Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Δευτέρα, 31 Αυγούστου 2015

Η μη-γιορτή..



Η στιβαρή κανονικότητα δεν διαταράσσεται με τις κωμικές κραυγούλες εξεγερμένων ριζοσπαστών, ούτε το "σύστημα" φοβάται ιδιαίτερα τις εσωτερικές διεργασίες ήδη εσωτερικοποιημένων συνειδήσεων που φαντάζονται πως είναι αντιπρόσωποι μιας έξοχης υπόστασης που ήρθε στον κόσμο για να του ανακοινώσει την διαφορετική παρουσία της. Ούτως:
Η στιβαρή αστική κανονικότητα ανατρέπεται από μια στιβαρή επαναστατική κανονικότητα, πικρή θα έλεγα και αυστηρή. 
Αυτό είναι το γενικό σχήμα όσων είναι εντός ή παρακείμενα αυτού του ρεύματος της ιστορικής "αριστεράς" που ονομάστηκε λενινισμός. 
Όσο και να προσπάθησαν οι διάφοροι εκ δεξιών ή εξ'αριστερών γιορταστές του επαναστατικού είναι να δομήσουν μιαν αίρεση της κανονικότητας ως την οδό μιας ελεύθερης (μελαγχολικής) κωμικότητας, στα πεπατημένα αναμασήματα της "γιορτής της επανάστασης", το μόνο που κατάφεραν να δομήσουν είναι τον πολιτισμό της αριστερής μετανεωτερικότητας του δυτικού αστισμού. 
Αυτή είναι η κατάντια του 68Μαη, και μπορεί να φαίνεται αθώα μπροστά στην ιστορική τραγωδία του "υπαρκτού σοσιαλισμού", και αυτή είναι η ουσία της αριστερής αίρεσης του δυτικού αστισμού. 
Η αυστηρότητα της αστικής νομοτέλειας παράγει πάντα εποικοδομήματα αιρετικών διαλλειμάτων, είναι και αυτό μέρος της αυστηρότητάς της.
Ο αστός βρυκόλακας στο βάθος του πανηγυριού, το πανηγύρι στην επιφάνεια του αστικού βρυκολακισμού, αυτό είναι όλο.
Να ξεσκίσεις το πέπλο του πανηγυριού, κωμικού ή μελαγχολικού, σημαίνει να σταματήσεις αυτή την διαλεκτική, αυτό τον διάλογο της ουσίας και της φαινομενικότητας, όχι για να εγκαθιδρύσεις έναν μόνον αυστηρό κόσμο της ουσίας που φαίνεται και του φαινομένου που είναι μόνον ουσία, αλλά για να δώσεις το δικαίωμα στην ουσία να ορίζει την ελεύθερη φαινομενικότητα.
Θα το πούμε αυτό γιορτή, μιάν άλλη γιορτή;
Όχι, όχι πιά.
Είναι πολύ πικρή πιά η ιστορία για να χωρέσει απλά μιαν άλλη γιορτή.
 
 
 
Ι.Τζανάκος

Κυριακή, 30 Αυγούστου 2015

Στοιχειώδης ιστορισμός εναντίον Κανελλοπουλισμού-Καραμανλισμού..



Η τύχη να είσαι ως "χώρα" στα όρια ενός υπερ-υποσυστήματος παγκόσμιας κυριαρχίας όπως αυτό του δυτικού ιμπεριαλισμού είναι κατάρα αν μετατραπεί σε φοβικό αίσθημα και αδιέξοδη προσπάθεια να εισχωρήσεις κάποτε στον πυρήνα του, αν δεν έχεις ήδη την ανόητη αντίληψη πως είσαι ήδη εκεί γιατί τάχαμου αυτό το υπερ-υποσύστημα έλκει την "πολιτισμική" καταγωγή του από "εσένα" (στην πραγματικότητα από κάποιους ακαθόριστους και ρομαντικοποιημένους προπάτορες του σύγχρονου αστικού έθνους "σου").
Το ειρωνικά παράδοξο είναι πως και αυτοί οι αμφισβητούμενοι προπάτορες του έθνους ημών ευρίσκονταν περισσότερο σε μιά άμεση σχέση διαλόγου, πολέμου και ενεργητικού αλληλοκαθορισμού ακριβώς με τον (μεσανατολικό-μεσοποταμιακό) κόσμο που είναι σήμερα το επίδικο όλων των αηδιαστικών και στυγερών "χειραγωγήσεων" του υποτιθέμενου απογόνου τους (της δύσης και των δυτικο-ιμπεριαλιστών). Τότε εξάλλου δεν υπήρχε "δύση" αλλά ο ελληνικός κόσμος και η ανατολή (η περσική αυτοκρατορία). 
Η "δύση" ως καθορισμός έλκει την ιστορική καταγωγή του καταρχάς από την Ρώμη (ρωμαϊκή δουλοκτητική αυτοκρατορία) και έπειτα (πιό συγκεκριμένα) από την διαίρεση της Ρώμης σε δυτική και ανατολική Ρώμη (δυτική και ανατολική ρωμαϊκή αυτοκρατορία). 
Η δύση ήδη από την εποχή που ο Αυγουστίνος διαχάρασσε τα όρια του λατινικού χριστιανισμού (μισούσε την ελληνική γλώσσα και ήταν άσχετος από την ελληνική Φιλοσοφία και Θεολογία) είχε μια εδραία αυτοσυνείδηση ως δύση, γνώριζε πως ο ελληνικός και ο ανατολικός κόσμος (που είχαν συγχωνευθεί από τον ελληνισμό των ελληνομακεδόνων βασιλέων) ήταν το άλλο της, για την ακρίβεια το εγγύς άλλο της και όχι ένα μέρος της δικής της ιδιαίτερης "ταυτότητας".
Υπήρξε μια τρομαχτική ατυχία για τους εγγύς ανατολικούς πολιτισμούς και αυτή ήταν όχι το Ισλάμ (ο αναδυόμενος αραβικός κόσμος), που την εποχή που αναδύθηκε και αναπτύχθηκε ήταν ένα περίλαμπρο αστέρι δύναμης γνώσης και πολιτισμού, αλλά η είσοδος στην ευρύτερη περιοχή από την μιά των ημιβάρβαρων δυτικών που λεηλάτησαν την ανατολική ελληνο-ρωμαϊκη (πλέον) αυτοκρατορία και των τουρκικών κτηνοβαρβαρικών ορδών, οι οποίες συνέχισαν και ολοκλήρωσαν με κάπως μετριοπαθέστερη (αλλά για αυτό πιό επικίνδυνη) μορφή τις καταστροφές των άλλων κτηνοβαρβάρων, των Μογγόλων εισβολέων (καταστροφή της Βαγδάτης, του Ισπαχάν, σχεδόν ολοκληρωτική καταστροφή του περσο-ιρανικού (ισλαμικού-σιιτικού) πολιτισμού που είχε μεγαλύτερο βαθμό εκλέπτυνσης και από τον αραβο-ισλαμικό πολιτισμό).
Η δύση λοιπόν και οι Τούρκοι της εποχής μετέτρεψαν το κέντρο του κόσμου (το άλλο κέντρο ήταν η Κίνα, η οποία ευτυχώς χώνεψε μέσα της τους κτηνοβάρβαρους Μογγόλους) σε έναν κατεστραμμένο και διασπασμένο κόσμο ο οποίος έκτοτε ζεί το μεγαλείο του ενθυμούμενος.
Ο πρώτος (αυτοδίδακτος) στοχαστής που έθεσε ξανά το ζήτημα της κεντρικότητας του εγγύς ανατολικού κόσμου στο παγκόσμιο πολιτικό και πολιτισμικό παιχνίδι ήταν ο δημιουργός του ΡΚΚ Αμπντουλάχ Οτσαλάν με την βοήθεια των έγκυρων αλλά και τολμηρών ιστορικών ενοράσεων του (νουνεχούς) διανοητή του αμερικάνικου αναρχισμού Μ.Μπούκτσιν για την περιοχή της Μεσοποταμίας.
Εμείς εδώ έχωμεν Παναγιώτην Κανελλόπουλον, ήτοι δυτικοΚανελλοπουλισμόν Καραμανλισμόν Σεφερισμόν (καλύτερος) και στην καλύτερη περίπτωση έναν Καβάφη, ο οποίος άνθρωπος δεν είχε την πρόθεση να κάνει Ιστορισμό για το έθνος και την εγγύς ανατολή αλλά πάντως τα κατάφερε καλύτερα από όλους τους προηγούμενους άντρακλες της δυτικοδεξιάς (σκατά στον τάφο τους)..






Ι.Τζανάκος

Είναι πολλά σε αυτό τον τόπο..




Θεωρία 
αναπόσπαστων σπασμών
της ζωής
εδώ και εκεί
σε όλο το πλάτος του κόσμου
όπου εμφανίζεται η υπόσχεση πως ζεις
Ο ένας τραβάει εκεί που ο άλλος αφήνει
Θεολόγος εννοώ
και έτσι αποσπώνται οι σπασμοί
σε έννοιες
και μη έννοιες 
που καμώνονται τις μη έννοιες
 
 
Θεωρία 
θεολόγων της ζωής
εδώ και εκεί
σε κάθε ιερό που ιδρύει
ο κάθε τεμαχιστής
και ο μη τεμαχιστής
που καμώνεται τον μη τεμαχιστή
Ποιητικό και φιλοσοφικό τσίρκο
ενοποιήσεων
και μη ενοποιήσεων
που καμώνονται τις μη ενοποιήσεις
ενόσω οι πολλοί άνθρωποι
απλώς αλληλοσφάζονται 
αμέριμνα ή περισπούδαστα
έχει σημασία; 
(το αμεριμνοπερισπούδαστον)
 
 
Θεωρία
εξόδων εισόδων
χωρίς εισιτήριο προφανώς
αυτό (το εισιτήριο)
στο ανακοινώνουν όταν ο Λέων
ξεφεύγει τεχνηέντως από τον δαμαστή
και τρέχει να σε κατασπαράξει
Τότε μαθαίνεις την τιμή εισόδου
στο ποιητικό
φιλοσοφικό
Τσίρκο
και το μη τσίρκο 
που καμώνεται το μη τσίρκο
 
 
Θεωρία φυγής
από τη μιά φυλακή
στην άλλη
αριστεροί
(και)
φασίστες
δεσμοφύλακες
ελευθερωτές
μαλάκα μου
είναι όλοι ψεύτες
και οι μη δεσμοφύλακες
που καμώνονται τους μη δεσμοφύλακες
(αναρχικούς τους λένε αυτούς)
Πότε η λαϊκή φωτιά 
θα τους κάνει στάχτη
όλους αυτούς;
Είναι στη ψίχα μου ένας πυρπολητής
αλλά δεν θέλω
να αλλάξω θέμα
τώρα
 
 
Με απασχολεί
Θεωρία καταστάσεων
μη καταστάσεων
που καμώνονται τις μη καταστάσεις
αλλά και καταστάσεων
που καμώνονται τις καταστάσεις
Έρμοι πυρπολητές
σας κάναν ταινία
μη ταινία 
που καμώνεται την μη ταινία
Μουσείο μη Μουσείο
γαμώ τον αντίθεό σας
και τον θεό σας φυσικά
τον μη θεό
που καμώνεται τον μη θεό
 
Είναι πολλά τα αρχίδια σε αυτό τον τόπο..
 
