Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Δευτέρα, 8 Ιουνίου 2015

Κριτική ανάλυση άρθρου του Παναγιώτη Σωτήρη (ανταρσύα)



Αναδημοσιεύουμε μια ενδιαφέρουσα ανάλυση του Παναγιώτη Σωτήρη, για να προβούμε σε κριτική ανάλυσή της και ευρύτερη κριτική ανάλυση των θέσεων που διαμορφώνουν την κεντρική "γραμμή" της ανταρσύα (και του ευρύτερου χώρου "αριστερά" του συριζα)..



http://www.pandiera.gr/%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CF%8C%CE%BC%CF%89%CF%82-%CE%B7-%CF%81%CE%AE%CE%BE%CE%B7-%CE%B5%CE%AF%CE%BD%CE%B1%CE%B9-%CE%B5%CF%86%CE%B9%CE%BA%CF%84%CE%AE/

Και όμως, η ρήξη είναι εφικτή!

EE-thiliaτου Παναγιώτη Σωτήρη 


Αφήνοντας κατά μέρος τη ρητορική, είναι σαφές ότι την ίδια ώρα που η ελληνική κυβέρνηση καταγγέλλει την αδιαλλαξία των δανειστών, η ίδια επιμένει στις «47 σελίδες», δηλαδή ένα νέο μνημόνιο. Ακόμη χειρότερα, αυτή η γραμμή νομοτελειακά σημαίνει ότι στο τέλος ακόμη και εάν κάνουν υποχωρήσεις οι «Θεσμοί» θα βρεθούμε με κάτι που θα είναι χειρότερο και από τις «47 σελίδες». Και αυτό είναι το καλό ενδεχόμενο. γιατί θα σημαίνει ότι θα «έχουμε συναντηθεί στη μέση του δρόμου». Στο κακό ενδεχόμενο απλώς θα αποδεχτούμε όλες τις προτάσεις των δανειστών.
Στην πραγματικότητα δέσμια του καταστροφικού σχήματος «ούτε ρήξη – ούτε υποταγή» η κυβέρνηση οδηγείται στην ταπείνωση (παρασύροντας στην ήττα μια ολόκληρη κοινωνία) ακόμη και εάν στο μεταξύ παίξει όλη τη χορογραφία της «ρήξης» (διακοπή διαπραγμάτευσης, προσφυγή στις κάλπες, νέα διαπραγμάτευση), ακριβώς γιατί δεν έχει στρατηγική ρήξης.
Γι’ αυτό το λόγο και σήμερα, περισσότερο παρά ποτέ χρειαζόμαστε να συζητήσουμε ανοιχτά και όχι με όρους «μυστικής διπλωματίας», την αναγκαία «τεχνική της ρήξης». Γιατί μπορεί να υπάρξει άλλος δρόμος ακόμη και τώρα:
• Εφόσον οι «θεσμοί» διαλέγουν το δρόμο της αδιαλλαξίας πρέπει να σταματήσει η διαπραγμάτευση και να σταματήσουν να εξαρτώνται οι εσωτερικές πολιτικές αποφάσεις από τη διαπραγμάτευση. Αυτό σημαίνει ότι επιστρέφουμε στη θέση ενάντια στις ιδιωτικοποιήσεις (που σημαίνει καμιά ιδιωτικοποίηση στα λιμάνια, στο Ελληνικό, στα αεροδρόμια, κανένα ξεπούλημα από το ΤΑΙΠΕΔ, κ.λπ.), ότι προχωρά μονομερώς η πλήρης επαναφορά των δικαιωμάτων των εργαζομένων και των συλλογικών συμβάσεων, ότι εγκαταλείπεται η θέση για πρωτογενή πλεονάσματα και ότι δοκιμάζεται πραγματική φορολογική μεταρρύθμιση (αντί για το φόρτωμα βαρών στις πλάτες των λαϊκών τάξεων μέσω του ΦΠΑ).
