Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Πέμπτη, 29 Οκτωβρίου 2015

Ο ασθενικός επαναστατικός δρόμος του "δυτικού" προλεταριάτου / Κομμουνιστική υποκειμενικότητα (12)




Αν παρατηρήσουμε την ιστορία του εργατικού κινήματος στις "δυτικές" αστικές κοινωνίες θα διαπιστώσουμε βέβαια το προφανές πως υπήρξε βαθιά ήττα του όσον αφορά τον κεντρικό αντικειμενικό τακτικο-στρατηγικό σκοπό του που δεν ήταν άλλος από την εγκαθίδρυση της δικτατορίας (δημοκρατίας) του προλεταριάτου.
Αυτό το "προφανές" ωστόσο το οποίο έχει γίνει αντικείμενο εξαντλητικής ιστοριογραφικής, πολιτικής, ιδεολογικής, φιλοσοφικής, ακόμα και ψυχαναλυτικής ανάλυσης καλύπτεται συνήθως από την μεταγενέστερη ομίχλη που κατασκεύασαν με τα ασθενικά χεράκια τους οι "καλοήθεις" ή "κακοήθεις" συνοδοιπόροι της όποιας κίνησης του "δυτικού" προλεταριάτου προς αυτό τον (κεντρικό) σκοπό. 
Τι θέλω να πω:
Θέλω να πω πως αυτή η ελλειπτική και ασθενική τελικά κίνηση της "δυτικής" εργατικής τάξης προς την δημιουργία της δικτατορίας-δημοκρατίας της παρουσιάστηκε και παρουσιάζεται μόνον στον βαθμό που ελάμβανε μίαν όντως υπαρκτή (αλλά όχι ουσιακά μοναδική) μορφή ως μη καθορισμένη αντίθεση προς την κυριαρχία του κεφαλαίου και του (ιμπεριαλιστικού) εθνοκράτους του. 
Το "δυτικό" προλεταριακό επαναστατικό κίνημα ήταν (και είναι) κυρίως αντι-καπιταλιστικό και όχι καθορισμένα-οργανωμένα κομμουνιστικό/αντικαπιταλιστικό.  
Η κορυφαία επαναστατική κίνηση του "δυτικού" προλεταριάτου μετά την παρισινή κομμούνα, η σπαρτακιστική επανάσταση στην Γερμανία, είχε την μορφή και το περιεχόμενο της αντικαπιταλιστικής και αντι-(αστικο)κρατικής εξέγερσης χωρίς ποτέ να μπορέσει να αποκτήσει εδραιωμένα εξουσιαστικά-χωρικά/χρονικά χαρακτηριστικά διαρκείας. 
Η πιό τίμια και ηρωϊκή μορφή του ευρωπαϊκού προλεταριάτου, η Ρόζα Λούξεμπουργκ, δεν μπόρεσε ποτέ να "κατανοήσει" την έννοια της νέας ταξικής προλεταριακής κυριαρχίας ακριβώς γιατί το ίδιο το κίνημα ήταν προσκολλημένο στην πολεμική διαλεκτική του με το αστικό κράτος ως αφηρημένο αστικό κράτος ή στην πολεμική διαλεκτική του με την (δεξιά ή "αριστερή"-κεντριστική) σοσιαλδημοκρατία ως μορφής διείσδυσης αυτού του (αφηρημένου) αστικού κράτους μέσα στο ίδιο το εργατικό κίνημα και την εργατική τάξη.
Αυτή η προσκόλληση δεν ήταν ένα απλό "λάθος" το οποίο θα μπορούσε να "διορθωθεί" λενινιστικά, εφόσον τελικά και μετά την "λενινιστικοποίηση" των κομμουνιστικών κομμάτων (που μάλλον ταυτίστηκε με την "τριτοδιεθνοποίησή" τους και την "σταλινοποίησή" τους) το μόνο που τελικά παρήχθη ήταν ένα άλλο "λενινιστικο-ειδές" είδος αριστερής σοσιαλδημοκρατίας, η οποία με την σειρά της κατόρθωσε να ενώσει σε μια παράδοξη μορφή τόσο τα τυπικά ελαττώματα της παραδοσιακής σοσιαλδημοκρατίας όσο και τα όποια ελαττώματα της μετα-λενινιστικής "φρουράς". 