 
 
 
Ι.Τζανάκος
 

Ιμπεριαλισμός και Δημοκρατία..



Η αστική κοινωνία δεν έληξε ολοκληρωτικά ούτε καν το θέμα της δουλείας. 
Στον σημερινό "παγκοσμιοποιημένο" ιμπεριαλιστικό καπιταλισμό υπάρχει ένας όχι μικρός αριθμός δούλων και δουλικής εργασίας.
Με τον ίδιο τρόπο δεν έχουν λυθεί, όχι βέβαια ολοκληρωτικά (για να μην χαρούνε μωρέ τα φιλελευθερόπουλα βλαμμενοποπεράκια με τον ολοκληρωτισμό του "κομμουνιστή"), ούτε τα θεμελιακά προβλήματα της δημοκρατικής οργάνωσης της κοινωνίας σε όλα τα επίπεδα της οικονομικής και θεσμικής ή πολιτειακής οργάνωσής της.
Όλα παραμένουν σε μια αδιέξοδη αιώρηση ως προς την τελικότητα της μορφής τους και την πληρότητα του περιεχομένου τους και ταυτόχρονα παρουσιάζεται το καθόλου τυχαίο "φαινόμενο" της απειλητικής επανάκαμψης θεοκρατικών και αυταρχικών προ-νεωτερικών (ή προ-αστικών) αντιλήψεων και πρακτικών που αν και προσαρμοσμένες στο ευρύτερο ιμπεριαλιστικό καπιταλιστικό πλαίσιο και παρά το γεγονός πως συνδύαζονται και συν-τίθενται με αυτό το πλαίσιο έχουν μια αυτάρκη και αυτόνομη "δημιουργικότητα" που εδράζεται και στην αναβίωσή τους ως καθαυτών μορφικών περιεχομενικοτήτων.
Η παρουσιάση του "δημοκρατικού προβλήματος" ως ενός τυπικού "αστικοδημοκρατικού" θέματος είναι αστήρικτη και ως τέτοια (παρουσίαση) αποτελεί την κερκόπορτα της εισβολής των αντιλήψεων της σοσιαλ-δημοκρατίας ή των ριζοσπαστών-δημοκρατιστών στο κενό που αφήνει ο δογματικός κομμουνισμός. 
Δεν αρκεί να μιλάει κανείς για τους νομοτελειακούς περιορισμούς της έννοιας και της κατάστασης της δημοκρατίας μέσα στα αξιωματικά-οντολογικά τεθειμένα όρια που υφίστανται σε κάθε καπιταλιστική κοινωνία, όπου γης και σε όποιον τόπο υφίσταται ο γενικός καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής και οργάνωσης της ισχύος. 
Έτσι κι αλλιώς η δημοκρατία έχει την ιστορική καταγωγή της σε διαμάχες μέσα στην "δομή" "άρχουσα τάξη", αλλά όμως ειδικά (και όχι "ανώτερα") αναπτυγμένων διανοητικά και πολιτικο-πολιτισμικά ταξικών ολιγαρχιών και αρχουσών τάξεων. 
Αυτό το κοινότοπο και αληθές που φανερώνει ο ακραιφνής κομμουνισμός, αναρχισμός, αριστερισμός και το οποίο ατυχώς αμφισβήτησαν κενολόγοι όπως λ.χ ο Καστοριάδης, αγνοεί το εξίσου κοινότοπον αλλά όχι προφανές ότι το αποτέλεσμα μιας ιστορικής διεργασίας δεν ταυτίζεται με το ιστορικό του αίτιον και ως εκ τούτου παύει κάποια στιγμή να είναι αποτέλεσμα και καθίσταται ένα ξεχωριστό και αυτοδύναμο αίτιον της ιστορικής κατάστασης και της ανθρώπινης δομής-πράξης-αντίληψης.
Ο αντι-δημοκρατισμός του γενικού κομμουνισμού αριστερισμού αναρχισμού έχει εξαντλήσει τα όρια της αποκαλυπτικής του δύναμης και έχει ολοκληρωθεί ως κριτική και προκλητικά ριζοσπαστική θεωρία. 
Ούτε η δημοκρατία ταυτίζεται απόλυτα με την κυριαρχία μιας τάξης ούτε μιας μερίδας της άρχουσας τάξης ούτε με την έννοια του Κράτους ούτε με την έννοια της ταξικής κοινωνίας κ.λπ. 
Όταν τα λένε αυτά οι κομμουνιστές, οι αυτόνομοι (Θανάσηδες και μη) και οι λυσσασμένοι πολύ αριστεροί, τόσο αριστεροί που πιό αριστερά είναι ο τοίχος, γενικά το μόνο που καταφέρνουν πιά είναι να στέλνουν τον κόσμο στους "άλλους", είτε οι άλλοι είναι οι αστοί δημοκράτες-φιλελεύθεροι είτε είναι οι σοσιαλδημοκράτες (αστοί και μισο-αστοί), ευρωκομμουνιστές (το ίδιο με το προηγούμενο) και άλλα αστικά εξαπτέρυγα, είτε οι άλλοι είναι οι φασίστες και οι φονταμενταλιστές (αστοί και μισο-αστοί). 
Μεταξύ της δημοκρατίας και του φασισμού δεν υπάρχει ίση απόσταση ή αδιαφορία παρά μόνον αν είσαι φασίστας ή αν είσαι ένας ανόητος αριστερός που στρώνεις το έδαφος στον φασισμό, τον μεσαιωνισμό, τον φονταμενταλισμό κ.λπ
Εδώ είναι όμως η παγίδα, αν τα έχεις αφήσει για πάντα τα ιστορικά σου απομεινάρια στον σταθμό του τραίνου της Ιστορίας (υπερταχεία) και έχεις αφήσει τους παλίμπαιδες να παίζουν αφελώς ή κακοήθως το φασιστοπαιχνίδι τους όπως παίζουν και άλλα πράγματα.
Η διολίσθηση στον αστικοδημοκρατισμό παραμένει ως κίνδυνος, η διολίσθηση στον μικροαστικό δημοκρατισμό παραμένει ως κίνδυνος, και θα το καταλάβεις αυτό αν δείς πως οι μόνοι σου "συνομιλητές" στο παιχνίδι της έννοιας της Δημοκρατίας είναι όντως αστοί και μικροαστοί δημοκράτες και "δημοκράτες" (ή δημοκρατικοί). Είναι σαν το ζήτημα του "έθνους".
Το θέμα έχει εγκαταλειφθεί στους εχθρούς και στην καλύτερη περίπτωση μπορείς να ακούσεις σιγανά λογάκια για την "εργατική δημοκρατία" και τίποτα άλλο. 
Θεωρώ αυτή την εγκατάλειψη της δημοκρατίας από την μεριά της εργατικής ιδεολογίας, δηλαδή του κομμουνισμού και άλλων φατριών που έχουν πάρει το ζήτημα εργατική τάξη παραμάσχαλα (ή μη-τάξη, για να μην αρχίσουν οι αυτονομοαντιφά και άλλοι τα γνωστά ψευδολουκατσιανά παραληρήματά τους) και δεν σηκώνουν κουβέντα (ούτε μεταξύ τους), ως την μεγαλύτερη κιοτήδικη (ιδεολογική) προδοσία έννοιας και δυνατότητας που έχει υπάρξει τα τελευταία χρόνια. 
Ακολουθεί η εγκατάλειψη (της έννοιας-κατάστασης) του "έθνους". 
Καθόλου τυχαίες εγκαταλείψεις και καθόλου μη-συνδυαζόμενες. 
Δεν αναφέρομαι καν στο ζήτημα της συνύφανσης των θεμάτων αυτών με την ιμπεριαλιστική εποχή του καπιταλισμού αλλά και με την αποικιοκρατία ("πριν" τον ιμπεριαλιστικό καπιταλισμό).
Είναι ντροπή όλα αυτά, είναι επιστροφή στο τίποτα της ιδεολογικής "καθαρότητας",  είναι ένδειξη αδυναμίας, στις δε μη-ιμπεριαλιστικές χώρες (σε όποια κατώτερη ή μεσαία βαθμίδα κι αν βρίσκονται, με όποιον βαθμό ενσωμάτωσης κι αν έχουν στα κυρίαρχα μπλόκ) αποτελούν σημεία ταξικής και εθνικής προδοσίας, προάγγελλοι παθητικής αποδοχής του ντόπιου και ξένου φασισμού, αποτελούν κρεττινισμό και κακοήθη γραμμή απομόνωσης από τον λαό και την κοινωνία. Όπως θέλουν οι ανόητοι. Δεν θα κάνω (κάνουμε) και αγώνα μόνος μου (μόνοι μας), απέναντι στα θηρία της "αστικής" νομοτέλειας και ο εγκλωβισμός όλων αυτών που θα έπρεπε να είναι στην κορυφή τής ριζοσπαστικής οικειοποίησης των δημοκρατικών αξιών είναι δικός τους και τους αξίζει σε όλο του το άθλιο μεγαλείο.






Ι.Τζανάκος 

Σάββατο, 29 Αυγούστου 2015

Η επερχόμενη καταστροφή και οι στρατηγικές αναλύσεις-πράξεις περί αυτής της καταστροφής..