• Η παύση πληρωμών στο χρέος πρέπει να γίνει πραγματικότητα και αυτό αφορά και τις δόσεις του ΔΝΤ και τις δόσεις προς την ΕΚΤ. Την ίδια στιγμή η έκδοση εντόκων πρέπει πλέον γίνεται χωρίς αίτημα αδείας από την ΕΚΤ. Ο λογιστικός έλεγχος του χρέους γίνεται πραγματικό όπλο και τα πορίσματα για την κλίμακα που μπορεί να χαρακτηριστεί παράνομο και επαχθές μπορούν και πρέπει να αποτελέσουν βάση μιας θέσης για διαγραφή του χρέους.
• Ο πολιτικός έλεγχος της κεντρικής τράπεζας αποκτά ξεχωριστή σημασία. Η αποπομπή με πολιτική απόφαση του Στουρνάρα γίνεται πρώτη προτεραιότητα, ώστε να μπορεί να υπάρχει άλλος έλεγχος και δυνατότητα χρήσης όλων των εργαλείων που μπορεί να χρειαστούν (συμπεριλαμβανομένου και της αναγκαίας πλήρους άσκησης ουσιαστικού δημόσιου ελέγχου στις «συστημικές τράπεζες»).
• Ο έλεγχος των κινήσεων κεφαλαίων αλλά και ο περιορισμός των αναλήψεων από τράπεζες οφείλουν να αποτελέσουν άμεσα αναγκαία βήματα, σε πείσμα της ιδεολογικής τρομοκρατίας των συστημικών ΜΜΕ. Την ίδια στιγμή η δυνατότητα για παροχή ρευστότητας με μονομερή έκτακτη απόφαση της ΤτΕ (κατά το πρότυπο της Ιρλανδίας) επίσης είναι ένα αναγκαίο βήμα.
Προφανώς όλα αυτά βάζουν και θέμα ευρώ. Όμως, το το βάζουν μέσα σε μια ακολουθία πρακτικών ρήξης που το καθιστούν αναγκαία συνθήκη αλλά και πείθουν για την αναγκαιότητά του, όχι με όρους ιδεολογικής τοποθέτησης αλλά πρακτικής αναγκαιότητας. Από εκεί και πέρα το ερώτημα μιας πραγματικής παραγωγικής ανασυγκρότησης με όρους εναλλακτικού παραγωγικού υποδείγματος αποκτά άλλη διάσταση και δεν μπορεί να υποκατασταθεί από την αναμονή του επόμενου ΕΣΠΑ (ας θυμηθούμε ότι το προηγούμενο ΕΣΠΑ καθόλου δεν απέτρεψε την καταστροφική ύφεση και την κοινωνική διάλυση).
Θα υπάρξει μια τέτοια κατεύθυνση ρήξης; Δεν είμαι καθόλου βέβαιος. Για την ακρίβεια είμαι απόλυτα βέβαιος πώς δεν θα υπάρξει όσο η αντικαπιταλιστική Αριστερά μένει απλώς στο να καταγγέλλει με όρους αυτοδικαίωσης και όσο οι αριστερές τάσεις του ΣΥΡΙΖΑ επίσης απλώς καταγγέλλουν εσωκομματικά. Χρειάζεται και άλλης κλίμακας κινητοποίηση του λαού και πολύ πιο συγκεκριμένη τοποθέτηση για το τι σημαίνει ρήξη.  
Η κινητοποίηση στις 11 Ιούνη οφείλει να αγκαλιαστεί από όλες τις δυνάμεις, κοινωνικές και πολιτικές που αναφέρονται στην αναγκαιότητα της ρήξης.
Η πίεση των δανειστών σημαίνει ότι εξακολουθούν να βλέπουν την Ελλάδα ως δυνάμει «αδύναμο κρίκο» και γι” αυτό επικεντρώνουν τις δυνάμεις τους στην επίτευξη όχι απλώς «αριστερής λιτότητας» αλλά ταπείνωσης. Αυτό σημαίνει ότι αντικειμενικά είμαστε μέσα σε ένα «παράθυρο ευκαιρίας» που δεν πρέπει να κλείσει. Το πώς θα παρέμβουμε στη συγκυρία που ανοίγει το αδιέξοδο των διαπραγματεύσεων θα κρίνει σημαντικά τις εξελίξεις.

