Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Σάββατο, 6 Ιουνίου 2015

Η ιστορική ολότητα της δυτικής κυριαρχίας και η έκτασή της..




Η συγκεκριμένη ιστορική ενότητα των καθορισμών της κοινωνικής ολότητας-δομής δεν έχει αναγκαστικά ως ειδική μορφή (που περιέχει συγκεκριμένες ιεραρχήσεις και "αξιολογήσεις" των καθορισμών μεταξύ τους) την ίδια διασπορά όπου επικρατεί κυριαρχικά.
Ο βαθμός γενικής ("γεωπολιτικής") επικράτησης μιας ηγεμονικής-ηγετικής ιστορικής ολότητας (που μερικές φορές κάπως παραπλανητικά προσδιορίζεται ως "πολιτισμός"), με όλους αυτούς τους εσωτερικούς καθορισμούς της και τις (εντός της) ιεραρχήσεις τους, δεν ταυτίζεται με τον βαθμό επικράτησής της στον ίδιο τον πυρήνα της που γενικά ταυτίζεται (ως πυρήνας) με την αυτοκυρίαρχη "περιοχή". 
Αυτή η αυτοκυρίαρχη "περιοχή" μπορεί να σπαράσσεται από ανελέητους "εσωτερικούς" πολέμους αλλά δεν παύει να αποτελεί μιαν αυτοκυρίαρχη ενότητα που καθορίζεται (ως "περιοχή") από την ιστορική ολότητα που έχει αναπτυχθεί "πάνω" της και έχει εντός τής "περιοχής" πλήρεις και συνεπείς τους εσωτερικούς καθορισμούς και τις ιεραρχήσεις τους.
Είναι θεμελιακά σημαντικό να τονισθεί πως αυτοί οι "εσωτερικοί" πόλεμοι στην κυρίαρχη "περιοχή" (και την ιστορική ολότητα που αναπτύσσεται "πάνω" της) αναπτύσσονται σε αναφορά προς την εκμετάλλευση, διανομή, διάλυση και σύνθεση-ανασύνθεση (επικαθοριστική δόμηση) των κυριαρχούμενων περιοχών-"πολιτισμών".
Αυτές οι αυτοκυρίαρχες μονάδες, και ο αυτοκυρίαρχος "πολιτισμός" που τις περιέχει ως ευρύτερη μονάδα, συγκροτούνται ως προς τις εσωτερικές τους αντιφάσεις σε αναφορά προς τον ληστρικό ή εξουσιαστικό γενικά επικαθορισμό των "άλλων" εξωτερικών μονάδων. 
Όπως έχουμε αναλύσει αλλού υπάρχουν αρκετές περιοχές που ευρίσκονται σε ένα ενδιάμεσο σημείο, οριακό (εκ του εσωτερικού ή εκ του εξωτερικού χώρου), στις οποίες η σχέση επικαθοριστικής δόμησης από το εξουσιαστικό κέντρο είναι περιπλοκότερη και δεν αποκλείει την ενεργητική συμμετοχή των (οριακών) περιφερειών στον επικαθορισμό άλλων "υποδεέστερων" περιοχών. 
Σήμερα (μετά τον β' παγκόσμιο πόλεμο), η δυναμική δημιουργίας μιας παγκόσμιας "συναινετικής" ηγεμονικής δομής της δυτικής κυριαρχίας σχετίζεται με την δημιουργία πολλών τέτοιων ενδιάμεσων περιοχών ("πολιτισμών") που είναι όμως (οφείλουμε να πούμε) σε μεγάλο βαθμό εθελοντική αυτοδημιουργία τους επι τη βάσει των δυτικών θεμελίων.
Το πρόβλημα έχει όμως παρουσιασθεί και είναι το εξής, σχετιζόμενο με τους γενικούς όρους που προδιαμορφώσαμε νοητικά στην εκκίνηση του κειμένου:
Η ενότητα (και η συγκεκριμένη ιεράρχησή τους) των καθορισμών τής ιστορικής ολότητας της δύσης δεν δύναται να ολοκληρωθεί ακόμα και εντός αυτών των ενδιάμεσων περιοχών "της". 
