Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Σάββατο, 1 Αυγούστου 2015

Ο πόλεμος των πολέμων..



Η συγκρότηση των συγκροτήσεων μιας κοινωνίας δεν είναι ένα σχολαστικό θέμα που απασχολεί όσους ψάχνουν (λένε ότι ψάχνουν) στα έγκατα της ιδρύσεώς των που (ως ιδρύσεις) έχουν αποσυρθεί στα έγκατα αυτά μετά την πρώτη (θεμελιακή) ιδρυτική πράξη.
Αυτή η εικόνα, μιας ιδρυτικής συγκροτητικής πράξεως, είναι αγαπημένη στους θεωρητικούς που έχουν αντικαταστήσει τους Φιλοσόφους στην φροντίδα μιας υπόθεσης που μερικές φορές φαίνεται να έχει θρησκευτικό (μεταφυσικό) περιεχόμενο ανάλογο με την δημιουργία του κόσμου. 
Όμως ο ανθρώπινος κόσμος είναι ένα φαινόμενο που περιέχει άλλα φαινόμενα, τα οποία μπορεί να ευρίσκονται με μια "γνωσιακή ή υπαρκτική καταβύθιση" του ανθρώπινου υποκειμένου αλλά στη πραγματικότητα δεν βρίσκονται σε ένα αυτοσυγκροτημένο βάθος. 
Το βάθος των φαινομένων θεμελίωσης των ανθρωπολογικά εννοούμενων φαινομένων δεν υπάρχει αυτάρκως ή αυτοτελώς αλλά τουναντίον είναι ίσως από μια σκοπιά το φαινόμενο που εκπηγάζει από την ανάγκη της ανθρώπινης "φαινομενικότητας" να δομήσει τον εαυτό της στα πλαίσια της κεντρικής της ρύθμισης. 
Εδώ εμπλέκεται προφανώς κάθε έννοια εξουσίας, κράτους, θεσμών, ή ακόμα και υλικών αναγκαιοτήτων που αφορούν την "ταπεινή" επιβίωση του ανθρώπινου όντος ως ζώου με συγκεκριμένες στοιχειώδεις (έστω) ανάγκες, αλλά επίσης (εδώ εμπλέκεται) η ιστορικοποίηση όλων αυτών των δεδομένων που πολλές φορές παρουσιάζονται ως ανεξάρτητοι μεταξύ τους συντελεστές της ανθρώπινης δράσης. 
Η ιστορικοποίηση είναι μια ολοποίηση των συντελεστών αυτών κατά τον τρόπο της άρσης τους ως ξεχωριστών συντελεστών και ως ολοποίηση σημαίνει μια συγκεκριμένη (κάθε φορά) ιεράρχησή τους κατά βαθμούς σημαντικότητας και καθοριστικής αξίας.
Η φενάκη της θεωρίας ξεκινάει από την στιγμή που παρουσιάζεται ως αδήριτη ανάγκη η απόκρυψη των πραγματικών ιεραρχήσεων όπως αυτές εκφράζονται στην κοινωνική φαινομενικότητα με σχεδόν απόλυτη διαύγεια, και παρά τις οιμωγές των θεωρητικών, κριτικών ή απολογητών, που τις εξετάζουν μερικές φορές θαρρείς από την σκοπιά της εσωτερικής ιδεολογίας ενός κεντρικού θεσμού. 
Εννοώ πως ακόμα κι αν κάποιος κρίνει λ.χ   έναν θεσμό ως καταπιεστικό ή εχθρικό προς μια τάξη της κοινωνίας ή την κοινωνία εν όλω κινδυνεύει να τον θεωρήσει ως όντως τον (μόνο) καθοριστικό συντελεστή της κοινωνικής δόμησης, και μάλιστα της κοινωνικής δόμησης που εξετάζει "επι-κριτικά". 
Η αλήθεια μπορεί να αναζητηθεί με έναν σεβασμό της κοινής Λογικής και ένα μεγάλο βαθμό εμπειρικής δράσης ( θα λέγαμε και "βιωματικής", αν δεν ήταν η λέξη μπερδεμένη με άλλα πράγματα).
