόρηση και εσωτερική διεργασία για αναστολή του δημοψηφίσματος, άρα μάλλον πάλι κάποιοι ήξεραν και ξέρουν.

Επανάληψη
Ποιοί ξέρουν;
Ποιοί ήξεραν;

Κάποιοι πρέπει να ιδρώσουν από την αγωνία, γιατί είναι δυνατόν να καταλάβει κάποιος τυχαίος και γραφικός πως ξέρουν, και ξέρουν αυτοί που ξέρουν ότι πιά κάποιοι ξέρουν ότι αυτοί ξέρουν...



Υστερόγραφο
Μην σκέφεστε μόνον τους συνήθεις ύποπτους..




Ι.Τζανάκος 

Σάββατο, 27 Ιουνίου 2015

Πολιτικές επισημάνσεις / Σημείο 2 / Το γελοίο δημοψήφισμα..




Όπως σας είπα σε αυτό το σημείωμά μου θα ασχοληθώ, πολύ σύντομα, με το "δημοψήφισμα" και την πρακτική της κυβέρνησης συριζα-ανέλ.
Όπως έχω αναλύσει παλαιότερα, ο μοναδικός λόγος για τον οποίο ο συριζα θα ωθούνταν σε μια μορφή ρήξης με την ευρωπαϊκή ένωση θα ήταν η ίδια η συμπεριφορά των ευρωβρυκολάκων. 
Μέχρι τελευταία στιγμή η κυβέρνηση διαπραγματεύτηκε κάποια ντόπια εθνοαστικά συμφέροντα με ελάχιστη πραγματική αξιοπρέπεια, συγκρινόμενη ως αξία με την ίδια την αξία της αξιοπρέπειας και όχι με τα σκατόμετρα ανθρώπων όπως ο βουρκοποταμίσιος. 
Μέχρι και σήμερα, μετά από τέτοιο φτύσιμο, ο Βαρουφάκης σχεδόν ικέτευε για μιάν ευκαιρία ανανέωσης της διαπραγμάτευσης. 
Το γεγονός πως ο Τσίπρας έφτασε στο απόλυτο αδιέξοδο πρέπει να μας κάνει εντύπωση; 
Όλο το σχήμα "διαπραγμάτευση με βρυκόλακες για λιγότερο αίμα" είναι εξαιρετικά απίθανο να είχε άλλο αποτέλεσμα. Αυτό ήταν αναμενόμενο ως ένα σημείο. 
Αλλά από ποιούς τελικά; 
Σίγουρα όχι από τον "απλό" λαό, αλλά και όποιον δεν είναι χωμένος στις καταβόθρες της εξουσίας. 
Σήμερα ξέρουμε ότι όλα είχαν έναν βαθμό προκαθορισμού, και αυτό δεν έχει καμμία σχέση με την συνωμοσιολογική αντίληψη της πραγματικότητας. 
Όσοι αφήσαμε ένα μικρό περιθώριο ολοκληρωμένου συμβιβασμού στην πρώτη συγκυρία της "ενδοαστικής" αντιπαράθεσης το κάναμε στο πλαίσιο της άγνοιάς μας και της σχηματικότητας των θεωριών και των αναλύσεων όταν στερούνται πληροφοριών.        
Στην πραγματικότητα το "παιχνίδι" αρχίζει τώρα, και ο συριζα έχει την απόλυτη ευθύνη για το γεγονός πως το "παιχνίδι" έγινε πίσω από τις κουρτίνες και συνεχίζει να γίνεται πίσω από τις κουρτίνες.
Τώρα δεν αποκαλύφθηκαν όλα πίσω από τις κουρτίνες, αλλά η πρώτη σκηνή. 
Πίσω και από αυτή τη σκηνή κρύβονται άλλα πράγματα σκοτεινότερα τα οποία διαχειρίζεται από κοινού με αυτούς που τώρα υβρίζεται και ασχημονεί υβριζόμενος και συκοφαντούμενος. 
Το αποτέλεσμα, το τελικό αποτέλεσμα θα είναι άθλιο όπως και να υπάρξει, ακόμα και στην "καλύτερη" περίπτωση που θα ήταν ένας μικρός έστω βαθμός εθνικής ανεξαρτησίας, της άρχουσας τάξης και της ίδιας της αστικής κοινωνίας. 
Το πλαίσιο είναι σαφές και δεν περιέχεται στα όποια, έστω έμμεσα, ερωτήματα που τίθενται στον πληθυσμό. 
Για να "βγεί η κατάσταση" αυτό θα γίνει με μικρότερο το παραγωγικό πλαίσιο, με ή χωρίς ευρώ, αυτή είναι η στρατηγική επιλογή του συριζα και αυτή είναι μια επιλογή που του παραδόθηκε ακέραια από τους προηγούμενους και την επεκτείνει με ελεεινό τρόπο, χωρίς τυχοδιωκτισμό αλλά με απόλυτη συνέπεια. 
Η αυτο-τοποθέτηση της κοινωνίας στο εθνικά υπόρρητο, το εθνικά αναγκαστικό, το εθνικά τυχαίο, το εθνικά συνεπαγόμενο και όχι το εθνικά παράγον, αποκτά μόνιμα χαρακτηριστικά. 
Όλο αυτό εκφράζεται τέλεια με την μορφή του "δημοψηφίσματος", αν γίνει τελικά. Πρόκειται για μια γελοιότητα στην μορφή του, εφόσον ερωτώμεθα για κάτι που ήδη δεν υπάρχει, όσο υπήρχε βέβαια. Φανταστείτε. Αυτό είναι το συμβολικο-πολιτικό αποτέλεσμα όλων των αστικών δυνάμεων και ο συριζα είναι η κορύφωση της κωμικοτραγωδίας του μη-λεχθέντος.
Είναι απόλυτα θεμιτή η ψήφος ΟΧΙ. 
Αλλά πρέπει κανείς να ξεπεράσει το γεγονός πως όλη του τη ζωή θα σκέφτεται πως έχει υπάρξει μαλάκας, ακόμα κι αν η δυναμική του ΟΧΙ θα έχει το καλύτερο, μη συριζαίικα προβλεπόμενο αποτέλεσμα..











Ι.Τζανάκος

Πολιτικές επισημάνσεις / Σημείο 1



Η κρισιμότητα των περιστάσεων με οδηγεί στην προσωρινή μερική εγκατάλειψη του εξπρεσιονισμού σαν τρόπου γραφής.
Πρέπει καταρχάς να μιλήσουμε ψύχραιμα και αδιάφορα για τα πράγματα χρησιμοποιώντας την στοιχειώδη Λογική. 
Για ποιό πράγμα καλούμαστε να αποφασίσουμε;
Πριν η λογική μας χλευάσει την κάπως γελοία ακαθοριστία της συγκεκριμένης μορφής τού ερωτήματος τού δημοψηφίσματος πρέπει (η λογική μας) να χλευάσει την 5ετή ρητορική των δυνάμεων που στήριξαν τα μνημόνια και την επέμβαση των ευρωκαπιταλιστικών δυνάμεων.
Αυτό προϋποθέτει μιαν εκτεταμένη ανάλυση και μια πολύ επιτυχημένη συμπύκνωση των ιδεολογημάτων και των πολιτικών και ηθικο-πολιτικών επιχειρημάτων των "δανειστών", και μιαν ευκρινή διάλυσή τους.
Αλλά αν το κάνουμε αυτό θα έπρεπε να αναλύσουμε και την "λογική" των εδώ υποστηρικτικών (προς αυτούς) δυνάμεων. 
Είναι πραγματικά αδύνατο να συνοψίσουμε τόσα ψέμματα, τόση αθλιότητα, τόση αλητεία, τόσο αίσχος σε λίγες γραμμές.
Θα περιορισθώ σε λίγα κρίσιμα στοιχεία.
Σήμερα ξεκινάω με αυτό:
Η κρίση ξέσπασε στις Η.Π.Α και κάποια στιγμή "εμφανίστηκε" (και) στον αδύναμο κρίκο "Ελλάδα". 
Η θεμελιακή προβληματικότητα των οικονομικών δομών εντοπίζεται κυρίως στο λεγόμενο "παγκόσμιο οικονομικό περιβάλλον" και ενώ δεν είναι ορθό να πούμε πως η κρίση ήταν απλά εισαγόμενη σίγουρα δεν ήταν απλά το αποτέλεσμα των ενδογενώς προβληματικών δομών του ελληνικού καπιταλισμού. 
Δεν αμφισβητούμε βέβαια την ιδιαίτερη προβληματικότητα του ελληνικού καπιταλισμού, όπως και να την εννοήσει κανείς. 
Δεν θα επεκταθώ σε λεπτομέρειες.
Το λέω αυτό όμως γιατί κατά την προσπάθεια εφαρμογής των δυτικο-καπιταλιστικών αποφάσεων υπήρξε μια γιγαντιαία επιχείρηση ενοχοποίησης του ελληνικού λαού εν γένει διά της ενοχοποίησης του ελληνικού καπιταλισμού ως "ελληνικού".
Αυτή η γιγαντιαία επιχείρηση ενοχοποίησης του ελληνικού λαού (ας υποθέσουν κάποιοι πως ακόμα και ο όρος "ελληνικός λαός" είναι μια κατασκευή, αλλά υπήρξε ενοχοποίηση ενός πληθυσμού, αυτό είναι μια πραγματικότητα), αυτή λοιπόν η γιγαντιαία επιχείρηση ενοχοποίησης του ελληνικού λαού είχε ως πρωτεργάτες της τους δυτικο-καπιταλιστές (Η.Π.Α και όλες σχεδόν οι χώρες της Ε.Ε -και η Ε.Ε βέβαια ως ολότητα- με τιμητικότατη αν και μη αναδεικνυόμενη την εξαίρεση της Ιταλίας).
Πέρα από τους πρωτεργάτες υπήρξαν και ντόπιοι συνεργάτες σε αυτήν την ενοχοποίηση. 
Ο ρόλος των ντόπιων συνεργατών ήταν ο αηδέστερος και σημαντικότατος. Ποιοί ήταν οι συνεργάτες στην γιγαντιαία επιχείρηση συκοφάντησης του ελληνικού πληθυσμού;
Διαχρονικά και χρονικά περιορισμένα στην συγκυρία που εξετάζουμε: 
Η Νέα Δημοκρατία.
Το ΠΑΣΟΚ από την εποχή του Σημίτη και μετά και τα νεοπασοκοειδή σχήματα (Ποτάμι).
Ένα σημαντικό κομμάτι της διανόησης (" ευρωπαϊστικής") μέρος του οποίου ήταν και ευρω"κομμουνιστές" διανοούμενοι και γενικά κάποια τμήματα του αριστερού και του αναρχο-αυτόνομου χώρου.
Πριν μιλήσω για τον συριζα, τους ανέλ και τις σημερινές τους πρακτικές, ξεκαθαρίζω κάτι για τους προηγούμενους.
Με τους προηγούμενους υπάρχει πλέον ένα πράγμα που διαμεσολαβεί την σχέση μας, και αυτό το πράγμα δεν λέγεται. 
Θα το πω πιό ήπια. Δεν υπάρχει τίποτα που να μας σχετίζει με αυτούς όλους εκτός από ένα αβυσσαλέο χάσμα. 
Το προτιμότερο για μένα θα ήταν αυτές οι διανοητικο-πολιτικές "ελίτ" να πέσουν μέσα σε αυτό το χάσμα και να πάψουν να μας απασχολούν. Σαφής είμαι..
Αυτό όμως που είπα πρέπει να γίνει σαφές και σε πολλούς συντρόφους και φίλους που σπεύδουν να τηρήσουν ίσες αποστάσεις, για να μην αναφερθώ σε κόμματα. 
Ίσες αποστάσεις υπάρχουν σε πολλά άλλα θέματα, ίσως ουσιαστικότερα στην πράξη, απέναντι στις δύο μερίδες του κατεστημένου, αλλά όχι σε αυτό, το οποίο είναι ιδιαίτερα κρίσιμο.
Απορώ με την τύφλωση μερικών φίλων.
Με τους παλαιοδωσίλογους που αναφέραμε πριν (+ κάτι αχρείους που έχω επισημάνει και δεν θα τους ξανα-αναφέρω) δεν υπάρχει καμμία κουβέντα. Δεν ανασταίνουμε νεκρούς.
Στο επόμενο σημείωμά μας θα μιλήσουμε για σύριζα-ανέλ και δημοψήφισμα..



Ι.Τζανάκος

(συνεχίζεται)
 

Μιά ακτίνα..