Η κατάταξη μιας αστικής χώρας στον παγκόσμιο καταμερισμό παραγωγής και ισχύος συνυφαίνεται με την "εσωτερική" της δομή ως αστικής.
Δεν υπάρχει κάποιο "εσωτερικό" εθνικό αστικό σύστημα που "συναντάει" κάποιο "εξωτερικό" διεθνές αστικό σύστημα αλλά υπάρχει μια διαρκής συνύφανση, ένας διαρκής αλληλοκαθορισμός που σχετικοποιεί αυτούς τους δύο καθορισμούς (του "εσωτερικού" και του "εξωτερικού" καθορισμού).
Η ιμπεριαλιστική (ή "αυτοκρατορική") εποχή του αστικού συστήματος σημαίνει την επίταση και την ολοκλήρωση αυτού του αλληλοκαθορισμού, πάντα βέβαια εντός των ορίων που θέτει η ίδια η "φύση" του αστικού τρόπου παραγωγής.
Όμως δεν αρκεί να μείνουμε σε αυτή την χρήσιμη γενική διατύπωση του θέματος αλλά να εντάξουμε στην γενική εννοιακή εικόνα που σχηματίζεται -ως μέρος της γενικής εννοιακής εικόνας και όχι ως πρόσθετο συμπληρωματικό στοιχείο της- την εννοιακή εικόνα τής νομοτέλειας τής ανισομετρίας μεταξύ των διαφόρων αστικών χωρών, αστικών τάξεων κ.λπ
Επικαιρικά (με την έννοια μιας ευρύτερης κοινωνικο-ιστορικής συγκυρίας-φάσης):
Η δομή του (σημερινού) παγκόσμιου ιμπεριαλιστικού συστήματος, το οποίο ηγεμονεύεται από τον δυτικό ιμπεριαλισμό, υφίσταται ως δομή ανισομετρίας που έχει όμως ως βασικό της καθορισμό ("εσωτερικό" δομικό καθορισμό) την παγίωση αυτής της ανισομετρίας.
Πάντα βέβαια υπήρχε ένα είδος παγίωσης αλλά "σήμερα" ακριβώς λόγω της σχετικής (ασταθούς) ανόδου των ενδιάμεσων χωρών (εντός του δυτικού κόσμου ή εκτός του δυτικού κόσμου) η ανάγκη τής παγίωσης και η συστηματοποίησή της είναι ακόμα μεγαλύτερη και προωθείται από τις ισχυρότερες αστικές χώρες διά των περιφερειακών και δια-εθνικών οργανισμών (καπιταλιστικές ολοκληρώσεις). 
Με αυτό τον τρόπο εξυπηρετούνται οι "ανάγκες" κυριαρχίας των ισχυρότερων (μεγάλων) χωρών/αστικών τάξεων επί των ανερχόμενων "μεσαίων δυνάμεων" αλλά και οι "ανάγκες" ενσωμάτωσης-ένταξης των "εθνικών" τους οικονομιών και παραγωγικών δυνάμεων και δυνατοτήτων στην φαρέτρα των ισχυρών χωρών ("συμμάχων" τους) κατά τον ανταγωνισμό τους με άλλες (μεγάλες) ισχυρές χώρες ή συνασπισμούς.
Υπάρχει βέβαια ένα κομφούζιο από ενδοαστικές αντιπαραθέσεις μέσα στις μεγάλες χώρες, μεταξύ των μεγάλων χωρών αλλά και εντός των "ημι-κυριαρχούμενων" χωρών για την αρχιτεκτονική αυτής της ολοκλήρωσης. 
Πρόκειται για μια κινούμενη άμμο παρά την επιφανειακή εικόνα "τελικής εναρμόνισης" και τις ιδεολογικές διαβεβαιώσεις γιά την μεγαλύτερη ακόμα ολοκλήρωση της όποιας ολοκλήρωσης, στο μέλλον.
Επίσης υπάρχει μια σειρά από χώρες/αστικές τάξεις που "βιώνουν" μιά ριζική υποβάθμιση ακόμα και αυτής της μεσότητας (ισχύος) που είχαν κατακτήσει κατά την διάρκεια της ένταξής τους στο "ανατολικό μπλόκ", παρά το γεγονός πως αυτό γίνεται αντιληπτό μόνον αν δει κανείς την ολότητα των παραγωγικών σχέσεων "εντός" και "εκτός" τους και δεν παραμείνει στην αυτοεικόνα των νέων αστικών τάξεων που αναδύθηκαν μέσα από τις στάχτες των "σοσιαλιστικών σχέσεων παραγωγής". 
Μπορεί δηλαδή οι νεο-αστοί των ανατολικο-ευρωπαϊκών χωρών να θεωρούν ότι ζούνε (ως αστικό έθνος) την σπουδαία "ανάπτυξη" και τον μεγαλειώδη "εκσυγχρονισμό" αλλά οι χώρες τους ως ολότητες παραγωγικών δυνάμεων και δυνατοτήτων ζούνε μια παράδοξη υποβάθμιση. Λέω παράδοξη υποβάθμιση γιατί όντως υπάρχουν εκσυγχρονισμοί και αναπτύξεις παραγωγικών δυνάμεων και δυνατοτήτων που δεν μπορούσαν να υπάρξουν επί "σοσιαλισμού" (και εννοώ εκσυγχρονισμούς και αναπτύξεις που μπορεί να έχουν και ελεεινό περιεχόμενο, αλλά όχι μόνον) αλλά την ίδια στιγμή υπάρχει πολλές φορές καταστροφή και όχι εκμοντερνιστική αντικατάσταση κεντρικών βιομηχανικών υποδομών και παραγωγικών δυνάμεων. 
Το τελικό αποτέλεσμα για την θέση αυτών των χωρών είναι θλιπτικό για όσους ήλπιζαν ότι ο δυτικός καπιταλισμός θα ενέτασσε αυτές τις χώρες στο δικό του (κυρίαρχο) υποσύστημα με ανάπτυξη ή έστω σεβασμό βασικών παραγωγικών δομών. Με την πρόφαση τής (όντως υπαρκτής μερικές φορές) αναχρονιστικότητας αυτών των παραγωγικών δομών υπήρξε μιά καταστροφική γι'αυτές επέλαση στενόμυαλων επιχειρηματικών συμφερόντων δυτικών αστικών τάξεων (ή απλά τμημάτων τους). 
Ας έρθουμε τώρα στην "γαλανή πατρίδα μας" που ως "αστικόν έθνος" (ακόμα και ως "μεγαλοαστικόν έθνος") είχε τελικά την ψευδαίσθηση και την απόλυτη ιδεοληψία πως είχε κατοχυρώσει την μεσαία θέση του στον παγκόσμιο δυτικο-ιμπεριαλιστικό καταμερισμό και πως μάλιστα ίσως είχε θέσει υποψηφιότητα για έναν ελεεινό ρόλο αυτενεργού μικρο-ιμπεριαλιστή πάντα εντός της υποταγής του στους μεγάλους κυρίαρχους του δυτικο-ιμπεριαλιστικού "παιγνίου" της κυριαρχίας και της γεωπολιτικής ισχύος.
Αυτό που δεν μπόρεσε να "διαβάσει" το ελληνικό αστικό έθνος ήταν την πραγματική του θέση, ήτοι τον ετεροκαθορισμένο ρόλο του σε αυτό το παιχνίδι και το κυριότερο, αυτό που δεν κατάλαβε καθόλου ήταν την υφή της "εσωτερικής" δόμησης αυτής της θέσης και αυτού του ρόλου. 
Μιλάμε βέβαια για την (νομοτελειακή) μη κατανόηση τής βαθιάς σαθρότητας των δομών και των θεσμικών μορφών οργάνωσης και ποιοτικής ανάπτυξης τής "εσωτερικής-εθνικής" καπιταλιστικής συσσώρευσης. 
Υπήρχε βέβαια πάντα η κασσανδρική φωνή της εθνοαριστεράς ή της κομμουνιστικής αριστεράς (κ.κ.ε πριν το 1993) που τόνιζε την εξάρτηση, τον ετεροκαθορισμό, την υποταγή ακόμα ακόμα των ντόπιων κεφαλαίων από τα δυτικά κεφάλαια, αλλά λόγω τής υπερβολικότητας και της ιδεολογικότητας αυτής της φωνής οι προειδοποιήσεις απειλές προβλέψεις των "αριστερών" έπεφταν στο κενό. 
Όλοι έβλεπαν πως υπήρχε μερικώς αυτενεργή και μερικώς ισχυρή "εσωτερική" παραγωγική (αστική και αστεακή) ανάπτυξη και "εσωτερική" συσσώρευση του κεφαλαίου και (έβλεπαν) πως οι κραυγές για την "εξάρτηση" και τον ετεροκαθορισμό ήταν αναντίστοιχες με την ίδια την  πραγματικότητα.
Η ευρύτερη αριστερά θυσίασε την βαθύτερη κριτική προς το ελληνικό καπιταλιστικό (αναπτυξιακό) μοντέλο αλλά και τον ίδιο τον καπιταλισμό ως γενικό σύστημα οργάνωσης της παραγωγής και της ανθρώπινης ζωής, για να κερδίσει τις δάφνες ενός αριστερο-εθνικιστικού ψευδο-αντι-ιμπεριαλιστικού λαϊκισμού που έπαιζε όμως τελικά απλά έναν συμπληρωματικό "συμβουλευτικό-ριζοσπαστικό" ρόλο  στις εποπτείες, τους σχεδιασμούς, τις πρακτικές της αστικής τάξης και των πολιτικών της ελίτ.
Η άνοδος της αστικής ανάπτυξης με την είσοδο των μεσοαστικών και μικροαστικών μαζών στο εσωτερικό παιχνίδι ανόδου, ανάπτυξης, εκσυγχρονισμού και κοινωνικής εξαχρείωσης και ιδεολογικής και πολιτισμικής "καθόδου",  όπως εμβληματικά παρουσιάστηκε με το πασοκ αλλά όχι μόνον (και με την "ανανεωτική αριστερά"), σχημάτισε έναν οικονομικό και ιδεολογικό κόσμο που κάθε άλλο παρά την μορφή και το περιεχόμενο μιας εξαρτημένης αστικής κοινωνίας και εξαρτημένης αστικής τάξης αποκάλυπτε.
Η ιδεολογική άμυνα της αριστεράς (αφαιρούμε τους "ανανεωτές") ήταν η εξής:
Αναπτύχθηκαν, κυρίως με τις "Θέσεις" του Μηλιού, στον αριστερίστικο και αριστερο-ευρωκομμουνιστικό χώρο, απομυθευτικές αναλύσεις των προηγούμενων θεωριών για την "εξάρτηση" που παρουσίαζαν με μαρξολογικά ερμηνευμένες στατιστικές και στοιχεία μια εικόνα του "πραγματικού" που φαίνονταν να αντιστοιχεί στην νέα "ιμπεριαλιστική" ή έστω στην νέα "μητροπολιτική" αστική ελλάδα που απείχε πολύ από την εικόνα της εξαρτημένης αστικής χώρας. 
Μαζί με τους ενθουσιασμένους Μηλιούς, τους αποδομητές της θεωρίας της "εξάρτησης", επανεμφανίστηκε με αξιώσεις "νέας αλήθειας" (πάντα όμως ισχύουσας) όλος ο εσμός του τροτσκισμού, του αντι-λενινιστικού αριστερισμού, ακόμα και υπερασπιστές των απίστευτων Στίνα-Καστοριάδη που "πάντα τα έλεγαν".
Στον χώρο της "ιστορικής αριστεράς" παρέμεινε η θεωρία της εξάρτησης με παραλλαγμένο κάπως το γενικό της σχήμα και με εκλεπτύνσεις που την έκαναν κάπως πειστικότερη. 
Το κ.κ.ε απαρνήθηκε επίσης την ισχύη της θεωρίας της εξάρτησης (έστω στην δική του παραλλαγή) και αυτό έγινε με μικρό πολιτικό και ιδεολογικό κόστος, αφού μόνον μια μικρή και αδύναμη ιδεολογικά ομάδα ("εργατικός αγώνας") αποχώρησε και εντάχθηκε στον γενικό βάλτο της αριστεράς αριστερά του συριζα, αρθρογραφώντας ανενδοίαστα (αν και έμμεσα) στα ιστολόγια των Λαφαζάνηδων ή συγκροτώντας κεντριστικές ομάδες μελέτης και έρευνας. 
Η ανταρσυα έχει κατορθώσει να εκφράζει, σε ένα πολιτικο-θεωρητικό υποκείμενο ή σε πολλά, όλες τις απόψεις και όλα τα αναλυτικά σχήματα. Χάος.
Τι συμβαίνει στ'αλήθεια;
Με βάση το σχήμα που παρουσιάσαμε στην αρχή η αλήθεια δεν είναι κάπου στην ανταρσυώτικη μέση ούτε σε κάποιον από τους πολλούς πόλους πολιτικο-θεωρητικής ανάλυσης και πράξης της αριστεράς (+αναρχίας, αυτονομίας και το λουρί της μάνας).
Αυτό που συμβαίνει στ'αλήθεια είναι ένα παγκόσμιο παιχνίδι κυριαρχίας και (δυτικο-)ιμπεριαλιστικής επιβολής που εκφράζεται στο σύνολο της οικουμένης και (ταυτόχρονα) σε σημεία του γεωστρατηγικού και γεωοικονομικού ανάγλυφου. Όλο "αυτό" υπόκειται στις γενικότερες οικονομικές και πολιτικές νομοτέλειες της ιμπεριαλιστικής δομής όπως όμως αυτές υποστατώνονται στην τελευταία φάση της επικράτησής της που έχει τα χαρακτηριστικά που αναφέραμε εν τάχει.
Δεν υπάρχει, σε χώρες όπως η ελλάδα, ούτε εξάρτηση ούτε ολοκληρωμένη αυτενέργεια των αστικών χωρών/τάξεων αλλά ένα διαρκές και κινδυνώδες παιχνίδι υπαγωγής υποταγής εθνοαστικής αντίστασης και επαν-υπαγωγής και υπαναχώρησης μικρών μεσαίων αλλά και ισχυρών αστικών ομάδων στο σχήμα της θεσμοποιημένης, δομοποιημένης και ενσωματωμένης (σε "ολοκληρώσεις") μεσότητας αυτών των συντελεστών, με μια ισχυρή όμως τάση εξαφάνισής τους (και εξαφάνισης της αυτενέργειάς τους). 
Σε αυτό το παιχνίδι η (βιομηχανική κυρίως) εργατική τάξη παραμένει σιωπηλή και καχύποπτη και αυτή της η στάση εκφράζεται τέλεια με την στάση του κ.κ.ε που δεν είναι στην μέση με τον ίδιο τρόπο που είναι άλλοι συντελεστές με "αριστερίστικη" προβιά. Το διαρκές παιχνίδι γύρω από την εσωτερική συσσώρευση, το θέμα της ανάπτυξης, της ανεξαρτησίας ακόμα και τής ύπαρξης τής ελληνικής βιομηχανίας (ήτοι της ελληνικής βιομηχανικής κεφαλαιοκρατίας) παίζεται φαντασιακά και δημαγωγικά στους χώρους της ευρύτερης αριστεράς, αλλά όχι στον χώρο της εργατοβιομηχανικής πρωτοπορίας που προτιμά να περιμένει, μιας και αν καείς από τον χυλό φυσάς και το γιαούρτι. Υπάρχει ωστόσο παραπλάνηση και λάθος ακόμα και εκεί, μιας και οι τελευταίες εξελίξεις πλησιάζουν σιγά σιγά τους εναπομείναντες αστικο-βιομηχανικούς πυρήνες.
Όπως μάλλον έχει αποδείξει ο Θ.Μαριόλης (αν το έχω καταλάβει λάθος ας με διορθώσει κάποιος) επίκειται μια καταστροφή και του βιομηχανικού τομέα και ένα είδος παραγωγικής και πολιτισμικής ερημοποίησης, και αυτό δεν γίνεται με την αντικατάσταση αυτού του τομέα με έναν "ξενοκρατούμενο" αντίστοιχο που θα έδινε στην τυπική και κοινοτόπως εκφρασθείσα στο παρελθόν θεωρία της "εξάρτησης" κάποια νέα πνοή αλλά και στους εργάτες ένα "υπερεθνικοποιημένο" ψωμί. Μιλάμε λοιπόν για κάτι ανάλογο με αυτό που συνέβει στην "ανατολική ευρώπη" και μάλιστα σε μερικές περιπτώσεις το ακριβώς ίδιο.
Οι πολιτικές, πολιτισμικές, οικονομικές και γεωστρατηγικές επιπτώσεις αυτών των πιθανών εξελίξεων είναι πραγματικά άγνωστες στους αριστερούς αλλά και στους κομμουνιστές και μόνον στο συντηρητικό στρατόπεδο υπάρχει στρεβλή και πανικόβλητη επίγνωση (δηλαδή μέσα στο ψεύδος) της επερχόμενης καταστροφής.
Μόνο μια εθνική/διεθνιστική στρατηγική που θα έθετε πραγματικά το ελληνικό αστικό έθνος-"σημείο" στο επίκεντρο μιας παγκόσμιας κίνησης θα έδινε πνοή στην αντίσταση σε αυτό που έρχεται. 
Και είναι υπόθεση της κάθε τάξης, της κάθε ομάδας μέσα στην κάθε τάξη, να δώσει το δικό της διαφορετικό-ριζοσπαστικό περιεχόμενο σε "αυτό το πράγμα". 
Η υπέρβαση της αστικότητας του έθνους είναι εργατική λαϊκή υπόθεση. 







