Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Κυριακή, 30 Αυγούστου 2015

Ιμπεριαλισμός και Δημοκρατία..



Η αστική κοινωνία δεν έληξε ολοκληρωτικά ούτε καν το θέμα της δουλείας. 
Στον σημερινό "παγκοσμιοποιημένο" ιμπεριαλιστικό καπιταλισμό υπάρχει ένας όχι μικρός αριθμός δούλων και δουλικής εργασίας.
Με τον ίδιο τρόπο δεν έχουν λυθεί, όχι βέβαια ολοκληρωτικά (για να μην χαρούνε μωρέ τα φιλελευθερόπουλα βλαμμενοποπεράκια με τον ολοκληρωτισμό του "κομμουνιστή"), ούτε τα θεμελιακά προβλήματα της δημοκρατικής οργάνωσης της κοινωνίας σε όλα τα επίπεδα της οικονομικής και θεσμικής ή πολιτειακής οργάνωσής της.
Όλα παραμένουν σε μια αδιέξοδη αιώρηση ως προς την τελικότητα της μορφής τους και την πληρότητα του περιεχομένου τους και ταυτόχρονα παρουσιάζεται το καθόλου τυχαίο "φαινόμενο" της απειλητικής επανάκαμψης θεοκρατικών και αυταρχικών προ-νεωτερικών (ή προ-αστικών) αντιλήψεων και πρακτικών που αν και προσαρμοσμένες στο ευρύτερο ιμπεριαλιστικό καπιταλιστικό πλαίσιο και παρά το γεγονός πως συνδύαζονται και συν-τίθενται με αυτό το πλαίσιο έχουν μια αυτάρκη και αυτόνομη "δημιουργικότητα" που εδράζεται και στην αναβίωσή τους ως καθαυτών μορφικών περιεχομενικοτήτων.
Η παρουσιάση του "δημοκρατικού προβλήματος" ως ενός τυπικού "αστικοδημοκρατικού" θέματος είναι αστήρικτη και ως τέτοια (παρουσίαση) αποτελεί την κερκόπορτα της εισβολής των αντιλήψεων της σοσιαλ-δημοκρατίας ή των ριζοσπαστών-δημοκρατιστών στο κενό που αφήνει ο δογματικός κομμουνισμός. 
Δεν αρκεί να μιλάει κανείς για τους νομοτελειακούς περιορισμούς της έννοιας και της κατάστασης της δημοκρατίας μέσα στα αξιωματικά-οντολογικά τεθειμένα όρια που υφίστανται σε κάθε καπιταλιστική κοινωνία, όπου γης και σε όποιον τόπο υφίσταται ο γενικός καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής και οργάνωσης της ισχύος. 
Έτσι κι αλλιώς η δημοκρατία έχει την ιστορική καταγωγή της σε διαμάχες μέσα στην "δομή" "άρχουσα τάξη", αλλά όμως ειδικά (και όχι "ανώτερα") αναπτυγμένων διανοητικά και πολιτικο-πολιτισμικά ταξικών ολιγαρχιών και αρχουσών τάξεων. 
Αυτό το κοινότοπο και αληθές που φανερώνει ο ακραιφνής κομμουνισμός, αναρχισμός, αριστερισμός και το οποίο ατυχώς αμφισβήτησαν κενολόγοι όπως λ.χ ο Καστοριάδης, αγνοεί το εξίσου κοινότοπον αλλά όχι προφανές ότι το αποτέλεσμα μιας ιστορικής διεργασίας δεν ταυτίζεται με το ιστορικό του αίτιον και ως εκ τούτου παύει κάποια στιγμή να είναι αποτέλεσμα και καθίσταται ένα ξεχωριστό και αυτοδύναμο αίτιον της ιστορικής κατάστασης και της ανθρώπινης δομής-πράξης-αντίληψης.
Ο αντι-δημοκρατισμός του γενικού κομμουνισμού αριστερισμού αναρχισμού έχει εξαντλήσει τα όρια της αποκαλυπτικής του δύναμης και έχει ολοκληρωθεί ως κριτική και προκλητικά ριζοσπαστική θεωρία. 
Ούτε η δημοκρατία ταυτίζεται απόλυτα με την κυριαρχία μιας τάξης ούτε μιας μερίδας της άρχουσας τάξης ούτε με την έννοια του Κράτους ούτε με την έννοια της ταξικής κοινωνίας κ.λπ. 
