Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Κυριακή, 11 Οκτωβρίου 2015

Η βασική εσωτερική αντίφαση της λαϊκής εξουσίας (1)



Υπάρχει μια βασική εσωτερική αντίφαση του ταξικού κινήματος του εργαζόμενου λαού όταν αυτό το κίνημα διεκδικεί πραγματικά την εξουσία και την καταλαμβάνει.
Πριν ακόμα ορίσουμε την αντίφαση θα ορίσουμε τι δεν είναι κατάληψη της εξουσίας από ένα τέτοιο κίνημα.
Δεν είναι κατάληψη της εξουσίας η συγκρότηση κυβέρνησης από ένα "αριστερό" κόμμα όπως τα σοσιαλδημοκρατικά ή τα αριστερά σοσιαλδημοκρατικά κόμματα όπως το SPD οι Linke ή ο Σύριζα. 
Τα κόμματα αυτά είναι κόμματα του μεσαίου μη-μονοπωλιακού ή μονοπωλιακού κεφαλαίου ήδη από την εκκίνησή τους, όταν δηλαδή έχουν ακόμα "αριστερή" ή και αριστερίστικη ρητορική και αντιδεξιές "περγαμηνές". 
Σε αυτή την κατηγορία κομμάτων δεν ανήκουν οι ριζοσπαστικοποιημένες σοσιαλιστικές κινήσεις όπως ήταν το σοσιαλιστικό κόμμα του Αλλιέντε, αν και υπάρχουν ομοιότητες και κοινότητες με τα τυπικά σοσιαλδημοκρατικά κόμματα της Ευρώπης (κυρίως), εφόσον στα κόμματα όπως ήταν αυτό του Αλλιέντε η ισορροπία στην έκφραση των αστικών και εργατικών δυνάμεων ήταν αποκλίνουσα προς τα εργατικά συμφέροντα και τον μαχητικό αντι-ιμπεριαλισμό. 
Υπάρχουν πολλές ιστορικές ιδιομορφίες που εξηγούν αυτές τις διαφορές και κυρίως υπάρχει η ιστορική (γενική) ιδιομορφία που αφορά την ενσωμάτωση ή μη ενσωμάτωση αυτών των αστικο-εργατικών σοσιαλιστικών κινήσεων στο παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό οικονομικό και πολιτικό σύστημα. 
Ακόμα και οι αριστερές σοσιαλιστικές κινήσεις στην Λατινική Αμερική σήμερα δεν πληρούν τις προϋποθέσεις που πληρούσε η σοσιαλιστική κίνηση του Αλλιέντε, εφόσον παρά την ριζοσπαστική ρητορική τους δεν θέτουν στον δημόσιο Λόγο τους και στο εθνικό τους ακροατήριο το ζήτημα μιας σχετικά άμεσης εθνικοποίησης-κρατικοποίησης των στρατηγικών μέσων παραγωγής. 
Υπάρχουν επίσης κινήματα όπως το HDP στο Κουρδιστάν (που κινείται στα εσωτερικά-εξωτερικά όρια του ΡΚΚ) που κινούνται (αναγκαστικά μεν) εντός του ασφυκτικού πλαισίου της αυτονομιστικής-εθνοδημοκρατικής (εθνοαπελευθερωτικής) και διεθνιστικής αντιφασιστικής πάλης, θέτουν κάποια ζητήματα στρατηγικής σοσιαλιστικής αλλαγής, αλλά είναι περιορισμένα στο στενό πλαίσιο της πάλης για την αστική ή έστω μετα-αστική δημοκρατία. 
Σε αυτά τα κινήματα όπως και στα προηγούμενα (λατινοαμερικάνικα) που αναφέραμε δεν υπάρχει δυναμική ή μακροπρόθεσμος σχεδιασμός συνολικής και μετωπικής σύγκρουσης με το αστικό καθεστώς και τον δυτικό ιμπεριαλισμό.
Επίσης, παρά την διαφορά τους με τα ξεπουλημένα πλήρως αστικοποιημένα σοσιαλδημοκρατικά και αριστερο-σοσιαλδημοκρατικά κόμματα και κινήματα όπως ο Σύριζα, διαφορά που προκύπτει από την αναγκαστική ή συνειδητή μη ενσωμάτωσή τους στον δυτικό ιμπεριαλισμό, έχουν αν τα δούμε από την γενική σκοπιά των πραγμάτων προσχωρήσει στην αστική τάξη πραγμάτων. 
Αυτό δεν ακυρώνει την αξία τους ή το σχετικά αναγκαστικό στοιχείο της ιδεολογικής υποταγής τους αλλά θέτει και τα όρια της δυνατότητάς τους να αντιμετωπίσουν ακόμα και αυτή την άθλια δεξιοφασιστική (ή θεοκρατο-φασιστική) τάξη πραγμάτων που αντιμετωπίζουν, το κάθε ένα ξεχωριστά ανάλογα των ειδικών εκφράσεων της δεξιάς-αντιδραστικής ηγεμονίας.
Ο αγώνας τους είναι ηρωϊκός αστικός δημοκρατικός αγώνας και δεν σηκώνει από εμάς αφ'υψηλού κριτική ή ακόμα και κακοήθη κριτική από μια δήθεν "καθαροταξικη" ή δήθεν "αντι-ιμπεριαλιστική" ή "αντι-καπιταλιστική" θέση.  Το ζήτημα είναι να δούμε τα ιστορικά όριά τους και τα προβλήματα που δημιουργούν αυτά τα όρια όχι μόνον στην υπόθεση του κομμουνισμού αλλά και στην πραγμάτωση και ολοκλήρωση αυτού καθαυτού του δημοκρατικού αγώνα (και στο αστικοδημοκρατικό πλαίσιο και στο ευρύτερο λαϊκοδημοκρατικό πλαίσιο).
Όσοι έχουν διαβάσει αυτή εδώ τη σελίδα θα έχουν κατανοήσει πως δεν διακατεχόμεθα από έναν "καθαροταξισμό" και μιαν ιστορική εμμονή με την "κομμουνιστικοποίηση" των κινημάτων στον περιφερειακό προς τον δυτικό ιμπεριαλισμό "χώρο". 
Αλλά επίσης (θα έχουν κατανοήσει) πως η αναγκαστική αποστασιοποίηση των κινημάτων αυτών (και εδώ στην Ελλάδα όσων διεκδικούν μια ανάλογη θέση, όπως η ΛΑ.Ε) από το κομμουνιστικό αίτημα ή ακόμα και την ριζοσπαστική σοσιαλιστική αλλαγή είναι για εμάς αδιέξοδη και πιθανά (στο μέλλον) τραγικά επικίνδυνη. 
Και αυτό συμβαίνει για 2 λόγους:
1) Υπάρχει κίνδυνος οι πρόσκαιρες και ευέλικτες συγκυριακές συμμαχίες των κινημάτων αυτών με τον δυτικό ιμπεριαλισμό, ή οι σχετικές υποχωρήσεις τους προς αυτόν, να οδηγήσουν σε μια ολοκληρωμένη εργαλειοποίησή τους σε σχέση με τα γεωπολιτικά και γεωοικονομικά σχέδια της δύσης. 
Ήδη αυτό συμβαίνει σε επικίνδυνο βαθμό με το ΡΚΚ και το HDP, παρά την αναγκαστικότητα των πραγμάτων που δημιουργεί ο Τουρκικός και Αραβικός σωβινισμός-εθνικισμός-ισλαμοφονταμενταλισμός, η οποία ως αναγκαστικότητα δεν μπορεί να αμφισβητηθεί αλλά πρέπει κάποια στιγμή να κριθεί και να αναιρεθεί στην πράξη. 
Οι προτάσεις λ.χ των Ρώσσων (ιμπεριαλιστών) για συμμαχία με τους Κούρδους αριστερούς εθνικιστές-εθνιστές στην Συρία και το Ιράκ είναι μια μεγάλη ευκαιρία απεγκλωβισμού και διατήρησης της αριστερής αυτονομίας του κινήματός τους, όχι γιατί οι Ρώσσοι είναι αριστεροί αλλά γιατί θα επιτυγχάνονταν ο απεγκλωβισμός από τον έναν και μόνο ιμπεριαλιστικό πόλο (τον αμερικανοδυτικό).
2) Υπάρχει ο "τυπικός" κίνδυνος να σταθεροποιηθεί η αστική ηγεμονία στο εκάστοτε (από αυτά που αναφέραμε) αριστερό δημοκρατικό εθνοαστικό κίνημα και έτσι να χαθεί κάθε ταξική αναφορά με αποτέλεσμα την ακόμα μεγαλύτερη υποχώρηση και στο επίπεδο της εθνοδημοκρατικής αντιφασιστικής πάλης.

