Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Δευτέρα, 24 Αυγούστου 2015

Ο ελευθεριακός, ο φασίστας και η νομοτέλεια..






Υπάρχει μια λέξη-έννοια που θα έπρεπε να προβληματίζει, να τρομάζει και να ενεργοποιεί όσους λένε πως επιδιώκουν την απελευθέρωση της κοινωνίας, της εργατικής τάξης, του "ανθρώπου":
Νομοτέλεια..
Σήμερα συνήθως, στον ευρύτατο χώρο της "αριστεράς" και όλων των κομμουνιστών ή κομμουνιστικογενών και αναρχικών/αυτόνομων η λέξη αυτή έχει δύο χρήσεις. 
Ή κάποιος θέτει την νομοτέλεια (και την "νομοτελειακότητα") στο πλευρό τής δικής του κοσμοθέασης και εποπτείας της πολιτικής ή κάποιος την αμφισβητεί ως υπαρκτή κατάσταση προτάσσοντας (σε μια ακόμα διακλάδωση) έναν κοινωνικο-οντολογικό διλληματικό χαρακτήρα του "όντος" (νομοτελούς ή μη). 
Το τελευταίο παραχρησιμοποιημένο λέχθηκε ως "σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα". 
Αν αναλύσουμε ακόμα παραπάνω αυτήν την διλληματικότητα θα δούμε πως περιέχει ένα είδος πολυσημίας, η οποία όμως περιέχει στην πράξη ακόμα μια διακλάδωση αφού μπορεί να σημαίνει ή ιστορική "επιλογή" ανάμεσα σε δύο νομοτέλειες ή απλά μια ιστορική επιλογή χωρίς να υφίσταται κάποια νομοτέλεια. 
Όσον αφορά την τελευταία υπο-περίπτωση δεν έχουμε να πούμε τίποτα. 
Η αθλιότητα της παραφιλοσοφίας και της πιό μουχλιασμένης μεταφυσικής πήρε το όνομα της και το περιεχόμενό της εντός αυτής της υπο-περίπτωσης και το όνομα αυτής Καστοριάδης, της ύστερης παρακμιακότερης σοσιαλ-ιμπεριαλιστικής φάσης. 
Βέβαια αυτός ο καραφλός νάνος της παραφιλοσοφίας δεν θα μπορούσε να στήσει το ιδεολόγημά του αν δεν στηρίζονταν σε μια πρόχειρη και λογοκοπική οικειοποίηση καντιανών και χαϊντεγκεριανών μοτίβων σε συσκευασία ρομαντικού ιστορισμού για εξωμότες του μαρξισμού, βάλτε μέσα και κακοχωνεμένη αρχαία οντολογία, φροϋδισμό και άλλα πολλά αλλά κυρίως πολύ μίσος, απωθημένα, χιτλεροτροτσκισμό και αν βγάλτε άκρη πείτε μας.
Ας ασχοληθούμε με σοβαρότερες "αριστερές" και ακροδεξιές αντιλήψεις της νομοτέλειας, σε ένα μη θεωρησιακό ή μη θεωρητικο πλαίσιο.
Ο φίλος/εχθροφίλος Θ.Δρατζίδης κινείται σε σταθερό θεωρητικό πλαίσιο και στο κείμενό του που παραθέσαμε σκορπίζει δώθε κείθε κάποια στοιχεία που το φανερώνουν, αλλά ταυτόχρονα -εντίμως- μας το λέει κατάμουτρα πως κάνει υποθέσεις, και μαγκιά του που το λέει και το κάνει αυτό που όλοι λένε και κάνουν, αλλά είναι γλιέπεις "σοβαροί" ΄πιστήμονες και δεν θα το έγραφαν ποτέ όλο αυτό. Είναι δυνατόν να λές αυτά τα πράγματα και να είσαι λ.χ Μηλιός; 
Πως μετά θα πάρεις λαϊκόν υπουργείον; Γίνεται; Αυτό που παρουσιάζει ο Θανάσης είναι ένας κόσμος όπως θα είναι αν επικρατήσει ή συνεχίζει να επικρατεί ο δυτικός-μητροπολιτικός καπιταλισμός. 
Εγώ τον ονομάζω έτσι + τον καθορισμό "ιμπεριαλισμός" (δυτικός-μητροπολιτικός ιμπεριαλιστικός καπιταλισμός -είναι λίγο μακρυνάρι αλλά για μένα έτσι είναι). 
