Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Κυριακή, 9 Αυγούστου 2015

Μέλλον: εκδοχές πολέμου και ταξικές τακτικές-στρατηγικές (της συμφοράς, συνήθως)


Μιά από τις σημαντικότερες διαστρεβλώσεις της εργατικής-λαϊκής τακτικής-στρατηγικής για λαϊκή και εθνική απελευθέρωση  σε μη-ιμπεριαλιστικές ή μικρο-ιμπεριαλιστικές χώρες είναι η θεώρηση των ειδικών νόμων που καθορίζουν την ταξική πάλη εκεί (σε συνάφεια με τους γενικούς νόμους που καθορίζουν την πάλη) ως "ιδιομορφιών", ενίοτε "εθνικών". 
Δεν υπάρχει ιδιαίτερος εθνικός δρόμος προς τον σοσιαλισμό αλλά γενικοί και ειδικοί νόμοι που καθορίζουν την επαναστατική μετάβαση προς τον σοσιαλισμό ανάλογα με την θέση του αστικού έθνους και του έθνους συνολικά στον παγκόσμιο καταμερισμό της παραγωγής και της ισχύος. 
Στην ιμπεριαλιστική εποχή του καπιταλισμού αυτοί οι γενικοί και ειδικοί νόμοι έχουν μια ιδιαίτερη σημασία. 
Αυτός ο θεωρητικός προσδιορισμός της πάλης και των νόμων που καθορίζουν την διενέργειά της και την συνολική διεργασία μετάβασης προς τον σοσιαλισμό διακρίνει την επαναστατική στρατηγική τόσο από την (εθνικιστική) εθνορεφορμιστική ή εθνοεπαναστατική εκδοχή του μικροαστικού σοσιαλισμού όσο και από τον αριστερό (αριστερίστικο) μικροαστικό κοσμοπολιτισμό που έχει ως χαρακτηριστικότερο εκφραστή της τον τροτσκισμό και την αναρχο-αυτονομία.
Ο αγώνας για λαϊκή και εθνική απελευθέρωση σε μια χώρα όπως η δική "μας" (δεν είναι ακόμα δική μας αλλά θα γίνει) η οποία βρίσκεται σε μια επισφαλή και χαμηλή σχετικά θέση εντός του μεσαίου υπο-συστήματος της παγκόσμιας ιμπεριαλιστικής ιεραρχίας έχει τους ιδιαίτερους νόμους ανάπτυξής του που δεν αντίκειται στους γενικούς νόμους ανάπτυξης ενός λαϊκού κινήματος αλλά προσδίδουν σε αυτούς τον ειδικά συγκεκριμένο χαρακτήρα τους (και ο γενικός νόμος είναι συγκεκριμένος). 
Υπάρχει επίσης ένα ακόμα ειδικό στοιχείο (που επίσης δεν είναι στοιχείο ιδιαιτερότητας αλλά στοιχείο οργανικά δεμένο με τον γενικό και ειδικό νόμο) που αφορά την σχέση της χώρας με το λεγόμενο "γεωπολιτικό-γεωστρατηγικό" περιβάλλον της, το οποίο καθορίζεται σημαντικά από την ισχύη και την διαμορφωτική δύναμη μιας άλλης αστικής τάξης και χώρας η οποία έχει αναπτύξει (σε ένα άλλο πλαίσιο της "μέσης" ανάπτυξης, αλλά προς τα "πάνω") έναν φασιστικό ιμπεριαλισμό που έχει χαρακτηριστικά αυτοτέλειας και ζοφερού αυτοκαθορισμού έχοντας ξεπεράσει τα όρια της μικρο-ιμπεριαλιστικής περιφέρειας, στα οποία ευρίσκονταν αρχικά, αν και παραμένει πάντα στα πλαίσια της δυτικο-ιμπεριαλιστικής συμμαχίας.
Αναφέρομαι βέβαια στην Τουρκική αστική τάξη και την Τουρκία συνολικά.
Η επαναστατική μετάβαση προς τον σοσιαλισμό, στην χώρα "μας", διαπλέκεται άμεσα με την υπόθεση του τουρκικού αστικού-ιμπεριαλιστικού κοινωνικού σχηματισμού, και προς αυτή την υπόθεση αναπτύσσονται οι εξής (λανθασμένες και επικίνδυνες για τον λαό και το κίνημα) τακτικές και στρατηγικές:
1) Η υπερ-"διεθνιστική" τακτική στρατηγική την οποία ενστερνίζονται όλες οι προβοκατόρικες τροτσκιστικές οργανώσεις, πάνω στα χνάρια γενικά της τροτσκιστικής προδοσίας, οι περισσότεροι (από ό,τι ξέρω) αναρχοαυτόνομοι και αυτόνομοι, ένα μεγάλο μέρος ειδικά της νεολαίας της ανταρσυα (η οποία εξάλλου έχει πολλούς τροτσκιστές μέσα της) και δυστυχώς (σε μια πιό μετριοπαθή εκδοχή) και το κ.κ.ε, το οποίο αρνείται κάθε εκδοχή στήριξης ενός αμυντικού δημοκρατικού πατριωτικού πολέμου αν δεν είναι "σοσιαλιστικός-πατριωτικός". 
Στις διάφορες αναλύσεις και ψευδο-αναλύσεις των παραπάνω παραβλέπεται ο αυτόνομα φασιστικός και αυτόνομα μεγαλο-ιμπεριαλιστικός χαρακτήρας της τουρκικής αστικής τάξης και κοινωνίας και αναφέρονται μόνον οι διαστάσεις του "ιστορικού-πραγματικού" που αφορούν την εμπλοκή της τουρκικής αστικής τάξης και κοινωνίας με την δυτικο-ιμπεριαλιστική συμμαχία. 