Είναι η αγάπη ένα βλέμμα που καλεί στην απέραντη αντανάκλαση του είναι αν το βλέμμα είναι το έσχατο βλέμμα και όχι ένα βλέμμα που συνθέτει την ζωή με τις ανάγκες της και τις επιτεύξεις της.
Αλλά το βλέμμα της είναι το βλέμμα και όχι το απέραντο. 
Είναι το βλέμμα της εντοπισμένο αν και άπειρο στην θάλασσα με τους κυματισμούς της, στην θάλασσα που δεν έχει άκρη και πέρας, σε έναν ουρανό που δεν υπόσχεται άλλο από τον εαυτό του.
Δεν σας αρκεί ένας ουρανός και θέλετε τις υποσχέσεις του;
Δεν μας αρκεί τίποτα πιά και αυτό θεωρείται ως το απέραντο;
Όχι, το απέραντο είναι ίσως το βλέμμα της και αυτό δεν αρκεί, γιατί τίποτα δεν αρκεί να το κλείσει σε ένα πέρας και σε ένα απέραντο που απαρτίζεται από πέρατα.
Ψάχνω σε ένα βάθος εντοπισμένο σε ένα πρόσωπο, σε μιαν ακτίνα του ήλιου που δεν επιστρέφει σε αυτόν κι ας είναι η μοναδική του ήλιου, ψάχνω σε ένα κάτοπτρο που σπάει όλα τα άλλα κάτοπτρα της "ζωής" μου, και δε μπορώ να πω άλλα.
Οι λέξεις δεν φλέγονται πιά ούτε τα νοήματα φλέγουν, οι σιωπές δε κρύβουν τη φλυαρία τους, οι λόγοι τις σιωπές τους, και άλλο δεν έχει νόημα να περιμένεις, τι να περιμένεις;
Το φως σκοτείνιασε του φωτός και συ σα να κρέμεσαι από μια σκάλα χωρίς τέλος, το σκοτάδι έπεσε. 
Κι όμως υπάρχει ένας πυθμένας που αντανακλά το απέραντο, είναι το απέραντο που παραμένει θνητό και θα χαθεί. Θα χαθεί, για όλους σας. Όχι για μένα..




Ι.Τζανάκος

Το βλέμμα..





Το έσχατο βλέμμα, το μη παρέκει της ψυχής, εμφανίζεται;
Δεν υπάρχει βλέμμα που να μην εμφανίζεται.
Δεν υπάρχει βλέμμα που να μην είναι ένα βλέμμα που βλέπεται.
Δεν υπάρχει βλέμμα που να μην είναι η επιφάνεια της αγάπης, η αγάπη η ίδια, η ζωή η ίδια.
Αλλά το έσχατο βλέμμα δεν έχει εντός του άλλα βλέμματα. 
Δεν έχει τίποτα κάτωθέν του ή μέσα του.
Με αυτή την έννοια το βλέμμα θα μπορούσε να ορισθεί ως μια τυπική επιφάνεια σαν κι αυτές επί των οποίων ολισθαίνουν όλες οι κριτικές της έννοιας (κατάστασης) του βάθους.
Όμως το βλέμμα είναι βαθύ σαν την άπειρη θάλασσα του ουρανού.
Το βλέμμα βλέπεται μέσα στο βάθος του, και εκείνο που είναι να κατανοήσουμε και να νιώσουμε είναι πως είναι δυνατόν κάτι έσχατο, κάτι που δεν έχει τίποτα κάτωθέν του και μέσα, να έχει αυτό το απέραντο. 
Γιατί, αν το απέραντο έχει ένα νόημα το έχει ως το βλέμμα που μας καλεί στην επιφάνειά του. 
Αυτή η επιφάνεια όμως είναι η επιφάνεια ενός πυθμένα που καλεί στην άπειρη θάλασσα του ουρανού, σε μιά θάλασσα που υπάρχει εκεί ψηλά χωρίς τέλος.
Ποιά είναι αυτή η θάλασσα, ποιός είναι αυτός ο ουρανός που βρίσκω στην αγάπη σου μετά από τόσα στρώματα, μετά από τόσες βυθίσεις όλο και πιο βαθιά στο βλέμμα σου;
Τι άλλο υπάρχει βαθύτερα από το βαθύτερο είναι ένος βλέμματος; 
Θα ρωτάω εσένα και κανέναν άλλον.
Και θα μπορούσα να σε ρωτάω πάντα, θα μπορούσα να ζητήσω την αθανασία μόνο και μόνο για να ρωτάω το βλέμμα σου, μόνο και μόνο για να βυθίζομαι στο βλέμμα σου.




Ι.Τζανάκος

Απορίες..




Δεν έχουν κάποια συνάφεια με τον αδερφό τους, δεν τον αγαπούν δεν τον μισούν, δεν τον θέλουν δεν τον απαρνιούνται. 
Ο αδερφός τους, η αδερφή τους δεν υπάρχουν. 
Δεν χρειάζεται να έχουν πάθος εχθρικό, δεν χρειάζεται να έχουν πάθος συναδέρφωσης, πάθος καταστροφής, πάθος αδερφικό πάθος αιώνιο.
Τα μοναχοπαίδια της ύπαρξης.
Που ζούνε;
Σε ποιό μη πλανήτη;
Πως ζούνε;
 
 
 
Ι.Τζανάκος

Παρασκευή, 26 Ιουνίου 2015

Ο Λαφαζάνης ως έκφραση του ΕΙΝΑΙ (μιλάμε για Φιλοσοφία τώρα..)

lafazanis_152-200



Είναι η συμπύκνωση του παγκόσμιου ταξικού συσχετισμού δυνάμεων.
Προϊόν της βαθιάς στελεχοσοφίας του κκε.
Μη του μιλάτε.
Σκέφτεται το προοοοδευτικό μέλλον, την ζωή, την αγάπη, τον έρωτα, την εξάρτηση που φέρνει ο γάμος, μόνο από τα μέσα μπορείς να ξέρεις τι συμβαίνει σε ένα ζευγάρι, σε έναν γάμο, σε μια σχέση, σε ένα κίνημα, σε ένα Κράτος..




ΕΝΕΣΗ ΑΡΙΣΤΕΡΗΣ ΡΕΥΣΤΟΤΗΤΟΣ
Αποτέλεσμα εικόνας για ένεση











Καλλιτεχνική επιμέλεια:
Ιωάννης Τζανάκος
Υπάλληλος αριστερώνε ανθρώπωνε υπουργώνε που ζούνε δράμα

Ήντουσταν αριστεροί..



Σήμερα ανακάλυψα πως μια παλιά συμφοιτήτριά μου είναι βουλεφτής συριζα. Όταν ήμανα (ήμουνα σε δυτικομωραϊτικη διάλεκτο) στο πανεπιζήμιο αυτή η καλή συντρόφισα και άλλοι σύντροφοι ήντουσταν (ή ήσαντε) στην α-συνέχεια και τώρα είναι συριζα αριστρά αλλά μπορεί να γίνει ήντουσταν (ήσαντε) συριζα, τώρα στην αντιπολίτεφση στσης βουλής αν και είναι πάλι σε αριστερή αντιπολίτεφση όπως είπαμε. Οπότε τι ήσαντε και ήντουσταν..
Είναι και παραείναι, αλλά εγώ θυμάμαι τι ήντουσταν( ήσαντε) όλοι και δεν ξεχνώ πόσο "δεξιός" ήμανα για τα μέτρα αυτών που ήντουσταν (ήσαντε) πολύ αριστεροί τότε και τώρα και πάντα, αμήν.
Ψυφίσται τους, είναι το μοναδικό ήσαντε που ήντουσταν σε αυτόν τον μάταιο δεξιό κόσμο που είναι..





Ι.Τζανάκος
που ήμανα πάντα αυτό που ήμανα.. 

Πέμπτη, 25 Ιουνίου 2015

Η ανύπαρκτη αριστερή τσίπα..



Η "εθνικά κυρίαρχη" αστική τάξη και τα αριστερά παρακολουθήματά της βρίσκεται σε φάση αγώνα. 
Αγωνίζεται να υπάρξει υποταγμένη αλλά να υπάρξει και οι υπόλοιποι στη χώρα να πάνε να βρούν πως θα ζήσουν.
Υπάρχει διαφωνία μέσα στους  κόλπους της αστικής τάξης για τον βαθμό υποχώρησης της σχετικής της αυτονομίας απέναντι στους μεγάλους ευρωκαπιταλιστές και τους αμερικάνους σούπερκυρίαρχους.
Έτσι είναι η ζωή, σκληρή, στο αριστεροκαπιταλιστικό-δεξιοκαπιταλιστικό σύστημα.
Αν οι αριστεροκαπιταλιστές ζορισθούν και πάνε για φούντο θα καλέσουν τον λαό, το έθνος, τους εργαζόμενους σε αντίσταση.
Και το έθνος, ο λαός, οι εργαζόμενοι θα πρέπει να ακολουθήσουν τον αριστερό αστισμό στον αγώνα της ύπαρξής του για να έχει και αυτός ο κακομοίρης ευρωλαός ένα κομματάκι ύπαρξης;
Έτσι όπως πάνε τα πράγματα θα πρέπει να υπάρξουν γρήγορα ξεκαθαρίσματα καταστάσεων και να σχηματισθούν τα τελικά όρια, για να δούμε με ποιούς "αριστερούς" θα μιλάμε, αλλά από την άλλη η υπομονή μας εξαντλείται.
Το να κάθεται ο κάθε φιλοσοφάκος (Σ.Κουβελάκης) και ο κάθε αριστεράκος του Ισκρα, της ανταρσυα, της αριστερής αριστερότερης υπεραριστερότερης τάσης του έξω δεξιά ευρωπαϊσμού να καλεί σε μια πιθανή αντίσταση, χωρίς έστω ΤΩΡΑ να έχει βγεί στα κάγκελα, είναι το εξοργιστικότερο όλων ακόμα και των δωσιλογικών παραληρημάτων του μαύρου μετώπου της "εθνικής ενότητας". Δεν υπάρχει αριστερή ντροπή, τσίπα, αξιοπρέπεια. Μόνο για "ήθος" στο λέγειν και το ξελέγειν και κουραφέξαλα ξέρουν να μιλάνε.



Ι.Τζανάκος

Βρυκόλακες και κλόουν..



Το ερώτημά μου είναι το εξής: 
Είναι ο Σαμαράς εθνικιστής; 
Είναι ο Καραμπελιάς εθνικιστής;
Θα πείτε, μα έχουμε δύο ερωτήματα.
Όχι, δεν έχουμε δύο ερωτήματα και στην ουσία δύο πρόσωπα, αλλά ένα ερώτημα και ένα πρόσωπο.
Ο Σαμαροκαραμπελιάς (ή Καραμπελοσαμαράς) είναι αυτό που λέμε δεξιός εθνικιστής που δεν είναι φασίστας.
Δεν είναι ο (οι) άνθρωπος (άνθρωποι) φασίστας (φασίστες) αλλά απλά δεξιός (δεξιοί). 
Ο Καραμπελιάς βρυκόλακας του Σαμαρά βγαίνει τις νύχτες και πάει σε ένα μασκέ πάρτυ ιδεολογικής αιμοποσίας διαρκείας που διοργανώνουν πρώην αριστεροί που υποδύονται τον προηγούμενο εαυτό τους και το πρώι φέρνει φρέσκο αίμα στον Σαμαρά του Καραμπελιά. Αυτός το βγάζει στην λαϊκή αγορά κατά το μεσημεράκι με την πιστοποίηση της Ακαδημίας Αθηνών και συσκευασία νέας δημοκρατίας με την εμπορική επωνυμία "εθνική ενότητα".
Το προϊόν θα μπορούσε να ονομασθεί και "εθνική ενότητα εναντίον της εθνικής κυριαρχίας" ή "για πάντα δούλοι, μένουμε Ευρώπη, ελάδα θρησκεία δημοκρατία".
Το προϊόν είναι το ανταγωνιστικό του προϊοντος που πλασάρουν οι ευρωαριστεροί κλόουν με την εμπορική επωνυμία " ελάδα ευρώπη δημοκρατία οικολογία φεμινισμος αριστερα δικαιοσυνη έρωτας κατανοηση ευρω δραχμή ευρώ δραχμη έρωτας κατανόηση συριζα θα σας τρελάνουμε''.
Το προϊόν αυτό δεν παράγεται νύχτα, είναι η παραγωγή του ντάλα μεσημέρι σοσιαλισμού της κατανόησης και της αγάπης, χωρίς αίματα και βρυκόλακες, αλλά με σεξ.