Η αναζήτηση της πραγματικότητας και της συγκεκριμένης ιεράρχησης των συντελεστών που συγκροτούν ως "υλικά" την περιέχουσα ολότητα της κοινωνίας του ανθρώπου είναι περιπεπλεγμένη ωστόσο με αυτό τον ιδεολογικό πόλεμο που συντελείται στις εσωτερικοποιητικές παρυφές της κυριαρχίας του εκάστοτε συστήματος ιεράρχησης, και όταν μάλιστα αυτή η ιεράρχηση-δόμηση είναι κυριολεκτικά στιγματισμένη από τις νομοτελειακές προθέσεις επιβολής μιας καταπιεστικής ηγετικής-ταξικής ελίτ ή ολιγαρχίας (ειδικά με ευρύτερο ιστορικό και γεωπολιτικό υπόβαθρο) δεν είναι δυνατόν να υπάρξει οποιαδήποτε αντίληψή της χωρίς εντός αυτού του "κοινό-τοπου" και εμπειρικού τρόπου του νοείν να ενταχθούν οι πολεμολογικές, οι βαθύτατα πολεμολογικές διαστάσεις της.
Η προσπάθεια της άρχουσας ηγετικής τάξης, κάστας, ελίτ, όπως θέλετε πείτε το να κυριαρχήσει επί των άλλων υποδεέστερων μισο-ηγετικών τάξεων, καστών, ελίτ κ.λπ και επί των αιώνιων υποζυγίων της παραγωγικής διεργασίας, ήτοι των άμεσων παραγωγών, είναι μια πολεμική προσπάθεια ακόμα και στις ενδότερες "ψυχικές" ας πούμε διαστάσεις του πραγματικού. 
Είναι κάτι που όλοι γνωρίζουν, από τους εξωμότες του 68μάη μέχρι τους θαμώνες των λαϊκών καφενείων, πως ο ταξικός πόλεμος γίνεται και "μέσα" στο υποκείμενο, ακόμα και στον τρόπο που ανοίγει τη πόρτα, στον τρόπο που κοιτάει τον περαστικό, στους λόγους και τις επιθυμίες κ.ο.κ
Πρόκειται για μια ανοιχτή θύρα που παραβιάζω μαζί με μυριάδες, αλλά θα ήθελα να προσθέσω και κάποια πράγματα όχι και τόσο προφανή ίσως, αν και είναι όπως πιστεύω φανερά κάτω από το φώς του ήλιου.
Όταν μιλάμε για καταπίεση και καταπιεστές πολλές φορές ξεχνάμε να συμπεριλάβουμε μέσα σε αυτη την γενική κατηγορία όλους. 
Αυτή η παράλειψη, αν και είναι δικαιολογημένη από τους περιορισμούς που έχει ένα ανθρώπινο υποκείμενο, είναι συνήθως αποτέλεσμα της βαθύτερης πρόθεσής "μας" να τονίσουμε περισσότερο την σκληρότητα της μίας ή της άλλης μερίδας της καταπιέζουσας ομάδας. 
Η επιλογή αυτή έχει συγκεκριμένα γνωσιακά και υπαρκτικά αποτελέσματα, δεν είναι μια "προσωπική" επιλογή, γι'αυτό και βλέπουμε να υπάρχουν συγκροτημένες ιδεολογικές ομαδοποιήσεις και όχι ένα τυχαίο σύνολο "προσωπικών" θέσεων "ελεύθερα'' στοχαζόμενων ελευθεριακών ή κομμουνιστών ή δημοκρατών. 
Η εσωτερική πάλη μέσα στο υπερ-ευρύ στρατόπεδο που θα μπορούσε να ονομασθεί αριστερά (παρά τις διαμαρτυρίες των συνεπέστερων υποστηρικτών -που αλληλομισούνται θανασίμως- της αταξικής προοπτικής) περιέχεται σε αυτές τις συγκεκριμένες ιδεολογικές (άρα και πολιτικές, οργανωτικές, "εξουσιαστικές-θεσμικές") ομαδοποιήσεις. και κατά κάποιο τρόπο τις περιέχει στο ζωντανό της μαχητικό σχήμα (αλληλο-κριτικής, αλληλο-κατασπαραγμού). 
