Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Παρασκευή, 5 Ιουνίου 2015

Επανάσταση και δομές ασφάλειας..



Όταν πολλοί οικουμενιστές περιγράφουν την Οικουμένη, χωρίς να το ξέρουν υποθέτουν μερικές φορές πως υπάρχουν όντως ιεραρχικές διαφορές μεταξύ των τόπων της, μεταξύ των ανθρωποτήτων που την απαρτίζουν.
Δεν αναφέρομαι όμως κυρίως στις αξιολογικές ιεραρχήσεις "ανάμεσά" τους που ενδύονται (από τους αξιολογιστές-ιεραρχιστές μας) διάφορα "πολιτισμικά" ή υποτιθέμενα εθνοθρησκευτικά ή εθνοφυλετικά χαρακτηριστικά. 
Αυτές οι αξιολογικές ιεραρχήσεις έχουν αναλυθεί, κριθεί και τελικά σχετικοποιηθεί με την χρήση εν γένει (και παρά τις εσωτερικές διαφορές μέσα στην ποικιλία) μιας αντι-ταυτοτικής θεωρίας, που έχει μάλιστα αποκτήσει, στην περίοδο του ύστερου καπιταλισμού που ζούμε, έναν σκληροπυρηνικό ιδεολογικό χαρακτήρα. 
Η ειρωνεία που κατά καιρούς έχουμε εκτοξεύσει, ότι αυτός ο αντι-ταυτοτισμός είναι μια ισχυρή ταυτότητα ας μην εκληφθεί ως μέρος ή αποτέλεσμα (μόνον) μιας πολεμικής με τις υπερβολές της κ.λ.π 
Η ειρωνεία αυτή αντανακλά για μας μια (δυτική) ιδεολογία-ταυτότητα με κριτικό τρόπο. 
Αλλά ας επιστρέψουμε στο βασικό μας θέμα.
Όταν αναφερόμαστε στην αξιολόγηση-ιεράρχηση των ανθρωποτήτων κατά τον υπόρρητο δυτικό τρόπο (που έχει κάνει μετάσταση σε όλες τις ανθρωπότητες της Οικουμένης) επικεντρώνουμε σε μιαν αξιολόγηση-ιεράρχηση που αναφέρεται στην (θεωρούμενη ως) θεμελιακή υλική δράση των ανθρώπων που είναι η παραγωγή και η εξουσία περί αυτήν.
Ακόμα και όταν δεν αναμειγνύεται, με τον γνωστό πιά σε μάς "εδώ" γερμανοαηδιαστικό τρόπο, η οικονομική αξιολόγηση-ιεράρχηση με διάφορες πουριτανικές-ενοχικές ιδέες εμφανίζεται ένα είδος αξιολόγησης-ιεράρχησης μεταξύ των ανθρωποτήτων (λαών, εθνών, κοινωνιών, τόπων, θρησκειών κ.λ.π) που περιέχει έναν λεπτότερο και γι'αυτό μερικές φορές επικινδυνότερο τροπισμό.
Ας δούμε λόγου χάριν μιαν οικονομολογική ή διεθνοπολιτική ανάλυση που εφορμά από τις αγαθότερες αντι-ιεραρχικές και τρόπον τινά εξισωτικές αξιακές και θεωρητικές βλέψεις.
Εις αυτή την ανάλυση μπορούν να εισχωρήσουν νοηματικά και σημασιολογικά περιεχόμενα που θα παράξουν αναγκαστικά νέες ιεραρχικές αξιολογήσεις που θα μπλέξουν τον αγαθό αναλυτή (ξανά) στις νοηματικές και νοηματικοπολιτικές συνυφάνσεις της βίαιης κυριαρχίας και των συνήθως αδικαιολόγητων γεωπολιτικών και γεωπολιτισμικών διαχωρισμών. 
Δεν θέλω να αναφερθούμε σε τετριμμένα πλέον παραδείγματα της χειραφετησιακής δυτικής σκέψης, ούτε βέβαια σε άλλα συντηρητικά παραδείγματα που βρίθουν τέτοιων νοημάτων.
Θα στοχεύσουμε άμεσα τα πράγματα της σκέψης αναφερόμενοι στούς (μη-)κοινούς τόπους των θεωρούμενων ως οικονομικών "αγαθών" της "ασφάλειας" και της "ευημερίας".