Εξ'αυτού και ο μελλοντικός ιμπεριαλιστικός πόλεμος ανάγεται μόνον στις γενικές διαστάσεις του παγκόσμιου (ή δυτικού) ιμπεριαλισμού και την υποτιθέμενη "ίση" συνεισφορά και ενοχή της τουρκικής και ελληνικής αστικής τάξης στον (επερχόμενο) πόλεμο με βάση αυτή την εμπλοκή αλλά και τα ειδικά συμφέροντα της κάθε μίας από αυτές. Ψεύδος..
Αυτά που λένε οι τροτσκιστές, οι αναρχοαυτόνομοι, οι "διεθνιστές" της νεολαίας της ανταρσυα και οι ψευδοσταλινικοί του κ.κ.ε για "σοσιαλσωβινισμό" και "σοσιαλπατριωτισμό" όταν μιλάει κανείς για λαϊκή πατριωτική άμυνα απέναντι στους Τούρκους Ιμπεριαλιστές τα παραπέμπω εκεί που ανήκουν: 
Στο μηδέν του τίποτα ή το τίποτα του μηδενός του χαφιέδικου ή ανόητου (και ανοητο-χαφιέδικου) φιλο-ιμπεριαλισμού..
2) Υπάρχει συμμετρικώς και συμπληρωματικώς προς τις παραπάνω ούλτρα διεθνιστικές αντιλήψεις και πολιτικές η ανάπτυξη ενός αριστερού λαϊκού εθνικισμού που διαπερνάει όλη την αριστερά, αστική μικροαστική και μισο-προλεταριακή και εκφράζεται τόσο στα αριστερά του σύριζα, σε ένα μεγάλο τμήμα της ανταρσυα, σε διάφορες αριστερο-δημοκρατικές φράξιες ("δραχμιστικές"), στις αντιλήψεις που εκφράσανε οι προσφάτως αποχωρήσαντες από το κ.κ.ε ("εργατικός αγώνας") και φυσικά μέσα στον ίδιο τον "αριστερό" λαό όταν αυτός μιλάει χωρίς να υπάρχει κάποιος "διεθνιστής" ινστρούχτορας για να καταστείλει την κουβέντα. 
Αυτή η γενική τάση μέσα στην ευρύτερη αριστερά προσχωρεί όντως σε μια σοσιαλ-πατριωτική και ενίοτε σοσιαλ-σωβινιστική ιδεολογία και πολιτική που υπερτονίζει την υποταγή της ελληνικής αστικής κοινωνίας στις δυτικο-ιμπεριαλιστικές δυνάμεις (θεωρία της "εξάρτησης"), άρα συμμετέχει (ως τάση) σε ένα μπλόκ δυνάμεων που περιλαμβάνει εργατικά και λαϊκά στρώματα σε μη διάκριση προς ριζοσπαστικοποιημένες (παροδικά ή πιό μόνιμα) μερίδες-φράξιες της μισο-εθνικής αστικής τάξης. 
Η τακτική-στρατηγική όλων αυτών των τάσεων απέναντι στο θέμα "τουρκικός Ιμπεριαλισμός" κυμαίνεται από την στάση μιας συνήθους γραφειοκρατικής παράβλεψης και αφομοίωσης (του θέματος αυτού) έως την πλήρη και χωρίς όρους αποδοχή της αστικής-εθνοκρατικής κυριαρχίας επί του θέματος, με την έννοια πως σε περίπτωση πολέμου το θέμα της πολιτικής και πολιτικο-στρατιωτικής αυτοτέλειας της εργατικής τάξης και των λαϊκών συμμάχων της δεν εξετάζεται, ούτε στους γενικούς ούτε στους ειδικούς του όρους. 
Το ότι μπορεί ο λαός, ο καθημερινός πολίτης και εργαζόμενος, να βρεθεί υπό τας διαταγάς ενός ας πούμε Κασιδιάρη σε έναν εθνικό, και μάλλον δίκαιο από την γενική άποψη, πόλεμο δεν αφορά αυτούς τους "πατριώτες" και "αντι-ιμπεριαλιστές". 
Αρκεί που ο πόλεμος θα είναι δίκαιος, αρκεί που δεν θα είναι "τροτσκίζοντες" (αν και μέσα στο πέραν του κ.κ.ε αριστερό χάος όλοι αυτοί μπορούν να είναι φίλοι, συνεργάτες και να ανταλλάσσουν γλοιώδεις "συντροφικούς χαιρετισμούς").


Αυτά!



  



Ι.Τζανάκος 
δόκιμος κομμουνιστής 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

  • φράσεις [8] - Υπάρχει πρόοδος; υπάρχει, από το μη ον στο ον, ώσπου να εξεγερθεί το γίγνεσθαι και να τα απορροφήσει όλα στο εν. Παίζω ζάρια με τα λεγόμενά μου και θ...
    Πριν από 4 ώρες
  • Why Women Had Better Sex Under Socialism - The New York Times - Why Women Had Better Sex Under Socialism - The New York Times Photo A woman working at a collective farm near Moscow in 1955. Credit Mark Redkin/FotoSo...
    Πριν από 5 ώρες

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..