Η απορία των εκτός αριστεράς υποκειμένων για αυτή την συνεχή διάσπαση και αλληλο-κατασπαραγμό είναι αποτέλεσμα της μη κατανόησης της ριζικής διαφορετικότητας που έχουν τα διαφορετικά (υπο-)συστήματα τονισμού του κεντρικού κύριου αντικειμενικού σκοπού και του κεντρικού μεταβατικού αντικειμενικού σκοπού αυτών των ευρύτερων ομάδων. 
Οι διαφορές είναι πολύπλοκες και τεράστιες ταυτόχρονα, όσο και να είναι μερικές φορές εφικτή μια στιγμιαία ή μονιμότερη σύμπτυξη μετώπου όλων των αριστερών, ελευθεριακών, κομμουνιστών κ.λπ
Θα μπορούσε κανείς να πει πως μοίρα της αριστεράς είναι να συναντιέται άμεσα με το θέμα των συγκροτήσεων των συγκροτήσεων που αναφέραμε στην αρχή και να μπλέκεται ξεμπλέκεται συνέχεια με τα υφάδια αυτού του θέματος όντας συνεχώς πάλι σε έναν διαρκή εσωτερικό πόλεμο που αφορά τόσο την προ-εννόηση και προ-θέσμιση της "νέας κοινωνίας" όσο και την αντιμετώπιση του εχθρού αστικού κόσμου. Έχει σημασία όμως εδώ να διαλύσουμε έναν νεώτερο μύθο που μοιράζεται από τους μετανεωτερικούς αριστερούς αλλά και άλλους που ακολουθούν μιαν κλασικότερη γραμμή πλεύσεως.
Η εσωτερική πάλη στην ευρύτερη αριστερά δεν είναι μόνον ένα προ-εννοητικό και προ-θεσμικό ενέργημα αντικρουόμενων "οραματικών" ομάδων, αλλά (κατά την γνώμη των πιο κακών ανθρώπων όπως εγώ) πάλη μεταξύ υποτελών στον ιμπεριαλισμό και αντιτιθέμενων στον ιμπεριαλισμό, και ειδικά τον δυτικό ιμπεριαλισμό, αγωνιστών. 
Αυτή η διαχωριστική γραμμή είναι ένας γκρεμός, ένα βάραθρο που συγκροτεί τις δύο "πλευρές" ως ταξικούς εχθρούς παρά την όποια κοινότητα αντιλήψεων, στάσεων, ιδεών, αξιών, πρακτικών κ.λπ
Όποιος δεν δέχεται την ριζικότητα αυτής της πολεμικής ετερότητας ανήκει απλά στο στρατόπεδο των ιμπεριαλιστών, ή φιλο-ιμπεριαλιστών. 
Το χάσμα αυτό ανατινάζει τον γενικό όρο ''αριστερά", αυτό είναι το χάσμα που σχετικοποιεί ιστορικά, πολεμολογικά, υπαρκτικά όλους μας, όλους "εμάς", και υπό αυτή την έννοια μπορώ να πω πάλι το εξής:


ΑΡΙΣΤΕΡΕ, ΑΝΑΡΧΙΚΕ, ΑΥΤΟΝΟΜΕ, ΝΙΩΣΕ ΜΙΣΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΤΣΙΠΡΑ..
ΝΙΩΣΕ ΤΟ ΠΡΙΝ ΕΙΝΑΙ ΑΡΓΑ..
ΑΛΛΙΩΣ, ΌΠΟΙΟ ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΟ ΕΝΔΥΜΑ ΚΙ ΑΝ ΕΝΔΥΕΣΑΙ ΕΙΣΑΙ ΜΑΛΛΟΝ ΤΑΓΜΕΝΟΣ ΣΤΗΝ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗ ΤΟΥ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΚΗΣ ΔΥΣΗΣ..












Ι.Τζανάκος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..