(Ακόμα και) οι κριτικές και μερικές φορές οι ευθείες ηθικο-οντολογικές μομφές που απευθύνονται προς τους κατόχους "μονάδων" ασφάλειας και ευημερίας υποκρύπτουν έναν αντίστροφο ιεραρχικό οντολογισμό τής αξιολόγησης, ειδικά όταν φαίνεται πως διενεργείται ένα είδος αποδόμησης της ίδιας της ασφάλειας ή της ευτυχίας ως υφιστάμενης πραγματικότητας. 
Εν ολίγοις ακόμα και όταν αποδομείται η ταυτότητα αυτών των καταστάσεων, ή επανεξετάζονται σε ένα μετριοπαθέστερο κριτικό πλαίσιο ως παραπλανητικές μορφές κοινωνικο-οικονομικής απόβλεψης που ωστόσο περιέχουν μια μερική αλήθεια ή ορθολογικότητα, ακόμα και τότε λοιπόν θεωρούνται τελικά ως πραγματικότητες. 
Υπάρχει εδώ μια φυσικοποιητική προφάνεια που δεν θραύεται, με αποτέλεσμα την κατασκευή ενός οικουμενικού οικονομικού "τόπου" που μερίζεται, αναλόγως των ποσοτικοποιήσεων, σε ασφαλείς και ευημερούσες περιοχές και το αντίθετο, ακόμα (επαναλαμβάνω) και αν κατακρημνίζεται οντολογικοειδώς ή μετανεωτερικώς (ταυτόν;) η ενδογένεια των καθορισμών αυτών ("ασφάλειας" και "ευημερίας") που τους καθορίζουν ως ξεχωριστές περιοχές. 
Ας μην αντικαταστήσουμε βέβαια αυτό το προφανές/μη-προφανές με κάποια (θεωρούμενη ή επιθυμούμενη) οντολογική ενότητα που χρησιμεύει ως κάλυψη των παρουσιαζόμενων διαφορών. 
Υπάρχουν τόποι που υποφέρει όλος ο κόσμος (η συντριπτική πλειονότητά του) με τους πιο φριχτούς όρους του σωματικού και ψυχικού πάσχειν, υπάρχουν τόποι όπου η ασφάλεια και η ευημερία "κατακτώνται" με την συμμετοχή του κοινωνικού υποκειμένου-ατόμου σε δράσεις που εξευτελίζουν τον άλλον και τον εαυτό, και είναι πραγματικά αφελές να νομίζει κανείς πως αμφισβητώντας την ταυτότητα ή την νοηματική συνοχή της δικής του, ενοχοποιημένης ή αυτοθαυμαζόμενης, "υπεροχής" θα εκφύγει της "κατανάλωσής" της.
Το ζήτημα αποκτά έναν κρίσιμο πολιτικο-οντολογικό χαρακτήρα όταν ηγεμονεύεται από τον καθορισμό της ασφάλειας.
Η ασφάλεια είναι μια πολύσημη έννοια που εκτείνεται από την έννοια της κοινωνικής ασφάλειας (συνταξιοδοτικές και υγειονομικές παροχές) έως τις δομές κατασφάλισης των υφιστάμενων (κυρίαρχων) παραγωγικών σχέσεων. 
Η ευρύτητα του νοηματικού κοινωνικο-οντολογικού καθορισμού της ασφάλειας δεν είναι προιόν μιας σημασιολογικής "ρευστότητας" αλλά αντανακλά την κοινωνικο-οντολογική συνταύτιση βαθύτερων αναγκαιοτήτων της ανθρώπινης ύπαρξης εντός γενικών συνθηκών που σημαίνουν ανειρήνευτους κοινωνικούς και ατομικούς ανταγωνισμούς και (ταυτόχρονα-μερικά ταυτόσημα) πολεμικές συγκρότησεις της ολικής κοινωνικής δομής.
Στο επίκεντρο λοιπόν της οικονομικής οντολογίας βρίσκονται πλέγματα νοημάτων και πρακτικών που καθορίζονται από γενικές και ειδικές μορφοποιήσεις τής κατάστασης τής κατασφάλισης τής "ανθρώπινης ζωής". 
Αυτό είναι το αληθές και ταυτόχρονα/ταυτόσημα το ψευδές που περιέχει η κατασφαλιστική ανάγκη και η διεργασία τής ικανοποίησής της. 
Πρόκειται γενικά για μια συντηρητική δομή που συνορεύει με τον τρόμο και τον φόβο τού θανάτου και μερικές φορές καθορίζεται από το ίδιο το στιγμιαίο γεγονός-Είναι του.
