Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Τετάρτη, 2 Σεπτεμβρίου 2015

Ασύμβατα συμβατά / Η δυναμική της ιαπωνοποίησης και της λουμπενοποίησης..



Η κατάσταση που βιώνουν οι "αναπτυγμένες" αστικές κοινωνίες της δύσης είναι ένας πρόλογος του μέλλοντός τους και ταυτόχρονα ένας πρόλογος του παγκόσμιου μέλλοντος όλων των αστικών κοινωνιών; αφού ούτως ή άλλως (χωρίς να είναι αυτό απόδειξη της υποτιθέμενης οντολογικής "ανωτερότητάς" τους) αυτές αποτελούν το (με την ευρεία έννοια) μητροπολιτικό κέντρο της παγκόσμιας/ιμπεριαλιστικής αστικής εξουσίας; (παρά το γεγονός πως υπάρχουν ενδείξεις πως θα πάψουν να είναι "κέντρο" με την οποιαδήποτε έννοια, αστική ή μη αστική).
Εδώ, πριν ακόμα να εισχωρήσουμε στον πυρήνα των (παροντικά-μελλοντικά) επίμαχων πραγμάτων,  πρέπει να διευκρινίσουμε λίγο μερικά πράγματα για την αντικειμενικότητα αυτής της κεντρικότητας και να προσπαθήσουμε να διαλύσουμε κάποιους δυτικοκεντρικούς και σοσιαλ-ιμπεριαλιστικούς μύθους.