Αυτή η εικόνα (του Θανάση) είναι η εικόνα μιας αρνητικής (με την κοινότοπη έννοια του "αρνητικού") εκδοχής της κοινωνικής νομοτέλειας, έντονα καθορισμένης από τα 3 θεμελιακά κρισιακά στοιχεία : οικολογική κρίση, τυπική καπιταλιστική κρίση (τα όρια της κερδοφοριακής κίνησης του κεφαλαίου) και μαζική μετανάστευση από την "μη-δύση" στην δύση. Το κρεσσέντο της δυστοπίας έχει να κάνει, όπως είναι λογικό, με την ωμή εξεικόνιση μιας φασιστικής κατάστασης όπου τα πράγματα λέγονται με το όνομά τους: οι προνομιούχες ή ψευδο-προνομιούχες μάζες της δύσης (ο δυτικός "εθνολαός") για να διατηρήσουν την διεστραμμένη τους κυριαρχία (όπου θανασοειδώς εξουσιαστική διαστροφή=κυριαρχία) και την εθνοτική -δυτικότροπη όμως- πλειονοτικότητά τους προσχωρούν στην πρακτική της γενοκτονικής εξόντωσης των μεταναστών, ενόσω υπάρχει και η αντίστροφη δυναμική της καταστροφής της αστικής δομής και ως αστεακής (εγκατάλειψη των πόλεων). 
Μια δυνατή φριχτή εικόνα μιας πιθανής (και όχι τόσο απομακρυσμένης πιά) φρίκης.
Αλλά και ο ακροδεξιός-φασίστας τα λέει κατάμουτρα τα δυστοπικά του (παραληρήματα) για το παρόν του προλεταριάτου/υποπρολεταριάτου και ειδικά της ελευθεριάζουσας νεολαίας του υπο-προλεταριάτου της δύσης (της νότιας Ιταλίας).  
Ένα διαλυμένο πολιτισμικά προλεταριάτο/υπο-προλεταριάτο, εμβιεί ήδη (σ)το απόλυτο κενό της πλήρους ανομίας και απειθαρχίας στο πλαίσιο ψευδών ελευθεριακών αξιών (μαζική κουλτούρα κ.λπ) και η πλήρης απογύμνωση της πρώην "φτωχολογιάς" από την ομίχλη της ιερότητας και των σκληρών υπερβατικών αξιών προσθέτει στην κατάντια αυτού του (νεολαϊστικου) προλεταριάτου/υπο-προλεταριάτου ένα ακόμα βαρύτερο φορτίο τής οντολογικά ριζωμένης απο-ηθικοποιητικής απο-πειθάρχησης της υποκειμενικότητας. 
Υπάρχει μια διαφορά που ξεπερνάει το τεράστιο χάσμα του ελευθεριακού από τον φασίστα. 
Είναι προφανές μεν πως ο ελευθεριακός βλέπει (ορθά)[θα έβλεπε..] μέσα στον σκληρό ηθικισμό του φασίστα τον μελλοντικό εξοντωτή (λαών, πληθυσμών) και ο φασίστας (βλέπει) στον ελευθεριακό έναν ακόμα απολογητή της διάλυσης των αξιών που δίνουν νόημα στην ζωή, αλλά επίσης ορίζονται σε έναν άλλο χρονικό ορίζοντα.
Ο φασίστας μισεί το παρόν περισσότερο από τον ελευθεριακό. 
Η εικόνα της ψυχικής ένδειας και της εσωτερικής αθλιότητας του (μαζικού-προλεταριακού) υποκειμένου του παρόντος (που είναι ένας αστικός-χυδαίος παροντισμός διαρκείας) είναι στον φασίστα πολύ εντονότερη, χωρίς αυτό να σημαίνει βέβαια πως ο ελευθεριακός "αγαπάει" το παρόν αυτό (δεν είναι όμως εύκολο να το ξεφορτωθεί ως αστικό-χυδαίο παρόν με το να το ονομάζει "ψευδο-παρόν").
Ωστόσο δομείται ένα είδος πιθανής αντιπαράθεσης μιάς υπερβατο-κεντρικής (φασίστας) και μιάς εμμενο-κεντρικής (ελευθεριακός) κοσμοθέασης. 
Ο φασίστας δείχνει το παρόν, το δείχνει με πραγματικό μίσος, αν και είναι όπως "ξέρουμε" παρακολούθημα του αστισμού (ό,τι και να λέει) ενώ ο ελευθεριακός δείχνει το φριχτό μέλλον, την κατάληξη όλης αυτής της αθλιότητας της (καπιταλιστικής) κυριαρχίας.
Πραγματικά απορώ με τον ελευθεριακό, όμως. 
Με θλίβει η ανοχή του στην διάλυση. 
Κάνω μια συμβολική παρέκβαση, κι όποιος κατάλαβε κατάλαβε:
Παζολίνι.
Μιλάμε για έναν άγιο των ανθρώπων. 
Μιλάμε για μια μεγάλη ψυχή, και συγχωρέστε μου τους "αφελείς" χαρακτηρισμούς.
Ο Παζολίνι, αυτό το τέρας επίγνωσης και ηθικού σπαραγμού θα απαντούσε στον φασίστα, θα είχε ήδη απαντήσει πριν ο φασίστας αρθρώσει τον δικό του αγωνιακό λόγο (δεν μπορώ να βάλω "Λ" σε έναν φασιστικό λόγο, δεν είμαι τόσο ανώτερος αναλυτής). 