Ι.Τζανάκος

"Εθνική συνεννόηση"



Σχόλιο
Ιωάννης Τζανάκος
Κωλύομαι να χρησιμοποιήσω τους πρέποντες χαρακτηρισμούς για νδ-πασοκ-ποτάμι.
Δεν ξεχνάμε βέβαια τον συριζα-ανέλ και την κατάντια που έφερε σε έναν ολόκληρο λαό, με ευθύνη του "ευρωλαού", αλλά ο τρόπος κίνησης των παραπάνω (νδ-πασοκ-βουρκοπόταμο) προκαλεί συγκεκριμένες σκέψεις, θυμίζει συγκεκριμένες ιδιότητες, και φέρνει σκέψεις που δεν λέγονται.
Υπάρχουν και δικαστήρια, και είμεθα φτωχοί για να μιλάμε ελεύθερα.
Δεν υπάρχει ελευθερία του Λόγου, πρόκειται για ένα παραμύθι. 
Το μόνο που υπάρχει ως δυνατότητά του σε ένα πλαίσιο υπέρβασης των πλαισίων, και όχι ως ελευθερία πράξης κατοχυρωμένη σήμερα, δεν λέγεται ούτε αυτό, αλλά αυτό μπορεί να υπάρξει και χωρίς να λέγεται..
Εκεί οδηγούν τα πράγματα οι σοφοί, ξένοι και ντόπιοι, του αστικού κόσμου..
Πρόκειται για την "εθνική κυριαρχία" όπως λένε και οι αριστεριστές (δυστυχώς μερικές φορές και το κ.κ.ε) που δεν έχει "νόημα" να την υπερασπιζόμαστε γιατί υπάρχει δήθεν μόνον και μόνον γιατί έχουμε έθνος-κράτος.

Πάρτε στην μούρη τώρα την "εθνικά κυρίαρχη" αστική τάξη και κάντε και μια φορά αυτοκριτική για τις ψευδομαρξολογίες σας που κάθησα και να τις συζητήσω ο καλοπροαίρετος.







"ΕΘΝΙΚΗ ΣΥΝΕΝΝΟΗΣΗ" 

Πρόταση Κουμουτσάκου: Ολοι οι αρχηγοί είναι στις Βρυξέλλες -Να τους καλέσει ο Τσίπρας


Ο βουλευτής της ΝΔ Γιώργος Κουμουτσάκος επανέλαβε τη θέση του κόμματος του για εθνική συνεννόηση.
Με αφορμή την παρουσία όλων των πολιτικών αρχηγών της ευρωπαϊκής επιλογής στις Βρυξέλλες ζήτησε από τον Αλέξη Τσίπρα να έχει συνάντηση μαζί τους πριν τη συνεδρίαση του Eurogroup.
Η ανάρτηση στο facebook του Γιώργου Κουμουτσάκου
Οι στιγμές είναι ζωτικά κρίσιμες. Ο Πρωθυπουργός έχει την ευκαιρία και την υποχρέωση να κάνει πράξη την εθνική συνεννόηση έστω και την ύστατη ώρα όπως έχει ζητήσει η Νέα Δημοκρατία και ο Πρόεδρός της εδώ και καιρό. Οι Πολιτικοί Αρχηγοί της ευρωπαικής επιλογής είναι όλοι στις Βρυξέλλες. Ο κ.Τσίπρας να ζητήσει συνάντηση μαζί τους πριν τη συνεδρίαση του Eurogroup. Πρώτα η Ελλάδα. Εθνική συνεννόηση τώρα.

Τετάρτη, 24 Ιουνίου 2015

Πόλεμοι ή πόλεμος;




Να λοιπόν που έχουμε έναν γενικό χάρτη του (άθλιου) μέλλοντός μας και μπορούμε να σχεδιάσουμε. Τι όμως να σχεδιάσουμε;
Για να μην έχετε αυταπάτες θα σας τα ξεκαθαρίσω. 
Το μόνο που μπορούμε να σχεδιάσουμε πάνω σε αυτό τον χάρτη των κοινωνικο-ταξικών, πολιτισμικών, εθνοτικών και άλλων αντιθέσεων και προκαθορισμένων συγκρούσεων είναι πολέμους.
Όχι έναν πόλεμο αλλά πολλούς πολέμους που πιθανόν θα συγκεντρωθούν σε έναν αν τυχόν η εργαζόμενη τάξη (εργ.τάξη και άλλοι ακτήμονες ή μικρο-ιδιοκτήτες) τολμήσει και παρουσιασθεί στο προσκήνιο της ελληνικής πολιτικής και "γεωπολιτικής" σκηνής. 
Και τότε όμως θα υπάρχουν πολλοί πόλεμοι ή μάλλον πολλά μέτωπα και παράδοξες συμμαχίες σε ένα μακροχρόνιο τακτικο-στρατηγικό πλαίσιο.
Η μετατροπή των πολλών πολέμων, οι οποίοι θα μπορούσαν να περιγραφούν και ως "πολλά μέτωπα" πάνω από δύο κοινωνικών ομάδων που τείνουν να συγκεντρωθούν σε δύο βασικούς πόλους, σε έναν πόλεμο δεν είναι υπόθεση σχεδίων επί χάρτου (χάρτη) διότι ο χάρτης είναι προκαθορισμένος και η αλλαγή του δεν θα είναι το αποτέλεσμα της φαντασιακής πράξης ενός τρελλού ή αισιόδοξου στρατηγού που θα ήθελε να έχει έναν και μοναδικό εχθρό για να καθαρίσει την φάση με σχετική ευκολία. 
Κάποιοι πιστεύουν πως αυτή η πολυδιάσπαση των μετώπων και των "στρατοπέδων" προς μάχη είναι το επίτευγμα των αλλότριων ταξικών δυνάμεων, ή το "αντίθετο" (λένε οι εχθροί των προηγούμενων) αποτέλεσμα (πάλι) των "αντεθνικών" αλλότριων δυνάμεων.
Κούνια που τους εκούναγε όλους, κοιμούνται όρθιοι..
Μόνο που εδώ, στο ανατολικο-μεσογειακό και μεσοποταμιακό/μεσανατολικό σκηνικό που ζούμε, τα πράγματα είναι και θα είναι μπερδεμένα από πολλούς συντελεστές που παρεπιπτόντως οι δυτικοί παίζουν στα δάχτυλα αν και είναι και οι ίδιοι εμπλεκόμενοι σε ένα παιχνίδι που δεν το ελέγχουν και απολύτως (μπορεί δηλαδή να σκάσει στα χέρια τους, και εν πολλοίς ήδη έχει σκάσει).
Τουλάχιστον στην αρχή ο πόλεμος θα είναι πόλεμοι και οι πόλεμοι αυτοί θα είναι η μοναδική μορφή πολέμου. 
Υπάρχουν τα ζητήματα της ενεργειακής πολιτικής του δυτικού ιμπεριαλισμού και της ρώσσικης αυτοκρατορίας, τα θέματα που εγείρονται με την καταλυτική παρουσία του Ισραήλ στον χώρο, τα θέματα του Κουρδιστάν, του "ισλαμο"φασισμού, υπάρχει το θέμα της πληθυσμιακής έκρηξης του αραβικού κόσμου, της μετανάστευσης, υπάρχει βέβαια το βαλκανικό θέμα (που δεν έχει επιλυθεί, εκτός αν νομίζει κανείς πως η συγκεκριμένη μορφή καντονοποίησης στην Βοσνία είναι και το ιδανικό κλειδί λύσης τέτοιων θεμάτων). 
Υπάρχουν τα θέματα συσχέτισης εθνικής παράδοσης και οικουμενικότητας, επιστροφής στις ρίζες της νεωτερικότητας και της προ-νεωτερικότητας στις συνθήκες οριακών πολιτισμών (Ισλάμ-Δύση, Ορθοδοξία-Δύση).  
Και βέβαια υπάρχει το θέμα φασιστική Τουρκία, αν και αυτό δεν έχει σημασία για τους περισσότερους στην Ελλάς στο συγκεκριμένο του πλαίσιο (ποιός ασχολείται;)
Και βέβαια υπάρχουν όλα αυτά και άλλα στο αμιγώς "οικουμενικό" τους πλαίσιο σε συνθήκες παγκοσμιοποιημένου ιμπεριαλιστικού καπιταλισμού.
Όλα τα θέματα αυτά αν και μπορούν θεωρητικά να συγκεντρωθούν σε δύο ξεχωριστούς κοινωνικούς πολεμικούς πόλους μάλλον προκαλούν την εντύπωση μιας πολεμικής πολυπολικότητας που δυσαρεστεί τους διάφορους θερμοκέφαλους της δι-πολικής θεώρησης για τις συγκρουσιακές δομές. 
Αυτοί οι τελευταίοι μη νομίζετε πως είναι μόνον οι αναλυτές και οι θεωρητικοί αλλά και "απλός" κόσμος, δεξιά και αριστερά, που προτιμά τις "καθαρές" δι-πολικότητες για να ξεχαρμανιάσει την φανατίλα του αλλά κυρίως για να ευκολύνει την εικόνα του για την έννοια του πολέμου και την κατάσταση που αυτός σημαίνει. Είναι, θέλω να πω, εύκολο να φαντάζεσαι μόνον το "εμείς" και "αυτοί". 
Το να φαντάζεσαι πως υπάρχουν "εμείς" και "αυτοί" που είναι μονίμως συγκυριακά ένα "εμείς" απέναντι σε (άλλους) "αυτούς" αλλά παραμένουν ωστόσο "εμείς" και "αυτοί", είναι πραγματικά δύσκολο και δεν σε αφήνει να κοιμηθείς, ειδικά αν δείς πως ακόμα και μέσα στο στενό (πρώτο) "εμείς" υπάρχουν πάλι "εμείς" και "αυτοί". 
Ο πόλεμος-πόλεμοι θα είναι μοριακοί χωρίς ραγδαίες μεταβολές μετατροπής τους σε οργανικούς δι-πολικούς. 
Προσαρμοσθείτε και ενηλικιωθείτε.. 




Ι.Τζανάκος  

Τρίτη, 23 Ιουνίου 2015

Η εργασία ως "αξία"..





