Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Τετάρτη, 3 Ιουνίου 2015

Η κριτική του κεντρικού σημαίνοντος ως κενού σημαίνοντος, ως κενό σημαίνον..



Η χρήση και η συγκρότηση των ονομάτων έχει γίνει αντικείμενο κριτικής αν με τα ονόματα επιδιώκεται να σημανθεί η κεντρική ουσία του ανθρώπινου. 
Όχι μόνον το είδος της χρήσης ενός ονόματος (και το είδος του ως συγκροτητικό γίγνεσθαι) αλλά και το πλήθος της χρήσης του προσδίδει στο όνομα, που "σημασιοδοτεί" αυτή την κεντρική ουσία, έναν αμφισβητούμενο σημασιοδοτικό "ρόλο" που λέγεται πως συνήθως όχι μόνον δεν αναφέρεται σε κάποια όντως αντίστοιχη "γενική πραγματικότητα" αλλά σε μιαν ειδική, και περιορισμένη σε στενόκαρδες ιστορικές προοπτικές, σκοπιά της "γενικής πραγματικότητας" ή σε πολλαπλές δυνατότητες σημασιοδοτήσεων που τελικά έχουν περιορισμένο ορίζοντα και αντικείμενο ως συγκεκριμένες ενικές σημασιοδοτήσεις. 
Η κριτική της κεντρικής (ή κεντρικοποιητικής) σημασιοδότησης τού ανθρώπινου εκφράζεται στην παρακμιακή εποχή μας ως αποκάλυψη της κενότητάς της. 
Μιλάνε για κενό σημαίνον. 
Αυτή είναι η τρέχουσα πολιτική αντι-οντολογία.
Λέγεται πως η συγκεκριμένη πραγματικότητα που είναι καθορίζουσα αυτό το σημασιολογικό πράττειν, το οποίο παρουσιάζεται πλέον μόνον ως νοηματική έκφραση αυτής της "σκοπιάς της γενικής πραγματικότητας" (που δηλώνεται   από αυτούς που "αποκαλύπτουν" την μερικότητα και τον περιορισμό της σημασιοδότησης με ειρωνικό-κριτικό ή κάπως πιό μετριοπαθή τρόπο), λέγεται λοιπόν πως αυτή η καθορίζουσα πραγματικότητα είναι στην πραγματικότητα ένα πεπερασμένο πράγμα. 
Υπάρχει λοιπόν ένας επιπλέον καθορισμός τής -ας πούμε- "φιλόδοξης" σημασιοδότησης που περιγράψαμε με τον ειδικό καθορισμό του πεπερασμένου. 
Ακόμα και η θετικότερη ή μετριοπαθέστερη κριτική αντιμετώπιση του κεντρικού σημαίνοντος το εντάσσει ως πεπερασμενο-ειδές σε κάτι που το υπερβαίνει ή θα το υπερβεί διαλεκτικώς. 
Μπορεί, σε αυτή την ευμενέστερη κριτική προς την κεντρική σήμανση, να γίνεται αποδεκτό ένα θετικότερο περιεχόμενο πλησιέστερο σε κάτι που όντως υπάρχει ή θα υπάρξει, αλλά πάντα το κεντρικό σημαίνον-σημείο, ως κενό ή πολλαπλό σημαίνον, εντάσσεται σε κάτι ευρύτερο. 
Είναι βέβαια κάπως αστείο το γεγονός πως αυτό το "ανώτερο" και περιέχον σημείο είναι τελικά ένα άλλο κεντρικό σημαίνον που δεν διαφεύγει της κενότητας, όπως τουλάχιστον ορίζεται με αυτό τον τρόπο. 
Όσο και να κατασκευάζονται πολύπλοκες ή ασαφείς νοηματοδοτήσεις αυτού του νέου σημείου (που θεωρείται πως λειτουργεί ως μη-αλλοτριωτικά κεντρικοποιητικό), όσο και να κατασκευάζεται αυτό καθαυτό ως μια συνθετική συλλογή πολλών θεωρούμενων ως μερικών ή πεπερασμένων σημείων, αυτό το "νέο" σημείο είναι ένα κεντρικό σημείο που επιτελεί με "επάρκεια" τον ίδιο ρόλο τον οποίο προσδίδει κριτικά στα επιμέρους-πεπερασμένα "του".
Το κεντρικό σημείο των (κατά το ίδιο) κενών σημαινόντων είναι και αυτό κενό σημαίνον.




Ι.Τζανάκος       

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..