ektosgrammis.gr  


Σχόλιο
Καταρχάς οφείλουμε να πούμε πως η γενική περιγραφή της διαδικασίας "διαπραγμάτευσης" της κυβέρνησης είναι ορθή, αν παραμείνουμε στο συγκεκριμένο πλαίσιο που διαμόρφωσε η προγραμματική και τακτική ηγεμονία του σύριζα στο γενικό χώρο της "κοινωνικής αντιπολίτευσης".
Δεν υπάρχει λόγος να ανακαλύψουμε σε κάθε λόγο περί της "τακτικής" κατάστασης της κοινωνικής πάλης κάτι λειψόν ή αναλυτικά μεμπτόν αν δεν περιγράφονται οι ευρύτεροι όροι της πραγματικότητας (μερικές φορές ο ίδιος ο καπιταλισμός!). 
Έτσι είναι η κατάσταση από την "σκοπιά" της επονείδιστης πραγματικότητας της ελληνικής αστικής κοινωνίας όπως καταλήγει σήμερα στα όριά της όσον αφορά τις δυνατότητες αντίστασης εντός των ιστορικών ορίων που έχουν διαμορφωθεί. 
Δεν υπάρχει άλλο όριο πέραν αυτού που ανακαλύπτουν οι ίδιοι οι διαπραγματευτές του συριζα.
Το άρθρο αυτό που διαβάσαμε δεν είναι τόσο αφελές για να υποθέτει ένα ακόμα όριο εκτός αυτής της οριοθέτησης που ήδη ανακαλύπτουν οι διαπραγματευτές του συριζα, αλλά χτίζοντας την κριτική του στα πλαίσια αυτού που γενικά ονομάζεται "εμμενής κριτική"  ανακαλύπτει κάποιες δυνατότητες μέσα σε αυτά πλαίσια. Πραγματικά δεν ξέρουμε τελικά αν η "εμμενής κριτική" που ασκείται από χώρους όπως η ανταρσύα έχει τις βάσεις της στην στρατηγική τους όπως αυτή δομείται στα πλαίσια μιας γενικής εννόησης κάποιας "αριστεράς". 
Σπεύδω να πω πως δεν θεωρώ πως αυτή η γενική εννόηση είναι εντελώς λανθασμένη ή πολιτικά "ύποπτη". 
Το πρόβλημα τίθεται πάλι στους συγκεκριμένους όρους του εντός της ιστορικής οριοθέτησης που αναφέραμε. 
Και αυτοί οι συγκεκριμένοι όροι είναι όπως έχουμε αναφέρει παλαιότερα προσδιορισμένοι από τα συνήθη γεωπολιτικά δεδομένα. 
Δεν ισχυρίζεται κανείς πως δεν υπάρχει επίγνωση των γενικών γεωπολιτικών δεδομένων που αντιστοιχούν σε μια διαδικασία ρήξης. 
Όλοι λίγο ως πολύ έχουν ένα γενικό περίγραμμα των συνεπειών μιας πιθανής ρήξης, άσχετα αν αυτό το περίγραμμα είναι χρωματισμένο με διάφορα χρώματα αναλόγως των πολιτικο-ιδεολογικών τους πεποιθήσεων. 
Η ένταξη αυτών των δεδομένων στο συγκεκριμένο εκάστοτε θεωρητικο-πολιτικό τακτικο-πολιτικό σχήμα όμως παραμένει πολλές φορές "μη-οργανική". 
Δεν είναι παράδοξο το γεγονός πως αυτοί που εντάσσουν τον γεωπολιτικό συντελεστή της κρίσης με αρνητικό "οργανικό" τρόπο στο τακτικο-πολιτικό τους σχήμα είναι οι δεξιοί (νδ) και οι δεξιοί σοσιαλδημοκράτες (πασοκ, ποτάμι) που γενικά αξιοποιούν κάθε πράγμα που προκαλεί τον τρόμο και την υποταγή του λαού. Αυτό είναι το αναμενόμενον. 