Όταν ακούω τους συναδέλφους στη δουλειά να μετράνε την ποσότητα της εργασίας τους νομίζω προς το παρόν πως βρίσκομαι στο "ιδανικό" μαρξιστικό περιβάλλον. 
Βρίσκομαι δηλαδή (νομίζω τότε) μέσα σε μια συζήτηση που περιέχει το ερώτημα για την "αξία" της εργασιακής (εργατικής) δύναμης έστω υπό το στρεβλωτικόν φως της αντιλήψεως ότι αξία έχει η εργασία (και όχι μόνον η περίφημη "εργασιακή δύναμη").
Αμέσως γεννιέται (ξανά και ξανά) το ερώτημα μήπως ακριβώς η διολίσθηση από την θεωρία της αξίας της εργασιακής δύναμης προς την αντίληψη περί μέτρησης της εργασίας καθαυτής περιέχει ένα βαθύτερο χάσμα μεταξύ της "αυθόρμητης" συνείδησης του ίδιου του εργαζόμενου και του πραγματικού θέματος που είναι η εργασιακή δύναμη ως αξία, εμπόρευμα κ.λ.π
Και αυτό το χάσμα μπορεί να προκαλείται από πολλά πράγματα. 
Καταρχάς περιέχεται στο γενικό ανταγωνιστικό πλαίσιο της συνύπαρξης αλλοτριωμένων παραγωγών που "επιθυμούν" να προτάξουν την μεγαλύτερη αξία ή αποτελεσματικότητα της εργασίας "τους" έναντι του συναδέλφου ανταγωνιστή τους μπροστά στα ορατά ή αόρατα μάτια του θεού εργοδότη κριτή.
Έπειτα όλο αυτό στηρίζεται -στην συνεπαγόμενη άραγε; από το προηγούμενο- "ψευδαίσθηση" της ατομικότητας μιας εργασιακής "μονάδας" σε σχέση με την ολότητα της εργασιακής-παραγωγικής διεργασίας.
Βέβαια υπάρχουν διαφορετικές εντάσεις στην συμμετοχή στην παραγωγική διεργασία, που γενικά διαφοροποιούν τον "φιλότιμο" εργαζόμενο από τον λουφαδόρο ή αδιάφορο. Αλλά αυτές οι διαφορές υπερτονίζονται από τους παραγωγούς και επίσης πολλές φορές υπάρχει και ένα είδος αλληλοσυκοφάντησης μεταξύ τους που θα έκανε έναν εξωτερικό παρατηρητή πραγματικά ανήμπορο να δει τις πραγματικές διαφοροποιήσεις.
Έχω άποψη προσωπική επ'αυτού. 
Λόγω της συγκεκριμένης αντισυμβατικής συμπεριφοράς μου (πάντα σε "μετριοπαθή" πλαίσια όμως) οι αχρείοι "συνάδελφοι" μού έχουν επιτεθεί ουκ ολίγες φορές (τις περισσότερες πίσω από την πλάτη μου) για το ποιόν ή το ποσόν της εργασίας μου. Εγώ ξέρω πως έχω κινδυνεύσει να πεθάνω (ειδικά παλαιότερα στο ΚΕΠΑ) από την προσπάθειά μου να βοηθήσω βασανισμένους συνανθρώπους (αναπήρους που στοιβάζονταν στο γκισέ που δούλευα), αλλά ένας "τρίτος" μπορεί να ακούσει ότι ο Τζανάκος είναι "κάπως", ένας μάλλον ακατάστατος "γραφικός" τύπος. Βέβαια όλη η "αναπηρική" Καλλιθέα και Νέα Σμύρνη με θυμάται ακόμα και δεν είναι λίγες φορές που με σταματάνε στο δρόμο άγνωστοι άνθρωποι για να με ευχαριστήσουν. Το οφείλω στον εαυτό μου να το δημοσιοποιήσω αυτό, αρκετά με τις προβατίσιες "σεμνότητες". Το θέμα μου όμως δεν είναι τελικά η προσωπική δικαίωση. Εχέσθην πατοκόρφως για αυτό το πράμα. Ό,τι έκανα και κάνω το κάνω για την ηθική μου πάρτη. Παρτάκιας καντιανός κανονικός είμαι, σε αυτό το επίπεδο της πρακτικής μου. Το θέμα μου είναι το εξής:
Πόσο μαλάκαι είναι οι συνάδελφοί μου;
Πόσο καραγκιοζάκια της εξουσίας του αφέντη;
Πόσο ψεύτες ελεεινοί και τιποτένιοι ο ένας απέναντι στον άλλον;
Υπάρχει ελπίδα με τέτοιο υλικό ανθρώπων; ή μήπως χαλιέμαι αδίκως με ιδέες και ουτοπίες που δεν έχουν κανένα έρεισμα;
Δεν το βάζω κάτω και προχωρώ βαθύτερα..
Μήπως η ίδια η εργασία ως αυταξία ή ως νόημα που "απαιτεί" την κεντρική του κυριαρχία είναι ένα άθλιο πράγμα αν δεν γονιμοποιείται έστω από κάτι ανώτερο και ουσιαστικότερο;
Ποιό μπορεί να είναι αυτό το ανώτερο και ουσιαστικότερο που δεν θα αφήσει την εργασία να ξεπέσει στην λογιστική ποσοτικοποίησή της;
Υπάρχει η ακραία και ανεδαφική ουτοπία κατάργησης της "εργασίας", αν και αυτή η ουτοπία δεν είναι όπως την περιγράφουν οι συντηρητικοί κριτές της απλά μια πρόφαση για την νωθρότητα ή την ανευθυνότητα.
Δεν μιλάω σε αυτό το ουτοπικό (αν και παρερμηνευμένο) πλαίσιο. 
Ξεκινάω με την αποδοχή της αναγκαιότητας της εργασίας και με την σημασία της ακόμα και όταν εννοείται και νοηματοδοτείται στο γενικό πλαίσιο της "αφηρημένης εργασίας" (σε καπιταλιστικό ή μετα-καπιταλιστικό πλαίσιο).
Το πρόβλημα είναι βαθύτερο, πολυπλοκότερο, σκληρότερο από ό,τι φαίνεται. 
Στην εργασία συγκεντρώνονται όλες οι πληγές της ανθρωπότητας, τα πάθη της, η κακομοιριά αλλά και η υπερβατικότητά της. 
Εκεί ενσωματώνονται τα πάθη και τα ψεύδη, αλλά και ένας ορίζοντας αληθείας που ποτέ όμως δεν τελεσφορεί.
Εγώ είμαι απογοητευμένος, δεν σας το κρύβω, με όλα αυτά, αν και δεν σκοπεύω να κάνω την ανάγκη καταστασιακή φιλοτιμία. Αυτό που ζητώ είναι το άλλο του Είναι της εργασίας και όχι μια φυγή στο πουθενά της ουτοπίας. 
Και φυσικά θα ήθελα οι συνάδελφοι να μην είναι τόσο άθλιοι..









Ι.Τζανάκος 

Κυριακή, 21 Ιουνίου 2015

Η πολιτική αδυναμία και μια μικρή βιομηχανική ιστορία..




Δεν ξέρω πραγματικά αν έχει νόημα να φθείρεται κανείς με την πολιτική τάξη των πραγμάτων σε μιαν αδύναμη πολιτικά χώρα.
Η πολιτική αδυναμία δεν είναι αντίστοιχη πάντα σε μιαν οικονομική ή στρατιωτική αδυναμία λαμβανομένων υπόψιν των αντικειμενικών δεδομένων.
Αυτό που φανέρωσε η κρίση σε αυτόν εδώ τον τόπο ήταν την πολιτική αδυναμία ως χαρακτηριστικό όλων των ταξικών και πολιτικών δυνάμεων. 
Ακούγεται πάλι αυτό ως μιά κοινοτοπία από αυτές που διανέμονται σε αρθρίδια δημοσιολόγων ή σε καφενέδες αλλά είναι μια πολύ σοβαρή πραγματικότητα.
Ποιός δηλαδή έχει πραγματικές πολιτικές οργανωτικές δυνατότητες εδωνά που ζούμε σε αναφορά προς την ειδική του θέση και τα ειδικά του συμφέροντα. 
Θα πείτε, οι βιαστικοί μαρξιστές λ.χ οι αστοί, το "μαύρο μέτωπο" ή (οι ριζοσπαστικότεροι) οι σοσιαλδημοκράτες και οι δεξιοί (αστοί) μαζί, γιατί η αστική κυριαρχία κ.λ.π
Είστε εντελώς λάθος. Αν είχατε μια στοιχειώδη επίγνωση της διεθνούς πραγματικότητας θα ξέρατε πως αυτή τη στιγμή η αστική (αυτο-)κυριαρχία στην ελληνική επικράτεια είναι το πιό διαδεδομένο αστείο σε όλο τον πλανήτη, και αυτό σε αναφορά πάλι προς τις διεθνείς σχέσεις της ελληνικής αστικής τάξης (και κοινωνίας).
Αυτό που υπάρχει είναι μια γελοία διαπραγμάτευση ακόμα και υπό τους στενούς αστικούς όρους η οποία θα είχε ενδιαφέρον αν κατέρρεε από την σκληρότητα των ισχυρών παιχτών (των δυτικών "συμμάχων").
Ακόμα και τότε όμως δεν υπάρχει καμμία προετοιμασία για ένα ρηξιακό ενδεχόμενο μέσα στα πλαίσια του στενού αστικού καθορισμού των πραγμάτων.
Ό,τι γίνει θα γίνει όπως νά'ναι και με αυτόματο πιλότο, γι'αυτό και υπάρχει πίεση να αναλωθεί και το συριζαίικο παραμυθάκι γρήγορα και χωρίς αναβολές, μην τυχόν και πέσει όλο αυτό το ερασιτεχνικό πράμα που λέγεται ελλάς στα κεφάλια όλων των καφενόβιων της πραγματικότητας (πολιτικών δυνάμεων, αναλυτών, ακόμα και του λαού).
Το έχετε σκεφτεί πόσο αστείοι είστε όλοι;
Θα ήθελα να αναφερθώ εκτενώς και στις "επαναστατικές" δυνάμεις αλλά δεν θα το κάνω γιατί τους τα έχω παραπεί και είναι για πολιτική λύπηση.
Αύριο δεν ξέρει κανείς τι θα γίνει αλλά η κυβέρνηση ως γελοία δύναμη προσπαθεί να κάνει ό,τι μπορεί ως γελοία δύναμη για να διασφαλίσει μιαν "ομαλή" αστική και "δημοκρατική" συσσώρευση του κεφαλαίου στην χώρα. 
Αν δεν της δώσουν τίποτα παραμονεύουν οι μαύρες ταξιαρχίες των Βενιζέλων, των Σαμαράδων, των Θοδοράκιδον, των Καραμπελιάδων, των χρυσαυγιτών για να ξεσκίσουν την κοινωνία και ειδικά κάθε άλλη φωνή με διαταγές λοχία με πολιτικά. Και στην άκρη κκε και ανταρσυα "εμείς τα είπαμε". Τι είπατε; αρχίδια. Κάντε κάτι συγκεκριμένο δυνατό στον εργατικό ή δημοσιουπαλληλικό ή συνταξιουχικό (ωραία λέξη) χώρο και μη (μας) με πρήζετε..
Τι είναι όλα αυτά;
Πολιτική αδυναμία, οργανωτικός ψόφος, ιδεολογική αποχαύνωση και πολιτισμική παρακμή. Τόσο απλά..
Μπορεί τα πράγματα να αναφλεγούν;
Δε ξέρω, πάντως ένα πράγμα ξέρω.
Ξέρω πως αν τα λέω πολύ μαύρα έτσι είναι, αλλά δεν καλύπτω και τις ατομικές ευθύνες μου.
Εσύ τι έκανες; μπορεί να πει κανείς..
"Εγώ" λοιπόν μίλησα ανοιχτά στο σπίτι, στην δουλειά-δουλεία, στο λεωφορείο, στο καφενείο για την ανάγκη ενός ξεσηκωμού του λαού με συγκεκριμένο σκληρό τρόπο και μίλησα πολλές φορές συγκεκριμένα στην δουλειά μου λ.χ στο ΙΚΑ όταν άνθρωποι μέσα και έξω από την υπηρεσία πέθαιναν στην κυριολεξία. Οι συνάδελφοι, συμπολίτες με ακούσανε σαν ούφο. Αυτό που ξέρουν στους άμεσους χώρους της εργασίας και της κοινής ζωής στην ελλάς είναι να μην σπάνε αυγά.
Σπάστε όσα αυγά και βιτρίνες θέλετε στα εξάρχεια ή σε συγκεκριμένες εργατικές ομάδες και μπράβο σας. Αυτό που δεν ξέρετε είναι πόσο αδύναμος και υποταγμένος είναι (ακόμα;) αυτός ο λαός εκεί που δεν πάτε ποτέ να δείτε, γιατί δεν ακούγεται τίποτα για να πάτε βέβαια. Μόνον εκεί που κάτι ίσιο ή στραβό γίνεται πηγαίνετε και όχι εκεί που δεν γίνεται τίποτα αλλά ΜΑΛΑΚΕΣ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΤΑ ΠΑΝΤΑ. Αυτό είναι η ουσία της πολιτικής αδυναμίας, ακόμα και για τους αστούς, μην σας ξενίζει αυτό το τελευταίο που σας λέω.
Ξέρω τι λέω, δεν είμαι χθεσινός στη ζωή.
Γι΄αυτό και κάποτε είπα στον φίλο Γιάννη που τον έχω πικράνει (ομοιοκαταληξία) "ελάτε εσείς, εγώ σε πορεία δεν έρχομαι".
Ελάτε ή μάλλον πηγαίνετε σε άγνωστα μέρη, όχι μόνο Εξάρχεια και πλατεία Συντάγματος, αλλά ούτε οι πλατείες των συνοικιών ή κωμοπόλεων.
Υπάρχουν μέρη της ζωής που αγνοείτε, και αυτά δεν είναι αυτά που ανακαλύπτουν ακόμα και οι ενεργητικότερες -αλλά και αυτές τυφλές- δυνάμεις σας (σκέφτομαι τώρα την "εργατική λέσχη Νέας Σμύρνης" που είναι πολύ ενεργητική αλλά δεν έχω συναντήσει ποτέ σε σημεία της κοινωνίας που δεν είναι μόνον εργατικά-εργασιακά ή "πολιτισμικά").
Το "ένστικτό" μου λέει πως σαν να αποφεύγονται οι επαφές με μια μεγάλη μάζα του κόσμου, και κάτι μου λέει πως αυτό συμβαίνει γιατί δεν υπάρχει σημείο κοινής αναφοράς. Από εκεί ορμώμενος θεώρησα και θεωρώ ως αίτιο της πολιτικής και οργανωτικής αδυναμίας την ολοκληρωτική απουσία όλων των πολιτικών δυνάμεων από τον πραγματικό κόσμο που συμβαίνουν πράγματα.
Θα σας πω μια ιστορία για το κλείσιμο..
Κάποτε δούλευα στο ΙΚΑ Σπάρτης. 
Μια μέρα ακούσαμε μια τεράστια έκρηξη.
Είχε σκάσει ένα καζάνι σε ένα εργοστάσιο παραγωγής πορτοκαλοχυμού. 
Το καζάνι τρύπησε σε φάση πυράκτωσης τον τοίχο του εργοστασίου και πέρασε πάνω από τα αυτοκίνητα και τους έντρομους οδηγούς στον παρακείμενο "εθνικό" δρόμο προσγειωνόμενο στο διπλανό χωράφι.
Δεν σκοτώθηκε κανείς εντός ή εκτός εργοστασίου..
Δεν έγινε τίποτα από τις αστικές και εργατικές δυνάμεις και ο επιθεωρητής εργασίας το έκανε τουμπεκί ψιλοκομμένο, γαργάρα και τα λοιπά.
Αυτό..
Ο καταστασιασμός δεν είναι τόσο κακός τελικά..σε αυτές τις συνθήκες..ως μέθοδος επιβίωσης (χα!)..







