Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Κυριακή, 20 Σεπτεμβρίου 2015

S.Diyar Bagok / Στην μνήμη του Ντιγιάρ Μπαγκόκ / Το αυτο-αυτούσιο δίπτυχο του Χρόνου..




στην μνήμη του Ντιγιάρ Μπαγκόκ
      

Η κίνηση της εικόνας του μέλλοντος παγώνει το παρόν όπως η ακινησία της εικόνας του παρελθόντος παγώνει το παρον, και η συνύπαρξη της κίνησης και της ακινησίας που σημαίνει το παρόν παγώνει το μέλλον και το παρελθόν. 
Η αιτία "στάσις" που παράγεται ως η ουσία του χρόνου σε όλες τις εκφάνσεις είναι η αναγκαστική συνθεματικότητα της κάθε έκφανσης, που συμβαίνει γιατί ο χρόνος δεν μπορεί στο ύψος και το βάθος του να είναι κάτι άλλο από εικόνα: εικόνα και στάσις είναι ταυτά ως έκφραση στατικής ενότητας κίνησης και ακινησίας. 
Αυτή η έννοια της ταυτότητας μπορεί να θεματοποιηθεί ως σύνθεμα και ως μια σημαντική μορφή της εικόνας (εικονίζειν). 
Ο χρόνος υπάρχει ούτως ως το συνθεματικό-εικονικό ον των εκάστοτε άλλων δύο εκδοχών του. 
Ἐτσι ουσιακά το παρελθόν είναι αυτό που συνθεματίζει-εικονίζει το μέλλον και το παρον, το παρόν αυτό που συνθεματίζει-εικονίζει το παρελθόν και το μέλλον και το μέλλον αυτό που συνθεματίζει-εικονίζει το παρελθόν και το παρον, υπό την έποψη ομως πάντα της ειδικής τους εικονο-οντολογικής σύστασης που δεν περιέχεται σε ένα γενικό και αυτο-αυτούσιο ως προς την σημειακότητά του τρίπτυχο: παρελθόν, παρόν, μέλλον, αλλά σε ένα τρίπτυχο που παράγεται ως αυτούσιο μεν τρίπτυχο αλλά εξαρτημένο από την αυτο-αυτουσιότητα του ενδότερου δίπτυχου που σημαίνεται ως: μέλλον κίνηση-γίγνεσθαι στασεοποίησης του παρόντος, παρελθόν ακινησία-γίγνεσθαι στασεοποίησης του παρόντος. όπου στάσις είναι το απώτατο δημιουργικό αίτιο που διαμεσολαβείται από το παρόν. 
Όπου όμως το παρόν δεν είναι αυτό καθαυτό η ουσία της στάσεως αλλά το απόλυτα αναγκαίο μέσο της που ωστόσο υπερβαίνεται από αυτήν πάντα, αφού η στάσις είναι ένα αεί αδιαμεσολάβητο διαμεσολαβόν της. 
H συνθεματικότητα του δίπτυχου που αποτελεί την αυτο-αυτουσιότητα της αυτουσιότητας του τρίπτυχου της φαινόμενης οντικότητας του χρόνου είναι παράγουσα συνθεματικότητα, ένα συν-θέτειν, ενώ η συνθεματικότητα του ίδιου του φαινόμενου τρίπτυχου είναι μια παραγόμενη συνθεματικότητα, ήτοι ένα σύνθεμα-συνθέσεων. 
Γιατί βέβαια μόνον εντός ενός δημιουργημένου παραγμένου μπορεί να υπάρξει σύνθεση ή συνθέσεις και όχι έτσι αδιαμεσολάβητα μια άμεση σχέση συνθέτειν και σύνθεσης. 
Η ουσία της συνθεματικότητας, το σύνθεμα ως αυτο-αυτουσιότητα, είναι η στάση και η στάση είναι το άχρονο εντός του έγχρονου όντος. 
Η νεώτερη ψευδοβασιλεία του παρόντος δεν είναι απλά ένα από τα (άλλα) γνωστά θεάματα αντιθεάματα των νεώτερων, αφού η ανάδυσή του (του παρόντος) περιέχει έναν μυστικό και μυστικοποιημένο δεσμό με το άχρονο της στάσεως δια του διαμεσολαβητή του. 