Γενικό πλαίσιο
Η (αστική) κεντρικότητα των δυτικών ιμπεριαλιστικών (αστικών) χωρών (και συνασπισμών) δεν θέτει αυτές (αυτούς) στο επίκεντρο της κοινωνικο-ιστορικής και ουσιακής (από αυτή την σκοπιά) κεντρικότητας.
Αυτή η κεντρικότητα έχει πάψει από την εποχή έναρξης της ιμπεριαλιστικής εποχής τού καπιταλισμού. 
Αυτό που λέω δεν έχει να κάνει (σήμερα) μόνον με την θέση ενός μεγάλου (πλειονοτικού) προσδιορισμού των χωρών στο ίδιο σημείο εκκίνησης όσον αφορά τις αντικειμενικές-"δυνητικές/υποκειμενικές" συνθήκες που αφορούν την δυνατότητα της σοσιαλιστικής ρήξης και επανάστασης αλλά και την ίδια την αστική δομή τους και το παραγωγικό-αντικειμενικό περιεχόμενό της στα αστικά πάντα πλαίσια.
Μόνον στα μάτια των ευρωπαιο-αριστερών και των "μαρξιστών" (ευρω-)σοσιαλ-ιμπεριαλιστικού τύπου υπάρχει κάπου μιά έλλειψη [σε αυτήν την (αστική) δομή] τέτοιου είδους που να καθιστά την χώρα ή τις χώρες (που δεν είναι στον πυρήνα του δυτικού ιμπεριαλιστικού κόσμου) "ανώριμη" για σοσιαλιστική ρήξη. 
Το γεγονός πως οι ισχυρότερες μητροπολιτικές ιμπεριαλιστικές χώρες έχουν υπεροχή στον πολιτικό και τεχνικό τομέα, το γεγονός πως έχουν υπεροχή και φοβερή ισχύη στο επίπεδο της ολοκλήρωσης των αστικών σχέσεων παραγωγής και ισχύος και εξ'αυτών των καθορισμών δύνανται να δημιουργούν προβλήματα στην εσωτερική (εθνική) καπιταλιστική συγκρότηση των λιγότερο ισχυρών χωρών ή επιτείνουν την εκρεμμότητα "επίλυσης" ενδογενών προβλημάτων σε αυτές τις χώρες και εργαλειοποιούν "όλα αυτά" για να ασκούν/επιτελούν αστική κυριαρχία "επί" αστικής κυριαρχίας, αστική ανάσχεση αστικών δομών και συγκροτήσεων, δεν σημαίνει πως οι ημι-κυρίαρχες "καταπιεσμένες" χώρες αποτελούν αποικίες ή εξαρτημένες (ή μισο-εξαρτημένες) χώρες εις τις οποίες τίθεται θέμα αστικής ολοκλήρωσης με τον τρόπο που ετίθετο στην πρώτη φάση της ιμπεριαλιστικής εποχής όπου υπήρχε ακόμα αυτό καθαυτό το θέμα της αστικής ολοκλήρωσης σε σχέση με την εξάλειψη προκαπιταλιστικών σχέσεων αλλά και σε σχέση με την ίδια την σχέση των εσωτερικών ("εθνικών") συγκροτήσεών τους με τα ανασχετικά (αυτών) μητροπολιτικά κέντρα.
Η αστική κυριαρχία των ιμπεριαλιστικών μητροπολιτικών κέντρων επί των αστικών περιφερειακών και ημι-περιφερειακών χωρών και "ζωνών" επιτελείται (και) δια άλλων μεθόδων που έχουν το καθοριστικό στίγμα της αστικής "ωριμότητας", ήτοι της δομοποιημένης και θεσμοποιημένης ένταξής τους στο ευρύτερο σχήμα των ενδο-ιμπεριαλιστικών αντιθέσεων (στο δια-ιμπεριαλιστικό πλαίσιο) υπό την ηγεμονία/κυριαρχία των ισχυρών πόλων της οικονομικής/πολιτικής αντιπαράθεσης. 
Αυτό βέβαια χρήζει περαιτέρω διευκρίνησης γιατί μετατρεπόμενο σε αντίληψη και ιδεολογική προ-εννόηση των πιό "καχύποπτων" μαρξιστών (και "μαρξιστών") οδηγεί σε μια πλήρη αποξένωση προς το νέο πλαίσιο εθνικών και κοινωνικών αγώνων των (πιό "αναπτυγμένων") περιφερειών και ημι-περιφερειών. 
Με μια αντίστροφη (προς τον "ξεπερασμένο εθνοκεντρισμό") κίνηση αλλοτρίωσης οι "αμιγέστεροι" και "διεθνιστικότεροι" μαρξιστές (και "μαρξιστές") απαλείφουν το ζήτημα της ηγεμόνευσης και κυριάρχησης της πλειάδας των νέων "ώριμων" αστικών χωρών από τις ισχυρότερες παλαιότερες ή απλά υποτονίζουν και υποβαθμίζουν τόσο το ζήτημα της παραγωγικής υποβάθμισης τους όσο και το ζήτημα των ριζικά καθοριστικών συνεπειών που έχει αυτή η υποβάθμιση της (βιομηχανικής κυρίως) παραγωγικής βάσης ή η ανάσχεση τής σχετικά απρόσκοπτης ανάπτυξής της από τις μεγάλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις και η ένταξη τής οικονομίας των αδυναμότερων χωρών στο ανταγωνιστικό σχήμα των μεγαλύτερων χωρών.
