Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Τρίτη, 25 Αυγούστου 2015

Ο φόβος τής στρατηγικής αλήθειας ως ο φόβος τής πράξης (1)..



Η νομοτέλεια που εκφράζεται στον ύστερο ιμπεριαλιστικό καπιταλισμό ως ιδιαίτερη ιστορική εκδοχή τής διεργασίας ενοποίησης του "κόσμου" είναι μια ανασχετική νομοτέλεια, ένας αντιδραστικός κανόνας.
Αλλά παραμένει ως μεταβατικός σχηματισμός των ιστορικών "αναγκαιοτήτων" το κεντρικό όχημα της αναπόδραστης αναγκαιότητας ενοποίησης αυτού του "κόσμου", του ανθρώπινου βιόκοσμου.
Εδώ σταματάει πολλές φορές η σκέψη των "αντικαπιταλιστών", μετριοπαθών και ριζοσπαστών, και δεν μπορεί να επιλέξει ποιό είναι το σημαντικότερο: 
Να στηριχθεί το κίνημα στην τελικότητα τής μετάβασης ή στην ειδική-γενική μορφή της ως έχει (ανασχετική-αντιδραστική μορφή), άρα (στην τελευταία περίπτωση) στην κριτική της χωρίς να τονίζονται οι όποιες αντικειμενικά ενοποιητικές δυναμικές της;
Ή, αλλιώς διατυπωμένο:
Να στηριχθεί στην τοπική/τοπικοκεντρική κριτική τής (μορφής τής) ενοποίησης ή στην ενοποιητική υπερ-εθνική και υπερ-τοπική διεργασία η οποία αυτή καθαυτή οδηγεί στην καθολική (δια της επαναστάσεως-ρήξης) ενοποίηση του "κόσμου";
Νομίζω το δίλλημα είναι αδιέξοδο.
Προκύπτει το ίδιο από την γενικότερη αοριστία στην κατεύθυνση του ελευθεριακού και κομμουνιστικού κινήματος όπως ακριβώς ορίζεται ως "αντικαπιταλιστικό".
Στην πραγματικότητα ένα κίνημα ή θα είναι κομμουνιστικό (έστω αναρχικό) ή σοσιαλδημοκρατικό-σοσιαλφιλελεύθερο και όχι κάτι που αντίκειται γενικά και αόριστα (τελικά) στον καπιταλισμό και διά αυτής της κριτικής μετωπικότητας μετατρέπεται σε κομμουνιστικό ή ό,τι άλλο που εμπεριέχει τον α-ταξικό σκοπό. 
Ας διευκρινήσουμε όμως κάτι. 
Αυτό δεν συνέβαινε πάντοτε. Στην (απ-)αρχή της ύπαρξης του νεώτερου επαναστατικού κινήματος μετά την Αμερικανική και Γαλλική επανάσταση (που ήταν αστικές-λαϊκές) ο αρνησιακός-κριτικός καθορισμός του ήταν ο αναγκαίος και καίριος τροπισμός ανάδυσής του. Μπορεί να μην αυτο-ορίζονταν τότε ως "αντικαπιταλιστικό" (ορισμός που δείχνει την εσπέρα μιας κατάστασης και από αυτή την εσπέρα προέρχεται) αλλά αυτό ήταν.
Η πρώτη άρνηση του αστισμού.
Η καθοριστικότητα (θετικότητα) της άρνησης αυτής εξέπνευσε με την ύπαρξη του υπαρκτού σοσιαλισμού, είτε κανείς τον θεωρήσει τον "σοσιαλισμό που ζήσανε-με", είτε τον θεωρήσει "πρώιμο σοσιαλισμό" είτε τον θεωρήσει "κρατικό σοσιαλισμό" είτε "γραφειοκρατικό-κρατικό καπιταλισμό"  είτε τον θεωρήσει "κρατικό καπιταλισμό" και ό,τι άλλο τέλος πάντων. Το πράγμα αυτό έχει τελειώσει.
Τι σημαίνει όμως αυτό;
Σημαίνει πως δεν μπορεί να σταθεί αρνησιακός καθορισμός αν δεν έχει ακόμα πιό συγκεκριμένη την θετικότητά του, σε βαθμό που να περιγράφει ακόμα και κανονιστικές εγγυήσεις για τον εργαζόμενο αλλά και τον μη εργαζόμενο άνθρωπο. Αυτό είναι βέβαια το έδαφος πάνω στο οποίο επελαύνει κάθε (αδιέξοδη ή ύποπτη ακόμα) σοσιαλρεφορμιστική και φιλελεύθερη και αναρχο-φιλελεύθερη κριτική τού (πρώτου) αντικαπιταλισμού αλλά μην ξεχνάμε πως αυτό το έδαφος το δημιούργησαν οι ιστορικοί κομμουνιστές με τα ίδια τους τα επηρμένα χέρια και μυαλά, ναι με αγαθές προθέσεις ναι λόγω των ιστορικών περιορισμών ναι υπό πίεση, αλλά είχαν κάποια στιγμή την εξουσία ολόκληρη και σε βασικά θέματα τα σκάτωσαν. Δεν μπορούν να κρύβονται συνέχεια πίσω από την κακοήθεια και τα "συμφέροντα" του εχθρού.
Ας δούμε όμως πως αυτό "δένει" με το αδιέξοδο ανάλυσης της ίδιας της πραγματικότητας όπως διαμορφώνεται εντός της μεταβατικής μορφής του "ιμπεριαλιστικού καπιταλισμού".