Αυτό που είναι επίσης αναμενόμενον αλλά όχι πιά θεμιτό είναι οι εκάστοτε μη δεξιοί πολιτικοί και αναλυτές να παρουσιάζουν την γεωπολιτική διάσταση της κρίσης και της κάθε ρηξιακής πιθανότητας (ρήξη με την ευρωζώνη, ή ακόμα και την ευρωπαϊκή ένωση ή ακόμα και με το δυτικό μπλόκ) ως μια κάπως ομαλή κατάσταση στο γεωπολιτικό επίπεδο. 
Πριν ακόμα δεχτώ την κριτική πως αυτό δεν συμβαίνει, γιατί όλοι αυτοί πάντα αναφέρουν το βάρος των κινδύνων και των καθηκόντων που φέρνει η ρήξη σπεύδω να πω πως κατά την δική μου ματιά απλά δεν το κάνουν αυτό. 
Η γκροτέσκο εικόνα που διανέμουν οι δεξιοί, και εμμέσως η ηγετική ομάδα του συριζα, για τους πιθανούς κινδύνους της ρήξης αντιμετωπίζεται με λαφαζανική αμεριμνησία και "περηφάνεια". 
Αυτό το πράγμα δεν είναι όμως απάντηση, ούτε υπάρχει κάποια εικόνα της πραγματικότητας που θα προέκυπτε από την ρήξη και η οποία (ως εικόνα) θα προετοίμαζε τον λαό για τις δυσκολίες και τα άμεσα κοινωνικά καθήκοντα μιας οποιασδήποτε πολιτικής ή κινηματικής ηγεσίας αλλά και του ίδιου του λαού απέναντι στα πιθανά δραματικά γεγονότα. 
Ο αρθογράφος βέβαια αναφέρεται σε μιαν άλλης κλίμακας κινητοποίηση του λαού, αλλά όλο αυτό το σχήμα που μας παρουσιάζει, και αυτός και ο πολιτικός του χώρος δεν είναι και πολύ συγκεκριμένο. 
Θα κάνει το κίνημα, σε περίπτωση ρήξης, ακόμα κι αν έχει μια υποθετική ηγεμονία στους δρόμους, τις γειτονιές, τους εργασιακούς χώρους, αυτά που πρέπει να κάνει ένας συντελεστής εξέγερσης και συνοχής μαζί; 
Γιατί αν νομίζουμε πως μόνον η εξεγερτική λογική των άμεσων οικειοποιήσεων των συλλογικών αγαθών αρκεί κινδυνεύουμε να βρεθούμε προ δυσάρεστων εκπλήξεων που αφορούν την ίδια την σχέση του λαού και της κοινωνίας με την άμεση πραγματικότητα της επιβίωσής του και τους συντελεστές που καθορίζουν αυτή την επιβίωση ακόμα και σε γεωπολιτικό επίπεδο. 
Ο χρόνος που ο κόσμος θα περιμένει τις χρηματικές ροές από τις "άλλες" ορατές-αόρατες γεωπολιτικές δυνάμεις  θα είναι τόσο σύντομος όσο η πείνα μιας βδομάδας το πολύ, και σε αυτό το πλαίσιο η αναζήτηση μιας άμεσης οικονομικής λύσης θα έχει ήδη "καεί" αν δεν γίνει ήδη από τώρα η προετοιμασία της. 
Βέβαια και ο έλεγχος της κεντρικής τράπεζας θα είναι αναγκαίος, και η έξοδος από την ευρωζώνη σχεδόν αναπόφευκτη και επιβαλλόμενη, αλλά όχι το μοναδικό και μάλιστα το κυριότερο πράγμα. 
Οι ντομάτες, οι πατάτες, το ψωμί, το νερό και το ρεύμα δεν διανέμονται από την κεντρική τράπεζα..στις πόλεις..