Ι.Τζανάκος        

Παρασκευή, 28 Αυγούστου 2015

Ελεγεία για την αλήθεια...



Η αλήθεια είναι τόσο λεπτή
που θα΄λεγε κανείς πως δεν υπάρχει
Όπως δεν υπάρχει ένα φύλλο που σχίζει τον αέρα
πέφτοντας
Για πάντα ξεχασμένο από το δέντρο..
Όμως
Η αλήθεια υπάρχει 
λοιπόν 
όπως πέφτει
στη γη
Και το δέντρο υπάρχει πάντα
Ξεχνώντας
Φύλλα και Καρπούς..
Όταν ανοίξει το νέο βλαστάρι
Το δέντρο έχει ήδη ξυλευτεί από τους καιρούς
Έχουν πέσει οι καιροί
Έχουν ξεχαστεί οι θάνατοι
Υπάρχει ενδιάμεση νύχτα
μεγάλη
όπου ακούγεται το τρίξιμο του ερχόμενου
Τα τριζόνια κρατάνε το ίσο
Και μετά σκάει στο φως 
Αλλά δεν υπάρχει τίποτα άλλο..
Δίπλα ένα κουφάρι που σημαίνει την ήττα..
Ο ουρανός ίδιος
Τα άστρα ίδια
Ο Κύριος αυτών σιωπηλός..
 
 
Θα είχε αξία άραγε να θυμίσει κάποιος 
κάτι από όλα αυτά;
Όχι
Υπάρχει τίποτα που συνέχει τον χρόνο αυτό;
Όχι
Θα μείνει τίποτα στο τέλος
από την αλήθεια του παλαιού δέντρου;
Θα μείνει τίποτα στο τέλος
από την αλήθεια του βλασταριού;
Όχι
Ο Κύριος αυτών σιωπηλός
Σίγουρα δεν υπάρχει
Σίγουρα είναι το τίποτα
Είναι το μηδέν που μισούν όλοι
Θα μιλήσει;
Όχι
Ο ουρανός θα μιλήσει;
Όχι
Θα μείνει τίποτα από όλα αυτά;
Όχι
Τα όντα έχουν αξιοπρέπεια αν είναι όντα..
Η αλήθεια τους 
πρέπει να υπάρχει όπως ένα φύλλο
που σχίζει τον αέρα
αν είναι αλήθεια
Αλλιώς μιλάμε για εμβατήρια
Χάλκινες φιλοσοφίες και τα σχετικά..
Άρα
δεν θα μείνει τίποτα
σχεδόν τίποτα
Δεν θα μιλήσω ποτέ 
λέει ο Κύριος
Δεν θα μιλήσω ποτέ
λέει όποιος πόνεσε
δεν θα μείνει τίποτα
σχεδόν τα πάντα πεθαίνουν..
 
 
Η αλήθεια είναι τόσο λεπτή
που πάντα σπάει σε μυριάδες κομμάτια
μυριάδες καρδιές σιωπηλές
βυθισμένες στο άφατο μίσος
Οι ψεύτες όμως είναι πάντα πιό πολλοί
άπειρα πλήθη ψέμματος
Το άπειρο είναι ψέμμα..
Η αλήθεια είναι τόσο λεπτή
που πάντα πέφτει το κάστρο της
μυριάδες αλλά λίγοι
μπροστά στο άπειρο
οι αληθινοί..
Όταν το νέο βλαστάρι μεγαλώσει
θα μάθει σιγά σιγά το ψέμμα
Τα κοράκια θα διώξουν τα σπουργίτια
Οι ρίζες θα μπούνε βαθιά στην ακινησία
Θα υπάρξουν βροχές κανονικότητας
Η υπομονή θα βαρύνει την ύπαρξη
Οι ποιητές θα ψέλνουν τον νέο κόσμο
Η αλήθεια δεν υπάρχει τελικά
λένε όλοι
και θάβουν το προηγούμενο ψέμμα
με βιασύνη..
Το καταλάβατε νομίζω το νόημα της βιασύνης..
Να ξεχαστούν όλα γρήγορα
Γιατί πάντα υπάρχει ανησυχία
Μήπως γίνει κάτι
εκεί στο ενδιάμεσο διάστημα
που σύντομα κινούνται όλα..
Αυτό είδαν κάποιοι και τρελάθηκαν
Και ήλπισαν πως θα υπάρξει λαλιά
Και έγραψαν ύμνους
χωρίς να ξέρουν τη σημασία του πόνου
χωρίς να υπολογίζουν τη κούραση
και το σώμα της το πληγωμένο
Ήταν κι αυτοί θεατές..
 