Υπό αυτή την έννοια, είτε αυτή η δεύτερη αλλοτρίωση προέρχεται από τα γνωστά σοσιαλ-ιμπεριαλιστικά "κέντρα" τής δυτικής σοσιαλδημοκρατίας είτε (προέρχεται) από τις αυταπάτες των αριστερών κάθε είδους (και κομμουνιστών) στις (ημι-)περιφερειακές χώρες ότι είναι πιά οι χώρες "τους" "κανονικές" αστικές-μονοπωλιακο-καπιταλιστικές χώρες, ένα πράγμα σημαίνει: την υποταγή του κινήματος σε μια έμμεση αισιοδοξιαρχία, σε έναν οπτιμισμό που επαναπαυμένος στην υπεροχή του επί της παλαιάς σχολής (της εξάρτησης) δεν μπορεί να φανταστεί τις πραγματικές συνέπειες της υποβάθμισης και της λουμπενοποίησης που επιτελείται.
Με λίγα λόγια θα μπορούσαμε να πούμε, και κάπως σχηματικά,  πως όλες οι αλληλομισούμενες (ιδεολογικά) αριστερές φράξιες (κυρίως των περιφερειακών χωρών) είναι ετεροκαθορισμένες από τα πλαίσια της συζήτησης όπως τα έχει θέσει η παλαιά σχολή (η σχολή της "εξάρτησης", όταν βέβαια δεν ήταν -τότε που τα έθετε- παλαιά!
Υπάρχει τύφλωση απέναντι στο παράδοξο γεγονός της συνύπαρξης (σε μια πληθώρα χωρών) ώριμων αστικών δομών και σχέσεων που περιέχουν ισχυρές τάσεις εθνοαστικής αυτενέργειας με δομές εθνικής/εθνοτικής και κοινωνικής-οικονομικής υποτέλειας, εντός των αστικών σχέσεων (βέβαια) που όμως καθορίζουν διά αυτής της ειδικής μορφής τους και κάθε πραγματική επαναστατική εργατική-λαϊκή δυναμική.
Η δυναμική περιθωριοποίησης, λουμπενοποίησης, αποβιομηχάνισης, "μετα-νεωτερικοποίησης" εξάλλου έχει απλωθεί και σε ζώνες μέσα στους υπερ-κυρίαρχους ιμπεριαλιστικούς πυρήνες και αυτές δεν αποτελούν "αποικίες", αν και έχουν (όπως και οι αδυναμότερες αλλά αναπτυγμένες χώρες) μορφολογικά χαρακτηριστικά τα οποία θα μπορούσαν να θεωρηθούν ότι προσιδιάζουν σε ένα γενικό σχήμα "εξάρτησης-αποικιοποίησης". Θα έλεγα για να κάνω την εικόνα ακόμα εντονότερη πως αυτό που "βιώνουν" αυτές οι περιφέρειες μέσα στην μητρόπολη και οι (ημι-)περιφερειακές χώρες είναι επαχθέστερο από μια σκοπιά σε σχέση με αυτό που "βίωναν" οι ημι-αποικίες (και αποικίες) των πρώτων εποχών.
Βρίσκονται μέσα σε ένα ανατριχιαστικά δομημένο ιμπεριαλιστικό κενό που σημαίνει ένα λίγο "πρίν" την αποκιοκρατική εξόντωση και ένα πάντα "μετά" της εθνοκεντρικής αντίστασης, όπως μάλιστα αυτή μπορεί να εννοηθεί με τις καλύτερες προοδευτικές ακόμα και κομμουνιστικές (ή ελευθεριακές) θεμελιώσεις και προοπτικές. Γι΄αυτό και όσοι θελήσουν να εμμείνουν καλοήθως στην παλαιά γραμμή (περί "εξάρτησης")(ας πούμε με την έννοια πως είναι οι αγνότεροι και αφελέστεροι εκπρόσωποί της, και όχι Λαφαζάνηδες) θα έχουν πάντα μια πρώτη ιδεολογική-θεωρητική έξαψη αντιστοιχίας με την νέα πραγματικότητα αλλά επίσης (θα έχουν) πάντα μια απότομη πτώση στις ειδικές, αλλά όχι δευτερεύουσες (εξ'αυτού) πτυχές της. 
Κάτι ανάλογο, αλλά και πολύ διαφορετικό όμως, συμβαίνει και με τους "αντιπάλους" τους που απαλλαγμένοι από τους εθνοκεντρισμούς τού παρελθόντος (είτε ανατρέχοντας στα "αιώνια διεθνιστικά λενινιστικά θεμέλια" είτε κολυμπώντας στον λαμπερό βούρκο τού αριστερού/αριστερίστικου νεο-κοσμοπολιτισμού) "βιώνουν" επίσης μια πρώτη ευτυχή περίοδο ιδεολογικής και θεωρητικής έξαψης και μετά προσγειώνονται απότομα στο σκληρό έδαφος της νέας "υποτελούς ζώνης", της νέας οριακής αποικίας, κι ας μην είναι "αποικία" ούτε με την κυριολεκτική ούτε με την ευρεία-μεταφορική έννοια.

