Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Παρασκευή, 4 Σεπτεμβρίου 2015

Το άθλιο δίπολο ή μια δηλητηριώδης ψήφος..



Η διασπορά της ιμπεριαλιστικής μητροπολιτικής δύναμης εντός των περιφερειακών και ημι-περιφερειακών χωρών δημιούργησε σε αυτές μια διαθλασμένη μορφή δυνητικά ιμπεριαλιστικού (αστικού) αντι-ιμπεριαλισμού όπως ακριβώς η προηγηθείσα διασπορά του επιθετικού αστικού εθνικισμού τής προηγούμενης προ-ιμπεριαλιστικής μητροπολιτικής φάσης εντός των περιφερειακών και ημι-περιφερειακών χωρών δημιούργησε σε αυτές μια διαθλασμένη μορφή αστικού εθνικισμού που περιείχε τόσο τον καθορισμό του αμυντικού όσο και τον καθορισμό του δυνητικά επιθετικού εθνικισμού.
Η διαθλαστικότητα της μεταβίβασης σημαίνει μη ολοκλήρωση αν και όχι (μόνον) με την αρχικά αναγκαία μορφή του αστικού ανολοκλήρωτου και του αντίστοιχου αγώνα για την αστική ολοκλήρωση.
Από την άλλη η συνεχής κυριάρχηση του αστικού καθορισμού των υποτελών ή ημι-υποτελών χωρών από τον αστικό μητροπολιτικό και έπειτα από τον αστικό μητροπολιτικό/ιμπεριαλιστικό καθορισμό παράγει αυτές τις χώρες ως χώρες εις τις οποίες έχει κεντρική σημασία η εθνική απελευθέρωση όποιο πρόσημο κι αν αποκτά αυτή. 
Μπορεί δηλαδή να υπάρχει αντιδραστικό, προοδευτικό ή ελευθεριακό κομμουνιστικό πρόσημο.
Σήμερα:
Το επαχθές του αντικειμενικού καθορισμού το οποίο περιβάλλει όσες δυνάμεις επιθυμούν να υπερισχύσει το προοδευτικό ή ελευθεριακό κομμουνιστικό πρόσημο σε αυτές τις χώρες ή "ζώνες" έχει να κάνει με την ανάδυση του διαθλασμένου ιμπεριαλιστικού, ενίοτε μικρο-ιμπεριαλιστικού, αυτοκαθορισμού των δομών και σχέσεών τους αφού αυτές δεν περιορίζονται στην υπαγωγή (ή υποταγή) τους στον κυρίαρχο ιμπεριαλιστικό καθορισμό των μητροπολιτικών ιμπεριαλιστικών χωρών αλλά είναι ακριβώς η σύναψη και σύμπτυξη εντός μιας μορφής τόσο του διαθλασμένου (μικρο-)ιμπεριαλισμού που μπορεί να έχει απλά δυνητική μορφή ή να είναι πιό "ολοκληρωμένος" ως τάση όσο και της υπαγωγής-υποταγής τους στα μητροπολιτικά κέντρα. 
Το ίδιο ακριβώς, αν και βέβαια "αναλογικά", συνέβει και με την αντίστοιχη μεταβίβαση του εθνικισμού-εθνοαστισμού από την μητρόπολη στις (ημι-)περιφερειακές χώρες κατά την προ-ιμπεριαλιστική φάση. 
Θα μπορούσε κανείς να κατανοήσει όλο αυτό το "σκηνικό" αν χρησιμοποιούσε αυτή την αναλογία στον χώρο της ανατολικής ευρώπης, της Ρωσσίας αλλά και άλλων ισχυρών περιφερειών (συγκριτικά με τις αποικίες) όπου ο εθνικισμός-εθνοαστισμός είχε ειδικά μετά το 1848 έναν ενεργητικό αυτενεργό ρόλο αλλά και διάφορες "υποταγές" προς τα μητροπολιτικά κέντρα.
Αυτό το διαρκές 1848 (από το οποίο δεν θα απαλλαχθούν εύκολα διάφοροι) μεταφέρθηκε σχεδόν αυτούσιο στις αποικίες και έπειτα τις νεο-αποικίες ή μετα-αποικίες αλλά αυτό που παραβλέφθηκε από τους αριστερούς ή κομμουνιστές "εισοδιστές" του εθνικού κινήματος (σχηματικά, τους υποστηρικτές της θεωρίας της "εξάρτησης") ήταν πως μπορούσε ο νέος καθορισμός του ιμπεριαλισμού της μητροπολιτικής δύσης να μεταφέρονταν επίσης, πάλι με διεθλασμένη μορφή αλλά ενεργητικά εξίσου, στις "περιφερειακές" ζώνες.