Ι.Τζανάκος   

Σημειώσεις για την συμβολικο-πολιτική τάξη και την μεταπολιτευτική πολιτική ιστορία..




Μιά συγκροτημένη συμβολική τάξη της πολιτικής έχει όρια που δεν παραβιάζονται ακόμα και αν οι υποκειμενικοί φορείς της απευθύνονται σε υποκειμενικούς φορείς μιας άλλης συμβολικής πολιτικής τάξης με σκοπό να παραχθεί μια νέα συμβολική πολιτική τάξη που θα συνθέτει τις προηγούμενες. 
Εδώ πρέπει να ξεκαθαρίσουμε κάποια βασικά πράγματα:
1. Η συμβολική πολιτική τάξη αποτελεί πάντα ήδη μιαν σύνθεση συμβολικών στοιχείων προηγούμενων πολιτικών συμβολικών τάξεων.
2. Κατά την δημιουργία της νέας συμβολικής πολιτικής τάξης δεν ενσωματώνονται όλα τα συμβολικά στοιχεία των προηγούμενων.
3. Κατά την δημιουργία της νέας συμβολικής τάξης δημιουργούνται ίσως νέα συμβολικά στοιχεία που δεν προϋπήρχαν αλλά αυτό δεν είναι πάντα αναγκαίο (δηλαδή μπορεί να υπάρχει απλά ανασύνθεση κάποιων παλαιών).
4. Η μία ή η άλλη σύνθεση και δημιουργία μιας πολιτικής συμβολικής τάξης καθορίζεται από την αντικειμενική πραγματικότητα της υλικής παραγωγικής διεργασίας (σχέσεις παραγωγής και επίπεδο ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων) αλλά λειτουργεί και ως αυτόνομος συντελεστής διαμόρφωσής τους, άρα (λειτουργεί) και αυτή ως καθορίζουσα δύναμη (καθορισμός) της υλικής παραγωγικής διεργασίας.
5. Δεν υπάρχει ούτε πρόκειται να υπάρξει συμβολική πολιτική τάξη που να αντανακλά "καθαρά" κάποιες κοινωνικο-ταξικές δυνάμεις ή εθνικά συμφέροντα ή πολιτισμικά ενδιαφέροντα και καταβολές αλλά πάντα έναν πάντα ιδιόμορφο συσχετισμό όλων με όλα υπό την ηγεμονία της μίας ή της άλλης διάστασης της "κοινωνικής" πραγματικότητας. Εκτός από το γεγονός πως δεν υπάρχουν "καθαρά" κοινωνικο-ταξικά, εθνικά κ.α συμφέροντα δεν υπάρχουν επίσης και "καθαρές" συμβολικές πολιτικές τάξεις. 
Γι'αυτό και από αυτή την έποψη της "κοινωνικής" πραγματικότητας η κρισιμότητα της "σύνθεσης" είναι μεγαλύτερη από αυτήν που οι ίδιες οι συμβολικές πολιτικές τάξεις "δέχονται" ως κρισιμότητα. 
Η ευθραυστότητα της σύνθεσης του συμβολικοπολιτικού υποκειμένου προκαλεί μιαν αναπόφευκτη "μεταφυσική" αυτο-αναφορά στην σταθερότητά της. 
Όσο ευθραυστότερη είναι μια συμβολικοπολιτική υποκειμενικότητα τόσο περισσότερο "παράγει" ένα είδος σταθεροποιητικής αυτο-αναφοράς που έχει τα χαρακτηριστικά της πολιτικής "μεταφυσικής", εντός της οποίας "λατρεύεται" και ιεροποιείται η συμβολικοπολιτική σύνθεση ως το αντίθετο αυτού που είναι στην "πραγματικότητα" ως ιδιαίτερη και ιδιόμορφη σύνθεση στοιχείων.




Ένα εμβόλιμο πολιτικό θεώρημα που αφορά την προηγούμενη ανάρτησή μας και την μεταπολιτευτική πολιτική ιστορία ("Προσωπική πολιτική θέση") 
Θεωρώ πως η κυρίαρχη πολιτικοσυμβολική τάξη της μεταπολιτευτικής αριστεράς (και της κομμουνιστικής, και του αναρχο-αυτόνομου χωρου) και της πάλαι ποτέ υπάρχουσας κεντροαριστεράς (πασοκ της πρώτης περιόδου) περιέχει στοιχεία και συνθετικές ολοποιήσεις που απαγορεύουν την ανάδυση ενός πραγματικού ριζοσπαστικού αντι-ιμπεριαλιστικού εθνισμού.
Πιό κοντά σε ένα ριζοσπαστικό εθνικό ρεύμα αμφισβήτησης της ιμπεριαλιστικής τάξης των πραγμάτων ήταν ωστόσο ο χώρος του πρώτου πασοκ. 
Το πρώτο πασοκ του Ανδρέα Παπανδρέου ήταν αριστερότερα των άλλων δυνάμεων όσον αφορά την προοπτική αυτή και σε αυτό επήλθε γρήγορη παρακμή. Ωστόσο είναι αστείο οι δεξιότερες δυνάμεις, με τα κριτήρια που θέτω εδώ, να μιλάνε σήμερα για πασοκισμό του σύριζα ή γενικά για πασοκισμό αναφερόμενοι στο πρώτο πασοκ, όταν αυτές (στις οποίες συμπεριλαμβάνω και το παλαιό κκε-ες, το κκε, και όλο τον αριστερισμό -τροτσκιστικό σταλινικό αναρχικό) την εποχή που διαμορφώνονταν ένα εθνικό ριζοσπαστικό ρεύμα το μόνο που έκαναν ήταν κριτική στον ριζοσπαστικό εθνοαστισμό του πρώτου πασοκ από κοσμοπολίτικες και αριστερίστικες ή ακόμα και δεξιοφιλελεύθερες ή εθνοσυντηρητικές σκοπιές.
Η ίδια η συμβολικοπολιτική δόμηση του "λαϊκίστικου" χώρου βέβαια ήταν προβληματική αλλά αυτό συνέβαινε από την αντίθετη σκοπιά από αυτήν που θεωρούσαν οι υπόλοιπες μη δεξιές δυνάμεις της εποχής εκείνης.

Αυτό που πραγματικά φοβούνται οι δυνάμεις του "μαύρου μετώπου" είναι ένα νέο αριστερό "εθνολαϊκό" ρεύμα που δεν θα είχε τις παθογένειες του πρώτου εθνολαϊκισμού αλλά από την άλλη θα τις "θεράπευε" από μιαν σκοπιά εντελώς αντίθετη από αυτήν που συνήθως προκρίνεται. 
Υστερόγραφο: δείτε την τελευταία τοποθέτηση του έγκλειστου φύρερ της χρυσής αυγής για την "διάσωση" της "οικονομίας" για να δείτε την σαθρότητα του ελληνικού ακροδεξιού εθνικισμού και την ιστορικά προδοτική του "φύση".






Ι.Τζανάκος

Alain Badiou, Τί σημαίνει να ζει κανείς; (συνέντευξη στον Δημήτρη Βεργέτη) / Κριτικό σημείωμα..



ανα-αναδημοσίευση από
http://bestimmung.blogspot.gr/2015/06/alain-badiou.html
Ακολουθεί κριτικό σημείωμα του ''Αυτοκαθορισμού"..

Πηγή: https://aletheiareview.wordpress.com/page/2/


 




