Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Τετάρτη, 29 Ιουλίου 2015

Οι φατριαστικές διαμάχες στον (ελλαδικό) αστισμό και οι λόγοι ενασχόλησης μαζί τους.



Σε μια συζήτηση που είχα με έναν στενό φίλο μου τέθηκε το εξής ερώτημα:
Γιατί να ακολουθούμε τον προπαγανδιστικό πόλεμο μεταξύ των φατριών της εξουσίας και να μην δούμε το πραγματικό, τελικά πρακτικό, πρόβλημα της (αστικής) κοινωνίας μας;
Μήπως με αυτό τον τρόπο πέφτουμε στη παγίδα της άρχουσας τάξης (ή ελίτ) που μεταθέτει το πρόβλημα αυτό (και τα λαϊκά συμφέροντα) σε ένα "δικαστικό" ή "πολιτικο-νομικό" εποικοδόμημα;
Θα εκθέσω συνοπτικά τους λόγους για τους οποίους δεν συμφωνώ με αυτό το ερώτημα και τις λογικές συνεπαγωγές που δημιουργεί.
Νομίζω πως η πολιτική εξουσία στην χώρα (σε όλα τα καίρια κλιμάκιά της, μέχρι το μεσαίο τουλάχιστον επίπεδο) είναι βαθιά διαβρωμένη από ξένους ηγεμονικούς κύκλους. Είμαστε ένα ανοιχτό γήπεδο όπου συναντιώνται και συγκρούονται σχεδόν όλοι οι παγκόσμιοι μηχανισμοί και παραμηχανισμοί εξουσίας. 
Θα πει κανείς πως αυτό...συμβαίνει παντού, και αυτό (που θα πει) θα είναι σωστό. Αυτό είναι ένας γενικός κανόνας σήμερα. 
Η διαφορά έχει να κάνει με την διαπερατότητα του εκάστοτε "έθνους-κράτους" από αυτούς τους αλλότριους διεθνείς μηχανισμούς, μια διαπερατότητα όμως  που αφορά και κάθε μικρότερο (ακόμα και "εναλλακτικό") μηχανισμό εξουσίας. 
Αν παραμείνουμε σε αυτά μπορούμε απλά να ξεπέσουμε σε μια παρανοϊκή αντίληψη της ιστορίας και να φανταζόμαστε διάφορα. 
Το ζήτημα δεν είναι αυτό, αλλά το ζήτημα παραμένει στο επίπεδο της διαπερατότητας.
Με έκπληξη παρακολουθούμε την άνεση με την οποία και η ελίτ και ο πληθυσμός "ανέχονται" τις εικόνες της κρατικής ηγεσίας σε "συνάφεια" με περίεργους παγκόσμιους μηχανισμούς που συνήθως με βάση τις πολύ σημαντικές αρχές του εξουσιαστικού πρωτοκόλλου δεν "πρέπει" να συναντάνε κορυφαίους κρατικούς παράγοντες. Μιλάμε για αυτονόητες αρχές με ουσιαστική σημασία που σημαίνουν το εξής απλό (θα φέρω ένα παράδειγμα):
Δεν συναντάει ένας υπουργός της οικονομίας απευθείας τον εσμό των κερδοσκόπων, στέλνει έναν υφιστάμενό του, και αυτό δεν είναι απλά "τύπος". Όλα τα άλλα είναι κατάντια και δείχνουν το επίπεδο της διαπερατότητας ενός έθνους-κράτους. Ούτε ηγεσία έθνους χωρίς κράτος δεν κάνει τέτοιες παραβιάσεις πρωτοκόλλου (εις βάρος της). Και δεν πρέπει να αρκεστούμε στην περίπτωση Βαρουφάκη, όπως καταλάβατε, αλλά σε όλους σχεδόν τους πολιτικούς προκατόχους του και τους υψηλότερους (από αυτό τον βαθμό) πολιτικούς προκατόχους. 
Με λίγα λόγια, με απλή παρατήρηση έξωθεν (όσο μπορούμε) καταλαβαίνουμε πως έχει εκπέσει το κράτος αυτό στο επίπεδο μιας αποικίας και μερικές φορές παρακάτω. Αυτό είναι θέμα προς έρευνα, προς διερεύνηση, εφόσον δεν "κολλάει" ακριβώς με τα γενικά αντικειμενικά δεδομένα του καπιταλισμού στην χώρα, ό,τι και να πούμε για "εξάρτηση" κ.λπ.
Η ιδιομορφία του ελληνικού κομπραδορισμού είναι πως είναι ιδιαίτερα ενεργητικός και τυχοδιωκτικός, έχει και αυτός τις δικές του αυτοτέλειες (ας πούμε μικρο-ιμπεριαλιστικές) που τον οδηγούν σε ένα όλο και μεγαλύτερο βάραθρο.
Γιατί να λυπηθούμε όμως; Δεν λυπόμαστε γιατί η ελίτ πέφτει σε ένα βάραθρο όλο και πιο βαθύ, αλλά λυπόμαστε γιατί υπάρχει άμεση εμπλοκή του πληθυσμού σε αυτή την ιστορία από μια περίεργη ενεργητική (επίσης) σκοπιά. Δεν είναι δυνατόν να μη δούμε πως όλος ο λαός παίρνει θέση στην μία ή την άλλη δωσιλογική ή παρακολουθηματική (προς τους δωσιλογικούς πόλους) παράταξη και πως εντάσσεται οργανικά θα λέγαμε στην μία ή την άλλη φατριαστική λογική των μερίδων της αστικής ελίτ που δεν αποτελούν "μερίδες του κεφαλαίου" με την έννοια που θα προσέδιδε σε αυτές έναν "υψηλό" (δομικά) χαρακτήρα. 
Οι καταστάσεις των αστικών εξουσιαστικών φατριών στην χώρα είναι πολύ πιό "χαοτικές" και "χύμα", οι δε ξένοι επικυρίαρχοι δεν ξέρουν ποιά φατρία να πρωτοχρησιμοποιήσουν. 
Μην φανταζόμαστε καμμία "σοβαρή" δομή. 
Αυτό είναι αστείο, επικίνδυνο, αλλά και ενδιαφέρον ταυτόχρονα αφού κάποια σχέση θα έχει με την ίδια την κοινωνική δομή στη χώρα..