Όταν τα λένε αυτά οι κομμουνιστές, οι αυτόνομοι (Θανάσηδες και μη) και οι λυσσασμένοι πολύ αριστεροί, τόσο αριστεροί που πιό αριστερά είναι ο τοίχος, γενικά το μόνο που καταφέρνουν πιά είναι να στέλνουν τον κόσμο στους "άλλους", είτε οι άλλοι είναι οι αστοί δημοκράτες-φιλελεύθεροι είτε είναι οι σοσιαλδημοκράτες (αστοί και μισο-αστοί), ευρωκομμουνιστές (το ίδιο με το προηγούμενο) και άλλα αστικά εξαπτέρυγα, είτε οι άλλοι είναι οι φασίστες και οι φονταμενταλιστές (αστοί και μισο-αστοί). 
Μεταξύ της δημοκρατίας και του φασισμού δεν υπάρχει ίση απόσταση ή αδιαφορία παρά μόνον αν είσαι φασίστας ή αν είσαι ένας ανόητος αριστερός που στρώνεις το έδαφος στον φασισμό, τον μεσαιωνισμό, τον φονταμενταλισμό κ.λπ
Εδώ είναι όμως η παγίδα, αν τα έχεις αφήσει για πάντα τα ιστορικά σου απομεινάρια στον σταθμό του τραίνου της Ιστορίας (υπερταχεία) και έχεις αφήσει τους παλίμπαιδες να παίζουν αφελώς ή κακοήθως το φασιστοπαιχνίδι τους όπως παίζουν και άλλα πράγματα.
Η διολίσθηση στον αστικοδημοκρατισμό παραμένει ως κίνδυνος, η διολίσθηση στον μικροαστικό δημοκρατισμό παραμένει ως κίνδυνος, και θα το καταλάβεις αυτό αν δείς πως οι μόνοι σου "συνομιλητές" στο παιχνίδι της έννοιας της Δημοκρατίας είναι όντως αστοί και μικροαστοί δημοκράτες και "δημοκράτες" (ή δημοκρατικοί). Είναι σαν το ζήτημα του "έθνους".
Το θέμα έχει εγκαταλειφθεί στους εχθρούς και στην καλύτερη περίπτωση μπορείς να ακούσεις σιγανά λογάκια για την "εργατική δημοκρατία" και τίποτα άλλο. 
Θεωρώ αυτή την εγκατάλειψη της δημοκρατίας από την μεριά της εργατικής ιδεολογίας, δηλαδή του κομμουνισμού και άλλων φατριών που έχουν πάρει το ζήτημα εργατική τάξη παραμάσχαλα (ή μη-τάξη, για να μην αρχίσουν οι αυτονομοαντιφά και άλλοι τα γνωστά ψευδολουκατσιανά παραληρήματά τους) και δεν σηκώνουν κουβέντα (ούτε μεταξύ τους), ως την μεγαλύτερη κιοτήδικη (ιδεολογική) προδοσία έννοιας και δυνατότητας που έχει υπάρξει τα τελευταία χρόνια. 
Ακολουθεί η εγκατάλειψη (της έννοιας-κατάστασης) του "έθνους". 
Καθόλου τυχαίες εγκαταλείψεις και καθόλου μη-συνδυαζόμενες. 
Δεν αναφέρομαι καν στο ζήτημα της συνύφανσης των θεμάτων αυτών με την ιμπεριαλιστική εποχή του καπιταλισμού αλλά και με την αποικιοκρατία ("πριν" τον ιμπεριαλιστικό καπιταλισμό).
Είναι ντροπή όλα αυτά, είναι επιστροφή στο τίποτα της ιδεολογικής "καθαρότητας",  είναι ένδειξη αδυναμίας, στις δε μη-ιμπεριαλιστικές χώρες (σε όποια κατώτερη ή μεσαία βαθμίδα κι αν βρίσκονται, με όποιον βαθμό ενσωμάτωσης κι αν έχουν στα κυρίαρχα μπλόκ) αποτελούν σημεία ταξικής και εθνικής προδοσίας, προάγγελλοι παθητικής αποδοχής του ντόπιου και ξένου φασισμού, αποτελούν κρεττινισμό και κακοήθη γραμμή απομόνωσης από τον λαό και την κοινωνία. Όπως θέλουν οι ανόητοι. Δεν θα κάνω (κάνουμε) και αγώνα μόνος μου (μόνοι μας), απέναντι στα θηρία της "αστικής" νομοτέλειας και ο εγκλωβισμός όλων αυτών που θα έπρεπε να είναι στην κορυφή τής ριζοσπαστικής οικειοποίησης των δημοκρατικών αξιών είναι δικός τους και τους αξίζει σε όλο του το άθλιο μεγαλείο.






Ι.Τζανάκος 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..