Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Σάββατο, 15 Αυγούστου 2015

Το παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό-αυτοκρατορικό αστικό παίγνιο, που δεν είναι όμως τελικά παίγνιο..



Η ευφυής παρατήρηση των πρακτικών και σχεδίων της ελληνικής "εθνικής ολιγαρχίας" και των διαφόρων άλλων ελίτ που κάθονται στο καπάκι του "ελληνικού" κοινωνικού καζανιού είναι όντως ένα ζητούμενο για παρατηρητές που απολαμβάνουν την θέαση και μόνον ή για παρατηρητές που κάθονται στο ένα ή άλλο παρατηρητήριο πάνω στο καπάκι, μέσα στο καζάνι ή έξω από καπάκι και καζάνι.
Όπως είπε και ο φίλος Γιώργος δεν πρέπει να υπερεκτιμάμε την ικανότητα της όποιας ηγετικής τάξης ή ελίτ να ξέρει τι γίνεται και τι της γίνεται, όπως επίσης (αυτό το είπαμε ταυτόχρονα) δεν πρέπει να υποτιμούμε τις μεταμορφωτικές δυνάμεις αυτών των τάξεων, υπο-τάξεων και φατριών που είναι μέσα τους, να αλλάζουν την θέση τους και να βρίσκονται σε αντίθετη θέση (στα πλαίσια του παγκόσμιου (δυτικο)αστικού-ιμπεριαλιστικού παιγνίου, χαίρω πολύ χαιρόπουλος).
Πέρα από την αναζητούμενη ευφυία και την αναζητούμενη σταθερότητα στην κτήση της, υπάρχει και ένα ευρύτερο ζήτημα που αφορά την σκέψη πάνω στην κοινή θεμελίωση όλων αυτών των φατριών στον κεφαλαιοκρατικό τρόπο παραγωγής και ισχύος και τα συμφέροντα γενικά της καπιταλιστικής τάξης.
Και η υπερτόνιση της κοινής (αστικής) ουσίας-θεμελίωσης και η υπερτόνιση των εσωτερικών διαφοροποιήσεων της (εκάστοτε) "εθνικής ολιγαρχίας", σε συνάφεια πάντα με το θέμα των διαρκών μεταμορφώσεών της και της αυτεπίγνωσής της, είναι ένα σημείο που φανερώνει ευφυία, ξαστόχεμα ή έναν διαρκή συνδυασμό τους. 
Υπάρχει παίγνιο; ένα κεντρικό σχέδιο συνεχούς εξαπάτησης των εν γένει εργαζόμενων και μικροαστικών μαζών; ένας συνδυασμός τους (πάλι); 
Μήπως δεν πρέπει να παραμένουμε πολύ σε αυτό το θέμα;
Η απάντηση είναι όντως πως δεν πρέπει να παραμένουμε περισσότερο σε αυτό το θέμα από ό,τι επιτάσσει η διεργασία αυτοκαθορισμού μας και άρσης της θέσης μας ως πιθανού παρακολουθήματος και πιθανής ουράς των διαφόρων θεαματικο-πραγματικών εσωτερικών αντιπαραθέσεων της άρχουσας τάξης (ολιγαρχίας, ελίτ κ.λπ), είτε αυτή είναι "εθνική" είτε ορίζεται σε ένα ευρύτερο υπερεθνικό πλαίσιο.
Και εκεί αρχίζουν τα δύσκολα..
Ποιοί είμαστε; όπως λέει και το Κουρδικό τραγούδι ποίημα που προηγείται αυτής της δημοσίευσης..
Η απάντηση του Κούρδου αριστερού ή εθνο-αριστερού διανοούμενου είναι και δεν είναι επιτυχής, παρ'όλο που είναι προφανώς επιτυχέστερη πολλών δεξιών, αριστερών, κομμουνιστικών, αναρχικών, εθνικιστικών κ.λπ απαντήσεων μέσα στο ίδιο το Κουρδιστάν αλλά και σε χώρες διαφορετικές (και κάπως όμοιες από μια ευρύτερη οπτική, από ψηλά, αλλά όχι τόσο ψηλά μακριά όσο νομίζουν μερικοί)
Ποιά είναι η αλήθεια;
Μήπως το ερώτημα είναι ψευδές;
Για μένα (για να προλάβω τους βιαστικούς) δεν είναι ένα ερώτημα περί της ταυτότητας (εθνικής, ταξικής, γεωπολιτικής), ή μάλλον μόνον περί της ταυτότητας.
Είναι ένα ερώτημα για την ουσία της κοινωνικής και προσωπικής ύπαρξης, όταν τίθεται από την σκοπιά αυτού του υποκειμένου το οποίο είναι καταπιεσμένο ολικά ή σε μια πτυχή της θεσμοποιημένης παγκόσμια<>τοπικά αυτοκρατορικής αστικής-ιμπεριαλιστικής (αλλά όχι μόνον, πάντα, αστικής) πραγματικότητας.
Αυτό το ερώτημα οδηγεί και στις εποπτείες-θεάσεις και θεωρήσεις της δεδομένης πραγματικότητας και αυτό το ερώτημα μορφοποιεί ουσιακά την "εσωτερική" ταξική αναρώτηση. 