Αυτό το κατάλαβαν πολύ καλά οι δυτικο-ιμπεριαλιστικές δυνάμεις και φρόντισαν επιμελώς, ειδικά μετά το 1989 (όταν δεν είχε την ίδια αξία η τυχοδιωκτική χρησιμοποίηση των διεθλασμένων μορφών) να ανακηρύξουν τον αστικό εθνικισμό στις περιφέρειες σε πρώτης τάξεως ιδεολογικό και πολιτικό εχθρό με το όνομα "εθνολαϊκισμός", όχι με σκοπό μια αναχρονιστική πάλη ενάντια (δήθεν) σε κάποιον μυθικό καταγωγικό εθνικισμό του 19ου ή 18ου αιώνα αλλά με σκοπό την καταστροφική ενσωμάτωση κάθε δυνατότητας δημιουργίας εντόπιων (διεθλασμένων) ιμπεριαλιστικών δομών και δυνάμεων πέραν της ηγεμονίας της δύσης. 
Βέβαια αυτοί οι εν δυνάμει (μικρο-)ιμπεριαλισμοί θα χρησιμοποιούσαν την φλόγα των πρώτων εθνικισμών αλλά το ζήτημα δεν ήταν αυτοί οι πρώτοι εθνικισμοί καθαυτοί ως "κακή καταγωγή" τού κοινωνικο-ιστορικού όντος αλλά οι πιθανοί νέοι χρήστες τους στο νέο πεδίο του μονοπωλιακού ιμπεριαλιστικού καπιταλισμού όπως αυτός απλώνονταν πλέον σε μεγάλο βαθμό στην περιφέρεια.
Οι προοδευτικές, κομμουνιστικές και ελευθεριακές δυνάμεις "ενστικτωδώς" περισσότερο διείδαν αυτή τη νέα διαλεκτική αλλά και την ενδογενή διττότητά της και χωρίστηκαν (στις νέες χώρες) σχεδόν αυτόματα σε ένα αλλοτριωτικό δίπολο: 
1)Τους αριστερούς εθνικιστές ή εθνιστές που παραβλέποντας "ιδεολογικά" αλλά και σκόπιμα την ενδογενή (μικρο-)ιμπεριαλιστική δυναμική των χωρών αυτών (και των αστικών τάξεών τους) προχώρησαν και προχωρούν σε συμμαχία με τις δυνητικές ή πραγματικές αστικο-ριζοσπαστικές δυνάμεις που έχουν το πιθανό ("αντιξενοκρατικό") αντι-ιμπεριαλιστικό αν και επίσης δυνητικά αυτοκαθοριζόμενο (εντόπιο) ιμπεριαλιστικό πρόσημο (εννοείται αυτά τα πρόσημα είναι αστικά).
2) Τους αριστερούς υπερ-διεθνιστές (όχι μόνον κομμουνιστές και αναρχικούς) που παραβλέποντας "ιδεολογικά" αλλά και σκόπιμα την υπερκυριαρχία των ιμπεριαλιστικών μητροπόλεων στρέψαν τα βέλη τους εξίσου στις ιμπεριαλιστικές μητροπόλεις αλλά και στους ντόπιους νέους αστούς ("μονοπωλητές") (εννοείται πως οι "καθαροί" έχουν τακιμιάσει ιδεολογικά με το (ξένο) μητροπολιτικό ιμπεριαλιστικό πρόσημο, που είναι επίσης αστικό).
Πρόκειται για μια άθλια διπολικότητα που είναι εσωτερικευμένη με πολλές μορφές σε όλη την "αριστερά" των περιφερειών και σημαίνει όχι μόνον γενικά την αστική επιρροή μέσα στο εργατικό-λαϊκό κίνημα αλλά και τον παρασυρμό του από την δύναμη της δυναμικής των ενδοαστικών αντιφάσεων.
Δεν θα πούμε πως "εμείς" οι ταπεινοί αποτελέσαμε εξαίρεση, αλλά "εμείς" είμαστε απομονωμένοι ενώ οι "άλλοι" είναι ως περισσότεροι ενταγμένοι με σφοδρό ιδεολογικό τρόπο στην μία ή την άλλη αλλοτριωτική πολικότητα αλλά και σε μια πανσπερμία εσωτερικών (σε κάθε πολικότητα) πολικοτήτων, αλλά είναι επίσης (οι "άλλοι") εμπλεκόμενοι στα διαδραματιζόμενα διαφόρων απίστευτων ιδεολογικών συμμαχιών.
Αυτή τη στιγμή είναι αναγκαίο να τελειώνουμε με τις θεωρίες τής "εξάρτησης" και τους αριστερο-εθνιστικούς χώρους, όχι γιατί είναι "χειρότερα πράγματα" από την ούλτρα διεθνιστική αντίληψη και τους πολιτικούς εκφραστές της, αλλά το αντίθετο γιατί εκφράζουν έναν χώρο πιό "ελπιδοφόρο" στο μέλλον που προτιμά όμως ακόμα να χρησιμοποιεί νεατερντάλια "πατριωτικά" επιχειρήματα.
Στηρίζουμε τον σημαντικό ιδεολογικό εχθρό. 
Ψηφίζουμε κ.κ.ε..
Θέλουμε να μείνει μόνος του απέναντι στην επερχόμενη πραγματικότητα, την οποία δεν θα εκφράσουν οι εθνιστές και οι αντι-ιμπεριαλιστές παλαιάς (θεωρητικής και πολιτικής) "εθνικής" κοπής.
Πρόκειται για μιά δηλητηριώδη και όχι εισοδιστική ψήφο..

Ζήτω το Κουρδιστάν


Ι.Τζανάκος  

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..