Πηγή: https://aletheiareview.wordpress.com/page/2/

Η εξελισσόμενη  κρίση του καπιταλισμού, που αποσυνθέτει πλέον τα ιστορικά ερείσματα των δυτικών κοινωνιών, δεν εγείρει μόνο το δραματικό πρόβλημα της επιβίωσης για τεράστια τμήματα των υπό εξόντωση  πληθυσμών. 
Φέρνει στο προσκήνιο ένα ανεξίτηλο ερώτημα, βαθιά πολιτικό, φιλοσοφικό και ανθρώπινο, που δεν έπαψε να αναδύεται στο επίκεντρο των μεγάλων συμβαντικών κλυδωνισμών του κοινωνικού δεσμού: τι σημαίνει να ζει κανείς ως υποκείμενο πέραν της άμεσης επιβίωσης; 
Το κεφάλαιο δεν παράγει μόνο υπεραξία, παράγει ένα ολόκληρο τρόπο ζωής. Συγκροτεί ένα σύστημα βιο-εξουσίας μέσα στο οποίο καθηλώνει, με  τους πλέον κοινότοπους αυτοματισμούς  και τους πλέον μίζερους εθισμούς, την καθημερινότητα και τα όνειρα των οικουμενικών «υπηκόων» του, δημοκρατικά πειθαναγκασμένων.
Το ζητούμενο για τον Μαρξ δεν ήταν απλά η αλλαγή του τρόπου παραγωγής αλλά η αλλαγή του κόσμου, δηλαδή όλων των παραμέτρων ζωής. 
Η  σταλινική εκτροπή και  η χρόνια διολίσθηση της αριστεράς στον οικονομισμό εκτόπισε στο περιθώριο, αν όχι στην αφάνεια, το ριζοσπαστικό ερώτημα που εγκαλεί με την αμεσότητά του κάθε άνθρωπο. 
Ο Μπαντιού το ανασύρει από τη λήθη, επαναδιατυπώνει τους όρους εκφοράς του και το επανεντάσσει στον πυρήνα των πολιτικών χειραφέτησης. Το κείμενο που ακολουθεί είναι ένα απόσπασμα από μια εκτεταμένη συζήτηση μαζί του που οργάνωσε το περιοδικό αληthεια μετά την κρίση του 2008. Συμμετείχαν επίσης σ’ αυτήν  ο Σάββας Μιχαήλ και ο Γιώργος Βέλτσος. Βιντεοσκοπήθηκε από τον Γιώργο Κεραμιδιώτη.
Δημήτρις Βεργέτης, διευθυντής του περιοδικού αληthεια 
Το ερώτημα «Τι σημαίνει να ζει κανείς»  είναι πράγματι, υπό μια έννοια, το μείζον φιλοσοφικό ερώτημα εν τέλει. 
Η φιλοσοφία δε είναι μόνο γνώση, δεν είναι μόνο έννοιες. 
Η φιλοσοφία, από τις απαρχές της, εξετάζει το ερώτημα «Τι σημαίνει να ζει κανείς», δηλαδή τι είναι μια ζωή αντάξια του ονόματός της, εν τέλει σε τι διαφέρει μια ζωή που δεν ταυτίζεται με την επιβίωση, με την απλή διαίωνιση του ζωικού βασιλείου. Γι’ αυτο, το ερώτημα της ζωής υπήρξε εξ αρχής αλληλένδετο στη φιλοσοφία με το ερώτημα «γιατί να ζει κανείς», δηλαδή με το νόημα της ζωής ή το λόγο ύπαρξης, διότι ακριβώς από μόνη της η έννοια της ζωής δε δίνει, παραδόξως, απάντηση στο ερώτημα «Τι σημαίνει να ζει κανείς». Δίνει μια απάντηση στοιχειώδη. Αν η ζωή είναι μόνο και μόνο η διαιώνισή της, τότε είμαστε παθητικά υποκείμενα, τουτέστιν η ζωή μας διαπερνά, μας κινεί και μας καθοδηγεί, και άρα το «Τι σημαίνει να ζει κανείς» δεν μπορεί καν να διατυπωθεί ως ερώτημα. Κατά συνέπεια, το «Τι σημαίνει να ζει κανείς» είναι η ίδια η φιλοσοφία, ένα πολύ ευρύ ερώτημα. Και ακριβώς επειδή αναφερθήκατε σε μία κρίση, θα ήθελα να πω δυό λόγια πάνω σ’ αυτό, διότι εν τέλει αυτή η ιστορία σχετίζεται με το «Τι σημαίνει να ζει κανείς».
Διότι μπορούμε να ορίσουμε εν τέλει τον καπιταλισμό ως μια ορισμένη φιλοσοφία ζωής. 
Και η βασική θέση του καπιταλισμού είναι  ότι ο άνθρωπος ζει μόνο για τα συμφέροντά του. Εντοπίζουμε σ’ αυτό το βασικό δεδομένο πράγματι μια θεώρηση του ανθρώπου, της ανθρωπότητας. 
Η ανθρωπότητα είναι κατά βάθος ένα ζωϊκό σύνολο που όμως έχει ιδιαίτερα εκλεπτυσμένους τρόπους για να ικανοποιεί τα συμφέροντά του, όπως την παραγωγή, το εμπόριο, την επικοινωνία. Εν κατακλείδι όμως, η ιδέα που έχει ο καπιταλισμός για τη ζωή, η ιδέα που χρειάζεται για να λειτουργήσει το σύστημά του είναι ότι ο άνθρωπος είναι ένα εγωιστικό ζώο, ένα ζώο προσκολλημένο, συναρθρωμένο με το σύστημα των συμφερόντων του.
Προφανώς αυτό αγγίζει μια αλήθεια, ο άνθρωπος είναι ένα εγωιστικό ζώο και ζει για τα συμφέροντά του. Αυτό όμως απαντά στο ερώτημα «Τι σημαίνει να ζει κανείς»; Εκεί είναι το θέμα. Αν σε τελική ανάλυση η ικανοποίηση των συμφερόντων απαντά στο «Τι σημαίνει να ζει κανείς». Το θέμα δηλαδή είναι αν η ικανοποίηση του γενικού συστήματος των αναγκών του και η επιδίωξη των ατομικών του συμφερόντων απαντά σ’ αυτό το ερώτημα,. Άρα αν η μονάδα ζωής είναι το άτομο, αν το άτομο ανάγεται αυστηρά και μόνο στα κατά περίπτωση συγκεκριμένα συμφέροντά του ή αν για να προσεγγίζουμε το ερώτημα «Τι σημαίνει να ζει κανείς» πρέπει κατ’ αρχάς ν’ αναγνωρίσουμε αυτή τη διάσταση και εν συνεχεία να παραδεχτούμε ότι υπάρχει και κάτι άλλο.
Δ. Βεργέτης Ο καπιταλισμός προτείνει ως αρχή ζωής μια μορφή νοθευμένης επιθυμίας. Προτείνει τη συρρίκνωση της επιθυμίας στη διάσταση του συμφέροντος, η οποία επιφέρει πράγματι μια νόθευση της επιθυμίας. 
Ο καπιταλισμός επιχειρεί να καταστήσει την επιθυμία εμμενή, επιχειρεί να καταστήσει συμβατό το νόημα της ανθρώπινης ζωής με τη λογική λειτουργίας του κεφαλαίου.  Και συνεπώς αυτό που εμφανίζεται στον ορίζοντα της επιθυμίας είναι το κέρδος ως το μοναδικό ποθούμενο αντικείμενο. Συνεπώς  αυτή η συρρίκνωση της ζωής στα ζωτικά συμφέροντα αποτελεί   συνθήκη λειτουργίας του ίδιου του κεφαλαίου. Και γι’ αυτό με τούτο τον τρόπο καταφέρνει να αντλήσει όφελος από τη συρρίκνωση της ζωής στα ζωτικά συμφέροντα όπου την εντάσσει.
[..] Α. Μπαντιού . Ο Δημήτρις έλεγε εύστοχα ότι η υποκειμενική μήτρα αυτού του κόσμου είναι η αναγωγή της επιθυμίας στο κέρδος. Και νομίζω ότι είναι απόλυτα ακριβές. Πρόκειται για μια εξαιρετικά φτωχή κατ’ ουσίαν εκδοχή της ανθρωπότητας. 
Αυτό που με εκπλήσσει είναι η φτώχεια του καπιταλιστικού πλούτου, η υποκειμενική φτώχεια του καπιταλιστικού πλούτου. Και ειδικότερα, η φτώχεια της ίδιας της επιθυμίας, διότι κατά βάση πρόκειται για επιθυμία των αντικειμένων και όσων επιτρέπουν την απόκτησή τους. 
Συνεπώς, ο καπιταλισμός είναι ένα είδος διανομής αντικειμένων που συγκροτεί την ανθρωπότητα ως εικόνα ατελεύτητης παιδικής ηλικίας. 
Το υποκείμενο που έχει προσαρμοστεί στον καπιταλιστικό σύμπαν μοιάζει μ’ ένα αιώνιο παιδί, απερίσκεπτο αλλά και σκλαβωμένο, που κατά βάθος ζητά στους ανώνυμους γονείς του κεφαλαίου τα μέσα για να αποκτά διαρκώς καινούργια παιχνίδια. Ωστόσο, για την πλειοψηφία των ανθρώπων που στερούνται αντικειμένων, και οφείλουμε να το υπενθυμίζουμε ότι δεν διατίθενται στους πολλούς τα εμπορεύσιμα αντικείμενα, η ζωή είναι δύσκολη, υπό καταστολή, υπό διωγμό, αιματοβαμμένη. 
Εάν λοιπόν κοιτάξουμε τον κόσμο σήμερα υπό το πρίσμα του «Τι σημαίνει να ζει κανείς», δύο είναι οι προτάσεις: για τις μυριάδες αυτών που δεν έχουν τα μέσα για να ζήσουν, είναι μια αδιάκοπη πάλη για την επιβίωση, και για τους άλλους που έχουν κάποια μέσα για να ζήσουν είναι η φτωχή, παιδιάστικη ζωή της κατανάλωσης παιχνιδιών κι αντικειμένων. 
Εγώ λοιπόν υποστηρίζω ότι η αληθινή ζωή είναι απούσα. Πράγμα που μας παραπέμπει στο ερώτημα σε τι θα μπορούσε να αντιστοιχεί η παρουσία της, το δώρο της, η χάρη της. Αυτό οφείλουμε να το αναζητήσουμε εκεί όπου η επιθυμία δεν είναι αναγώγιμη στο συμφέρον. Η  επιθυμία που δεν υπάγεται στο στεγανοποιημένο άτομο αίρει τη φτώχεια.
[..] Ο καπιταλισμός είναι επίσης η επιβολή μιας ιδιάζουσας χρονικότητας. Πάντα επιμένω σ’ αυτό το σημείο. Αυτός ο ιδιάζων χρόνος μιας κατ’ επίφασιν  μετάλλαξης εις το διηνεκές, ενώ κατ’ ουσία ο χρόνος λιμνάζει, σηματοδοτεί ένα είδος επιτόπιας κινητικότητας. 
Και στην πραγματικότητα, το μόνο που υπάρχει είναι το παρόν, αλλά πρόκειται για ένα ψευδο-παρόν, καθότι αυτό το παρόν ξοδεύεται αλόγιστα στην κυκλοφορία των αγαθών. Θεωρώ ότι η χρονικότητα του κεφαλαίου είναι η χρονικότητα της κυκλοφορίας του κεφαλαίου. 
Πλην όμως η κυκλοφορία δεν παράγει έναν χρόνο ζωντανό. Γι’ αυτό πάντα λέω στους μαθητές μου να επιβραδύνουν! «Πιο σιγά! Μη σας παρασύρει η καπιταλιστική βιασύνη που θέλει διαρκώς να σπεύδουμε και τα πάντα να είναι επείγοντα». 
Ενώ στην πραγματικότητα δε συμβαίνει τίποτα, δεν τρέχει τίποτα, τίποτα πέραν της κατανάλωσης των αγαθών. 
Άρα θα έλεγα ότι το ερώτημα «Τι σημαίνει να ζει κανείς» στον κόσμο που γνωρίζουμε, και που ευτυχώς είναι σε κρίση, έχει δύο όψεις: η μια είναι αυτή του πλεονάσματος, της ιδέας, του μέλλοντος, πολλά είναι τα ονόματα που μπορούμε να δώσουμε και που εν τέλει είναι ένα και το αυτό, και η άλλη όψη είναι αυτή του χρόνου. 
Δε θεωρώ ότι μπορούμε να αναπτύξουμε μια αντίσταση, μια αναμονή της έλευσης μιας ζωής διαφορετικής χωρίς να οικοδομήσουμε ένα είδος χρονικού καταφύγιου, κάτι που θα μας επιτρέψει να αντισταθούμε στον καπιταλιστικό χρόνο. Διότι απ’ τη στιγμή που μας καταλαμβάνει αυτή η βιασύνη, η διάσταση του επείγοντος, το ότι θα έπρεπε να σταματήσουμε την κρίση αμέσως, αύριο, τότε είμαστε δέσμιοι αυτού του παιδικού φόβου που εν τέλει κυριαρχεί παντού.
ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗ ΜΙΜΗΣΗ
Α. Μπαντιού. Ο καπιταλισμός είναι επίσης η μίμηση σε μεγάλη κλίμακα. Είναι κατ’ εξοχήν ο νόμος της μίμησης. Βρίσκω πολύ διασκεδαστικό το να μας εξηγούν την εκθείαση του ατόμου και της διαφορετικότητάς του παρότι όλοι είναι εντελώς όμοιοι. 
Οι άνθρωποι είναι πιο πανομοιότυποι από ποτέ ως προς αυτά που επιθυμούν, ως προς τα αντικείμενα που καταναλώνουν. Και ασφαλώς ο καθένας μιμείται τη γενική κυκλοφορία των αγαθών. 
Η κρίση είναι προφανώς η μιμητική του φόβου, δεν είναι άλλο παρά η μίμηση του φόβου. 
Αφού ο γείτονας μου ανησυχεί για την τιμή των μετοχών στο χρηματιστήριο, θα ανησυχήσω κι εγώ. 
Θέλει να πουλήσει, θέλω να πουλήσω. Και τελικά προκύπτει μόνο και μόνο δια της μίμησης μια ακαταμάχητη βιασύνη. Άρα, σ’ αυτό το σύστημα έχουμε όχι μόνο μια χρονικότητα που όπως έλεγες είναι φτωχή και δίχως μέλλον, αλλά και φαινόμενα αμιγούς μίμησης που δημιουργούν το δίχως άλλο τον πανικό και την καταστροφή. 
Όλα αυτά δείχνουν ξεκάθαρα ότι στην πραγματικότητα, η ζωή που προτείνει αυτό το σύστημα είναι μια ζωή ολοσχερούς υποκειμενικής φτώχειας. Και είμαι της άποψης ότι αυτό πρέπει να το διαλαλήσουμε. Διότι υπήρξε μια αντίπαλη προπαγάνδα για να εξηγήσει ότι ο καπιταλισμός και η δημοκρατία ήταν η  άνθηση της ζωής της ατομικότητας, ενώ παράλληλα επικρατούσε ένας γκρίζος και δυσοίωνος ολοκληρωτισμός βάσει του οποίου όλοι ήταν όμοιοι. Πρέπει λοιπόν να πούμε ότι το πρόβλημα δεν τίθεται μ’ αυτούς τους όρους. 