 
Κάθε λεπτό μεγαλώνει το άπειρο
Κάθε λεπτό χάνεται ένας κόσμος
στην διάρκεια των γεννήσεων και των θανάτων..
Ο κύκλος είναι τροχός βασανιστηρίων
δεν είναι γεωμετρικό σχήμα
Ο χρόνος είναι ένα θανατερό κλουβί
δεν είναι μαγαζί ευκαιριών.
Κάθε λεπτό λέγεται ένα καινούργιο ψέμμα
στην διάρκεια της ήττας του παλαιού..
Ο κύκλος είναι ένας βασανιστής
δεν σε καλεί σε γεύμα
Κάθε λεπτό είναι μιά αλυσίδα
στην άπειρη φυλακή των ανθρώπων
Όπου γλώσσες και έθνη 
βασανίζουν γλώσσες και έθνη
στην άπειρη φυλακή τού ταυτού τους
Και στις εξόδους η κόλαση τής προδοσίας..
Καμμία διαφυγή
εκτός της αλήθειας
που όλοι μισούν
σχεδόν όλοι
Μυριάδες οι αληθινοί
Άπειροι οι ψεύτες
Ένας και πολλοί
Ο κανένας και πολλοί
Στο τέλος υποκύπτει το άστρο..
 
 
Η αλήθεια είναι τόσο λεπτή
που θα'λεγε κανείς πως δεν υπήρξε ποτέ
Όπως δεν υπήρξε ποτέ ένας άνθρωπος
να νοιαστεί για τον άνθρωπο
χωρίς να θέλει τίποτα
Ούτε ταπεινό
Ούτε σπουδαίο
Η αλήθεια είναι μπελάς που ξεφορτώνονται
όλοι
μόλις πεθάνει το παλαιό ψεύδος
Ένας διαρκής πρόλογος ψεύδους
Ένας σπόρος που πεθαίνει πάντα
Ένα φύλλο που πέφτει στη γη
Και τέλος..
Μην το παρακάνουμε..
Δεν θα διαλύσουμε οικογένειες
κράτη
κόμματα
έθνη
ιδέες
Μην το παρακάνουμε
Πρέπει να ζήσουν
Πρέπει να συνεχίσουν..
Αλίμονο στους σπόρους 
που δεν έσκασαν ακόμα
στο φως
Πρέπει να τους ανακαλύψουν
Πρέπει όλα να ανακαλυφθούν
Και να γεννήσουν οπωσδήποτε
Η ζωή μετράει..
 
 
Η αλήθεια είναι τόσο λεπτή
που δεν θα νομίσετε βέβαια πως σέβεται
τη ζωή..
 
Ας κρατήσουμε πάλι την ανάσα μας
Ας ξεκινήσουμε πάλι το άσκοπο τραγούδι της
Όποιος έρθει εδώ ας κρατήσει μια στιγμή
την ανάσα του
και ας σκεφτεί
Ήταν ποτέ κάτι άλλο από ένας κάποιος
που ζει;
Σκέφτηκε ποτέ που πατάει με το πέλμα
της αμεριμνησίας του;
Ένα λεπτό μιά στιγμή ας σκεφτεί
χωρίς να σκέφτεται τόσο
χωρίς να βουλιάζει στο συναίσθημα
χωρίς να είναι πιά τόσο ταπεινός..
Πήξαμε στην ταπεινότητα της μεγαλομανίας
την μεγαλομανία της ταπεινότητας..
Τα εγώ έχουν γίνει τόσο πολλά
Κωμική πληθώρα
Ούτε αυτό δεν το καταλαβαίνουμε..
Που πατάει αυτό το πέλμα;
Η ζωή δεν μετράει για την αλήθεια
Η αλήθεια είναι εκεί που πατάτε αμέριμνα
Και καλά κάνετε
Μπάστα όμως..
Θα σας σκαρώσω μια επιστροφή τώρα..
 
 
Ένα χώμα είναι γεμάτο ψέμματα που πέθαναν
ψέμματα που γεννήθηκαν
ζωές που έφυγαν
ζωές που έρχονται
Πάνω και από το χώμα πόλεις πολύβουες
άνθρωποι που αναπνέουν υπεραξία
άνθρωποι που εκπνέουν θάνατο
Δρόμοι που οδηγούν στο τίποτα
Θεάματα νεκρών και ζωντανών
Παλινορθώσεις του ίδιου
Εκλάμψεις νεότητας και γεννήσεων
στο Ίδιο πάλι
και ξανά πάλι..
Τα πεζοδρόμια χορταριάζουν συνέχεια
και ο καθαριστής κόβει συνέχεια τους ταραξίες..
Κάποιοι φεύγουν στον κύκλο που χαράζεται
απ'τον χρόνο
και κάποιοι κάνουν στάση στο σημείο..
Όλοι γυρνάνε στα ίδια
αλλά κάτι γίνεται..
Εκλάμψεις πυρετώδεις
νέων ψεμμάτων..
Πείνα φτώχεια πλούτος
άθλιο να μιλήσεις γι'αυτά
απλά το αναφέρω..
Εκλάμψεις πυρετώδεις
νέων ψεμμάτων του νέου και του παλαιού
Ανακαλύψαμε πως μπορούμε να τσαλαπατάμε
και το παλαιό
με νέα χάρη..
Μουσεία για εχθρούς των μουσείων
Και πάντα μουσεία
Όλα τα έχει ο μπαξές
Και αυτά που δεν έχει
Μόνο το φίδι απέθανε
αχρείαστο πιά..
Αυτό είναι σύντομα 
ο κόσμος..
Τι έχετε να πείτε τώρα;
Αξίζει να μιλάς για την αλήθεια;
 
 
 
 
Ι.Τζανάκος
 
 
 

Πέμπτη, 27 Αυγούστου 2015

Για να τελειώνω με τα αστεία....




