Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Δευτέρα, 8 Ιουνίου 2015

Με έναν Πούτιν ξεχνιούνται...




Η στιγμή κατά την οποία προκαλείται μια σημαντική ανασύνθεση στην πολιτικο-οικονομική δομή μιας αστικής κοινωνίας είναι πάντα στιγμή ρήξης. 
Αλλά η λέξη αυτή έχει πολλές σημασίες και πολλές φορές δεν σημαίνει πολλά αν δεν πλαισιωθεί από "ψυχρότερες" περιγραφικές έννοιες που αντιστοιχούν στο γεγονός πως η ανασύνθεση γίνεται εντός μιας αστικής κοινωνίας χωρίς να υπάρχει κανένας λόγος να φανταζόμαστε πως αυτή η ανασύνθεση περιέχει δυναμικές υπέρβασης της "αστικότητας" της κοινωνίας. Χρειάζεται προσοχή για να δούμε πως ακόμα και αυτές οι πιθανές δυναμικές (υπέρβασης της "αστικότητας" της κοινωνίας) (που δεν βλέπω ο κακόμοιρος) δεν θα ήταν ούτε και αυτές απαραίτητα οριζόμενες σε μια προοπτική που θα τελεσφορούσε σε κάτι που θα ήταν "επανάσταση".
Χρειάζεται λοιπόν ένα είδος μεγάλης γείωσης, τριπλής τετραπλής, στο συγκεκριμένο σχήμα "ρήξης" που πιθανόν θα συνέβαινε αν η ελληνική αστική κοινωνία αντιμετώπιζε το ενδεχόμενο να διακινδυνεύσει την αγία, ιερή, οσία και ευλαβική της σχέση με τον άγιο, ιερό, όσιο και ευλαβή οργανισμό της ευρωπαϊκής ενώσεως.
Φαίνεται πως δεν έχουμε λάβει σοβαρά υπόψιν μας την θέση μιας κατά παραχώρηση υπάρχουσας χώρας απέναντι στους παραχωρητές της ύπαρξής της. 
Όλη η χώρα είναι διαποτισμένη από την αγία, ιερή, όσια και ευλαβή θέση της μέσα στον άγιο, ιερό, όσιο και ευλαβή κόσμο του δυτικού ιμπεριαλισμού και με τίποτα δεν θέλει να απολέσει την ειδική και εξίσου άγια, ιερή, όσια και ευλαβή της θέση σε αυτόν τον κόσμο.
Όσο και να υπάρχει αμφισβήτηση αυτής της ιερής σχέσης δεν πρέπει να ξεχνάμε πως αυτή η χώρα έχει ιδρυθεί πάνω στην βάση της. 
Ό,τι και να ακούτε από τους οργίλους εθνικιστές, τους αγανακτισμένους με την σκληρότητα της γερμανοδύσης, ό,τι και λέγεται στις παρέες και τα καφενεία, τα σάιτ, τις συνελεύσεις των σχολών, τα παζάρια, τις χαρτοπαιχτικές λέσχες, τα μπορντέλα, τα γήπεδα, τους εργασιακούς χώρους, τις εκκλησίες, μέσα στα σπίτια, ό,τι και να ακούγεται λοιπόν μην περιμένετε να σπάσει εύκολα αυτή η υπερβατική σχέση.
Το μόνον άλλον υπερβατικόν για όλο αυτό τον σκατοκοσμάκη (και γω μέσα εκεί ζω) είναι μια μυθική χώρα με ίδια θρησκεία (Ρωσία) με όπλα, και έναν Ιππότη ονόματι Πούτιν, και τώρα μάλιστα που αυτή η μυθική χώρα δεν είναι "κομμουνιστική" τόσο το καλύτερον. 
Μπορεί ο καθείς να φαντασιωθεί από την ειδική του (ιδεολογική-ιδεοληπτική) σκοπιά μια κάποια λύση, ένα θαύμα και εν πάσει περιπτώσει μια λύτρωση από κάποια ισχύη έξωθεν.
Το όνειρο κρατάει μια βδομάδα το πολύ αν σφίξουν οι κώλοι, και αν δεν έρθουν γρήγορα μέσα στην χώρα οι νέοι ιερογαμευτές της, μαζί με λεφτά, πράκτορες, όπλα, στρατό κ.λ.π
Κανείς δεν το πιστεύει αυτό, και εν πάσει περιπτώσει αν το πιστεύει κάπως αν είναι να γίνει μάλλον οι περισσότεροι θα υπαναχωρούσαν. 
Με έναν Πούτιν ξεχνιούνται, όχι και να μας έρθει κανονικά και να μπλέξουμε κι όλας, λένε μέσα τους. Οπότε, αναρωτιέμαι, εγώ ο εθνοαφελής:
Υπάρχει κάποιος πραγματικά θρασύς, θαρραλέος, πείτε το όπως θέλετε, που να πει ότι αυτός ο λαός, αυτή η πατρίδα, αυτός ο χώρος, αυτό το κάτι τέλος πάντων, πρέπει να στηριχθεί πρώτα εις εαυτόν; και μετά να πιάσει τους χάρτες και να φτιάξει συμμαχίες, λυκοσυμμαχίες, προβατοσυμμαχίες; ό,τι είναι τέλος πάντων;
Αυτό το εις εαυτόν θα αναλύσουμε σιγά σιγά, τι στο διάολο μπορεί να σημαίνει, αν σημαίνει κάτι τελικά....









Ι.Τζανάκος 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

  • μάτια - όταν η όψη τους χαθεί επιτέλους, δεν ξέρω άλλο να ζητήσω, θα έρθω να σε βρώ δεν θα μας ρωτήσει κανένας από που και πως φτάσαμε ούτε χρεία να'μαστε μόνοι...
    Πριν από 7 ώρες
  • Why Women Had Better Sex Under Socialism - The New York Times - Why Women Had Better Sex Under Socialism - The New York Times Photo A woman working at a collective farm near Moscow in 1955. Credit Mark Redkin/FotoSo...
    Πριν από 1 εβδομάδα

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..