Το πρόβλημά μας είναι ότι ο ίδιος ο καπιταλισμός επιδιώκει μια μιμητική και εξαιρετικά φτωχή ζωή. Πρέπει να διεκδικήσουμε το γεγονός ότι ο πλούτος της ύπαρξης είναι με το μέρος μας.
Δ. Βεργέτης Σε κάθε περίπτωση είναι βέβαιο ότι ο καπιταλισμός δεν είναι σε θέση να προτείνει μια επιθυμία, δεν είναι σε θέση να εμφυσήσει μια επιθυμία, μια αληθινή επιθυμία. Τι θα μπορούσε όμως να είναι μια αληθινή επιθυμία; Η φράση του Λακάν που μου έρχεται στο μυαλό είναι ότι «η επιθυμία μιμείται την άβυσσο του απείρου». 
Έχω την αίσθηση ότι ο καπιταλισμός κατά έναν τρόπο διακλείει το άπειρο απ’ τη σχέση του υποκειμένου με την επιθυμία του. Αυτό που προυποθέτει είναι η κοινότοπη και αμελητέα περατότητα των αντικειμένων προς κατανάλωση. 
Υπάρχει μια επιθυμία, αντικειμενότροπα ρυθμισμένη, προς άμεση κατανάλωση, και το αντικείμενο που προτείνεται προς κατανάλωση δεν εγείρει την επιθυμία, αλλά μια μορφή μιμητικού ανταγωνισμού για την απόκτησή του. 
Και κατ’ αυτόν τον τρόπο καταλήγουμε πράγματι σε μια καρικατούρα μιμητικής κρίσης, που λίγο πολύ περιέγραψε ο Ρενέ Ζιράρ. 
Όλοι σπεύδουν προς τα καταναλωτικά αντικείμενα, όλοι θέλουν να συγκεντρώσουν πλούτη, που βρίσκονται αποσυνδεμένα από κάθε επιθυμία, και επιδιώκουν την εις άπειρον μετωνυμική τους συσσώρευση, χωρίς να γνωρίζουν σε τι οδηγεί κάτι τέτοιο. Και έρχεται η στιγμή που αυτή η μιμητική κρίση οδηγεί σ’ ένα σημείο απόλυτης κατάρρευσης. Και πράγματι ζούμε την απόδειξη αυτής της διαδικασίας.
Α. Μπαντιού. Η μίμηση είναι εν τέλει μια αναζήτηση ταυτότητας, αλλά αυτή η ταυτότητα είναι εντελώς κενή. Δηλαδή πρόκειται για μια μίμηση που ψάχνει να οικοδομήσει μια ταυτότητα η οποία εν τέλει διαρρέει. Είναι κατ’ εμέ ένας ακόμα τρόπος να προσεγγίσουμε την κρίση για την οποία μιλάμε. 
Η καταναλωτική μίμηση της καπιταλιστικής επιθυμίας, ας  την αποκαλέσουμε έτσι για λόγους συντομίας, κάποια στιγμή αποκαλύπτεται ως κενή, και το γεγονός ότι είναι απόλυτα πλαστή εξηγεί ότι θα καταβαραθρωθεί στην κενότητά της, και μέσα σε αυτή θα εξαφανιστεί. 
Όπως έλεγε ο Δημήτρις, πρόκειται για μια ταυτότητα που αντί να ανοίγει την επιθυμία στην προσίδια απειρότητά της,  την περιχαρακώνει ή την μπλοκάρει στη διαδοχή αντικειμένων που δεν είναι καν μερικά αντικείμενα, αλλά αντικείμενα κλειστά στον εαυτό τους. 
Και άρα, μπορούμε να περιγράψουμε την κρίση σε επίπεδο οικονομικό, πολιτικό, υποκειμενικό, φιλοσοφικό, αλλά μπορούμε επίσης να την περιγράψουμε ως  τη στιγμή που αυτό που την παρασύρει στη διαδοχή αντικειμένων είναι το κενό που στηρίζει στο σύνολό της αυτή τη διαδικασία. 
Μου προκαλεί μεγάλη έκπληξη αυτή η εικόνα χιλιάδων εκατομμυρίων δολαρίων και ευρώ να βουλιάζουν σε μια τρύπα, σε μια τρύπα ακριβώς. 
Έχουμε λοιπόν να κάνουμε όχι με το διάνοιγμα προς το άπειρο, αλλά με την τρύπα προς το μηδέν, την τρύπα προς το τίποτα, προς την αφάνιση. Διότι ας μην ξεχνάμε ότι αυτές οι εκατοντάδες εκατομμύρια δολάρια, που συνιστούν παρ’ όλα ταύτα αντάλλαγμα αξίας, πολύ απλά θα εξαφανιστούν, θα γίνουν καπνός. 
Πρόκειται για μια γιγαντιαία κατανάλωση που ακυρώνει την επιθυμία, που αποκαλύπτει τη μηδαμινότητά της επιθυμίας που στηρίζει αυτή την υπόθεση. Υπό αυτή την έννοια έχουμε να κάνουμε με μια κρίση που, όπως όλος ο κόσμος το διαισθάνεται, θα έχει φοβερές συνέπειες στους ανθρώπους, αυτό είναι βέβαιο και έχει ήδη ξεκινήσει. Αλλά πρόκειται και για μια κρίση της οποίας οι πρωταγωνιστές δεν είναι παρά μια χούφτα άνθρωποι. 
Όπως όλοι διαισθάνονται, εκτός από πολιτική και οικονομική, αυτή η κρίση είναι και ένα είδος μεταφυσικής κρίσης, διότι το ίδιο το σύμπαν της υποκειμενικότητας βρίσκεται σε κρίση. 
Και με αυτή την έννοια, τώρα αποκαλύπτεται ότι το σύστημα των επιθυμιών βάσει του οποίου όλα αυτά οικοδομήθηκαν και του οποίου οι άνθρωποι ήταν αιχμάλωτοι, τους οδηγεί σε ένα χάσμα, μια τρύπα, έναν όλεθρο. Μπορεί τα δολάρια να εξαφανίζονται κατά χιλιάδες σ’ ένα πηγάδι χωρίς πάτο, κυρίως όμως η επιθυμούσα υποκειμενικότητα βλέπει κατάματα τη μηδαμινότητά της.
ΖΩΗ, ΑΛΗΘΕΙΑ, ΑΠΕΙΡΟΤΗΤΑ
Δ. Βεργέτης. Προσπαθούμε να προσδιορίσουμε τη ζωή σύμφωνα με τον ορισμό που θέλει τον άνθρωπο να είναι θνητό ζώο, κάτι στο οποίο ο Μπαντιού αντιπροτείνει τον άνθρωπο ως αθάνατη ενικότητα όπως λέει χαρακτηριστικά ο ίδιος. Αυτό λοιπόν που καθιστά τον άνθρωπο αθάνατη ενικότητα είναι η ενσωμάτωσή του σε μια διαδικασία αλήθειας. Και αυτό που προσιδιάζει σε μια διαδικασία αλήθειας είναι η απειροποίησή της, η σχέση της με το άπειρο. Προϋπόθεση είναι λοιπόν ο άνθρωπος να εγγραφεί πιστά σε μια άπειρη διαδικασία αλήθειας. Μόνο έτσι μπορούμε να προσεγγίσουμε τη ζωή. Θα ήθελα ο Αλέν να πει δυο λόγια σχετικά μ’ αυτό.
Α. Μπαντιού. Τούτη η ερώτηση, «Τι σημαίνει να ζει κανείς», που είναι το οδηγητικό μας νήμα, κατ’ εμέ τοποθετείται μεταξύ δυο μαχών σε δυο μέτωπα που αφορούν άμεσα το θέμα του άπειρου. 
Η πρώτη, την οποία προ ολίγου υπενθύμισες, συνίσταται στο να αποσπάσουμε το άπειρο απ’ τη θρησκεία, στο να εκκοσμικεύσουμε το άπειρο, και αν το θέσουμε πιο θεωρητικά, στο να το αποσπάσουμε κι από το Ένα, από την κατακυρίευσή του από το Ένα, και κατά βάθος αυτό το Ένα είναι που αποκαλούμε Θεό. Από θεωρητική σκοπιά, Θεός είναι η στιγμή που το άπειρο αιχμαλωτίζεται από το Ένα. 
Η άλλη μάχη είναι η μάχη ενάντια στην αμιγή περατότητα, αυτήν που συμπεραίνουμε απ’ το θάνατο του Θεού. Το συμπέρασμα δηλαδή, ότι το μόνο που υπάρχει είναι το πεπερασμένο. 
Η δεύτερη αυτή τάση είναι όχι μόνο συμβατή με τον καπιταλισμό, αλλά είναι ο ίδιος ο καπιταλισμός που την έχει στήσει. 
Ο καπιταλισμός έχει απόλυτα ανάγκη την περατότητα, για τους λόγους που ήδη διερευνήσαμε, δηλαδή επειδή προτείνει στην επιθυμία την αέναη διαδοχή των αντικειμένων και επειδή συρρικνώνει την ανθρώπινη ύπαρξη στην κυκλοφορία τους. Συνεπώς ο καπιταλισμός προτείνει κατ’ ουσία αυτό που έλεγες, δηλαδή τον άνθρωπο ως πεπερασμένο ζώο, παραδομένο στην περατότητά του, και πέρα ως πέρα θνητό, και κατ’ αυτό τον τρόπο στην πραγματικότητα τον εξομοιώνει με τα αντικείμενα. Γι’ αυτό τα αντικείμενα κυκλοφορούν μαζί με άλλα αντικείμενα απείρως θνητά. 
Και οι άνθρωποι προορίζονται να αποσυρθούν στη χωματερή όπως τα αυτοκίνητα που δεν είναι πια στη μόδα. Εξ ου και ο ύμνος στη νεότητα αποτελεί βασικό χαρακτηριστικό του καπιταλισμού, σε αντίθεση με την παράδοση, ακριβώς διότι όταν γερνάμε, δεν επιθυμούμε αρκετά, άρα καταναλώνουμε λιγότερο, δεν καταναλώνουμε αρκετά. 
Γι’ αυτό πρέπει να συλλάβουμε φιλοσοφικά, αλλά και πολιτικά, την εκκοσμικευση απ’ τη μία του απείρου, την παραδοχή ότι το άπειρo είναι πολύ κοντά μας, ότι η ζωή μας έχει διαρκώς να κάνει με το άπειρο, και απ’ την άλλη να αποσπάσουμε το άπειρο από κάθε θεολογία, από κάθε παραδοσιακά νοούμενη μεταφυσική φιγούρα. 
Πράγματι, ο Δημήτρις συνόψισε πολύ καλά την πρότασή μου, ότι δηλαδή απ’ τη μία πρέπει να πούμε ότι ο άνθρωπος είναι ένα ζώο, είμαστε άλλωστε ματεριαλιστές όλοι, γνωρίζουμε πολύ καλά ότι ο άνθρωπος είναι θνητός, ότι γερνάει, ότι έχει συμφέροντα, ότι για να επιβιώσει έχει ανάγκη από αντικείμενα. 
Όλα αυτά υπάγονται στη σφαίρα του ματεριαλισμού την οποία αναγνωρίζουμε απόλυτα. Αλλά απ΄την άλλη, ο άνθρωπος σχετίζεται με το άπειρο, και κατά βάθος έτσι ορίζουμε πολύ απλά ό,τι αποκαλούμε σκέψη. 
Ο άνθρωπος ως σκεπτόμενο ον, είναι πολύ απλά η ιδιαίτερη σχέση που έχει με το άπειρο. 
Κι αυτό το άπειρο είναι παρόν διότι υπάρχει μέσα στην ίδια την πολλαπλότητα, και ο άνθρωπος έχει πρόσβαση σ’ αυτό, κατά τρόπο συμπυκνωμένο, μέσω της σκέψης. 
Αποκαλώ σχέση με το άπειρο μια αλήθεια, κι αυτή η αλήθεια προτείνω να πούμε ότι ανιχνεύεται στην επιστήμη, στην τέχνη, στην ποίηση και τη δημιουργία, στην πολιτική εφόσον πρόκειται για μια πολιτική του απείρου, δηλαδή μια ποιητική της χειραφέτησης, μια ποιητική του μέλλοντος όπως έλεγες, όπως επίσης και στον έρωτα, διότι ο έρωτας είναι η σκηνή της μετάβασης από το Ένα στο Δύο, είναι δηλαδή η πρώτη εμπειρία στοιχειώδους πολλαπλότητας αυτού που βρίσκεται επέκεινα του Ενός. 
Συνεπώς, σε όλα αυτά ενυπάρχει το άπειρο, και μπορούμε, ως άτομα, ως ζώα, να ενσωματωθούμε στις διαδικασίες στις οποίες ξεδιπλώνεται η πρόσβαση στο άπειρο. 
Και μέσα από τούτο το επίπεδο, η ζωή παίρνει άλλο νόημα, διότι γίνεται μια ζωή που σχετίζεται με το άπειρο. Και απ’ αυτή την οπτική γωνια, η απάντηση στο ερώτημα «Τι σημαίνει να ζει κανείς» είναι το να ζει κανείς ως θνητό ζώο που σχετίζεται στη ζωή του με μια ορισμένη έκφραση του απείρου και της αθανασίας. 
Διότι προφανώς δεν αποκαλώ αθανασία τη μετά θάνατον επιβίωση της ψυχής, 
Αποκαλώ αθανασία μια ορισμένη εμπειρία μες στο χρόνο, τον ίδιο το χρόνο που καθιστά εφικτό για εμάς το ιδεώδες που διατυπώθηκε ως εξής απ’ τον Αριστοτέλη: να ζει κανείς όσο μπορεί ως αθάνατος. 
Θέλω να επαναλάβω τη ρήση του Σπινόζα «έχουμε πρόσβαση στην εμπειρία της αιωνιότητάς μας» , η οποία δε σημαίνει ότι η σωματική και ατομική μας σύσταση θα υπερβεί το θάνατο, αλλά ότι μετέχουμε σε μια ορισμένη διάσταση αθανασίας και αιωνιότητας, πράγμα το οποίο βιώνουμε στην ίδια μας τη ζωή.
[…] Άρα, στο ερώτημα «Τι σημαίνει να ζει κανείς;», μπορούμε να δώσουμε δυο αντιδιαμετρικές απαντήσεις. 
Η πρώτη απάντηση είναι ότι σημαίνει να επιβιώνει, δηλαδή να ζει όσο το δυνατόν προς το συμφέρον του και κατά βάθος να είναι αιώνια καταδικασμένος σε θάνατο. 
Εξ ου και η φτωχή ζωή, η αμυντική ζωή, η ζωή που είναι εν τέλει καθαρή άρνηση. 
Εναλλακτικά μπορούμε ν’ απαντήσουμε ότι το να ζει κανείς σημαίνει να εντοπίζει το πεδίο, τις δυνατότητες  σύμφωνα με τις οποίες βιώνει τη σχέση του με το άπειρο, δηλαδή αυτή τη μορφή αιωνιότητας μες στο χρόνο που η φιλοσοφία αποκαλεί αλήθεια. 
Θα μπορούσαμε να πούμε πως σημαίνει να ζει κανείς ως προς ορισμένες αλήθειες. Οι αλήθειες είναι πληθυντικού αριθμού. Δεν υπάρχει η Αλήθεια με Α κεφαλαίο, αυτό θα ήταν αιχμαλωσία εντός του Ενός.