Αυτό που θεωρείται αδιανόητον ας γίνει διανοητόν. 
Η χώρα δεν είναι στον πυρήνα της δυτικο-ιμπεριαλιστικής κυριαρχίας, αλλά επίσης δεν είναι και ένα σχετικά αυτόνομο (ημι-)περιφερειακό αστικό σύστημα που ακολουθώντας μια συμπληρωματική (λ.χ Τουρκία) ή ανταγωνιστική σχέση (λ.χ Ιράν) με το σύνολο των δυτικών ιμπεριαλιστικών δυνάμεων μπορεί να συγκροτήσει (ως σύνολο αστικών παραγωγικών δυνατοτήτων και αστικών παραγωγικών πραγματικοτήτων) ένα σταθερό εθνικοκαπιταλιστικό σύστημα. 
Όπως καταλάβατε η συγκρότηση "εθνικής αστικής τάξης" σε μια αστική χώρα με μικρή ή μεσαία οικονομική και πολιτική δύναμη, στα πλαίσια του παγκόσμιου (και παγκοσμιοποιημένου σήμερα) δυτικο-ιμπεριαλιστικού συστήματος, είναι ανέφικτη αν δεν υπάρχει έξοδος από τους οικονομικούς και πολιτικούς θεσμούς της δύσης. 
Υπάρχουν εθνοαστικές εκλάμψεις που σβήνουν αμέσως και δεν είναι παράδοξο να πούμε και κυρίως να δούμε πως αυτές οι εθνοαστικές εκλάμψεις παρουσιάζονται κυρίως μέσα στην αριστερά, αλλά και στην ακροδεξιά (φασιστική ή μη).
Απαντώ ταχέως στον κύριο Ρούσση που αν μη τι άλλο είναι ξεσκολισμένος προπαγανδιστής και διαμορφωτής "αριστερής" γραμμής, και ειδικότερα σε ένα άρθρο του για τον σύριζα και την λαϊκή συμμαχία:
Υπάρχει εν σπέρματι "εθνική αστική τάξη", που ανοητο-μακκιαβελικώς ο Ρούσσης ονομάζει "πατριωτική αστική τάξη" και αυτήν την εκφράζει και ο ίδιος ως ανταρσύα (ναρ) παλαιάς κοπής.
Αλλά και εν μέρει ο Λαφαζάνης (λαϊκή ενότητα).
Απαντώ ταχέως στο σεντόνι που ανήρτησε η φατρία "εργατικός αγώνας", για την "μικροαστική" φύση της λαϊκής ενότητας.
Οι Λαφαζάνηδες είναι αστικό κόμμα, αριστερο-εθνοαστικό κόμμα.  Όπως και εσείς βέβαια, όπως και εν μέρει και το Φλωρακικόν χρουστσωφικόν σας καταγωγικό θεμέλιο-κόμμα (κ.κ.ε 1956-1993)
Απαντώ ταχέως και ταυτοχρόνως και στον Ρούσση και στον "εργατικό αγώνα":
Ονομάζετε τους μετριοπαθέστερους εθνοαστούς μέσα στην γενικότερη αριστερο-εθνοαστική φατρία "μικροαστούς" γιατί αν τους ονομάσετε αστούς η κενή θέση του "μικροαστού" θα μείνει σε εσάς.
Πάμε τώρα στο νέο και νταβραντισμένο κ.κ.ε που νομίζει πάλι ότι έχει πιάσει τον Πάπα από..
Έχετε δίκιο όσον αφορά την ταξική φύση των δραχμο-αριστερών φατριών, και έχετε πάλι δίκιο όσον αφορά το αδιέξοδο που προκαλεί στο λαϊκό κίνημα το δίλλημα ευρώ δραχμή ως δίλλημα ενδοαστικό. Αλλά πέρα από τις ορθές αποστάσεις αυτό που έχει κάνει μπάμ καραμπάμ στην κοινωνία και μόνον εσείς δεν έχετε καταλάβει ότι έχει κάνει μπαμ είναι πως τραβάτε τη βέργα τόσο πολύ στην μέση  μεταξύ των "μερίδων" της αστικής τάξης που μάλλον για πολύ έμμεσο κομπρομί με δεξιά, τους μενουμευρωπαίους ακόμα και νέον φρέσκον σύριζα σας βλέπω.
Για να σας το θέσω πιό απλά και να γίνει ένα καλό χρουστσωφοξεβράκωμα θα σας έθετα το εξής ερώτημα:
Αν δηλαδή η αστική μικροαστική τάξη, όπως λέτε εσείς, εγώ λέω ένα λαϊκό μπλοκ ηγεμονευόμενο από τους ριζοσπάστες εθνοαστούς έθετε ζήτημα εξόδου από την Ευρωπαϊκή Ένωση τι θα λέγατε πάλι; Ότι και εκτός της Ε.Ε θα είχαμε εξυπηρέτηση μιάς "μερίδας" του κεφαλαίου;
Και γω θα σας πω πως όντως θα εξυπηρετούνταν και τότε μια "μερίδα" του κεφαλαίου, της αστικής τάξης κ.λπ, άρα;
Μήπως τελικά ολισθαίνετε όλο και περισσότερο στην παράνοια και την πολιτική απομόνωση;
Ποιοί είναι οι όροι της "λαϊκής συμμαχίας" σας πέρα από την προφανή επιδίωξή σας να διαλύσετε κάθε άλλη πολιτική δύναμη μέσα στην αριστερά πέραν του κ.κ.ε και του σύριζα;
Αν θέλετε, και αυτό είναι θεμιτό. Όλα αυτά έχουν ένα νόημα αν θέσετε πραγματικά μεταβατικούς όρους για την πολιτική της εξόδου της χώρας από την ευρωφυλακή και γενικά την φυλακή των δυτικών ιμπεριαλιστικών δυνάμεων. Τους σκληρότερους όρους. Αλλά εσείς δεν θέτετε όρους. Όταν οι άλλοι σας πλησιάζουν σαν οργανωμένη δύναμη (έστω μικρή) εσείς μετατοπίζεστε σε ακόμα σκληρότερους όρους.
Φαινομενικά σκληρότερους όρους. Γιατί ο όρος "κοινωνικοποίηση" πέρα από το ότι είναι κλεψιμαίικος (και να τα πείτε αλλού αυτά, περί της αποκλειστικής σχέσης του με την κοινωνική ιδιοκτησία κ.λπ) είναι ένας τρόπος να μην μιλήσετε για έθνος-κράτος εθνικοποίηση κρατικοποίηση. Και βέβαια αυτοί οι όροι είναι λειψοί και άνετα μπορούν να χρησιμοποιηθούν από αστικές δυνάμεις, όπως και ο όρος κοινωνικοποίηση. Δουλευόμαστε; Αυτό που αρνείστε είναι το οποιοδήποτε μεταβατικό πρόγραμμα και κάθε υποψία συμμαχίας με ριζοσπαστικές αστικές και μικροαστικές δυνάμεις στα πλαίσια της αντι-ιμπεριαλιστικής πάλης. 
Είπε ο Κουτσόυμπας σήμερα "αντικαπιταλιστική αντιμονοπωλιακή πάλη". Καλά κρασά..
Σε μια χώρα που βαίνει προς την  ερημοποίηση και την υποβάθμιση του ρόλου της ως αστικής χώρας οι κομμουνιστές θα ψάχνουν τα "ντόπια μονοπώλια" στο μονόπολυ, και όταν τα βρίσκουν θα έχουν την δυσάρεστη έκπληξη (αν ψάξουν) να δούνε την υπαγωγή τους, υποταγή τους στο μεγάλο ξένο κεφάλαιο, και αυτό είναι γραμμή του...κ.κ.ε.
Αλλά, για να επιστρέψουμε και οι φατρίες "εργατικός αγώνας" οι Ρούσσηδες, οι της ανταρσύα και βέβαια οι της ΛΑΕΝ τη δουλειά τους κάνουνε και θα την κάνουνε καλά, σε όλες τις περιπτώσεις, και δεν εννοώ τίποτα πρακτόρικα αναχωματικά που λένε οι του κ.κ.ε .
Θα εκφράσουν την τάξη τους ή μάλλον την αστικο-ριζοσπαστική τους φατρία μέσα στην αστική τάξη και έχει ο κύριος ημών. Πιθανόν, όχι όμως όσο ο Λαφαζάνης κρατάει τα ηνία του εθνικο-αριστερού ιδεολογήματος, να γίνει κάποτε και η Ελλάδα ένα εθνικο-κρατικο-καπιταλιστικό αριστερίζον κοινωνικό μόρφωμα.  Ευλογείτε.
Εκεί που έχει δίκιο το κ.κ.ε είναι πως μυρίζεται πως αυτό το εθνικο-κρατικο-καπιταλιστικό κοινωνικό μόρφωμα στην πεταμένη άκρη της ιμπεριαλιστικής δύσης θα ηγεμονεύεται από εθνικιστικές δυνάμεις. "Φασιστοειδή" της δραχμής. Ό,τι λέει και ο Καραμπελιάς, οι φιλελεύθεροι διανοούμενοι, οι αντιφα διεθνιστές, οι αυτόνομοι, το άθενς βόις (βόδια), ο Δήμου και μερίδα του Γενικού Επιτελείου Στρατού που είναι συνυφασμένη με το Νατο. Προς θεού, να μην καταντήσουμε έτσι. "Φασίστες" της "δραχμολουμπεναρίας". Παρακολουθή(υ)ματα της Ρωσσίας, του Ιράν και άλλων επίσης "ιμπεριαλιστικών" δυνάμεων, υπό την αυταρχική εθνικιστική ηγεσία του τότε. "Φρίκη" πραγματικά.
Αν τώρα αυτό δεν είναι ύπουλη συμμαχία με την άλλη "μερίδα" του κεφαλαίου τι είναι; Δουλευόμαστε;
Και αποπήρα μόνον τον κακόμοιρο τον ξεμωραμένο γέρο (Καραμπελιά). Τι μου έφταιγε ο άνθρωπος, έχει και κάποια επίγνωση του τι σημαίνει "γεωστρατηγικό" επίπεδο της παγκόσμιας αστικής οργάνωσης. Δεν είναι και ο χειρότερος. Μας είπε, εμάς τους φαντασιακούς εχθρούς του "βοναπαρτιστές" "μηδενιστές" και κάπου στο βάθος "φασίστες", ενώ οι άλλοι το δένουν το θέμα αμέσα. Νομίζουν ότι θα τους ακούσει και κανένας όμως. Ξεχνάνε επίσης (όπως και ο Καραμπελιάς) ότι η Χρυσή Αυγή έχει (μέχρι στιγμή τουλάχιστον) μια γραμμή για το νόμισμα που αν ήθελε κανείς να βρεί ομοιότητες (αυτοί το ξεκίνησαν) θα τις έβρισκε σε αυτούς. Ντροπή δεν υπάρχει; Τσίπα; Στην αριστερή Ελλάδα; ΟΧΙ.
Ας πάμε όμως πάλι στα πράγματα..
Υπάρχει περίπτωση να αναδυθεί στο μέλλον (το κάπως μακρινό θεωρώ) ένα νέο ριζοσπαστικό μπλόκ ενάντια στον δυτικό ιμπεριαλισμό;
Υπάρχει.
Θα είναι αυτό το μπλοκ αναγκαστικά αριστερό;
Όχι, και μάλιστα θα έλεγα πως πιθανότερο είναι να μην είναι ούτε αριστερό, ούτε κομμουνιστικό.
Θα είναι αυτό ακροδεξιό-φασιστικό;
Δεν αποκλείω, στην αρχή μάλιστα, να έχει τέτοια χαρακτηριστικά. Αλλά εν τέλει νομοτελειακά δεν θα έχει για τους εξής Λόγους:
Η νομοτέλεια που έχει καβαλήσει η ελληνική αστική κοινωνία την οδηγεί στην ερημοποίηση και την παραγωγική δυσανεξία όσον αφορά τους κλάδους που έχουν σημασία σε μια μοντέρνα αστική κοινωνία. Μπορεί να μην είναι τα πράγματα τόσο δραματικά όσο τα φανταζόμαστε ή τα φαντάζονται οι πιό "απαισιόδοξοι", αλλά σε γενικές γραμμές έτσι θα είναι τα πράγματα.
Με τους όρους που θα γίνει αν γίνει, από εδώ και στο εξής, μια μετάβαση σε εθνικό νόμισμα, δεν πρόκειται να αλλάξει τίποτα. Όντως το θέμα έχει αρχίσει να μην έχει το ίδιο νόημα που είχε μέχρι το 2012, ακόμα και τώρα (2014-2015), και από αυτή την σκοπιά χρειάζεται ένας απεγκλωβισμός του κινήματος από το θέμα. Το λέω αυτό, όχι υποχωρώντας από την αρχική μου θέση αυτής της περιόδου, ότι μια μετάβαση από το ευρωνόμισμα στο εθνικό νόμισμα είναι θετική για τον λαό και το έθνος πέρα από τα ειδικά αστικά συμφέροντα που θα εξυπηρετούνταν και θα εξυπηρετηθούν. Δεν μασσάω με αυτή την κομμουνιστική αριστερίστικη παράνοια, δεν πάνε να λένε ό,τι θένε. 
Για μένα που υπάρχει ζήτημα εθνικής ανεξαρτησίας σε αυτονομία προς το ταξικό θέμα όλες αυτές οι καθαροταξικές κουβέντες με αφήνουν παγερά αδιάφορο. Σε τελική ανάλυση είμαι νομίζω ειλικρινής, δεν το παίζω καθαροκομμουνιστής. Είμαι πολύ λερωμένος κομμουνιστής, αν αξίζει να υπερασπίζεται κανείς αυτόν τον αυτοπροσδιορισμό (λογαριασμό θα σας δώσω;), είμαι γνωστός οπορτουνιστής με "εθνικιστικές παρεκκλίσεις" και τα σχετικά. 
Δεν μπορεί να με εγκαλέσει κανένας για μη ειλικρίνεια. Αλλά και να εγκαλέσει και να με συκοφαντήσει κανένας μηχανισμός εχέσθην πατοκόρφως και σε τελική ανάλυση "κάτι τρέχει στα γύφτικα" για τους κυρίους αυτούς.
Για μένα λοιπόν τον οπορτουνιστή υπάρχει και παρα-υπάρχει θέμα εθνικής ανεξαρτησίας και επί του θέματος αυτού δέχομαι και θυσίες προσωπικές, στο επίπεδο της "οικονομικής" υπόστασης. Θα χειροτερέψει η ζωή μου με την δραχμή; Ας χειροτερέψει. Γιατί μάγκες, αν πάμε για "καθαρόαιμη" λαϊκή επανάσταση τι θα γίνει, σε πρώτη φάση; Θα καλυτερέψει; Δουλευόμαστε;
Μάλλον δουλευόμαστε..Θα είναι η χώρα πιό ανεξάρτητη; Σας νοιάζει το θέμα; Μάλλον όχι, αρκεί η χώρα να γίνει "λαϊκοσοσιαλιστική" και τότε βλέπουμε το θέμα, λέτε μάλλον, και το λέτε κατά βάθος όλοι, αριστεροί αριστεριστές κομμουνιστές αυτόνομοι πλήν "δραχμιστών" (αριστερών και "ακροδεξιών"). 
Τους εθνομεσοαστούς τους ενδιαφέρει η δική τους ανεξαρτησία και μέσα από την δική τους ανεξαρτησία βλέπουν και κάτι από το θέμα "εθνική ανεξαρτησία". Εσάς δεν σας ενδιαφέρει το θέμα, πάνω από όλα η εμμονή σας να σας "κάτσει" ο λαός. 
Αμ δε..
Προχωράμε τώρα. Υποθέσαμε πως πλέον ακόμα και μια αναγκαία αστική μετάβαση (με όλους τους κινδύνους και ανάλογα με το κοινωνικό, πολιτικό και ιδεολογικό  περιεχόμενο του πολιτικού μπλοκ που θα την υλοποιήσει) στο εθνικό νόμισμα δεν έχει πιά και την τόση σημασία. 
Νομίζετε πως γλυτώσατε. 
Αμ δε..
Αυτό που θα υπάρξει από εδώ και στο εξής και με την δική σας καθαροταξική εμμονή (χωρίς να είστε όλοι το ίδιο υπεύθυνοι όσο η δυτικότροπη αστική τάξη) είναι μια ερημοποιημένη παραγωγικά και πολιτισμικά χώρα.
Νομίζετε πως ήρθε η ώρα σας.
Αμ δε..
Κάθε χώρα που θέλει να υπάρχει (μιλάω μεταφορικώς βέβαια, η χώρα είναι όλοι οι άνθρωποί της και ειδικά αυτοί που δεν μπορούν ή δεν θέλουν να την κάνουν με αλαφρά πηδηματάκια), κάθε χώρα που θέλει λοιπόν να υπάρχει σήμερα πρέπει να έχει τα εξής:
1) Βιομηχανία σχετικά ισχυρή, ή ισχυρή.
2) Πολιτική Ενότητα. 
Διευκρινίζω για ηλιθιο"κομμουνιστές" και ηλιθιοαναρχικούς: ακόμα και μέσα σε έναν ταξικό εμφύλιο αυτό που επιδιώκεται είναι ένα είδος πολιτικής ενότητας υπό την ηγεμονία-κυριαρχία ή απλά ηγεμονία (για να κάνω το χατήρι σε κάποιους κο-λλη-μέ-νους) της μίας ή της άλλης ταξικής-πολιτικής παράταξης.
3) Ένοπλη μορφή (νόμιμης ή θεσμοποιημένης) εξουσίας (άντε και αντι-εξουσίας, πάλι για να μην τσινίσουν οι αναρχοτέτοιοι). 
ΑΝ ΔΕΝ ΤΑ ΚΑΝΕΤΕ ΕΣΕΙΣ ΘΑ ΤΑ ΚΑΝΟΥΝ ΟΙ ΑΛΛΟΙ.
Γκέ γκε;
Συνεπείς Βουδιστές, χορτοφάγοι και οπαδοί του Γκάντι παρακαλούνται να αποχωρήσουν από την συζήτηση. Τους αποκλείω με αγάπη και κατανόηση.
Αυτοί είναι οι μορφολογικοί αλλά ουσιαστικοί όροι ύπαρξης κάθε μοντέρνας κοινωνίας. Αν ο φίλος, η ψυχάρα ο Θανάσης Δρατζίδης διαφωνεί ας διαφωνεί. Χωρίς αυτά δεν θα υπάρξει "εμμενής κομμουνισμός" αλλά στην "καλύτερη" περίπτωση μια λουμπενοποιημένη χώρα που θα παρακαλάει για την προστασία της από κάποιους "διεθνείς οργανισμούς". 
Αν γίνουν όλες οι χώρες έτσι απλά θα ζήσουμε έναν παγκόσμιο πόλεμο 3473847 συντελεστών εναντίον 74837583 άλλων συντελεστών (πολιτικών οικονομικών, ιδεολογικών, θρησκευτικών) μέσα σε ένα βαρβαρικό χάος και όχι μέσα στον λαχανόκηπό μας (εγώ Θανάση μέσα, αλλά δεν υπάρχω μόνον εγώ).
Μέσα λοιπόν σε αυτό το επερχόμενο πλαίσιο ερημοποίησης και τοπικοπαραγωγικής αποσάρθρωσης των σύγχρονων θεμελιακών δομών σε μια χώρα, που δεν είναι αναγκαστικά μόνον καπιταλιστικές ή αναγκαστικά μόνον σοσιαλιστικές, οι συζητήσεις και οι κουβεντούλες για την ταξική μορφή ως την μοναδική έγνοια μας είναι για τον πούτσο. Στην κυριολεξία για τον πούτσο.
Τι έχουν να μας πούνε όλοι οι "ταξικοί" και "ιδεολογικο-πολιτικοί" παράγοντες για όλο αυτό το πράγμα;
Πέρα από τον επιστήμονα ήρωα (δεν τον γλύφω μα τον Δία) Θ.Μαριόλη που το έχει πιάσει το θέμα και κάθεται να εκτίθεται με τον απελπισμένο μερικές φορές "βιομηχανισμό" του, ξέρετε κανέναν άλλον να λέει κάτι άλλο εκτός από μουμιοποιημένες γενικότητες ("κοινωνικοποίηση, κεντρικός σχεδιασμός") ή από ουτοπικές παρακρούσεις, δεξιομετριοπαθούς (Καραμπελιάς) ή ριζοσπαστικού (γειά σου Θανάση λεβεντιά) κοινοτισμού;
Και για να το παραχοντρύνω το θέμα:
Ξέρετε κανέναν να έχει σχέδιο παραγωγικού, τεχνικού, στρατιωτικού, ιδεολογικού (και συνεπαγωγικά πραγματικά πολεμικού) πολέμου ενάντια στον δυτικό ιμπεριαλισμό και τους διάφορους περιφερειακούς νταβατζήδες όπως λ.χ η Τουρκία;
Κοιτάξτε..
Επειδή έχω μόνο μιά ζωή να ζήσω, δεν έχω χρόνο για μαλακίες..