Το παράδοξο είναι πως όλοι αυτοί που υπερτονίζουν τώρα και πάντοτε την "εσωτερική" ταξική πάλη, το κάνουν όχι γιατί δήθεν έχουν σαν μοναδικό τους στόχο την δική "τους" "εθνική ολιγαρχία" και (σαν στόχο) την καταπολέμηση της εθνοκεντρικής-εθνικιστικής ιδεολογίας-ιδεοληψίας που κρύβει την ταξική δομή, καταπίεση-εκμετάλλευση κ.λπ αλλά γιατί δεν βλέπουν ότι ο (εκάστοτε) τόπος που διαδραματίζονται όλα αυτά είναι μέρος ενός οικουμενικού παιγνίου ή δράματος ή τραγωδίας σε ένα συγκεκριμένο σημείο του οικουμενικού ανάγλυφου της παγκόσμιας πάλης (ταξικής, ή για κυριαρχία κ.λπ).
Ο ούλτρα διεθνισμός λοιπόν μετατρέπεται σε ένα είδος διεθνιστικού επαρχιωτισμού ή ακόμα και τοπικισμού που διαφέρει από τις εθνικιστικές εκδοχές του επαρχιωτισμού-τοπικισμού όσον αφορά απλά την ανοιχτή εκδήλωση της οικουμενικής δι-εθνικής πτυχής. Έτσι κι αλλιώς εθνικισμός-τοπικισμός και ούλτρα διεθνισμός παράγονται ως δύο πολύ διαφορετικές όψεις ενός και μόνο πράγματος.
Το ερώτημα λοιπόν, συνολικά, θα ήταν το εξής:
Ποιό είναι το πράγμα, και αυτό που προκύπτει από τον αυτοκαθορισμό μας και αυτό που προκύπτει από τον (αναγκαστικό ιστορικά) ετεροκαθορισμό μας; 
Το πράγμα είναι αυτό που είναι και όχι κάτι άλλο. 
Αυτό δεν είναι οντολογία του είναι, μαρξιστική ή φιλοσοφική. 
Αυτό είναι υλισμός και μάλιστα ένας υλισμός που υπάγει την ιστορικότητά του στο ευρύτερο, αλλά συγκεκριμένο πλαίσιο: 
Σε αυτό της δόμησης της παραγωγής και της ισχύος στο παγκόσμιο, άρα και τοπικά παγκόσμιο ανάγλυφο και γεω-οικονομικό, γεωπολιτικό και γεωπολιτισμικό πλαίσιο με καθορίζουσες όμως τις δομές της ιμπεριαλιστικής ή αυτοκρατορικής ιεραρχίας και την διαίρεσή της σε μητροπολιτικά κέντρα και ημι-περιφερειακές ή περιφερειακές ζώνες. 
Οι απαντήσεις στα ερωτήματα τα οποία αναθεμελιώνονται λοιπόν πάνω σε αυτή την εικόνα του πραγματικού που ζούμε αποκτούν ένα σημαντικό βάρος και έναν βαθμό επίγνωσης όσο μάλιστα αναγνωρίζουμε το βάρος της ίδιας της πραγματικότητας.
Το κρισιμότερο ερώτημα που θα είχε να κάνει τώρα με την ίδια την υποκειμενικότητα ή την ζωή της αντίστασης στο νεοπατριαρχικό αστικό ιμπεριαλιστικό σύστημα της δύσης, αλλά και σε κάθε αυτοκρατορία του αστικού και μετα- αστικού κόσμου ή ακόμα βέβαια ενάντια στην εκάστοτε εθνική τάξη-ελίτ που οδηγεί όλες τις τάξεις (και τον εαυτό της) σε μια διαρκή εθνο-εθνική ιδεολογία εθνο-αυτο-αναφορικότητας, είναι το εξής: 
Τι θα ανατινάξει αυτό το βαρύ πράγμα και θα το καταστρέψει ολοσχερώς αντικαθιστώντας την παγκόσμια (ιεραρχική) δομή με έναν κόσμο δημοκρατικά αυτοκαθοριζόμενων εθνών, λαών, λαοτήτων, ατόμων, ελεύθερων παραγωγών;
Σύντομη απάντηση.
Για να το ανατινάξει κανείς αυτό το πράμα πρέπει να αναγνωρίσει πως πρέπει να σπάσει τον "πόλεμο θέσεων" και "αντι-θέσεων" ακόμα και "αντάρτικου" τύπου και να επαναφέρει αυτό που κακώς ο Γκράμσι απόδωσε στον Τρότσκι, τον γενικευμένο ταξικό αντι-ιμπεριαλιστικό πόλεμο ελιγμών.
Αν δεν το κάνουν οι λαοί θα το κάνουν οι διάφοροι βρυκόλακες και το κάνουν ήδη.
Θα συνεχίσω αργότερα, διευκρινιστικά.. 







Ι.Τζανάκος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

  • φράσεις [8] - Υπάρχει πρόοδος; υπάρχει, από το μη ον στο ον, ώσπου να εξεγερθεί το γίγνεσθαι και να τα απορροφήσει όλα στο εν. Παίζω ζάρια με τα λεγόμενά μου και θ...
    Πριν από 5 ώρες
  • Why Women Had Better Sex Under Socialism - The New York Times - Why Women Had Better Sex Under Socialism - The New York Times Photo A woman working at a collective farm near Moscow in 1955. Credit Mark Redkin/FotoSo...
    Πριν από 6 ώρες

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..