Πως όμως δομείται όλο αυτό το συντηρητικό "επιβιωσιακό" κοινωνικό πλαίσιο με τις δομές ιεραρχικής αξιολόγησης των "τόπων" της Οικουμένης;
Υπάρχει μια βαθύτερη οικουμενική-διεθνική βία κυρίαρχων παγκόσμιων δυνάμεων που δομείται στην απειλή τής ασφάλειας, απειλή που περιέχει όπως κάθε απειλή μπλόφες και σπάσιμό τους με καθαρό τρόμο και θάνατο.
Η υπέρβαση αυτού του απειλητικού τρόπου δόμησης των εσωτερικών και "εξωτερικών" σχέσεων μιας από τις πολλές ανθρωπότητες (μιας κοινωνίας, ενός έθνους, μιας "περιοχής") δεν είναι μια εύκολη υπόθεση, αλλά ταυτόχρονα αν κανείς υπερτονίσει την δύναμη τής απειλής και την ισχύη τής (παγκόσμιας) δομής της μετατρέπεται σε ιδανικό θύμα της.
Κοινωνίες όπως η "δική" μας, που κινούνται στα όρια της ετερο-κυριαρχικής (μικρο-ιμπεριαλιστικής) και ετερο-κυριαρχούμενης ("υποτελούς") κυριαρχίας, και πολιτικές-διανοητικές ελίτ που κινούνται σε αυτό το οριακό πλαίσιο, ταλαντεύονται μεταξύ ασφαλισμένου/απασφαλισμένου θράσους και δειλίας, χωρίς να αποκλείεται τελικά (παρ'όλα αυτά) ένας συνθετικός καθορισμός της οριακότητας που θα έκανε τους παγκόσμιους κυρίαρχους να τρέμουν.
Μπορεί η εργατική τάξη αυτής της χώρας (και χωρών που βρίσκονται σε "παρόμοια" θέση) να πραγματοποιήσει κάποτε μια τέτοια σύνθεση;
Είναι κάποιος ικανός να μας εξηγήσει με ποιούς συγκεκριμένους όρους θα ήταν εφικτή μια τέτοια ελευθεριακή σύνθεση των αναγκαιοτήτων ασφάλειας και των αναγκαιοτήτων καταστροφής αυτού του άθλιου εν πολλοίς καθορισμού;
Κλείνοντας αυτή την δημοσίευση θα ήθελα να ενώσω απορητικά την συνοπτική ανάλυσή μας στην έναρξή της με το θέμα της ασφάλειας.
Μήπως η κριτική των δομών ασφάλειας σε χώρες όπως η Ελλάδα, αν δεν δομείται πάνω σε εθνο-ανεξαρτησιακες Λογικές, είναι απλά μια έμμεση, στρεβλή ή και ασύνειδη αναπαραγωγή των νοημάτων και των πρακτικών των διεθνών τρομοκρατών του δυτικού ιμπεριαλισμού και άλλων περιφερειακών ("μη-δυτικών") τρομοκρατών (Τουρκία-τζιχαντιστές); 
Είναι προφανές πως η απριορική αποδοχή της απόλυτης ισχύος των δομών ασφάλειας λειτουργεί ως όχημα αλυσόδεσης του έθνους στις δυτικές (νατοϊκές) δυνάμεις, αλλά και η φαινομενικά αντίθετη πορεία σκέψης μπορεί να καταλήγει στο ίδιο ακριβώς σημείο. 








 
Ι.Τζανάκος
         

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

  • μάτια - όταν η όψη τους χαθεί επιτέλους, δεν ξέρω άλλο να ζητήσω, θα έρθω να σε βρώ δεν θα μας ρωτήσει κανένας από που και πως φτάσαμε ούτε χρεία να'μαστε μόνοι...
    Πριν από 7 ώρες
  • Why Women Had Better Sex Under Socialism - The New York Times - Why Women Had Better Sex Under Socialism - The New York Times Photo A woman working at a collective farm near Moscow in 1955. Credit Mark Redkin/FotoSo...
    Πριν από 1 εβδομάδα

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..