Έχετε καταλάβει πως δεν διακατέχομαι από σοβαροφάνεια, οπότε πριν συνεχίσω θα πω το εξής: 
Ξεβράκωτοι στα αγγούρια..

Ας συνεχίσουμε όμως προσθέτοντας και άλλα "στοιχεία"..

Τα απροσάρμοστα νέα στοιχεία (ή, καλώς ήλθατε στην κόλαση, σκέτο κόλαση)   
Η καταστροφική ρευστοποίηση (ειδικά όταν συμβαίνει "πολεμικά") τής πολιτικής και οικονομικής δομής της (αστικής)(ημι-)περιφέρειας δεν σχετίζεται με την εσωτερική αδυναμία της να συγκροτήσει εσωτερικές ("εθνικές") δομές (συσσώρευσης κεφαλαίου) ή με την μη-ολοκλήρωσή τους στο αστικό πλαίσιο όπως αυτό εννοείται σε ένα μετα- αποικιοκρατικό αστικό πλαίσιο (εντός του "αμιγώς" ιμπεριαλιστικού πλαισίου) αλλά με την άμεση παρέμβαση των υπερκυρίαρχων δυτικών ιμπεριαλιστών (εν γένει των δυτικοφασιστών) για την ένταξή της (όλων των χωρών της "περιφέρειας" που δύνανται αντικειμενικά) σε ένα ανώτερα αντικειμενικό σύστημα δια-ιμπεριαλιστικού ανταγωνισμού. 
Ακόμα όμως και αδυναμότερες χώρες που έχουν τυπικά χαρακτηριστικά της "παλαιάς" εποχής (λ.χ Σομαλία) περιπλέκονται στην "υψηλή" ιμπεριαλιστική πολιτική και οικονομική δράση με τον τρόπο που περιγράψαμε στην αρχή και έχει να κάνει με την ολοκλήρωση των αστικών σχέσεων σε ένα επίπεδο ενεργητικής παρακμής που αίρει ακόμα και τον όρο "παρακμή".
Τι σημαίνει εδώ "παρακμή", τι σημαίνουν εδώ μεσαιωνοποίηση, εθνοτισμός, φονταμενταλισμός;
Πολλά και τίποτα. 
Πολλά αν τα εντάξουμε (με τον τυπικό αλλά όχι στερούμενου ουσίας μαρξιστικό-λενινιστικό τρόπο) στα αντικειμενικά πλαίσια κίνησης που εγκαθιδρύει (αλλά όχι ιστορικά "αυθαίρετα") ο ιμπεριαλισμός ως το μεταβατικό σχήμα του ώριμου (μονοπωλιακού) καπιταλισμού (με τα χαρακτηριστικά που περιγράφει ο μ-λ χώρος κ.λπ).
Τίποτα αν δεν δούμε την γενίκευση και την οντολογική ομοιότητα αυτών των "φαινομένων" με όσα "φαινόμενα" αναδύονται σιγά σιγά εντός των μητροπόλεων. 
Από μια σκοπιά τονίζεται η πρότερη εισαγωγή αυτών των φαινομένων στις περιφερειακές χώρες, από μιαν άλλη σκοπιά τονίζονται οι αυτοτελείς εσωτερικές δυναμικές στους περιφερειακούς αστικούς κοινωνικούς σχηματισμούς που αφομοιώνοντας κάποια "δυτικά" στοιχεία (εθνικισμός, εκκοσμίκευση, κρατισμός, γραφειοκρατία, ιδεολογία της "προόδου" κ.λπ) αναπτύσσουν μιαν ιδιαίτερη μορφή αστικής κοινωνίας και ιδεολογίας-πολιτικής που αίρει αστικά τον δυτικοκεντρισμό, αλλά βέβαια δεν αίρει την καθοριστικότητα του γενικού καθορισμού "αστικές σχέσεις παραγωγής και ισχύος" (υπάρχει και ένας ισχυρότερος σκεπτικισμός για τον όρο "δύση" ως αναγκαστικού πλαισίου ανάπτυξης αστικών σχέσεων, αλλά εδώ το πιάνουμε αλλιώς το θέμα, χωρίς να αποκλείουμε κάθε ισχυρή ερμηνεία του θέματος).
Το πρόβλημα, και αυτό που είναι ανησυχητικόν, χωρίς να αίρεται (από αυτούς που το θεωρούν ανησυχητικόν) ως ανησυχητικόν στο ύψος της ολοκληρωμένης θεωρητικής και ιδεολογικής εποπτείας, είναι το γεγονός πως ό,τι και να συμβαίνει "εκτός" της δύσης θεωρείται πως εισάγεται ακόμα από την (ιμπεριαλιστική) δύση και πως απλά, αν μιλάμε για μεταφορά του πάλι στην δύση, έπειτα επανεισάγεται σε αυτήν.