Λόγου χάριν:
Δεν είναι δυνατόν μετά από μια τέτοια σφαγή, και μετά από μιά τέτοια πρόκληση, το ΡΚΚ να αποχωρεί από την ένοπλη πάλη (έστω προσωρινά) στην τουρκική επικράτεια. Υπάρχει σαφώς και ένα είδος αντι-προβοκάτσιας, είναι αυτονόητο αυτό. Αλλά θεωρώ επίσης πως υπάρχει και μια θεωρητικοποίηση και ιδεολογικοποίηση της διαρκούς υποχώρησης απέναντι στον κεμαλιστικό κυρίως φασισμό, με την φρούδα ελπίδα πως θα υπάρξει δημοκρατικό ρήγμα μέσα στις εναπομείνασες (αντι-ισλαμιστικές) κεμαλικές δυνάμεις. 
Όλη αυτή η αυταπάτη δεν είναι τίποτα άλλο από ένδειξη της ολοένα επεκτεινόμενης αστικής επιρροής μέσα στο ΡΚΚ που λαμβάνει την ανησυχητική μορφή και το ανησυχητικό περιεχόμενο της επέκτασης και της δυτικο-ιμπεριαλιστικής επιρροής.
Οι κομμουνιστές και οι ανυποχώρητοι Κούρδοι πατριώτες μέσα στο ΡΚΚ, θα έπρεπε να κάνουν ήδη από τώρα ετοιμασίες για μια συντροφική διάσπαση. 






Ι.Τζανάκος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

  • φράσεις [8] - Υπάρχει πρόοδος; υπάρχει, από το μη ον στο ον, ώσπου να εξεγερθεί το γίγνεσθαι και να τα απορροφήσει όλα στο εν. Παίζω ζάρια με τα λεγόμενά μου και θ...
    Πριν από 13 ώρες
  • Why Women Had Better Sex Under Socialism - The New York Times - Why Women Had Better Sex Under Socialism - The New York Times Photo A woman working at a collective farm near Moscow in 1955. Credit Mark Redkin/FotoSo...
    Πριν από 14 ώρες

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..