Ι.Τζανάκος
 

2 σχόλια:

  1. Ένα κράτος -και ένα πολιτικό σύστημα- που έχει βασίσει τα πάντα «στο νόμισμα», είναι καταδικασμένο να καταστραφεί.

    Στρατηγική, ιδεολογία, ταυτότητα, εθνικό και δημόσιο συμφέρον, ασφάλεια, όραμα, ελπίδες, θεσμούς, παιδεία, οικονομία, πολιτική. Τίποτα από όλα αυτά δεν υπάρχει. Υπάρχει μόνον «το νόμισμα». Τα πάντα υπάγονται «στο νόμισμα».

    Εννοείται πως υπό αυτές τις συνθήκες ουδείς μπορεί να σε πάρει άμεσα ως υποκείμενο στα σοβαρά σε διεθνές επίπεδο, παρά μοναχά έμμεσα -μέσω τρίτων- ως αντικείμενο. Κράτη, επιχειρήσεις, όμιλοι, στρατηγοί, πολιτικοί, δημοσιογράφοι, επενδυτές, επιστήμονες. Ουδείς. Το πρώτο που πρέπει να συνειδητοποιήσουμε είναι το που βρισκόμαστε. Κατ'αρχήν αυτό δεν είναι κράτος. Είναι κάτι άλλο, διαφορετική κατηγορία.

    'Όπως πολύ ορθά έγραψες: Με λίγα λόγια, με απλή παρατήρηση έξωθεν (όσο μπορούμε) καταλαβαίνουμε πως έχει εκπέσει το κράτος αυτό στο επίπεδο μιας αποικίας και μερικές φορές παρακάτω.

    Τα υπόλοιπα που ρώτησε ο φίλος ή γνωστός σου, μου φαντάζουν ως υπεκφυγές ή νομιμοποιήσεις για να βρίσκεται κάποιος στην πολιτική απομαχία ή/και να μην λειτουργεί ιστορικο-κοινωνικά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Η νέα "κατηγορία" δόμησης εξουσίας σε μια χώρα σαν κι αυτή, γίνεται αντιληπτή όταν κανείς θυμάται τις βασικές αρχές του "εξουσιαστικού" πρωτοκόλλου, τις διαχρονικές αρχές. Και δεν έγιναν οι έλληνες πολιτικοί, δημοσιολόγοι, οικονομικοί παράγοντες, πράκτορες κ.λπ "αναρχικοί" ρομαντικοί αγραβάτωτοι της "αμεσὀτητας" και του αντι-καθωσπρεπισμού. Μη τρελαθούμε!!!
    Τα πράγματα είναι όπως τα είπες και το ζήτημα (της μη απομαχίας) είναι πως κανείς μπορεί να κρατήσει ενεργές αποστάσεις από όλο αυτό το σκυλολόι των χύμα ραγιάδων..

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..