Είναι όμως και παραμένει μια ψευδοβασιλεία ακριβώς γιατί κανένας αιωνίως διαμεσολαβητής δεν μπορεί να υποκαταστήσει τον διαμεσολαβόντα. 
Βέβαια θα ισχυριστούν χαρούμενοι και θα χαρούν ισχυριζόμενοι ότι αυτό είναι κάτι, ένα κάτι, εν αντιθέσει προς το τίποτα ή το μόνον εις τας παρυφάς υπάρχον της προαιώνιας μεταφυσικής του χρόνου και του άχρονου ως προς το παρόν, αλλά θα ψεύδονται ως μη γνωρίζοντες την προαιώνια μεταφυσική, μέσω μιας θελητής άγνοιας που μετατράπηκε με την συνήθεια σε αθέλητη. 
Για την προαιώνια μεταφυσική το παρόν υπήρχε πάντα ως σκλάβος της στάσεως και ως εκ τούτου ούτως δεν υπήρχε, όπως ένα μυστικό του δεσπότη, που ωστόσο υπάρχει, ενώ οι νεώτεροι που το αναβιβάζουν στην ύπαρξη της εμφάνειας το αναβιβάζουν μόνον ως μυστικό του δεσπότη χωρίς να λένε ή να είναι αυτό το μυστικό αλλά ένα νεκρό σώμα του που είναι το νεκρό του σώμα και τίποτα άλλο. 
Σαν να λέμε πως ό,τι εκρύβετο εμφανίσθηκε νεκρό. 
Αυτό είναι το έπος της μοντερνικότητας. Ένας κρυμμένος που ζούσε ως μυστικό και το τραγούδι του διαπερνούσε τα μύχια της ζωής και οι μοντέρνοι τον έβγαλαν ως νεκρό στην επιφάνεια, γι'αυτό εξάλλου τον ονόμασαν παρόν -τα, γι'αυτό τον εξάλειψαν ως σκλάβο του μεγάλου Χρόνου, του ά-Χρονου. 
Γιατί αν καταστρέψεις την οργανικότητα ενός οργάνου που μπορεί να είναι μόνον όργανον ενός υπέρτερου σώματος -και αυτό δεν είναι κανών σε κάθε περίπτωση, αλλά εδώ είναι- μπορεί να το καταργείς ως μυστικό, ως μυστικό σκλάβο τού δεσποτικού αυτού όντος, του υπέρτερου σώματος, που είναι ο μεγάλος, ο ένδοξος Χρόνος ά-Χρονο, αλλά τον καταργείς και ως είναι οντολογικώς. 
Δεν υπάρχει μεγαλύτερη απώλεια του παρόντος από εκεί που λατρεύτηκε και λατρεύεται. 
Η λατρεία του παρόντος σε όλες τις τις εκδοχές είναι λατρεία ενός πτώματος και ως λατρεία είναι και αυτή πιά πτώμα. 
Αυτό που στόχεψαν είναι η στάσις και αυτήν την εξορισμένη πτυχή ψάχνουν, χωρίς όμως να θέλουν να αφήσουν τον μοντερνισμό τους και την αντιθεαματική θεαματική λατρεία τους. 
Αυτό που υπάρχει ουσιωδώς αν και εικόνα είναι το παρελθόν μέλλον μέλλον παρελθόν. 
Ο χρόνος ως Δόξα.






ΔΟΞΑ ΣΤΟΝ ΝΤΙΓΙΑΡ ΜΠΑΓΚΟΚ









Ι.Τζανάκος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

  • μάτια - όταν η όψη τους χαθεί επιτέλους, δεν ξέρω άλλο να ζητήσω, θα έρθω να σε βρώ δεν θα μας ρωτήσει κανένας από που και πως φτάσαμε ούτε χρεία να'μαστε μόνοι...
    Πριν από 7 ώρες
  • Why Women Had Better Sex Under Socialism - The New York Times - Why Women Had Better Sex Under Socialism - The New York Times Photo A woman working at a collective farm near Moscow in 1955. Credit Mark Redkin/FotoSo...
    Πριν από 1 εβδομάδα

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..