Ι.Τζανάκος

Η έρημος, η όαση και ο κήπος..



Η κοινωνική και "οικονομική" ερημοποίηση μιας χώρας δεν αποτελεί κάτι το πρωτότυπο. 
Δεν πρόκειται να σηκωθούν οι πέτρες και τα βουνά, οι λόγκοι και τα ρουμάνια, τα δέντρα και τα όποια άγρια ζώα έχουν επιβιώσει μέσα της (να΄ναι καλά και να αντέξουν τα αγαπημένα όντα). 
Μπορεί σε κάποιο βαθμό όλα αυτά να ησυχάσουν, να γλυτώσουν από την συνεχή επέκταση της "παραγωγικής δραστηριότητας" όπου δεν υπάρχει ενδιαφέρον από "ξένους επενδυτές" και ντόπιους πρόθυμους για να καταστρέψουν ό,τι έχει μείνει.
Η "εσωτερική" φύση, η πραγματική φύση θα κινδυνεύει βέβαια από την λουμπενοποίηση της χώρας και τις "δραστηριότητες" ενός απελπισμένου πληθυσμού που θα ψάχνει να κάνει ό,τιδήποτε για να επιβιώσει (και τα λουμπενοκεφαλαιοκρατικά κυκλώματα που θα κυριαρχούν αυτή την μάζα) αλλά σε κάποιο βαθμό θα ησυχάσει.
Η ερημοποίηση μιάς χώρας θα είναι μια αργή διεργασία, ένας μακρόσυρτος θάνατος που θα διακόπτεται από λυγμούς και κραυγές στο σιωπηλό σκοτάδι.
Αυτή είναι η χώρα μου, αυτή ήταν πάντα η χώρα μου, ακόμα και όταν κυριαρχούσε η έξαψη των "καλών" δεκαετιών, των εποχών "κοίτα τον εαυτό σου" "εσύ να περνάς καλά" "όλα είναι σχετικά" "έλα μωρέ τώρα, πως κάνεις έτσι;".
Σας θυμίζουν τίποτα όλα αυτά;
Εμένα μου θυμίζουν τον εαυτό μου στην άκρη της παρέας, στην άκρη της συναδελφικής "κουβέντας", στην άκρη της επαναστατικής παλιοπαρέας (εκεί όλα αυτά λέγονταν αλλιώς, "επαναστατικά"). 
Να κοιτάω μελαγχολικά τον ορίζοντα και να έχω μια διαρκή δυσθυμία, μια αδικαιολόγητη οργή. 
Ο μίζερος της παρέας, ο απαισιόδοξος, ο μάντης κακών, η Κασσάνδρα.
Ήρθε η εποχή της πικρής δικαίωσης. 
Να μου έλειπε αυτή η δικαίωση, να μην έρχονταν ποτέ.
Αυτό που βλέπω είναι την έρημο, αλλά μια έρημο με άσχημα πράγματα, όταν κοιτάξουμε στην εξωτερική φύση, τον κοινωνικό άνθρωπο.
Μπορεί ο Χέγκελ να ονόμαζε το (ανθρώπινο) πνεύμα "εσωτερικότητα της φύσης" αλλά αυτό εμείς δεν το γνωρίσαμε ποτέ. Αυτό που πάντα βλέπαμε ήταν μια εξωτερική φύση της κοινωνίας και το μόνο που θύμιζε κάτι σαν "εσωτερική φύση" ήταν η καθημαγμένη φύση παρακείμενα των χωριών μας που όμως αντιστέκονταν βουβά στην ανθρώπινη παρουσία. Δεν μπορεί να είναι όλο αυτό λάθος, κάτι σημαίνει. Δεν μπορεί να μην σημαίνει κάτι αυτή η φυγή του βλέμματος στην εσωτερική φύση της φύσης καθαυτής, ή μάλλον δεν μπορεί να είναι μόνον το σημάδι μιας (επερχόμενης) ιδεολογικής και πολιτισμικής κρίσης.
Η πόλη είναι ψόφια, αλλά παραμένει κόλαση.
Όποιος και να ψάξει ό,τι και να ψάξει δεν θα βρεί εκεί, στην πόλη, τίποτα παραπάνω από αμυντικούς και αδιέξοδους, αν και επίμονους, προσωπικούς και κοινωνικούς αγώνες.
Το βλέμμα όποιου έχει ακόμα φωτιά μέσα του δεν πέφτει εκεί πιά.
Η έρημος έρχεται, το θέμα είναι που είναι η όαση και ο κήπος..