Αξίζει να αναφερθούμε ειδικότερα σε περιοχές που έχουν μιαν ιδιαίτερη αυτονομία και δεν μπορούν να ενταχθούν στην ιστορία των "κυριαρχούμενων/ημι-κυρίαρχων" περιοχών της δύσης, για να δούμε το πρόβλημα. 
Αν δούμε την ιστορία της Κίνας, της Ρωσίας, την Ινδίας (και ίσως του Ιράν) θα διαπιστώσουμε πως υπάρχει πρόβλημα από την σκοπιά της πλήρους "δυτικοποίησής" τους. Αυτό δεν πρέπει να μας οδηγήσει σε μια αρνητική εξιδανίκευσή τους ή σε έναν εύκολο μάλλον "πολιτισμιο-λογικό" Λόγο των διαφορών μεταξύ των "περιοχών" της γης, παρά το γεγονός πως αναγνωρίζουμε την ύπαρξη και τέτοιων παραγόντων διαμόρφωσης της ιστορικής ύπαρξης. 
Το θέμα αφορά καταρχήν την αντικειμενική αδυναμία ένταξης και ολικής αφομοίωσης του δυτικού μοντέλου πολιτικο-οντολογίας από πραγματικά ισχυρές χώρες όπως αυτές που προαναφέραμε. 
Θέλω να πω πως η Ρωσία, η Ινδία, η Κίνα, ήταν και είναι πολύ μεγάλες (στο επίπεδο της ύπαρξής τους ως "κόσμων") για να αφομοιωθούν ως απλά μέρη ενός ευρωαμερικάνικου-δυτικού κοινωνικο-οικονομικού και πολιτικού σχηματισμού. 
Ακόμα και αν προσπαθούσαν να το (παρα)κάνουν αυτό θα έρχονταν σε δυσχερή και οικονομική και πολιτική θέση, και αυτό που λέμε δεν είναι δυνατόν να περιορισθεί στα πλαίσια της εννόησης της κοινωνίας-οικονομίας στα καπιταλιστικά πλαίσια. 
Η μερική αφομοίωση των δυτικών μοντέλων, που είναι σε σημαντικό βαθμό αναγκαία πράξη εντός τής (όχι μόνον αστικής) ορθολογικότητας, κρατιέται σταθερά "στάσιμη" σε ένα οριακό πλαίσιο. 
Θα το πούμε ξεκάθαρα πως αυτό το οριακό πλαίσιο έχει κυρίως αντιδραστικά χαρακτηριστικά. 
Από την άλλη είναι γεγονός πως η εγκατάλειψη των αντιδραστικών, ή απλά συντηρητικών, ανασχέσεων φαίνεται πως θα οδηγούσε στην ήττα και την επικαθορισμένη από την δύση διάλυση και χειραγώγησή τους. 
Είναι σαν να υπάρχει ένα είδος επικινδυνότητας για την συνοχή των κοινωνιών αυτών που ευρίσκονται σε ένα οριακά "κατώτερο" βαθμό ολοκλήρωσης (γενικά σε έναν ενδιάμεσο οριακό προς τη δύση χώρο, είτε μιλάμε για ισχυρές χώρες ή για χώρες "παρακολουθήματα" της δύσης όπως η δική "μας") όταν προσπαθούν να μιμηθούν επακριβώς τις ιεραρχήσεις των καθορισμών που νοηματοδοτούν και οργανώνουν τις αυτοκυρίαρχες δυτικές κοινωνίες. 
Δεν μπορούμε να γνωρίσουμε αν αυτό "επιτυγχάνεται", ως αρνητική επικαθοριστική δύναμη της δύσης: α) λόγω συγκεκριμένων πρόσθετων τεχνικών που σημαίνουν μια δύναμη διαρκούς οικειοποίησης "ουδέτερων" δομών (όσον αφορά την ορθολογική τους "φύση") ή (επιτυγχάνεται) β) λόγω της βαθιάς εσωτερικής συνύφανσης της δύσης με τις ίδιες αυτές καθαυτές τις δομές. 
Αν συμβαίνει αυτό το τελευταίο (β) τότε για να υπάρξει ανατροπή της παγκόσμιας κυριαρχίας τού δυτικού μοντέλου πρέπει να αμφισβητηθεί η συγκεκριμένη ιεράρχηση των καθορισμών τής ολότητας που είναι η δύση και όχι μόνον η μονοπωλιακή ή επιλεκτική τους "χρήση".






Ι.Τζανάκος 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..