Πάλι το φάντασμα της κεντρικότητας της δύσης εισδύει ακόμα και στις πιό αιρετικές (υποτίθεται) αντιλήψεις και θεωρίες χωρίς να υπάρχει η υποψία πως εκεί (έξω από την δύση) παράγεται πλέον θεωρία (θεωρίες) κοσμοείδωλο (κοσμοείδωλα) πολιτική και στρατιωτική μορφή (μορφές) με αξιώσεις κυριαρχίας και ειδικής αστικής μορφής των αστικών σχέσεων. 
Ας το πούμε, για να καταλάβουμε (ο φίλος Δημήτρης το έχει πιάσει) γενικευμένο Ιαπωνισμό, όχι βέβαια με την έννοια πως υπάρχει διάδοση τού συγκεκριμένου "μοντέλου" νεωτερικής αστικής αφομοίωσης των ειδικών (αυτοκρατορικών) αυταρχικών πατριαρχικών μορφών που είχε αυτή η χώρα αλλά πως προωθείται ενεργά (και όχι "αυθαίρετα") αλλά με την έννοια της γενίκευσης κάθε μορφή πατριαρχικής ιδιαιτεροποίησης ως πρόσφορης και αποτελεσματικής μορφής ώριμης αστικής ανάπτυξης, αλλά και λουμπενοποίησης με τους όρους που περιγράψαμε στην αρχή.
Το παράδοξο για τους βαθιά κοιμώμενους δυτικοκεντριστές (και αυτούς που είναι δυτικοκεντριστές και δεν ξέρουν ούτε πως είναι δυτικοκεντριστές ούτε πως είναι κοιμώμενοι) είναι πως αυτή η συνύφανση πατριαρχικής παράδοσης και καπιταλιστικής ανάπτυξης συνυφαίνεται ουσιακά με μια ισχυρή ροπή-τάση-δυναμική ενεργητικής λουμπενοποίησης που υπάρχει μεν και στην ίδια την δύση αλλά (όμως) το "πρωτοποριακό" εργαστήριό της δεν είναι εκεί (στην δύση). 
Θα έλεγε κανείς πως αυτό είναι ο "ιμπεριαλισμός της παρακμής" και εκεί πραγματικά γελάμε. 
Αν ένας "ιμπεριαλισμός της παρακμής", ή τα λουμπενοειδή περιφερειακά αποτελέσματα αυτού του "ιμπεριαλισμού της παρακμής" φτάσουν να έχουν κάποια στιγμή πυρηνικά, σύγχρονη τεχνολογία, όπως και έχουν, ή αν αναπτύξουν περαιτέρω την δυναμική της νομαδικής διασποράς τους στην οικουμένη όλη, όπως και έχουν, τότε κάποιες εκατονταετίες παρουσίας (τους) δεν θα σημαίνουν "παρακμή" αλλά μάλλον νέα ακμή του καπιταλισμού σε νέες πατριαρχικές βάσεις, πολύ παλαιές όμως νέες πατριαρχικές βάσεις. 
Ας μην μιλήσουμε ακόμα για την επερχόμενη θηριώδη οικολογική κρίση, ας μην μιλήσουμε ακόμα για την επερχόμενη τεράστια μετακίνηση πληθυσμών. 

Έχετε καταλάβει πως δεν διακατέχομαι από σοβαροφάνεια, οπότε πριν συνεχίσω θα πω το εξής:
Με κλανιές δεν βάφονται αυγά..


Ας θεωρήσουμε πως αυτά τα πράγματα δεν αντιμετωπίζονται με τα ευχολόγια της όποιας αριστεράς, είναι όσο υφίσταται παγκόσμιος καπιταλισμός νομοτέλειες.
Το κέντρο του ζοφερού κόσμου έχει μεταφερθεί και δεν είναι αυτός ο νέος κόσμος "αλλού" αλλά ήδη εδώ, ήδη και εδώ. Αυτός ο νέος κόσμος της περιφέρειας βάζει υποψηφιότητα για παγκόσμια ιμπεριαλιστική υπερ-κυριαρχία.
Ας γίνουμε πιο συγκεκριμένοι..
Σε μιά επόμενη δημοσίευση, σύντομα..





Ι.Τζανάκος






Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..