Και όταν μιλάμε για μετα-λενινιστική "φρουρά" δεν μιλάμε μόνον για τους "σταλινικούς" αλλά και για όλη την "αριστερή αντιπολίτευση" στον Στάλιν, του Τρότσκι συμπεριλαμβανομένου, η οποία μεταλαμπάδευσε στην δυτική Ευρώπη ένα είδος "λενινισμού" με περιορισμό μάλλον σε τεχνικά και μπλανκιστικά στοιχεία, πέραν των γνωστών άλλων πολιτικών και ιδεολογικών "ελαττωμάτων" της που ήταν κάπως κοινά με τα ελαττώματα των ήδη αποτυχημένων πολιτικά Ευρωπαίων "αριστερών κομμουνιστών".
Το ζήτημα δεν είναι βέβαια να ψάξουμε πίσω από αυτό τον ιδεολογικό και πολιτικό λαβύρινθο ένα εμποδισμένο πραγματικό "λενινισμό", ούτε (το ζήτημα είναι) να κατηγορήσουμε, με τον ιερατικό και ιδεοληπτικό τρόπο των επιγόνων του πρωτο-αριστερισμού, τον όποιο "λενινισμό" (πραγματικό, μεταλλαγμένο, "σταλινικό" ή "τροτσκιστικό") ως τον υπεύθυνο για την γραφειοκρατικοποίηση και μετέπειτα την "εθνο-ευρω-κομμουνιστικοποίηση" των ίδιων των "λενινιστικοποιημένων" κομμουνιστικών κομμάτων.
Υπάρχει μια αντιδραστική τομή στην ευρωπαϊκή και βορειοαμερικανική ιστορία, και συνεπαγόμενα στην ιστορική κίνηση του "δυτικού" προλεταριάτου, η οποία δεν εξηγείται με πολιτικο-ιστοριογραφικά και ιδεολογικά δοκίμια όσο εμβριθή και αν είναι αυτά.
Δι΄εμέ τον ταπεινό η αντιδραστική ιστορική τομή στην "δύση" έχει βάθη στην ίδια την ιστορία της πριν ακόμα εμφανιστεί ο καπιταλισμός, αλλά αν θέλουμε να μην "ξεφύγουμε" τόσο (και δικαίως θα το ζήταγαν αυτό όλοι) στην γενεαλογία της "δύσης" (άρα και σε μη μαρξιστικές αναλύσεις, αμφιβόλου ευρετικής αξίας, αν και ενορατικά ορθές -πάλι δι΄εμέ), αν θέλουμε λοιπόν να περιοριστούμε στο σφιχτό ιστορικο-χρονικό πλαίσιο που επιτάσσει η κομμουνιστική ματιά, θα έπρεπε να ιδρώσουμε αρκετά όλοι, κομμουνιστές, αναρχοκομμουνιστές, λενινιστές και αντι-λενινιστές, για να δούμε τι πήγε και τι πάει στραβά με τον "αναπτυγμένο" (προλεταριακό) κόσμο του "δυτικού" ιμπεριαλιστικού καπιταλισμού όσον αφορά την ανάπτυξη και την εδραίωση ενός συγκεκριμένου εξουσιαστικού κυριαρχικού προλεταριακού δρόμου για την συντριβή του αστικού κράτους, της αστικής ιδεολογίας, του δυτικού ιμπεριαλισμού, της "δυτικής δημοκρατίας" από την ίδια την "δυτική" εργατική τάξη.




Ι.Τζανάκος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

  • φράσεις [8] - Υπάρχει πρόοδος; υπάρχει, από το μη ον στο ον, ώσπου να εξεγερθεί το γίγνεσθαι και να τα απορροφήσει όλα στο εν. Παίζω ζάρια με τα λεγόμενά μου και θ...
    Πριν από 4 ώρες
  • Why Women Had Better Sex Under Socialism - The New York Times - Why Women Had Better Sex Under Socialism - The New York Times Photo A woman working at a collective farm near Moscow in 1955. Credit Mark Redkin/FotoSo...
    Πριν από 5 ώρες

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..