Ι.Τζανάκος






2 σχόλια:

  1. Αυτό που είναι εκπληκτικό ως στοιχείο που μπορεί να αποδειχθεί, και ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΩΜΟΣΙΟΛΟΓΙΚΗ ΘΕΩΡΙΑ, είναι οτι Ο ΕΘΝΙΚΙΣΤΙΚΟΣ ΧΩΡΟΣ ΣΤΟ ΒΑΘΥ ΚΡΆΤΟΣ (ΚΑΠΟΙΟΙ ΠΟΛΎ ΓΝΩΣΤΟΙ ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ ΤΟΥ, ΟΝΟΜΑΤΑ ΔΕ ΛΕΜΕ ΥΠΟΛΗΨΕΙΣ ΔΕΝ ΘΙΓΟΥΜΕ!) ΕΧΕΙ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΗ ΚΑΙ ΟΡΓΑΝΩΤΙΚΗ ΜΗΤΡΑ ΜΕ ΤΟΝ ΑΝΤΙΦΑ ΧΩΡΟ (ΑΥΤΟΝΟΜΟΙ). ΜΙΛΑΜΕ ΓΙΑ ΠΡΩΗΝ ΦΙΛΑΡΑΚΙΑ ΚΑΙ ΓΝΩΣΤΟΥΣ ΠΟΥ ΤΑ ΣΠΑΣΑΝΕ ΒΕΒΑΙΑ ΑΛΛΆ ΚΡΑΤΑΝΕ ΠΟΛΥ ΚΡΥΦΟ ΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ ΠΩΣ ΗΤΑΝ ΚΑΠΟΤΕ "ΜΑΖΙ". ΔΕΝ ΠΡΌΚΕΙΤΑΙ ΝΑ ΟΛΙΣΘΗΣΩ ΣΕ "ΣΥΝΩΜΟΣΙΟΛΟΓΙΚΕΣ" ΕΡΜΗΝΕΙΕΣ ΑΥΤΟΥ ΤΟΥ ΑΝΑΜΦΙΣΒΗΤΗΤΟΥ ΓΕΓΟΝΟΤΟΣ ΑΛΛΑ ΟΦΕΙΛΩ ΝΑ ΤΟ ΕΠΙΣΗΜΑΝΩ ΣΕ ΑΦΕΛΕΙΣ ΝΕΟΛΑΙΟΥΣ Η ΑΠΛΆ ΗΛΙΘΙΟΥΣ ΔΟΝΚΙΧΩΤΕΣ ΠΟΥ ΝΟΜΙΖΟΥΝ ΟΤΙ ΑΝΗΚΟΥΝ ΣΕ ΚΑΠΟΙΟ ΡΕΥΜΑ ΠΟΥ ΕΠΕΣΕ ΑΠΌ ΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ ΣΤΗΝ ΧΩΡΑ ΤΗΣ "ΦΑΙΔΡΑΣ ΠΟΡΤΟΚΑΛΈΑΣ". ΚΑΙ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΙ ΜΙΑ ΆΛΛΗ "ΣΥΜΠΤΩΣΗ": Η ΘΕΩΡΙΑ ΌΛΩΝ ΑΥΤΩΝ ΤΩΝ "ΕΧΘΡΩΝ" ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΕΡΊΦΗΜΗ ΔΗΘΕΝ "ΣΥΝΩΜΟΣΙΑ ΤΟΥ ΝΟΜΙΣΜΑΤΟΚΟΠΕΙΟΥ" ΕΙΝΑΙ ΙΔΙΑ, ΜΟΙΡΑΖΟΝΤΑΙ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΑΝΤΙΛΗΨΗ, ΜΑΖΙ ΒΕΒΑΙΑ ΜΕ ΑΘΕΝΣ ΒΟΙΣ ΚΑΙ ΚΑΘΗΝΜΕΡΙΝΗ "ΜΕΝΟΥΜΕ ΕΥΡΩΠΗ" Κ.ΛΠ

    ΕΑΜ ΕΛΑΣ ΟΠΛΑ
    ΣΤΕΝΗ ΑΥΤΟΑΜΥΝΑ
    ΣΩΤΗΡΗΣ ΠΕΤΡΟΥΛΑΣ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Βλέπω ενδιαφέρον για αυτή την ανάρτηση που μάλλον είναι ενδιαφέρον για το παραπάνω σχόλιο.
    Επειδή γνωρίζω πως αν και "αντισταλινικοί" αριστεροί είστε συνωμοσιολόγοι και γενικά ανόητοι και άρρωστοι στον τρόπο που σκέφτεστε, ένα έχω να σας πω κύριοι ψευδοηγετίσκοι της "αυτονομίας": Σας μιλάει ένας εργάτης και μόνον εργάτης, όχι από αυτούς που φαντάζεστε εκσπερματώνοντας τις ιδεοληψίες σας πάνω στα κορόϊδα νεούδια που καθοδηγείτε (και καλά χωρίς να καθοδηγείτε) αλλά ένας υπαρκτός μοναχικός και χωρίς άλλες συνδέσεις εργάτης. Και σαν εργάτης με φιλομαθές πνεύμα έχω να σας πω επίσης πως αν κάτι δεν εκφράζετε σε αυτό τον κόσμο είναι την εργατική τάξη, "ιθαγενή" ή "ξένη"..καμία σχέση δεν έχετε ούτε θα έχετε. Άντε τώρα ξεκαβλώστε πάνω σε κανένα νεούδι που ακόμα τα χάφτει τα παραμύθια σας, ξεφτίλες..

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

  • μάτια - όταν η όψη τους χαθεί επιτέλους, δεν ξέρω άλλο να ζητήσω, θα έρθω να σε βρώ δεν θα μας ρωτήσει κανένας από που και πως φτάσαμε ούτε χρεία να'μαστε μόνοι...
    Πριν από 7 ώρες
  • Why Women Had Better Sex Under Socialism - The New York Times - Why Women Had Better Sex Under Socialism - The New York Times Photo A woman working at a collective farm near Moscow in 1955. Credit Mark Redkin/FotoSo...
    Πριν από 1 εβδομάδα

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..