Ι.Τζανάκος 

Τρίτη, 25 Αυγούστου 2015

Ο φόβος τής στρατηγικής αλήθειας ως ο φόβος τής πράξης (1)..



Η νομοτέλεια που εκφράζεται στον ύστερο ιμπεριαλιστικό καπιταλισμό ως ιδιαίτερη ιστορική εκδοχή τής διεργασίας ενοποίησης του "κόσμου" είναι μια ανασχετική νομοτέλεια, ένας αντιδραστικός κανόνας.
Αλλά παραμένει ως μεταβατικός σχηματισμός των ιστορικών "αναγκαιοτήτων" το κεντρικό όχημα της αναπόδραστης αναγκαιότητας ενοποίησης αυτού του "κόσμου", του ανθρώπινου βιόκοσμου.
Εδώ σταματάει πολλές φορές η σκέψη των "αντικαπιταλιστών", μετριοπαθών και ριζοσπαστών, και δεν μπορεί να επιλέξει ποιό είναι το σημαντικότερο: 
Να στηριχθεί το κίνημα στην τελικότητα τής μετάβασης ή στην ειδική-γενική μορφή της ως έχει (ανασχετική-αντιδραστική μορφή), άρα (στην τελευταία περίπτωση) στην κριτική της χωρίς να τονίζονται οι όποιες αντικειμενικά ενοποιητικές δυναμικές της;
Ή, αλλιώς διατυπωμένο:
Να στηριχθεί στην τοπική/τοπικοκεντρική κριτική τής (μορφής τής) ενοποίησης ή στην ενοποιητική υπερ-εθνική και υπερ-τοπική διεργασία η οποία αυτή καθαυτή οδηγεί στην καθολική (δια της επαναστάσεως-ρήξης) ενοποίηση του "κόσμου";
Νομίζω το δίλλημα είναι αδιέξοδο.
Προκύπτει το ίδιο από την γενικότερη αοριστία στην κατεύθυνση του ελευθεριακού και κομμουνιστικού κινήματος όπως ακριβώς ορίζεται ως "αντικαπιταλιστικό".
Στην πραγματικότητα ένα κίνημα ή θα είναι κομμουνιστικό (έστω αναρχικό) ή σοσιαλδημοκρατικό-σοσιαλφιλελεύθερο και όχι κάτι που αντίκειται γενικά και αόριστα (τελικά) στον καπιταλισμό και διά αυτής της κριτικής μετωπικότητας μετατρέπεται σε κομμουνιστικό ή ό,τι άλλο που εμπεριέχει τον α-ταξικό σκοπό. 
Ας διευκρινήσουμε όμως κάτι. 
Αυτό δεν συνέβαινε πάντοτε. Στην (απ-)αρχή της ύπαρξης του νεώτερου επαναστατικού κινήματος μετά την Αμερικανική και Γαλλική επανάσταση (που ήταν αστικές-λαϊκές) ο αρνησιακός-κριτικός καθορισμός του ήταν ο αναγκαίος και καίριος τροπισμός ανάδυσής του. Μπορεί να μην αυτο-ορίζονταν τότε ως "αντικαπιταλιστικό" (ορισμός που δείχνει την εσπέρα μιας κατάστασης και από αυτή την εσπέρα προέρχεται) αλλά αυτό ήταν.
Η πρώτη άρνηση του αστισμού.
Η καθοριστικότητα (θετικότητα) της άρνησης αυτής εξέπνευσε με την ύπαρξη του υπαρκτού σοσιαλισμού, είτε κανείς τον θεωρήσει τον "σοσιαλισμό που ζήσανε-με", είτε τον θεωρήσει "πρώιμο σοσιαλισμό" είτε τον θεωρήσει "κρατικό σοσιαλισμό" είτε "γραφειοκρατικό-κρατικό καπιταλισμό"  είτε τον θεωρήσει "κρατικό καπιταλισμό" και ό,τι άλλο τέλος πάντων. Το πράγμα αυτό έχει τελειώσει.
Τι σημαίνει όμως αυτό;
Σημαίνει πως δεν μπορεί να σταθεί αρνησιακός καθορισμός αν δεν έχει ακόμα πιό συγκεκριμένη την θετικότητά του, σε βαθμό που να περιγράφει ακόμα και κανονιστικές εγγυήσεις για τον εργαζόμενο αλλά και τον μη εργαζόμενο άνθρωπο. Αυτό είναι βέβαια το έδαφος πάνω στο οποίο επελαύνει κάθε (αδιέξοδη ή ύποπτη ακόμα) σοσιαλρεφορμιστική και φιλελεύθερη και αναρχο-φιλελεύθερη κριτική τού (πρώτου) αντικαπιταλισμού αλλά μην ξεχνάμε πως αυτό το έδαφος το δημιούργησαν οι ιστορικοί κομμουνιστές με τα ίδια τους τα επηρμένα χέρια και μυαλά, ναι με αγαθές προθέσεις ναι λόγω των ιστορικών περιορισμών ναι υπό πίεση, αλλά είχαν κάποια στιγμή την εξουσία ολόκληρη και σε βασικά θέματα τα σκάτωσαν. Δεν μπορούν να κρύβονται συνέχεια πίσω από την κακοήθεια και τα "συμφέροντα" του εχθρού.
Ας δούμε όμως πως αυτό "δένει" με το αδιέξοδο ανάλυσης της ίδιας της πραγματικότητας όπως διαμορφώνεται εντός της μεταβατικής μορφής του "ιμπεριαλιστικού καπιταλισμού".
Αυτό που συνέχει όλη την πραγματικά επαναστατική αριστερά είναι η γνώση/επίγνωση της αντιδραστικότητας της ώριμης αστικής μορφής της παγκοσμιότητας αλλά και του αντικειμενικού της υποβάθρου που διακοντίζει, αν και οριακά, την αντιδραστικότητα.
Ναι λοιπόν, η επαναστατική αριστερά είναι στο σωστό καράβι, με την έννοια πως αυτό γενικά κατευθύνεται στον σωστό ορίζοντα, αλλά αυτό το (θεωρησιακό-πολιτικό) καράβι μπορεί να είναι ένα σαπιοκάραβο που ναι μεν έχει την σωστή κατεύθυνση αλλά καμμία ικανότητα να τους πάει στον προορισμό τού ταξιδιού. 
Επιπλέον, αυτό μας ενδιαφέρει εδώ, η μείωση της προοπτικής ικανότητας έχει άμεση επίπτωση στο ενιαίο πλέγμα θεωρίας και κανονιστικότητας που αποτελεί (πάντα, όπως ξέρει κάθε σοβαρός θεωρητικός αλλά και καθημερινός άνθρωπος) το παροντικό, τακτικό αναλυτικό και πολιτικό όπλο τού (δόκιμου) επαναστάτη και της (δόκιμης) επαναστατικής οργάνωσης.
Η στρατηγική λοιπόν καθορίζει την τακτική αλλά σήμερα ακριβώς επειδή η σοσιαλιστική στρατηγική δεν μπορεί παρά να είναι και πρέπει να είναι "θετική" το να την ορίζεις ως "αντικαπιταλιστική" σε οδηγεί στον εγκλωβισμό και το ιστορικό αδιέξοδο.
Ο σοσιαλισμός, ο κομμουνισμός η ελευθεριακή αταξική κοινωνία δεν μπορούν να είναι πλέον μόνον αυτό που αντίκειται στον καπιταλισμό την ταξική κοινωνία τον ιμπεριαλισμό αλλά και αυτό το συγκεκριμένο "κομμουνιστικό θετικό" που μπορεί να εφαρμοστεί και να λειτουργήσει στην πράξη.
Αυτό το συγκεκριμένο δεν προκύπτει μόνον από την θεωρητική-επιστημονική αναζήτηση των μοντέλων του σοσιαλισμού αλλά ακριβώς από την ιστορική εμπειρία και ειδικά την αρνητική εμπειρία που προκύπτει από την ιστορία του ιμπεριαλιστικού καπιταλισμού αλλά και την αρνητική εμπειρία του πρώτου αντι-ιμπεριαλιστικού καθεστωτισμού.
Αν είμαστε σοβαροί λοιπόν πρέπει την ίδια στιγμή να μην υποχωρήσουμε στον αστισμό και τις επιρροές του μέσα στο εργατικό στρατόπεδο αλλά επίσης να μην υποχωρήσουμε στην όποια ιεροποίηση και μυστικοποίηση του αριστερο-καθεστωτισμού, όποια δίκια κι αν είχε όσο και να είναι προφανής ο αμυντικός χαρακτήρας του. 
Ο κυριότερος εχθρός είναι ο αστισμός αλλά και ο αριστερο-καθεστωτισμός είναι ένας κύριος εχθρός είτε καλύπτεται από τον "σταλινισμό" τον αριστερισμό την αυταρχική μισαλλόδοξη αναρχία, και φυσικά την προσφάτως αφιχθείσα και ξεβρακωθείσα "νεο-αριστερή σοσιαλδημοκρατία" (νεο-ρεφορμιστικός και νεο-καπιταλιστικός καθεστωτισμός).
Αυτό έχει έναν ισχυρό πολιτικό, θεωρητικό και ταυτόχρονα κανονιστικό χαρακτήρα που επιδρά και στην ανάλυση του ίδιου του υφιστάμενου "κοινωνικού όντος", δηλαδή του ιμπεριαλιστικού καπιταλισμού (ειδικά της δυτικής μορφής που είναι και η κυρίαρχη).
Δεν περιμένετε βέβαια να σας πω τώρα, σε λίγες γραμμές, ποιά είναι τα λάθη ανάλυσης και τα ηθικά και πολιτικά-πολιτισμικά λάθη της ολότητας της ιστορικής αριστεράς. 
Αλλά σας υπόσχομαι να κάνω αυτό που μπορώ, δηλαδή αυτό το τιτάνιο έργο να το προλογίσω στο εφεξής με ερωτήματα, τα περισσότερα των οποίων βέβαια  θα παραμείνουν διαρκώς αναπάντητα.
Ονομάζω αυτή τη σειρά των ερωτημάτων, που θα θέσω σε σειρά δημοσιεύσεων, ως εξής:
Ο φόβος τής στρατηγικής αλήθειας ως φόβος τής πράξης..






Ι.Τζανάκος
 

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..