Αυτό που συνέχει όλη την πραγματικά επαναστατική αριστερά είναι η γνώση/επίγνωση της αντιδραστικότητας της ώριμης αστικής μορφής της παγκοσμιότητας αλλά και του αντικειμενικού της υποβάθρου που διακοντίζει, αν και οριακά, την αντιδραστικότητα.
Ναι λοιπόν, η επαναστατική αριστερά είναι στο σωστό καράβι, με την έννοια πως αυτό γενικά κατευθύνεται στον σωστό ορίζοντα, αλλά αυτό το (θεωρησιακό-πολιτικό) καράβι μπορεί να είναι ένα σαπιοκάραβο που ναι μεν έχει την σωστή κατεύθυνση αλλά καμμία ικανότητα να τους πάει στον προορισμό τού ταξιδιού. 
Επιπλέον, αυτό μας ενδιαφέρει εδώ, η μείωση της προοπτικής ικανότητας έχει άμεση επίπτωση στο ενιαίο πλέγμα θεωρίας και κανονιστικότητας που αποτελεί (πάντα, όπως ξέρει κάθε σοβαρός θεωρητικός αλλά και καθημερινός άνθρωπος) το παροντικό, τακτικό αναλυτικό και πολιτικό όπλο τού (δόκιμου) επαναστάτη και της (δόκιμης) επαναστατικής οργάνωσης.
Η στρατηγική λοιπόν καθορίζει την τακτική αλλά σήμερα ακριβώς επειδή η σοσιαλιστική στρατηγική δεν μπορεί παρά να είναι και πρέπει να είναι "θετική" το να την ορίζεις ως "αντικαπιταλιστική" σε οδηγεί στον εγκλωβισμό και το ιστορικό αδιέξοδο.
Ο σοσιαλισμός, ο κομμουνισμός η ελευθεριακή αταξική κοινωνία δεν μπορούν να είναι πλέον μόνον αυτό που αντίκειται στον καπιταλισμό την ταξική κοινωνία τον ιμπεριαλισμό αλλά και αυτό το συγκεκριμένο "κομμουνιστικό θετικό" που μπορεί να εφαρμοστεί και να λειτουργήσει στην πράξη.
Αυτό το συγκεκριμένο δεν προκύπτει μόνον από την θεωρητική-επιστημονική αναζήτηση των μοντέλων του σοσιαλισμού αλλά ακριβώς από την ιστορική εμπειρία και ειδικά την αρνητική εμπειρία που προκύπτει από την ιστορία του ιμπεριαλιστικού καπιταλισμού αλλά και την αρνητική εμπειρία του πρώτου αντι-ιμπεριαλιστικού καθεστωτισμού.
Αν είμαστε σοβαροί λοιπόν πρέπει την ίδια στιγμή να μην υποχωρήσουμε στον αστισμό και τις επιρροές του μέσα στο εργατικό στρατόπεδο αλλά επίσης να μην υποχωρήσουμε στην όποια ιεροποίηση και μυστικοποίηση του αριστερο-καθεστωτισμού, όποια δίκια κι αν είχε όσο και να είναι προφανής ο αμυντικός χαρακτήρας του. 
Ο κυριότερος εχθρός είναι ο αστισμός αλλά και ο αριστερο-καθεστωτισμός είναι ένας κύριος εχθρός είτε καλύπτεται από τον "σταλινισμό" τον αριστερισμό την αυταρχική μισαλλόδοξη αναρχία, και φυσικά την προσφάτως αφιχθείσα και ξεβρακωθείσα "νεο-αριστερή σοσιαλδημοκρατία" (νεο-ρεφορμιστικός και νεο-καπιταλιστικός καθεστωτισμός).
Αυτό έχει έναν ισχυρό πολιτικό, θεωρητικό και ταυτόχρονα κανονιστικό χαρακτήρα που επιδρά και στην ανάλυση του ίδιου του υφιστάμενου "κοινωνικού όντος", δηλαδή του ιμπεριαλιστικού καπιταλισμού (ειδικά της δυτικής μορφής που είναι και η κυρίαρχη).
Δεν περιμένετε βέβαια να σας πω τώρα, σε λίγες γραμμές, ποιά είναι τα λάθη ανάλυσης και τα ηθικά και πολιτικά-πολιτισμικά λάθη της ολότητας της ιστορικής αριστεράς. 
Αλλά σας υπόσχομαι να κάνω αυτό που μπορώ, δηλαδή αυτό το τιτάνιο έργο να το προλογίσω στο εφεξής με ερωτήματα, τα περισσότερα των οποίων βέβαια  θα παραμείνουν διαρκώς αναπάντητα.
Ονομάζω αυτή τη σειρά των ερωτημάτων, που θα θέσω σε σειρά δημοσιεύσεων, ως εξής:
Ο φόβος τής στρατηγικής αλήθειας ως φόβος τής πράξης..






Ι.Τζανάκος
 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

  • φράσεις [8] - Υπάρχει πρόοδος; υπάρχει, από το μη ον στο ον, ώσπου να εξεγερθεί το γίγνεσθαι και να τα απορροφήσει όλα στο εν. Παίζω ζάρια με τα λεγόμενά μου και θ...
    Πριν από 21 ώρες
  • Why Women Had Better Sex Under Socialism - The New York Times - Why Women Had Better Sex Under Socialism - The New York Times Photo A woman working at a collective farm near Moscow in 1955. Credit Mark Redkin/FotoSo...
    Πριν από 21 ώρες

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..