Κριτικό σημείωμα
Ιωάννης Τζανάκος
προτείνω να διαβάσετε βοηθητικώς και αυτό το πόνημά μου:

Τι σχέση μπορεί να έχει η Φιλοσοφία με το εξής ερώτημα: μπορεί να υπάρξει νέα αγροτική τάξη;

Ας ξεκινήσουμε με την ουσία παραμερίζοντας λίγο τον κοινό τόπο του λέγειν των 68μάηδων, ανεξάρτητα από τις μεταξύ τους διαμάχες, ορίζοντας ωστόσο συνοπτικά αυτό τον κοινό τόπο:
Εγγύτητα στην αιωνιότητα (εμμενοποίηση της μεταφυσικής) όπως έχει επιγραμματικά εκφρασθεί στη φράση του Σπινόζα που μας μεταφέρει ο ίδιος ο Μπάντιου:
«έχουμε πρόσβαση στην εμπειρία της αιωνιότητάς μας» 
Τι συμβαίνει εδώ;
Είναι αυτή η φράση οδηγός (και διαπιστωτική και κανονιστική) τόσο λανθασμένη;
Όπως ορίζεται στον τραβηγμένο από τα ιδεαλιστικά μαλλιά του υλισμό (όχι μόνον του Μπαντιού, αλλά και άλλων όπως ίσως ο Λούκατς) η αιωνιότητα που πρέπει να μας αφορά δεν έχει σχέση βέβαια με κάποια συγκεκριμένη αθανασία κάποιας συγκεκριμένης ατομικής "ψυχής" αλλά με διεργασίες που αφορούν την αλήθεια και το άπειρο ως διεργασία της αλήθειας (διαβάστε και με αντίστροφη φορά). Αυτός είναι ένας κλασικός φιλοσοφικός δρόμος.  Αλλά αυτό είναι μια πολύ γενική διαπίστωση, χωρίς να φανερώνει κάτι. Τι άλλο συμβαίνει;
Η διαφορά των ύστερων μοντερνιστών έγκειται στην επιμονή τους να φέρουν αυτό τον αγώνα στα μέτρα της καθημερινότητας του ανθρώπου. 
Δεν είναι βέβαια τα πράγματα τόσο ενιαία από την έποψη αυτή που ιδρύεται με τον καπιταλισμό και την νεωτερικότητα εν γένει. Υπάρχει ωστόσο μια ορθολογική σύμβαση να θεωρούνται κάποια πράγματα αυτονόητα που θα θέλαμε να την συντρίψουμε και αυτή η σύμβαση έχει να κάνει με την κοινότητα της καπιταλιστικής μορφής της εμμενοποίησης (ως σκοπού και ως πρακτικού "επιτεύγματος") με τις κριτικές που επικεντρώνονται στην καπιταλιστική εκτροπή της από την σκοπιά μιας ποιοτικής πραγματικότητας που θα επανέφερε την εμμενοποίηση (και τον "υλισμό" ως το φωτοστέφανό της) σε μια "καλύτερη", για να μην πούμε αληθινή ή αληθινότερη, εκδοχή. 
Η βιαιότητα της κριτικής της αστικής εμμενοποίησης δεν έχει το όνομά της ως κριτική στην εμμενοποίηση γιατί αν το είχε θα αποκαλύπτονταν η κοινή ουσία, η κοινότητα των αποβλέψεων και των ιδεολογιών λ.χ των αστών και των κομμουνιστών. 
Αυτό δεν σημαίνει πως επειδή αποκρύπτεται η κοινότητα (της απόβλεψης) δεν υπάρχει σημαντική διαφορά. 
Σημαίνει ωστόσο πως είμαστε ήδη ιδεολογικά θύματα μιας -πολύ συγκεκριμένης μάλιστα- μορφής μετα/μεταφυσικής που έχει μεν τις ρίζες της στον υλισμό, διαλεκτικό ή μη, την κλασική Φιλοσοφία (της δύσης, καραδύσης, αλλά αυτό δεν είναι πάντα "κακό") αλλά και τον νιτσεϊσμό (δια Σπινόζα), που μου έχει πρήξει το συκώτι με την πανταχού παρουσία του σε όλη την ανωμαλάρα της δυσευρώπης. Συγγνώμη για την εκτροπή μου..
Είμαστε λοιπόν μέσα σε έναν σωλήνα ερμηνείας και όχι στο Σύμπαν, τον Λόγο, το Άπειρο, και πως αλλιώς άλλωστε, εδώ φτιάξαν ολόκληρο σερν για να σέρνονται πίσω από στοιχειώδη σωματίδια που τα σωληνώσανε (καλά κάνανε) με μας θα κωλώνανε;
Το χαρακτηριστικό, για  να σοοβαρευθούμε, με αυτόν τον σωλήνα ερμηνείας και βίωσης είναι η επιμονή να αποκτήσουμε άμεση πρόσβαση στο αιώνιο, ή όπως αλλιώς το λένε. Δεν θεωρώ, για να μην βιάζεστε και σεις, πως αυτή η επιθυμία δεν διανθίζεται με διαμεσολαβητικό κόπο, μόχθο, ας πούμε "θυσία" (διάβασμα, δουλειά, τέχνη), ούτε θεωρώ ακόμα και τότε πως ο κάθε (διαμεσολαβητικός) μόχθος είναι ίδιος και όμοιος. Ο Μπαντιουϊκο-κομμουνιστικός μόχθος είναι πολύ διαφορετικός από αυτόν που κρίνει στο άνωθεν κείμενο με τόση πικρή και λιτή βιαιότητα και ο σκοπός του μόχθου αυτού είναι πολύ κοντά σε κάτι που δεν είναι δύση εν τέλει, πέρασαν πολλά χρόνια και καταστράφηκαν πολλά για να φτάσει ένας αριστερός διανοούμενος (και άλλοι, για άλλους καλύτεροι) να μιλάει σχεδόν όπως ένας αρχαίος σοφός ή ένας απλός αγρότης, ή όπως ένας βουδιστής μοναχός, και να λέει ταυτόχρονα τα εκκοσμικευμένα/ορθολογικά/υλιστικά "δυτικά" του που έχουν και αυτά ουσία, δεν αντιλέγω.
Αλλού είναι το πρόμπλεμ. 
Εκεί που αρχίζει να βγάζει δόντια πάλι ο Χρόνος της δύσης είναι με τις απαιτήσεις της αμεσότητας και της πραγμάτωσής της ως αμεσότητας. 
Και κεί, ακόμα και στο αντικαπιταλιστικόν ύψος της κριτικής της ευκολίας και της νεανίζουσας παιδικότητας/φετιχιστικότητας (κατά την ομόλογη κίνηση του κεφαλαίου) του καπιταλισμού πάλι ανεβαίνει στον θρόνο της ύπαρξης ένα παιδί.
Το ίδιο αισθάνομαι και με κείμενα όπως του αγρόταρου διεθνιστή φιλοσόφου (κι ας μη θέλει αυτό τον τίτλο) Α.Δρατζίδη, όταν κατακεραυνώνει την καπιταλιστική-κυριαρχική δομή διαμεσολάβησης. 
Αυτός βέβαια δεν κάνει ακριβώς το ίδιο πράγμα, πάει στην αμεσότητα άμεσα και δεν κάνει τις βόλτες των φιλοσόφων του κομμουνισμού, και θα θεωρούνταν μάλιστα από αυτούς και αυτός παιδί. Αλλά οι αμεσο-αριστεροί συναντιώνται, και μαζί με όλους (βάλε μέσα και τους καταστασιακούς για να κλείσει το χαρτί) όλοι συναντιούνται με τον αστισμό και την λοξάρα του να έχει αυτή την άμεση πρόσβαση που λέγαμε στην αρχή. 
Φαίνεται πως ισοπεδώνω τα πράγματα, αλλά δεν τα ισοπεδώνω αφού τελικά όλοι τους θέλουν να θέλουν και έχουν πάθει με τις επιθυμίες τους μιαν επιθυμιά ανεξίτηλη που λέει και ο Βεργέτης (μου άρεσε η λέξη, έχει βάρος πολλά κιλά).
Αν έβλεπε κανείς τι έκαναν οι κύριοι και οι δούλοι σε μιαν προκαπιταλιστική/προνεωτερική κοινωνία θα είχε μιαν άλλη εικόνα του πράγματος που λέμε.
Επιδιώκονταν τότε, και αυτό δεν είναι ιδεολογικόν συμπέρασμα, ένα είδος κορύφωσης της ζωής και υπήρχε λόγω και των ειδικά δύσκολων και "αδόμητων" συνθηκών ζωής επίγνωση της εξαιρετικότητας της ζωής, σε μια κατάσταση βέβαια ωμής ταξικής και εθνοτικής βίας (πατριαρχίας κ.λ.π). Από εκεί όμως προήλθαν τα ρόδα τα οποία μυρίζουν αμερίμνως οι μοντέρνοι αναζητητές της αστικής και μετα-αστικής βιώσεως. Μην ανησυχούν, η γη έχει ξανά λίπασμα από τις νέες συγκρούσεις που ήρθαν. 
Υπάρχει επιτάχυνση της νέας καθήλωσης και όχι απλά μια κίνηση του κεφαλαίου. Εξηγούμαι:
Η γη έχει αφεθεί και έχει μετατραπεί σε "έδαφος", αλλά πάλι βλασταίνει τον εαυτό της σαν το θεμελιακό "επίδικο" της νέας ζωής, είτε αυτή βυθισθεί στην βαρβαρότητα είτε αναγεννηθεί η ελευθερία των ανθρώπων, ερχόμενη από πολύ μακρινά βάθη της ιστορίας (ιθαγενικά με την αλλοτριωμένη ή μη αλλοτριωμένη "έννοια").
Η νέα ιθαγένεια του ανθρώπου δεν είναι απειρική. Απειρική είναι η κίνηση του αστού νεωτερικού, αστού αστού ή κομμουνιστή (αναρχικού κ.λ.π).
Το έδαφος της ελευθεριακής φαντασματικότητας και νόησης (αιώνιο ως φάντασμα, φάντασμα σκέτο ως ανήσυχη έκφραση του αιωνίως ανεκπλήρωτου σε μια ταξική και εθνοκαταπιεστική κοινωνία), το φάντασμα λοιπόν έχει αποκτήσει μάλλον χαρακτηριστικά πεπερασμένου και αυτό το πεπερασμένο, μαζί με το επιβιωσιακόν του Ίδιον, είναι ενδοξότερο και ουσιαστικότερο από τις τάδε ή δείνα κινήσεις του κεφαλαίου/αντι-κεφαλαίου που είναι όλο ένα Είναι που είτε περι-ορίζεται εντός μιας παιδικής/παιγνιώδους κοινότοπης ομοιομορφίας/διαφοράς είτε ανοίγεται στο ακαθόριστο ενός απελευθερωτικού και ακαθόριστου απείρου που μάλλον συναρμόζεται μια χαρά με το άπειρο/ακαθόριστο του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού, και το οποίο συν τοις άλλοις έχει και ένα άλλο κουσούρι. 
Το κουσούρι/πολλαπλότητα που μας διέσωσε από τον θεό-Εν και μας αλυσόδεσε στους "εθνοκρατισμούς" της κάθε κάβλας που έγινε κίνημα, υπό την αιγίδα του Μάη μου Μάη μου. Και πολλά είπα, μάλλον όμως έχω γίνει πάλι ευγενικός.
Δεν βρίζω τους φράγκους κομμουνιστές.
Μπορεί να μας χρειαστούν...


 
 

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

  • δεν πουλιέται - [image: Αποτέλεσμα εικόνας για agia thalassa tinos] Μάζεψαν τη ψαριά με μια βιασύνη που θύμιζε τον χρόνο Απλώνοντας τη πραμάτεια στο παζάρι πούλησαν και το...
    Πριν από 1 ημέρα
  • Why Women Had Better Sex Under Socialism - The New York Times - Why Women Had Better Sex Under Socialism - The New York Times Photo A woman working at a collective farm near Moscow in 1955. Credit Mark Redkin/FotoSo...
    Πριν από 2 ημέρες

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..