Αναρωτιέμαι. 
Μήπως θα μπορούσε αυτός ο συγκεκριμένος φασίστας να δει ό,τι είδε αν δεν είχε μελετήσει Παζολίνι; 
Είμαι "διαισθητικά" σίγουρος πως κάπου στο βάθος υπάρχει Παζολίνι. Ας το ψάξει κάποιος για μένα και για τους λίγους αναγνώστες. 
Είμαι όμως σίγουρος..
Τι είναι αυτό λοιπόν που με στεναχωρεί στους ελευθεριακούς, άρα και στον Θανάση και το κάθε τίμιο άνθρωπο σαν κι αυτόν που έχει δώσει ζωή όπως αυτός στον ελευθεριακό (γλεντζέδικο όπως λέει) κομμουνισμό;
Αυτό που με στεναχωρεί και με φοβίζει, λόγω της αδυναμίας που βλέπω πως κρύβει, είναι κάτι που επεκτείνεται και στους μη ελευθεριακούς κομμουνιστές, παρά την σκεπτικιστικότερη και συνετότερη στάση τους, διαχρονικά: 
Η εμμονή τους στην "εμμένεια", το πάθος τους για την ενθαδικότητα της υλικής ύπαρξης, ο αφελής τους αντι-οντολογισμός την ίδια στιγμή που αυτό είναι το σκοτεινό κέντρο της αστικής ιμπεριαλιστικής δύσης. Ο φασισμός (και αλλού ο φονταμενταλιστικός φασισμός) αλωνίζει στο υπερβατικό, την στιγμή που περιέχει άμεσους καθορισμούς του από τον αστισμό και έμμεσους (πιό επικίνδυνους) καθορισμούς του από μια κατάσταση επιβολής μαζικών θανάτων, και "εμείς" τι κάνουμε; 
Μιλάμε για την εμμένεια, την ζωή εναντίον του θανάτου, χωρίς να καταλαβαίνουμε πως ζούμε ΤΩΡΑ ήδη τον θάνατο, πως έχουμε ήδη διαβεί στον Άδη της καπιταλιστικής βαρβαρότητας που δεν θα έρθει, είναι ήδη εδώ. 
Επανερχόμενος όμως, για να μην αμελούμε τον αρχικό μας σκοπό, στην έννοια-κατάσταση της νομοτέλειας-"νομοτελειακότητας" θα πούμε επίσης το εξής, κι ας μην αρέσει στον Θανάση και τους Θανάσηδες της αριστεράς/αυτονομίας κ.λπ .
Μόνον νομοτέλεια αντίκειται νομοτέλειας. 
Και η νομοτέλεια όπως γνωρίζει πολύ καλά είναι αυστηρή ύπαρξη του όντος, είναι το είναι του γίγνεσθαι που "ζητά" να μην στερηθείς μεν το εμμενές αλλά να το υποτάξεις, ηθικά πολιτικά, στρατιωτικά, οικονομικά κ.λπ αν θέλεις να μην υποκύψεις στην αυστηρότητα της άλλης (αντίρροπης) νομοτέλειας. 
Ή για να το πω απλούστερα:
Η φυγή από την αστική νομοτέλεια και μόνον χωρίς να καβαλήσεις το άλογο της κομμουνιστικής θα σε ρίξει στην αρρένα των φασιστών και αυτοί θα σε πατήσουν (θα μας πατήσουν). 
Για να μην γίνει όλο αυτό το δυστοπικό πράγμα δεν αρκεί να αρνηθείς τον Κύριο-Θεό του αστισμού αλλά πρέπει να φτιάξεις κάτι σαν έναν δικό σου Κύριο-Θεό (το λέω προκλητικά, και αν είστε λίγο ευφυείς θα το κατανοήσετε αντι-θεολογικά), με όλους τους κινδύνους να σου βγεί και αυτός ποδοπατητής (σου-μας). 
Τίποτα δεν έχει αλλάξει από τότε που τέθηκε το ζήτημα. Και αν ο Λένιν μίλαγε σοφιστικώς για ημι-κράτος (ημί-Θεο) της εργατικής τάξης, εμείς δεν μπορούμε να το παραβλέψουμε αυτό με αντι-κυριαρχική ευκολία. Αυτό θα γίνει και μόνον αυτό θα γίνει ξανά και ξανά, μέχρι να επικρατήσει η ζωντανή εργασία, η κοινωνία κ.λπ.
Στο επίπεδο λοιπόν του άθλιου παρόντος που προαναγγέλει τον φασισμό της μερικής αναίρεσής του και τις εξοντώσεις των προλεταρίων από άλλους προλετάριους δεν θα ζήταγα από έναν μαρξιστή τίποτα άλλο από το να διαβάσει δύο πράγματα, και ας τα πετάξει πάλι: 
Λένιν Παζολίνι... 







Ι.Τζανάκος


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..